تو باید هم خوب بخوری، هم خوب بخورانی...
ببین حضرت زهرا علیهاالسلام چه کار میکند؛ سه روز غذا نمیخورَد، به مردم میدهد؛ حالا باز هم گریه میکند. زهرای عزیز علیهاالسلام در یک پَسَلهای [پستویی] میرود، میگوید: خدایا! شکر. اولاً که یک توان به ما دادی که گرسنگی ما را اذیت نکند؛ بعد خدایا! شکر که نعمت از دست ما صادر شد. خدایا! شکر، گرسنه و برهنهای به توسط اینکه ما انفاق کردیم، به نوا رسیدند. تو هم باید همینطور باشی. تو باید هم خوب بخوری، هم خوب بخورانی. منبع: کتاب عارف ولایت
شکر کنید که خدا محبت علی و زهرا علیهماالسلام را به ما داده...
خدایا! کاری کن که ما علی علی بگوییم تا از دنیا برویم. حضرت زهرا علیهاالسلام هم علی گفت تا از دنیا رفت؛ با حمایت هم گفت. شکر کنید خدا را، شکر کنید ولایت را. علی جان! شکر که ما تو را دوست داریم. زهرا جان! شکر میکنیم خدا را که محبت تو را به ما داده، تو ما را قبول کردی. شکر میکنم زهرای عزیز علیهاالسلام شما را پذیرفته. شکر یعنی تشکر از ولایت و زهرا علیهاالسلام؛ زهرا میگوییم، علی میگوییم، حسین میگوییم. شکر کنید. شکر ولایت، شکر خداست. خدا میگوید: شکر ولایت، شکر من است. خدا هماهنگی با ولایت میکند. منبع: کتاب عارف ولایت
شکر خدا، شکر ولایت است؛ چون ولایت مقصد خداست...
بشر باید از زندگی و عمرش خیر ببیند، خیر این است که از ولایت جدا نشود، از امام حسین علیهالسلام جدا نشود، از انتظار الفرج جدا نشود. رفقای عزیز! تا میتوانید یکی سخاوت کنید، یکی هم شکر؛ آنجا گلستان میشود برایت. شکر خدا، شکر ولایت است؛ چون ولایت مقصد خداست. معنی شکر این است که خدایا! تو این کار را کردی، تو این عنایت را به ما دادی؛ همه چیز را لطف و عنایت خدا ببینی، حتی سخاوت را. آیا خدا به تو لطف نکرده که محبت علی علیهالسلام را به تو داده؟ خدا با تو سرِ لطف است؛ اگر با لطف نبود که تو را به علی علیهالسلام رهنمون نمیکرد. منبع: کتاب عارف ولایت
گناه تو را از ولایت جدا میکند، اما خدمتکننده به مؤمن، وصل به ولایت است...
من نظرم این است: گناه را مثل زهر بدان. زهر را هر کاری کنند آن را نمیخوری، میدانی کُشنده است؛ گناه هم کُشنده است. گناه ما را از خدا و ائمه علیهمالسلام جدا میکند. قربان آن عقیده بعضی رفقا که به یک مؤمن خدمت میکنند. ولایت حرکتش میدهد، والله اتصال به ولایت است؛ مانند فضه کنیز حضرت زهراست. فضه خاک در مقابلش جواهر میشد، اما نمیخواست در ظاهر هم برتری به زهرا علیهاالسلام داشته باشد؛ چادرش، کفشش پینه داشت. میگفت: مگر ممکن است چادرم از چادر زهرا علیهاالسلام بهتر باشد؟ مگر ممکن است کفشم از کفش زهرا علیهاالسلام بهتر باشد؟ کفشش را میدوخت، پینه روی پینه میزد. آن کسی که به مؤمن خدمت میکند، همان عقیده را دارد. منبع: کتاب عارف ولایت
خوش اخلاقی باید توأم با ولایت باشد...
خوشاخلاقی باید ولایت در آن باشد و توأم با ولایت باشد. بعضی خبیث هستند، با خوشاخلاقی میخواهند شما را گول بزنند و به شما خیانت کنند. خوشاخلاقی باید طبق امر خدا باشد. آسایش در اطاعت امر است. بداخلاقی شما را از عدالت خارج میکند. انتظار امر داشته باشید، نه انتظار شهوت، نه انتظار آمال و آرزو، نه انتظار به خیال رسیدن. خوشاخلاقی خیلی خوب است، اما خوشبرخوردی از آن بهتر است. هر جا هستید، خوشاخلاق باشید؛ یعنی سلام و علیک برخوردی داشته باشید. اما با ائمه علیهمالسلام و اهلجلسه خوشبرخورد باشید؛ یعنی قبولشان داشته باشید، آنوقت با اعمالشان شریک هستید. منبع: کتاب امام رضا
زیارت برای تجدید عهد با امام معصوم است، اگرنه امام در عرش خداست...
آقا امامرضا علیهالسلام در عرش خداست؛ شما به مشهد میروید برای اینکه تجدید عهدی با امامتان کنید و بگویید: آقاجان! خدا حدّ را از گردن ما برداشت، شما ما را نگهدار که دیگر گناه نکنیم؛ پیرو شما و مادرت زهرا علیهاالسلام باشیم؛ شما از ما راضی باشید؛ پیرو خلق نباشیم و دنبالش نرویم. اما عزیزان من! مواظب باشید عهدشکن نباشید. دیدنِ ما رفقا با یکدیگر هم تجدید ولایت است؛ قدردانی کنید. منبع: کتاب امام رضا
وقتی خدمت امام معصوم بروی در حالی که استغفار نکردهای، در باطن جُنُب هستی...
این که امامرضا علیهالسلام فرمود: «لا إله إلّا الله حِصنی، فَمن دَخل حِصنی أمن مِن عَذابی، بِشرطها و شُروطها و أنا مِن شُروطها»، یعنی اگر خدمت من آمدید، یک شرط دارد. شرطش این است که شخص، جُنُب پیش امام نیاید. یکوقت شما در ظاهر جُنُب نیستید، در باطن جُنُب هستید؛ وقتیکه خدمت امام آمدهاید اما هنوز استغفار نکردهاید. خدا به موسی گفت: «فَاخلَع نَعلَیک، إنّک بِالواد المُقدّسِ طُوَی» اینجا وادی نور است، محبت غیر خدا را از دلت بیرون کن. شما هم که زیارت امامرضا میآیید، میخواهید داخل خودِ نور بیایید؛ حالا که آمدید، باید توبه کنید. گناهانتان را دور بریزید و وارد نور بشوید. باید با تبرّی وارد شوید. مرد آن است که وقتی به زیارت امامرضا یا امامحسین علیهماالسلام رفت، دیگر توبهاش را نشکند و پای تلویزیون و ویدیو و ماهواره نرود. بیایید عوض شوید. منبع: کتاب امام رضا
زیارت مستحب است، اما نگاه به نامحرم حرام است...
زیارت مستحب است، اما نگاه به نامحرم حرام است. شما چند جا نگاه میکنید؟ این است که میگویم باید امر را ببرید. چشمتان، پایتان، دستتان، خیال و تمام وجودتان در اختیار امام باشد. امامرضا علیهالسلام کسی که در اختیار ولایت باشد را میپذیرد؛ اما ما امر نمیبریم. اگر نگاه به نامحرم کنید، محبت نامحرم، محبت آقا امامرضا را از دلتان بیرون میبرد. امام میفرماید نگاه نکن که محبت مرا از دلت بیرون ببرد و جاذبه نامحرم بیشتر باشد. قدر این حرف را بدانید. اگر در آنجا منع میکند، میخواهد از امامتان جدا نشوید. من وقتی میخواهم بیرون بیایم، همینطور میگویم: خدایا! در راه، مرا حفظ کن. شما هم از خدا بخواهید در راه حفظتان کند. ابنملجم نگاه کرد و گرفتار شد. منبع: کتاب امام رضا
وقتی به زیارت امامرضا میروید، باید صفات ببرید، نه خودتان را...
عزیزان من! وقتی به زیارت امامرضا علیهالسلام میروید، باید صفات ببرید، نه خودتان را؛ چشمتان، پایتان، تا حتی درونتان، صفات ببرد. رحم و حیا و انصاف داشته باشید؛ امام از درون شما خبر دارد. آیا ما صفات میبریم یا اینکه خودمان را میبریم؟ همانجا هم که هستید، چندین خیال دارید؛ حرفها و خواهشهایی که از امام دارید، از روی نفسِ خودتان است. آیا وقتی حرم امامرضا علیهالسلام رفتید، آنجا گفتید خدایا! مریضهای اسلام را شفا بده؟ خدایا! این جوانان عزیز را پولدار کن؟ خدایا! زندانیان بیگناه را نجات بده؟ خدایا! قرض مردم را ادا کن؟ خدایا! رفقا را کفایت کن؟ آیا گفتید؟ منبع: کتاب امام رضا
من فقط چیزی که از شما میخواهم، خدمت به ولایت و فقراست...
من دارم شما رفقا را حفظ میکنم؛ والله! ولایتِ شما را حفظ میکنم. دارم درِ خانه مهاجر و انصار میروم. میخواهند همه شما را ببرند، دورِ شما میگردم؛ هیچ اجری هم نمیخواهم. همانطور که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: من اجری از شما نمیخواهم، «إالّا المَودّهَ ذَوِی القُربیٰ»، مگر دوستی اهلبیتم. من فقط چیزی که از شما میخواهم، خدمت به ولایت و فقراست. امیرالمؤمنین علیهالسلام هم وقتی میخواست در ظاهر از دنیا برود، حرف دیگری نزد؛ فرمود: حسن جان! حسین جان! دست از خدمت به فقراء برندارید، به آنها کمک کنید. منبع: کتاب عارف ولایت
خدایا! اگر مرا قیامت ببری، رفقایم پیشم نباشند، آنجا بیت الأحزان بهوجود میآورم...
میگویم: خدایا! همینجا برایم بهشت است؛ رفیق خوب میخواستم که به من دادی، اموراتم که میگذرد. گفتم: خدایا! اگر مرا قیامت ببری، رفقایم پیشم نباشند، آنجا بیت الأحزان بهوجود میآورم؛ نه به بهشتت اعتنا دارم، نه فردوست، نه جناتت! خدایا! رزقم را که میرسانی؛ رفقای عزیزم، تمام ولایتی، کوچک و بزرگ. بعضی کوچکها را اینقدر خوشم میآید، دستشان را میبوسم. میگویم: این بچه به هوای این حرفها آمده، توی ولایت آمده، پایش را باید بوسید. خدا که به شیطان گفت سجده کن، کانال [ولایت] را گفت سجده کن؛ شما هر کدامتان خودِ ولایت هستید؛ اگر دست شما را بوسیدم، کاری نکردم، ولایت را بوسیدم. آن بوسیدن، توجه به این بچه است، توجه به شماست. شما هنوز لذت دوست داشتن شیعه واقعی را نچشیدهاید. منبع: کتاب عارف ولایت
امیرالمؤمنین علیهالسلام کار میکند، نجوا هم دارد...
امیرالمؤمنین علی علیهالسلام نخلستان درست میکند، اما وقتی هم برای نجوا میگذارد. شخصی خدمت زهرای عزیز علیهاالسلام آمد و گفت: زهرا جان! سرت سلامت، علی را دیدم که در نخلستان افتاد و از دنیا رفت. زهرای عزیز فرمود: علی تا صبح چند بار اینطور میشود. ببین، امیرالمؤمنین علیهالسلام کار میکند، نجوا هم دارد. علی علیهالسلام چنان غرق نجوا با خداست که میافتد. میگوید: ایخدا! شکرت. از شکر خدا میافتد. ای پیروان امیرالمؤمنین! شما هم باید با علی علیهالسلام و خدا نجوا کنید و شکرانه آنها را بجا آورید. منبع: کتاب نجوا
همه خلقت با علی علیهالسلام نجوا میکنند، علی علیهالسلام با خدا نجوا میکند...
در یک شب، امیرالمؤمنین علیهالسلام چهل جا بود: پیش پیامبر صلی الله علیه و آله بود، پیش زهرای عزیز علیهاالسلام بود، پیش مقداد بود، پیش سلمان بود. خدا هم ندا داد: علی دیشب مهمان ما بود. همه با علی علیهالسلام نجوا میکنند، حتی زهرای عزیز، حتی پیامبر صلی الله علیه و آله. حالا چرا خدا با علی علیهالسلام نجوا میکند؟ چون علی علیهالسلام امر خدا و مقصد خداست. همه خلقت با علی علیهالسلام نجوا میکنند، علی علیهالسلام با خدا نجوا میکند. منبع: کتاب نجوا
تمام ائمه اطهار یک نورند، اما مثل پنج انگشت هستند که هر کدام اینها نباشد، دست ناقصی دارد...
در حدیث کساء، پیامبر صلی الله علیه و آله پنجتن را زیر عبای خود جمع کرد. این پنجتن با هم نجوا میکردند. مگر زهرا علیهاالسلام کم کسی است؟ زهرا عصاره تمام خلقت است. خداوند میفرماید: «یا محمد! اگر تو نبودی افلاک را خلق نمیکردم؛ اگر علی نبود، تو را خلق نمیکردم؛ و اگر زهرا نبود، تو و علی را خلق نمیکردم». این یک نجوایی است که با یکدیگر میکنند. تمام آنها یک نورند، مثل اینکه شما الان این پنج انگشت دست، عضو توست. هر کدام اینها نباشد، ناقصی دارد. اینها دارند با یکدیگر نجوا میکنند. منبع: کتاب نجوا
خدا اینقدر نجوا را دوست دارد که غذای بچههای یتیم را میگیرد تا با آنها حرف بزند، اما به فرعون میدهد، چون نمیخواهد با او حرف بزند...
دو مَلَک به هم برخوردند؛ یکی به آسمان میرفت و یکی از آسمان به زمین میآمد. آن مَلَکی که از زمین به آسمان میرفت، گفت: فرعون به میهمانانش وعده ماهی سمنقور داده است که در آبهای زمین نیست؛ میروم از آبهای آسمانی بگیرم و در تورش بیندازم. آن مَلَکی که از آسمان به زمین میآمد، گفت: بعد از مدتی گوشت برای بچههای یتیم رسیده تا غذایی بخورند؛ میروم بزنم تا غذایشان بریزد! چرا؟ آن بچههای یتیم را خدا خواسته، دعوتشان کرده که با آنها حرف بزند؛ اما فرعون را رد کرده که تکذیبش کند، چون نمیخواهد با او حرف بزند؛ میگوید ماهی را در تورش بینداز که خدا نگوید! خدا اینقدر نجوا و هم صحبت شدن را دوست دارد. منبع: کتاب نجوا
ائمه اطهار دائم امر خدا را اطاعت میکنند، خدا هم با آنها نجوا میکند...
خدای تبارک و تعالی نظرش از تمام خلقت، ولایت است؛ یعنی نظرش چهارده معصوم علیهمالسلام است. چرا؟ چون در حدیث کساء میخوانیم: خدا به محبت پنجتن، خلقت را خلق کرده. خلقت یک کادویی است که خدا به پنجتن داده است. حالا خدا با ائمه نجوا میکند، ائمه هم با خدا نجوا میکنند. ائمه طاهرین هر چه دارند، از خدا دارند. امیرالمؤمنین علیهالسلام هر چه دارد، از خدا دارد. اینها دائم امر خدا را اطاعت میکنند. حالا ما هم باید با ائمه اینطوری باشیم، تا آنها هم با ما نجوا کنند؛ چون اطاعت ائمه واجب است. اینها را ناظر و حاضر بدانیم. منبع: کتاب نجوا
درِ گوشی از برای خلق است؛ پیامبر و امیرالمؤمنین نجوا میکردند...
خداوند در قرآن مجید میفرماید: درِ گوشی صحبت نکنید، آن را امضاء نکرده. یعنی اگر ما درِ گوشی صحبت کنیم، دیگران به شک میافتند. اما بلافاصله فرمود: پیامبر صلی الله علیه و آله با امیرالمؤمنین علیهالسلام نجوا میکرد. درِ گوشی، از برای خلق است؛ پیامبر و امیرالمؤمنین خلق نیستند، اینها خود ساخته بودهاند. ولایت ساخته خداست؛ اما خلق آمده در دنیا، خودش را بسازد. منبع: کتاب نجوا
به حضرت معصومه گفتم: بیبیجان! به برادرت امام رضا بگو رفقایم را تحویل بگیرد...
یک خلقت قربان حضرت معصومه علیهاالسلام بشود، چقدر من ممنونش هستم. خدا میداند اگر یک میلیارد چشم داشتم، راجع به حضرت معصومه کور بودم؛ یک میلیارد، نه این دو تا چشم. رفقای عزیز! من همیشه به فکر شما هستم. گفتم: بیبیجان! به برادرت امام رضا علیهالسلام بگو رفقایم را تحویل بگیرد. اولیاش این است که اگر آسیبی میخواهد به اینها برسد، مَلَک روانه کند اینها حفظ باشند؛ چون که ملائکه در اختیار برادرت هستند. این رفقای مرا حفظ کن. تمام شما مثل ایمانی که در قلب من است، در قلبم حضور دارید. بعد گفتم: بگو جای خوب هم قسمتشان کن. حاجتشان را هم برآورده کن. عنایت به آنها بکن. آنها را تحویل بگیر. منبع: کتاب عارف ولایت
شیعه اصلاً فرصت ندارد؛ یا دنبال کارش است یا دنبال فرصتی برای نجوای با خدا و ولایت...
دسترنجی که از ما صادر میشود را باید از خدا بدانیم و بگوییم که او این کار را کمک کرد. من والله شبها میگویم: خدایا! اگر من بهشت بروم، تو کردی. تو این حرفها را یاد من دادی، نماز شب را تو یاد من دادی، بیتوته شب را تو یاد من دادی، کمک به فقرا را تو یاد من دادی، پس اگر بهشت بروم تو کردی. شیعه اصلاً فرصت ندارد؛ یا دنبال کارش است یا دنبال فرصتی برای نجوای با خدا و ولایت. من همینجور بودم. تا از کار فارغ میشدم، پِی فرصت میگشتم در بیابان بروم، با خدا و ولایت نجوا کنم. منبع: کتاب نجوا
با اصحاب یمین نجوا کنید، نه با اصحاب شمال...
اگر با غیر خدا و ائمه علیهمالسلام نجوا کنی و ارتباط داشته باشی، ظلمت در قلب و روح و دلت میآید. عزیز من! با هر کسی نجوا نکن؛ با اصحاب یمین نجوا کن، نه با اصحاب شمال. بهدینم قسم، اگر شما جزء اصحاب یمین بشوید، تمام لذتهای عالَم، پیش شما ذلت است. لذت آن است که انسان خدمت امام زمانش برسد. چرا؟ چون وقتی خدمت امام زمان (عجلاللهفرجه) رسیدی، خدمت همه خلقت رسیدهای. امام زمان یک خلقت است. بیایید از این آب زندگانی بچشید. نجوا اتصال میآورد، نجوا روح را تجلی میدهد. منبع: کتاب نجوا
خلق باید عبادت کند تا به جایی برسد، ائمه در دنیا آمدهاند تا ما را به جایی برسانند...
ائمه علیهمالسلام نجوا میخواهند، هیاهو و سر و صدا نمیخواهند. اگر ائمه عبادت میکنند، آنها با خدا نجوا میکنند. امیرالمؤمنین علیهالسلام یک شمشیر زده، افضل از عبادت ثقلین. علی علیهالسلام خودش ثقلین است. چرا؟ چون به ما میگوید: من که حمایت از دین کردم، یک نفسم افضل از عبادت ثقلین است، این را به دوستانم میدهم. علی علیهالسلام دارد کار برای شما میکند. عزیزان من! ائمه خودشان روحند، مقصد خدا هستند. خدا در قرآن به پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «قُم اللَیلَ إلّا قَلیلاً» ثلث شب، نماز شب بخوان. حضرت موسیبنجعفر علیهالسلام، شب تا صبح کناری میرفت و عبادت میکرد؛ با خدا نجوا میکرد. عبادت از برای خلق است. خلق باید عبادت کند تا به جایی برسد. ائمه در دنیا آمدهاند تا ما را به جایی برسانند. منبع: کتاب نجوا
دوستان ولایت وقتی گناه کنند، ارتباط و اتصالشان از ائمه طاهرین قطع است...
رفقای عزیز! نجوا این نیست که من برای نماز شب بلند شوم. اصلش، پیوند داشتن شما با ولایت است. باید دائم در اتصال با ائمه علیهمالسلام باشید، شب و روز متصل شوید. والله اگر اتصال به ائمه داشته باشید، دیگر به خلق متصل نیستید. ما اتصالمان از ائمه قطع است. امامصادق علیهالسلام میفرماید: موقعیکه دوستان ما گناه کنند، ارتباط و اتصالشان از ما قطع است، نجوایشان قطع است. اگر اتصالت از ولایت قطع نباشد، به ولایت وصل هستی، چون نجوا امر خداست. میفرماید گناه که میکند، قطع میشود. منبع: کتاب نجوا
گریه بر امام صادق ثواب است، گریه بر امام حسین نجات است...
منصور دوانیقی به امام صادق علیهالسلام زهر داد. روایت است که فقط استخوان سر حضرت مانده بود، همه جانش آب شده بود. یک نفر آمد، گریه کرد. امام گفت: اگر میخواهی گریه کنی، برای جدّم حسین علیهالسلام گریه کن. گریه برای امام صادق اینطوری نیست که یک ذره اشک بریزی، تمام گناهانت آمرزیده شود. امام صادق میخواست او گریه کند که آمرزیده شود. گریه بر امام صادق ثواب است، گریه بر امام حسین نجات است. حالا خدا مرحمت کرده، میگوید: اگر گریهات نمیآید، تباکی کن؛ هماهنگ شو با گریهکنندگان بر امام حسین. وقتی امام حسین را خواستی، یعنی قبولش داشتی، دوازده امام و قرآن را قبول داشتی؛ آنوقت تولیدت اشک است، همان اشکِ امام زمان (عجلاللهفرجه) است. منبع: کتاب عارف ولایت
امامزمان خیلی دوست دارد که با او نجوا کنیم، ولی ما اهل نجوا نیستیم و ارتباط نداریم...
ما صاحب داریم؛ صاحب ما خداست، صاحب ما امیرالمؤمنین علیهالسلام، حضرتزهرا علیهاالسلام و امامزمان (عجلاللهفرجه) است. به امامزمان و جدش امامحسین علیهالسلام قسم، آنقدر امامزمان دوست دارد که با او نجوا کنیم، ولی ما اهل نجوا نیستیم و ارتباط نداریم. همیشه باید توی فکر باشی، وقتی از کارَت دست کشیدی، بروی با امامزمان نجوا کنی. امامزمان را به اندازه یک سلطان با وفا، با وجدان، باعاطفه، قبول داشته باشیم. شما هم [مثل آن شخص بیابانی که با تمام داراییاش از سلطان پذیرایی کرد،] اگر هستیات را به امامزمان بدهی، امامزمان هم هستیاش را به شما میدهد. ما هم باید در مقابل امامزمان بگوییم: آقا جان! ما لیاقت نداریم، به ما لیاقت بده. ما لیاقت کار ولایت را نداریم، شما به ما ولایت بده. ولایت ما را کامل کن. از کجا ولایتمان کامل میشود؟ از آنجا که پناه به امامزمان ببریم. منبع: کتاب نجوا
خدا حال ما را میخواهد، نه قال را...
حضرت موسی از جایی رد میشد. چوپانی با خدا نجوا میکرد، میگفت: خدا! الاغت را بیاور اینجا علف هست، بخورد. خدا! بیا اینجا سرت را شانه کنم، از موی بزها برایت چارقد درست کنم. موسی به او گفت: این حرفها را به کی میزنی؟ گفت: به خدا. موسی گفت: مگر کافر شدهای؟ خدا که الاغ ندارد. حالا خدا به موسی کلیم الله گفت: برو از دلش در بیاور. من حال او را میخواهم، نه قالش را؛ این با من حرف میزند و با من ارتباط دارد. عزیز من! خدا حال ما را میخواهد. شما هم باید نجوا داشته باشید تا خدا شما را هم قبول کند. ما درون را بنگریم و حال را، نی برون را بنگریم و قال را. منبع: کتاب نجوا
نماز، عمومی و همگانی است؛ امر امام بر نماز مقدم است...
نماز، عمومی و همگانی است، اما بیتوته خصوصی است. هر کسی حال بیتوته را ندارد. بیتوته را باید امام علیهالسلام اجازه بدهد، تا موفق شوی و نجوا کنی. خدمت امام زمان (عجلاللهفرجه) رسیدم؛ به ایشان گفتم: دو تا خوشی هست، یکی در حضور امام زمان بودن و یکی بیتوته. ایشان قبول کردند و خندیدند. نجوا بالاتر از این حرفهاست. چون شخصی نماز میخواند، امامصادق علیهالسلام او را صدا زد، نیامد. وقتی نمازش تمام شد، امام به آن مرد فرمود: چرا تو را صدا زدم نیامدی؟ گفت: نماز میخواندم. اینشخص باید امر امام را بر نماز مقدم میکرد. منبع: کتاب نجوا
شناخت ولایت...
پیامبر صلی الله علیه و آله هم در مباهله با سران مسیحی نجران، امیرالمؤمنین، حضرتزهرا، امامحسن و امامحسین علیهمالسلام را واسطه کرد. امیرالمؤمنین علیهالسلام و حضرتزهرا علیهاالسلام به خدا میگویند: خدایا! ما او را پذیرفتیم، تو هم او را بپذیر؛ خدا او را میپذیرد. امام زمان (عجلاللهفرجه) به شطیطه نماز خواند و برای او دعا کرد؛ چون با امام ارتباط داشت و کنار بود؛ حالا خدا هم او را میپذیرد. خدا سفارش امام را میپذیرد. امیرالمؤمنین، حضرتزهرا و امام زمان سفارش پروندهها را میکنند، خدا هم میپذیرد. خدا هم منتظر حضرت علی، حضرتزهرا و امام زمان است که اینکار را بکنند. اینها با هم عشقبازی و نجوا میکنند. منبع: کتاب نجوا
شناخت امیرالمؤمنین...
خدا میگوید: «ادعونی استجب لکم»، از من بخواهید تا جوابتان را بدهم. بیا با من حرف بزن و ارتباط برقرار کن، بیا با من بیتوته کن، بیا از من ولایت بخواه؛ آنوقت است که دائم در حضور هستی. چگونه امیرالمؤمنین علیهالسلام و حضرتزهرا علیهاالسلام و امام زمان (عجلاللهفرجه) میفرمایند خدا! جوابش را بده؟ چون خدا، امیرالمؤمنین و حضرتزهرا و امام زمان را اختیاردار تمام خلقت قرار داده است. «انا مدینهالعلم و علی بابها»؛ درِ خانه خدا، علی علیهالسلام است، از کانال علی بیا. وقتی از کانال علی علیهالسلام وارد شد، ائمه علیهمالسلام برای آنشخص دعا میکنند و خدا به او میدهد. بیتوته از کانال ائمه، نتیجهاش نجوا میشود. امیرالمؤمنین دعا میکند، حضرتزهرا سفارش میکند: خدا! او را بیامرز و خدا هم او را میپذیرد. منبع: کتاب نجوا
ائمه اطهار نور خدا و واسطه بین خلق و خدا هستند که خدا سفارش آنها را رد نمیکند...
مثلاً شما درِ خانه کسی را میزنی یکبار یا دو بار، دفعه سوم خانواده میگوید: برو پیش او ببین چه کار دارد، جوابش را بده. حالا برو درِ خانه خدا را بزن، امیرالمؤمنین علیهالسلام میگوید: خدا! جوابش را بده. زهرای عزیز علیهاالسلام میگوید: خدا! جوابش را بده. امام زمان (عجلاللهفرجه) میگوید: خدا! جوابش را بده. ائمه علیهمالسلام نور خدا هستند، واسطه بین خلق و خدا، وقتیکه برای آنشخص دعا میکنند، خدا سفارش امیرالمؤمنین و حضرتزهرا را رد نمیکند. وقتی آدم ترکاولی کرد و از آن درخت خورد، از بهشت رانده شد، چهلسال گریه میکرد. حالا خدا گفت: مرا به پنج تن قسم بده تا توبهات پذیرفته شود. آدم، خدا را به پنج تن قسم داد. تا به اسم امامحسین علیهالسلام رسید، دلش شکست، اشکی برای امامحسین ریخت و خدا توبهاش را پذیرفت. منبع: کتاب نجوا
شما باید از کانال ولایت درِ خانه خدا و امیرالمؤمنین بروی، نه خلق...
شما باید از کانال ولایت درِ خانه خدا و علی علیهالسلام بروی؛ «انا مدینه العلم و علی بابها». عباس، عموی پیامبر، از کانال علی علیهالسلام نرفت که حضرتزهرا علیهاالسلام قبولش نکرد؛ چون با عمر و ابابکر ارتباط داشت. حالا هم امام زمان (عجلاللهفرجه) به شما میگوید برو و شما را قبول نمیکند، چون مطیع مادرش حضرتزهرا علیهاالسلام نیستی. شما از کانال علی علیهالسلام نرفتهای. شما از کانال خلق میروی و با خلق ارتباط داری که حضرتزهرا علیهاالسلام قبولت نمیکند. منبع: کتاب نجوا
وقتی از خدا هدایت خواستی، خدا شادت میکند...
خدا در قرآن میفرماید: «والله یهدی من یشاء الی صراط مستقیم»: هدایت میکند هر کسی را که بخواهد. اگر ما بخواهیم هدایت شویم راهش این است: پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند: انجام واجبات، ترک محرمات، انتظار الفرج؛ یعنی به خیر و شر مردم کاری نداشته باش، کناری برو و تفکر کن. بگو: خدایا! من نمیدانم. آنوقت خدا کمکت میکند. چون خدا که دروغ نمیگوید، فرمود: اگر بخواهی، هدایتت میکنم. وقتی خدا بخواهد ما را هدایت کند، در پناه خودش راهمان میدهد؛ دیگر شیطان سگ کیست که به شما کار داشته باشد؟ این یعنی نجوا با خدا. اینکه از خدا بخواهی هدایت شوی، مثل این است که شما گرسنه هستی، نان میخواهی؛ هیچچیز به غیر از نان شما را شاد نمیکند. هدایت هم همینطور است، باید از خدا بخواهی شما را هدایت کند. وقتی هدایت خواستی، خدا شادت میکند. نه اینکه اینطرف و آنطرف بزنی؛ این درست نیست، این خواستن خدا نیست. منبع: کتاب نجوا
نجوای با خود، یعنی خدا و ولیّ خدا و قرآن را بشناسی...
اول باید با خودت نجوا کنی. نجوای خودت را به خدای تبارک و تعالی اظهار کنی. نجوای خودت یعنیچه؟ یعنی خدا را بشناسی، ولیّ خدا را بشناسی، قرآن را بشناسی. «من عرف نفسه فقد عرف ربه»؛ حالا که شناختی، با آن نجوا میکنی. دیگر با خلق نجوا نمیکنی و ارتباط نداری، چون شما با خدا ارتباط داری و نجوا میکنی. چرا اینقدر ما خدا را نمیشناسیم؟ چرا اینقدر ما قدرت خدا را نمیفهمیم؟ چرا اینقدر قدرت وجود امامزمان (عجلاللهفرجه) را نمیفهمیم؟ شما اگر به ماورای خلقت خودت فکر کنی، میبینی خداشناس نیستی. خدا میفرماید: «والله خیر الرازقین»، خدا فرمود که رزقتان را میدهم. ما اگر به اندازه یکآدم عادی به خدا اطمینان داشته باشیم، آنوقت دیگر سُر نمیخوریم. منبع: کتاب نجوا
هر شخص با نیتش نجوا میکند و با آن محشور میشود...
نجوای شیطانی یعنی نجوای بدون امر، یعنی کسی که امر خدا و چهارده معصوم علیهمالسلام را اطاعت نکند. روایت داریم گاهی شخصی به یک مؤمن خدمت میکند، ولی اهل جهنم است. چطور؟ چون آن موقع که دارد به یک مؤمن خدمت میکند، در نیتش خیانتی نهفته است. آن شخص با نیتش نجوا میکند و با آن محشور میشود، چون نظر سوئی دارد. شما نباید منتظر القای شیطان باشید. صبح تا شام شیطان به ما القا میکند. ما نباید القای شیطان را بپذیریم. شیعه باید منتظر الهام باشد. وقتی کسی با چشمش به نامحرم نگاه میکند، چشمش خیانت میکند، یا کسیکه غِش در معامله میکند، یا کسیکه درس میخواند به امید اینکه پول بگیرد و بیامری کند، یا کسیکه حرف از خودش بزند و مردم را به سوی خودش دعوت کند؛ اینها با شیطان ارتباط دارند و نجوا میکنند. این نجوا را شیطان جزا میدهد. منبع: کتاب نجوا
زیارت و عبادت به شرط نجوا با ولایت ثواب دارد...
[خدا] میفرماید اگر قرآن را با امر ولایت بخوانی، چقدر به شما ثواب میدهد؛ چون شما داری با قرآن ناطق، علی علیهالسلام نجوا میکنی. به خانه خدا نگاه میکنی، امیرالمؤمنین علیهالسلام از آنجا در دنیا ظاهر شد، شما داری با حضرت علی علیهالسلام نجوا میکنی. اگر درس میخوانی، مقصدت این باشد که کارهای بشوی، حاجت کسی را برآورده کنی، شما داری نجوا میکنی. زیارت امام رضا علیهالسلام به اندازه هفتاد حج ثواب دارد؛ این ثواب را به چه کسی میدهد؟ به کسی که با امام رضا علیهالسلام نجوا کند و ارتباط داشته باشد، نه با خلق. این نجوا را خدای تبارک و تعالی و امیرالمؤمنین علیهالسلام جزا میدهند. منبع: کتاب نجوا
نجوای رحمانی، نجوای با امر و ولایت است...
نجوای رحمانی، نجوای با امر است، نجوای با ولایت است، نجوای خوابیدن و در فکر برآوردن حاجت برادر مؤمن بودن است. اگر اینطور شد، خواب شما نجوای با ولایت است. امامصادق علیهالسلام فرمود: به دیدن یک مؤمن برو. چون نور چهارده معصوم علیهمالسلام در قلب آن مؤمن است و شما آن نور را زیارت میکنی. آن مؤمن با چهارده معصوم علیهمالسلام نجوا میکند، شما هم که به زیارت آن مؤمن میروی، با آن نور نجوا میکنی. منبع: کتاب نجوا
زمین به بیتوتهای که رویش کردی شهادت میدهد...
آنقدر بیتوته به شما لذت میدهد که انگار در مقابل امام زمان (عجلاللهفرجه) ایستادهای و با او حرف میزنی. به رسولالله صلی الله علیه و آله قسم، بهطوری لذت میبری که پشیمان میشوی که چرا من تا به حال اینجوری نبودم؟ روایت داریم: موقع جان دادن، آنجایی او را بگذارید که عبادت کرده و ارتباط داشته. پس معلوم میشود اثر دارد. زمین میگوید: این آدم روی من بیتوته کرده، نجوا کرده، نماز خوانده، فکر کرده، یا علی، یا زهرا، یا حسین گفته. زمین به نکیر و منکر شهادت میدهد که جانش را خوب بگیرند، یادت میدهند. آنجا برایت حافظ میشود. منبع: کتاب نجوا
شما یک مملکتی، ولایتت را تنظیم کن...
حضرتزهرا علیهاالسلام توی یک جاییکه مثل «بیتالاحزان» بود، عبادت میکرد. رفقایی که خانه میسازید، یک اتاقی را تشکیل بدهید به نام بیتوته، آنجا بروید با خدا حرف بزنید و ارتباط داشته باشید. شما برو توی اتاق بیتوته بنشین، یکقدری نگاه کن و تفکر کن. ببین رؤسا کجا رفتند؟ سلاطین چه شدند؟ «من» داشتند. سرکشهای عالم سرانجامشان چه شد؟ و به چه فتنهای گرفتار آمدند؟ آخرش کجا رفتند؟ چه کسانی جهنمی شدند؟ چه کسانی مردم را جهنمی کردند؟ آنهایی که به جایی رسیدند، از کجا رسیدند؟ از چه دریچهای رفتند؟ سخی بودند و عناد نداشتند؛ شما هم از آن دریچه برو. قدری بنشین، تفکر داشتهباش راجع به ولایت. خودت را تنظیم کن. شما یک مملکتی، ولایتت را تنظیم کن. تنظیم ولایت آن است که آن را بسازی؛ مثل خانهای که ساختی، بعد داخلش میشوی. منبع: کتاب نجوا
حقیقت ذکر، یقین به ولایت است...
ذکر، حقیقتش یقین به ولایت است. اینهمه که ذکر میگویی، امیرالمؤمنین علیهالسلام میفرماید: «انا ذکر الله»؛ یعنی شما ذکر با حقیقت بگو، یقین به ولایت داشته باش؛ نه ذکر لقلقه زبانت باشد. بدان ذکر با ولایت که میگویی، نجوا میکنی. اذان با ولایت که میگویی، نجوا میکنی. اقامه با ولایت که میگویی، نجوا میکنی. نماز با ولایت که میخوانی، نجوا میکنی. دومی به بلال گفت: اذان بگو. بلال گفت: اذانی که باد به پوست تو بیندازد نمیگویم. این نجواست. دائم با خدا نجوا کن. دائم الشکر باش: خدایا شکرت، مرا بیدار کردی. خدایا شکرت، مرا هوشیار کردی. خدایا شکرت، به من ولایت دادی. خدایا شکرت، دستم راگرفتی. منبع: کتاب نجوا
ذکر، امر است...
عضی وقتها نجوا با ولایت، ذکر است. آن ذکری که شما میگویی خیلی مهم است و حقیقت دارد. وقتیکه زهرای عزیز آمده پیش پدر بزرگوارش، میگوید: پدر جان! من خسته میشوم، یک کمکی میخواهم، (یعنی یک کلفتی داشته باشم)؛ فوراً جبرئیل نازلشد: ای رسول من! به زهرا بگو این ذکر را بگوید: سی و چهار مرتبه «اللهاکبر»، سی و سه مرتبه «الحمدلله»، سی و سه مرتبه «سبحانالله». حالا کار برایش جور میشود. ببین امر را اطاعت کرد؛ ذکر، امر است. «انا ذکر الله»، حالا ببین زهرای عزیز امر را اطاعت کرد، حالا گرفته خوابیده، گهوارهاش میجنبد، دستاسش میگردد، تسبیحش میگردد، خمیرش درست میشود، چه کسی درست میکند؟ کمک خدا درست میکند. منبع: کتاب نجوا
نجوا یعنی بیزاری از اهلدنیا، بیزاری از بدعتگذار دین...
نجوا یعنی بیزاری جستن از اهل دنیا. چنان باید محبت خدا و ائمه طاهرین علیهمالسلام در قلبت باشد که چیزی را نبینی تا با آن ارتباط داشته باشی و نجوا کنی. نجوا یعنی در قلبت یا خدا، یا علی، یا زهرا، یا حسین، یا امام زمان [سلام الله علیهم] بگویی. باید چنان محبت ائمه طاهرین علیهمالسلام را داشته باشی که چیزی را نبینی تا با آنها نجوا کنی. نجوا یعنی بیزاری از اهلدنیا، بیزاری از بدعتگذار دین. منبع: کتاب نجوا
نجوا این است که بروی گوشهای، این حرفها را در خودت پیاده کنی...
نجوا این حرفهاست که به شما میگویم. نجوا یعنی ائمه علیهمالسلام از قلب شما، از لسان شما کم نشود. نجوا یعنی کناری بروی، محبت خلق را کنار بگذاری و این حرفها را در دست بگیری و در این حرفها تفکر کنی. نجوا این است که بروی گوشهای، این حرفها را در خودت پیاده کنی. باید درون این حرفها بروی و با این حرفها نجوا کنی. حالا اگر نجوا کردی، از خدا به شما القا میشود؛ آنوقت شما میفهمی و شما دائم النجوایی. نجوا توأم به امر است. شما در هر موقعیتی هستی، وقتی داری نجوا میکنی، در خط خدا و چهارده معصوم علیهمالسلام هستی. روایت داریم ستارگان آسمان به نور شیعه زندگی میکنند؛ به نور چنین آدمی که کنار رفته و سخی بوده و نجوا کرده و ارتباط داشته؛ به نور نجواکن، نه عبادتکن. منبع: کتاب نجوا
قوی کسی است که غیر خدا و ولایت را مؤثر نداند...
امروز ما باید در مقابل خلق، قوی باشیم؛ اگر قوی نباشیم، سقوط میکنیم. چطور قوی باشیم؟ خلق را مؤثر ندانیم، «لا مؤثر فی الوجود الا الله»؛ خدا و ولایت مؤثر است، آیا آنها قدرت ندارند ما را تأمین کنند؟ آیا از امام زمان (عجلاللهفرجه) بهتر هست؟ پس چرا دنبال کس دیگری میروی؟ پس شما توان نداری. چه کسی توان دارد؟ سلمان، اباذر، میثم و مقداد توان دارند. اینهمه به آنها جسارت کردند، تکان نخوردند و ارتباطشان را با ولایت حفظ کردند. منبع: کتاب نجوا
توان یعنی طاقت اطاعت امر؛ اگر توان داشته باشی، اینطرف و آنطرف نمیروی...
والله، اگر شما طاقت داشته باشید، با امام زمانتان بیتوته میکنید. ما توان و طاقت نداریم، یا یک چیزهای بیهوده میخواهیم. بعضیها توان ندارند، اینطرف و آنطرف میزنند، دنبال این و آن میروند. توان چیست؟ اگر شما توان داشته باشی، آنقدر قدرت داشته باشی که امر را اطاعت کنی، اینطرف و آنطرف نمیروی. شما توان نداری که پیرو خلق میشوی. عزیزان من! قانع و راضی باشید. اگر قانع و راضی شدیم، دستمان پیش خلق دراز نیست. مؤمن باید محترم باشد، نه ضعیف. ضعیف در مقابل خدا و ولایت باشید. «یا لطیف، إرحم عبدک الضعیف». منبع: کتاب نجوا
کافر اگر سخاوت داشته باشد، بهشت نمیرود، اما نمیسوزد...
نجوا، خدا خدا گفتنِ تنها نیست؛ بلکه در حال نجوا، به فکر فقرا باشی و درباره آنها نجوا کنی که یک بیچارهای را دستش را بگیری. امیرالمؤمنین علیهالسلام میفرماید: من صفاتالله را پاسخ میدهم؛ اگر کافر هم باشد، به او جزا میدهم. چرا یک کافر اینجوری است؟ چون ثانیهای یا دقیقهای نجوا کرده، حالا کفرش به جای خودش. مگر حاتم طایی نیست که آنجا در بهشت نیست اما نمیسوزد؟ چرا؟ چونکه همیشه با فقرا نجوا میکرد. منبع: کتاب نجوا
هرکسی در این عالم سهمی بر گردنش است که در اولویت رسیدگی باید باشد...
یک مسأله دیگر هم در مورد پرداخت دیون شرعی و صدقات به مستحق وجود دارد که خیلی مهم است. چرا میگوید در صدقات، خمس و سهم امام، فطریه، و کلاً در بخششهای ما، خویشاوندان، دوستان و همسایهها بر بقیه مقدم هستند؟ چون خدا آنها را «سهم» ما قرار داده است. هرکسی در این عالم سهمی بر گردنش است. همانطور که به زن و بچه ما، کسی غیر از خود ما رسیدگی نمیکند و از غریبهها کسی توقع ندارد که کار کنند و خرج خانواده ما را بدهند، هیچکس نسبت به اقوام، دوستان و همسایههای ما، از خود ما اولیتر نیست. اگر هرکسی به نزدیکان خودش ببخشد، تمام فقرا نزدیکان داراتر از خودشان دارند، پس به همه میرسد و هیچکس بینصیب نمیماند. منبع: کتاب سخاوت
اگر همه اطاعت امر میکردند، همه در رفاه بودند...
اصل این است که بپذیریم همان کس که این مال را به ما داده، باز هم میدهد. امور این عالم، همه نظم دارد؛ ما این نظم را بههم میزنیم. خدا مقرّر کرده که از خمس اموال مردم، از زکات و فطریههای واجب، فقرا تأمین شوند و فقر از بین برود. اگر همه مردم خمس و زکات میدادند، اگر دریا و جنگل و کوهها را که خدا برای فقرا قرار داده، در اختیار آنها میگذاشتند، اگر این غصبکردنها نبود، و خلاصه اگر همه اطاعت امر میکردند، همه در رفاه بودند. در زمان حکومت امام زمان (عجلاللهفرجه) بهخاطر همین است که همهجا را خوبی و خیر و برکت و رفاه فرا میگیرد، چون همه، امر را اطاعت میکنند. منبع: کتاب سخاوت
بلای خلقپرستی بعد از پیامبر به خاطر بیسخاوتی گریبانگیر مردم شد...
دور پیامبر صلی الله علیه و آله خیلی شلوغ شد. خدا گفت: هر کسی میخواهد با پیامبر نجوا کند، چیز خیلی کمی صدقه بدهد. هیچکسی نزد پیامبر نیامد؛ فقط امیرالمؤمنین علیهالسلام، امام حسن علیهالسلام و امام حسین علیهالسلام، سلمان و اباذر، میثم و مقداد آمدند؛ هفتاد هزار نفر نیامدند. وقتی امر خدا را اطاعت نکردند و سخاوت نکردند، دنبال خلق رفتند، گرفتار ابنزیاد و شریح قاضی شدند و امام حسین را کشتند؛ این عذابی بود که به آن مبتلا شدند. اگر صدقه داده بودند، رفعش میشد. منبع: کتاب جامع ولایت
ائمه خودشان نمیخوردند و میبخشیدند، شما هم خودتان بخورید و هم به فکر فقرا باشید...
اگر ما مذهب داریم، باید پیرو رئیس مذهبمان باشیم. رئیس این مذهب کارش این است که خودش غذا را بستهبندی میکند و بالای سر کسانی میگذارد که در ظاهر دین هم ندارند. اگر پیرو رسولالله صلی الله علیه و آله هستیم، ایشان میفرمایند: من دیشب ناراحت بودم، چون درهمی از بیتالمال نزد من بود، اما من به کسی برخورد نکردم که به او کمک کنم. اگر پیرو امیرالمؤمنین علیهالسلام هستیم، ایشان خانهای کاهگلی بیشتر نداشت، همواره هم به فکر فقرا بود. یا مگر امام حسن علیهالسلام نبود که سالی دو بار همه اموالش را بین فقرا تقسیم میکرد؟ همه چهارده معصوم همینگونه بودند. همانها هم به ما میگویند: شما نمیتوانید مثل ما بشوید. ما طوری هستیم که خودمان نمیخوریم و میبخشیم؛ اما شما، هم خودتان بخورید و هم بهفکر فقرا باشید. منبع: کتاب سخاوت
مؤمن که سرش را روی بالش میگذارد، اگر به فکر این نباشد که حاجت برادر مؤمن را برآورد، از ائمه نیست، یعنی نجوا نکرده و ارتباط ندارد...
شما وقتی خوابیدی و به فکر سخاوت باشی، در فکر برآورده شدن حاجت مؤمن هستی، شما داری نجوا میکنی. امام صادق علیهالسلام میفرماید: مؤمن که سرش را روی بالش میگذارد، اگر به فکر این نباشد که حاجت برادر مؤمن را برآورد، از ما نیست، یعنی نجوا نکرده است و ارتباط ندارد. یک روز پیامبر صلی الله علیه و آله چند شتر آورد و فرمود: هر کس دو رکعت نماز کند و در آن فکر و خیال نکند، حواسش پیش محبوبش باشد، من یکی از شترها را به او میدهم. همه نماز خواندند، فکر همه را گفت. یکدفعه به حضرت زهرا علیهاالسلام فرمود: زهرا جان! تو هم فکر کردی و گفتی اگر نماز بخوانم و فکر نکنم، شتری که چاق است را بردارم تا به فقرا بیشتر برسد. فوراً جبرئیل نازلشد و گفت: یا محمد! این نماز است، فکر زهرا نماز است، زهرا به فکر فقرا است. منبع: کتاب نجوا
مگر با خدا حرف زدن شوخی است؟ مگر هرکسی میتواند با خدا حرف بزند؟...
در روایت است که خدا به پیامبرش گفت: لبیک من آن است که اجازه دادم با من حرف بزنی. مگر شوخی است؟ آیا هرکسی میتواند با خدا حرف بزند؟ بعضی آنقدر دنیا دورشان را گرفته است که تا آخر عمر یک «لا اله الا الله» واقعی نمیگویند. هر کسی بخواهد ندای خدا را بشنود، باید با امر ولایت رفتار کند و سخی باشد. ندای خدا از تمام عالم میآید؛ خدا که یک جا نیست. انگار همه عالم با شما حرف میزند. منبع: کتاب نجوا
خودت را در مقابل خدا و ائمه محتاج بدان...
بیتوته یعنی در حضور امر ولایت میروی. وقتی با خدا و ائمه طاهرین علیهمالسلام بیتوته میکنی، با مافوق خلقت نجوا کردهای. وقتی با ائمه نجوا کردی، شما در حضور آنها هستی. همیشه باید اینطوری باشید، آنوقت خدا اجازه حرف به شما میدهد، چون باید بگویی: ایخدا! من احتیاج به تو دارم. خودت را در مقابل خدا و ائمه محتاج بدان. خودت را نابود کن، آنوقت ولایت شما را بود میکند و امام زمان (عجلاللهفرجه) به شما نوید و دلداری میدهد. منبع: کتاب نجوا
بیتوته عمومی است، اما نجوا پذیرفته شدن از جانب ائمه و خصوصی است...
یتوته: اول باید امام زمان (عجلاللهفرجه) شما را بپذیرد، آنوقت به شما اجازه میدهد که نجوا کنی، چون شما امر خدا را اطاعت کردهای، یعنی داخل حریم ولایت و محدوده شدهای. حالا که داخل بیتوته شدی، با خدا و امیرالمؤمنین علیهالسلام و ائمه علیهمالسلام نجوا میکنی. «بیتوته» کنار رفتن از خلق است، بیتوته عمومی است، «نجوا» خصوصی و پذیرفته شدن است. منبع: کتاب نجوا
بیتوته یعنی خلوت کردن با خدا...
بیتوته یعنی یک فرصت داشته باشی و از اهل دنیا خارج بشوی، از خلق هم کنار بروی، عناد نداشته باشی، سخی باشی و توی فکر کمک کردن به مردم بروی. اگر فکر نداشته باشی، موفق نمیشوی. وقتی موفق میشوی که کمک به فقرا کنی، آنوقت رشد میکنی. بیتوته یعنی خلوت کردن با خدا. چطور؟ شما نباید به فکر این باشی که با محبت اهل دنیا خلوت کنی؛ چون باید در این دنیا یک مقصد داشته باشی، مقصدت خدا و ولایت باشد. این هر دو یکی هستند. منبع: کتاب نجوا
من نمیخواهم متقی بشوم که خودم نجات پیدا کنم، در متقیبودن، به فکر مردم هستم...
من هر روز یک دور تسبیح صلوات میفرستم و میگویم: خدایا! آنهایی که محشر و قیامت کم آوردهاند و کسری دارند، رفعش را بکن. من نه فقط به فکر دنیای شما هستم، به فکر برزخ و قیامت شما هم هستم. من نمیخواهم متقی بشوم که خودم نجات پیدا کنم. اینکه خدا میگوید اعمال متقی را من قبول میکنم، میخواهم متقی بشوم که [خیرم] به مردم برسد؛ در متقیبودن، به فکر مردم هستم. حضرت زهرا علیهاالسلام به امام حسن علیهالسلام فرمود: «عزیز من! وقتی دعا به کسی بکنی، خدا مَلَکی برایت خلق میکند که او در حق تو دعا میکند». من اصلاً در فکر نیستم که مَلَک به من دعا کند، در این فکر هستم که مردم به یک نوایی برسند؛ حالا مَلَک میخواهد دعا بکند یا نکند. خدا در دنیا مرا تأمین کرده است، در آخرت هم میکند. چه کسی اینطور است؟ فقط متقی. منبع: کتاب احکام ولایت
متقی کسی است که امام المتقین، علی علیهالسلام را قبول داشته باشد...
بهترین عمل، ولایت است. اگر بهترینِ اعمال، نماز است که سنّیها آن را بجا میآورند. پس چرا اهل آتشند؟ اگر بهترین اعمال را بجا میآورند، چرا خدا آنها را میسوزاند؟ خدا میگوید: «إنما یتقبل الله من المتقین». متقی کسی است که امام المتقین، علی علیهالسلام را قبول داشته باشد. شرط عبادت این است که متقی باشی تا اعمالت قبول باشد، تو باید اتصال به امام المتقین باشی. حالا امام المتقین، علی علیهالسلام، متقی را معلوم کرده، شما باید تسلیم متقی باشید؛ چون خدا و چهارده معصوم علیهمالسلام به متقی نظر کرده و او را تأیید کردهاند. او از همه خلقت آگاه است، اما شما آگاهی ندارید. باید پیرو متقی باشید تا آمرزش پیدا کنید و با او محشور شوید. منبع: کتاب انجمن ولایت
منکِر امیرالمؤمنین ابدالآباد در جهنم است...
وقتی امیرالمؤمنین علیهالسلام ضربت خورد، منادی میان زمین و آسمان ندا داد: ارکان خدا شکست. این ندا به اهل جهنم رسید. آنهایی که معصیتکار بودند، اما بغض امیرالمؤمنین علیهالسلام را نداشتند و منکِر نبودند، رقّت کردند و این رقّت باعث نجاتشان از آتش جهنم شد؛ چون منکِر نبودند. وای به حال کسی که منکِر باشد! او ابد الآباد در جهنم است. الان خیلی منکِر پیدا شده، اما نمیتوانم افشاء کنم. نه که ندانم، بهدینم میبینم و میدانم، ولی افشاء نمیکنم. چونکه اگر افشاء کنم، رسوایی به بار میآورد. منبع: کتاب انتقاد
مبادا با یک عمر عبادت، اشتباه رفته باشیم...
بیایید فکر کنید نجاتدهنده ما کیست؟ کیست که ما را به ماوراء میرساند؟ کیست که ما را هدایت میکند؟ بیایید به صراط مستقیم برگردید. مبادا که با یک عمر عبادت، اشتباه رفته باشیم. چقدر ابنملجم عبادت کرد؟ چقدر شعر برای امیرالمؤمنین علیهالسلام گفت؟ طوری صحبت میکرد که انگار بنده امیرالمؤمنین است؛ اما به واسطه دنیا، به واسطه یک زن، علی علیهالسلام را کشت. اینهمه نماز خواند و «ایاک نعبد و ایاک نستعین» گفت، اما یک «اهدنا الصراط المستقیم» نگفت. بیایید ما «اهدنا الصراط المستقیم» بگوییم. اگر صراط مستقیم را تشخیص بدهید، دست از آن برنمیدارید. صراط مستقیم، علیبنابیطالب علیهالسلام است. منبع: کتاب افشای احکام
خدایا! به ما صفات علی بده، ما به فقرا سر بزنیم...
خدایا! ما را پیرو امیرالمؤمنین علیهالسلام قرار بده. به ما صفات علی علیهالسلام بده. امیرالمؤمنین فرمود: حسن جان! حسین جان! من در خرابهها میرفتم، به فقرا سر میزدم. من در ظاهر [از دنیا] میروم، شما بروید به آنها سر بزنید. حالا امام حسن علیهالسلام در خرابه آمده، میبیند یکی از آنها دارد گریه میکند و میگوید کسی بود، میآمد به ما سر میزد، تا حتی این دیوار سلام به او میکرد. خدایا! ما از آنها باشیم که به فکر فقرا باشیم، به فقرا سر بزنیم. منبع: کتاب جامع ولایت
کسانی که انفاقشان را امیرالمؤمنین رد کرد، خودشان هم رد هستند...
وقتی امیرالمؤمنین علیهالسلام ضربت خورد، مردم برایش شیر آوردند. حضرت گفت: حسن جان! در آخر جمعیت، ظرف شیر آن زن را بگیر و بیاور. همه را رد کرد و از هیچکس دیگری شیر نگرفت؛ چون میدانست اینها حسینش را میکشند. حالا که انفاقشان را رد کرد، خودشان هم رد هستند. خدا نکند آنها ما را رد کنند. کسیکه دنبال خلق است، تکذیب است، تأیید نیست. تا میتوانید کنار بروید. اگر ایمان به علی علیهالسلام و اولادش دارید، کنار بروید. منبع: کتاب افشای احکام
آنچه خوبی در خلقت هست، امام است...
هر کسی حال بیتوته ندارد. بیتوته را باید امام زمان (عجلاللهفرجه) اجازه بدهد تا موفق شوی که نجوا کنی. بیتوته وصل به خداست، وصل به امام زمان است، که به یک عالَم میارزد. چونکه عالَم خلق است؛ خلق که به تو عظمت و لذت نمیدهد؛ امام، عزت، شرافت و دین است. آنچه خوبی در خلقت هست، امام است. اگر امام را اینطور شناختی، آنوقت عبادتت لذتبخش است. اگر بخواهی اینطوری باشی، باید منتظر الهام باشی. کسیکه منتظر الهام است، اینطرف و آنطرف نمیرود، توی حرفهای دنیا نیست. خدا به شما سرمایه داده، سرمایه حقیقی شما ولایت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام است؛ با ولایت از اهل دنیا کنار برو. منبع: کتاب نجوا
اگر تبرّی از غیر امر نداشته باشیم، ارتباطمان با ولایت مصنوعی است...
پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: اویس، برادر من است. اویس چه کار کرده که برادر پیامبر شده و بوی بهشت میدهد؟ چون اویس حضور جسمی نداشت، بلکه با ولایت ارتباط داشت. ارتباط یعنی تبرّی و تولّی. اگر تبرّی نداشته باشیم، ارتباطمان مصنوعی است. شما باید با خدا و ولایت ارتباط و اتصال داشته باشید، یعنی اهل دنیا نباشید، به فقرا کمک کنید، به فکر مردم باشید؛ نه اینکه با تلویزیون، ماهواره، ویدیو و فضای مجازی ارتباط داشته باشید؛ آنوقت شما با اینها نجوا کردهاید، نه با خدا و ولایت. «إنّما الدنیا فناء و الآخره بقاء»، تمام فانی هستند، ولایت باقی است؛ شما باید با باقی ارتباط و اتصال داشته باشید و نجوا کنید. شما اگر بخواهی به جایی برسی، باید با امر نجوا کنی، عناد نداشته باشی و سخی باشی. منبع: کتاب نجوا
وقتی شما به یاد امر خدا هستی، امر هم یاد شما هست و با هم نجوا میکنید...
وقتی شما به یاد امر خدا هستی، امر هم یاد شما هست و با هم نجوا میکنید. امام صادق علیهالسلام میفرماید: فلانی! مریض شدی؟ عرض کرد: بله. امام فرمودند: ما مریض شدیم. فرمودند: بهتر شدی؟ عرض کرد: بله. امام فرمود: ما بهتر شدیم. ببین این شخص چطور با امام زمانش نجوا میکند و ارتباط و اتصال دارد. چون این شخص متصل به وجود ائمه علیهمالسلام بود، اما ما وجودمان به وجود خلق [اتصال] است. منبع: کتاب نجوا
عزیزان من! خُلق حَسَن و اخلاق حَسَنه داشته باشید...
شخصی خدمت امام حسن مجتبی علیهالسلام آمد و گفت: ای حسنبنعلی! زیر این آسمان، دروغگوتر از تو و پدرت علی نیامده! چنین حرفی دارد میزند. امام به او نمیگوید: که من امامم، پدرم جانشین رسولالله صلی الله علیه و آله است، چرا این حرف را میزنی؟ تو کافر شدهای. امام به او فرمود: ای عزیز من! اگر پدرم اینطوری هست، دعا کن خدا او را بیامرزد. اگر من اینطوری هستم، دعا کن خدا مرا بیامرزد. اگر تو هم دروغ میگویی، خدا تو را هم بیامرزد. چرا دلتنگ هستی؟ اگر گرسنهای، بیا به خانهمان برویم، ما تو را در آغوش میگیریم. اگر خرجی نداری، به تو میدهیم، طوری با او رفتار کرد که یکدفعه گفت: «لا إله إلّا الله، محمّد رسولُالله، علی ولیُّ الله». بنا کرد به معاویه بد گفتن، گفت: خدا معاویه را لعنت کند، او برای ما اینطوری تعریف و تبلیغ کرده است. عزیزان من! خُلق حَسَن و اخلاق حَسَنه داشته باشید. منبع: کتاب جامع ولایت
بترسید از زمانی که جسمتان در حضور باشد، اما ارتباط و اتصال نداشته باشید...
ارتباط فراتر از حضور و دیدن امام [معصوم] است. در حضور امام بودن و امام را دیدن، ملاک نیست. این دو نفر، بیست و سه سال حضور پیامبر صلی الله علیه و آله بودند، چهار امام را دیدند، پس چرا اهلجهنم هستند؟ این دو نفر جسمشان در حضور بود. بترسید از زمانی که جسمتان در حضور باشد، اما ارتباط و اتصال نداشته باشید. شما باید با امر خدا ارتباط داشته باشید. امر خدا، وجود مبارک امیرالمؤمنین علیهالسلام است. منبع: کتاب نجوا
قبولی کل خلقت در ارتباط با ولایت است...
عزیز من! شما باید به جاذبه الهی خلقت وصل باشی و ارتباط داشته باشی. به توحید، به ائمه علیهمالسلام، به قرآن وصل شوی؛ این جاذبه الهی شما را بگیرد. هر آنچه که در این خلقت به وجود میآید، باید به وجود ولایت متصل باشد. چرا میگوید پیش متقی برو؟ چون متقی وصل به خدا و ولایت است. قبولی کل خلقت در ارتباط با ولایت است. تمامی آسمانها و زمین، تا حتی عرش خدا، کهکشانها، باید با ولایت ارتباط داشته باشند، وگرنه قبولی ندارند. ارتباط با ولایت ائمه اطهار، نجاتدهنده تمام خلقت است. منبع: کتاب نجوا
عمود آسمانها و زمین، ولایت امیرالمؤمنین است...
خدا از درخت طوبی عرش را آفرید و از عرش، آسمانها و زمین را خلق کرد. حالا تمامی اینها عمودهایی دارند که به واسطه آن عمود، خلقت سر پاست. امیرالمؤمنین علی علیهالسلام میفرماید: «انا عمود الدین»، من عمود دینم. عمود آسمانها و زمین، ولایت امیرالمؤمنین است. عمود، امر ولایت است که به آسمانها پخش میشود، چطور؟ وقتی پیامبر صلی الله علیه و آله به معراج رفتند، قطار شتری دیدند که میرود. از جبرئیل پرسیدند: بار این شترها چیست؟ فرمود: فضائل پسر عمویت علی است که سیهزار، سیهزار سال است که میرود. اینها امر ولایت است که به هفت آسمان پخش میشود. مردم زمین لیاقت ندارند، برای آنها نمیآید، چون به ولایت جسارت کردند و خدا فرمود: «إرتدّ الناس بعد رسولالله إلّا خمسه». فقط پنجنفر: سلمان، مقداد، اباذر، میثم و عمار ماندند، بقیه مرتد و کافر شدند. منبع: کتاب نجوا
درخت طوبی لطف ولایت است که در دنیا و آخرت به مؤمن و متقی میشود...
خدای تبارک و تعالی از نور خودش ولایت را صادر کرد و از نور ولایت، درخت طوبی را خلق کرد. یک شاخهای از درخت طوبی در دنیا برای مؤمن و متقی میآید، در آخرت هم شاخهای از درخت طوبی در قصر مؤمن و متقی میآید. درخت طوبی لطف ولایت است که در دنیا و آخرت به مؤمن و متقی میشود، چون اتصال به لطف و عنایت ولایت هستند. این لطف و عنایت شامل همهکس نیست. ولایت، صفاتالله است و با آن زندگی میکند. این مؤمن و متقی صفاتالله را از دنیا به آخرت برده است، چون ولایت را تا آخر رسانده؛ مردم ولایت را تا آخر نمیرسانند. منبع: کتاب نجوا
حضرت خدیجه یک خدیجه زنانه نیست، با خدا نجوا داشته...
پیامبر از غار حراء آمده، میگوید: خدیجه! من پیامبر شدم، خدا مرا تأیید کرده. خدیجه جان! بیا و تسلیم من بشو. گفت: محمد! من تسلیم تو بودم که همسرت شدم. این خدیجه یک خدیجه زنانه نیست، با خدا نجوا داشته. اگر واقع یک مؤمنی نجوا داشته باشد، خدای تبارک و تعالی این شخص را ارادهالله میکند؛ نه اراده اینجا، اراده خلقت میکند؛ خدیجه علیهاالسلام از همانهاست. بیخود نیست که باید خدیجه، صندوقچه زهرا علیهاالسلام باشد. وقتی خدیجه این را گفت، پیامبر قدری شگفتزده شد: خدایا! به من گفتی تبلیغ کن، تو عدهای را زودتر تبلیغ کردی! یک نفرش خدیجه است، تو خدیجه را تبلیغ کردی. عزیزان من! قربانتان بروم، هم پیامبر تبلیغ میکند، هم خدا. منبع: کتاب عارف ولایت
امام زمان به کسی راه میدهد که «لحمُک لحمی، دمُک دمی» باشد...
چند چیز است که اتصال به هم هستند: اول خدا، بعد رسول الله، بعد علی ولیّ الله، بعد قرآن مجید. اگر من اینطور گفتم، خیال نکنید که اینها سلسله مراتب است، نه؛ تمام اینها یک وجودند، «لَحمُک لَحمی، دَمُک دَمی». آنوقت شیعه هم اتصال به اینهاست، حرف من سر شیعگی است. اگر امام زمان (عجلاللهفرجه) و امیرالمؤمنین علیهالسلام با دوست خودش «لَحمُک لَحمی» نباشد، با چه کسی باشد؟ اگر امام زمان با تو که امر را اطاعت میکنی، نجوا نکند، با چه کسی نجوا کند؟ آیا زیر این آسمان، به غیر از دوازده امام، چهارده معصوم علیهمالسلام، کسی از شیعه بالاتر هست؟ امام زمان به او راه میدهد که «لحمُک لحمی، دمُک دمی» باشد. میآید به من سر میزند، راز دلش را هم میگوید که یک خُرده دلش خوش شود. میفرماید: حسین! مردم مسموم شدند، اهل دنیا شدند، به دنیا نمیرسند. منبع: کتاب عارف ولایت
عباد الله الصالحین دوستان امیرالمؤمنین هستند که گناه نمیکنند...
«السلام علیک أّیها النّبی و رحمهالله و برکاته»: سلام به پیامبر صلی الله علیه و آله میدهی. چونکه خدا گفت: «إنّ الله و ملائکته یصلّون علی النّبی، یا أیها اّلذین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیماً». حالا که میگویی سلام بر پیامبر، خدا پیامبر را رحمت و برکت برای عالَم قرار داده است. ولایتِ پیامبر، رحمت و برکت به عالَم است.«السلام علینا و علی عباد الله الصالحین»: به آنهایی که صالح هستند سلام میدهد، نه آنهایی که گناه میکنند. صالح کیست؟ کسیکه دوست علی علیهالسلام باشد. سلام بر ما، منظور کسانی هستند که گناه نمیکنند، خدا میگوید آنها جزء ما هستند.«السلام علیکم و رحمهالله و برکاته»: سلام بر شما؛ به شما که نبی را اطاعت کردید، ولیّ را اطاعت کردید. منبع: کتاب انجمن ولایت
تسلیم بودن این است که خودت را در مقابل ولایت دارای کسری بدانی و فرمان ببری...
«أشهد أن لا إله إلا الله وحده لا شریک له»: خدایا! ما شهادت میدهیم که تو شریک و نظیر نداری. «و أشهد أنّ محمّداً عبده و رسوله، اللهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد»: و شهادت میدهیم که محمد صلی الله علیه و آله، بنده و رسول توست. بنده باید فرمان خدا را ببرد. خدا دارد به ما تذکر میدهد که در همه کارها تسلیم باشیم، تا به کمال و جمال برسیم. تسلیم بودن به این است: (ما هنوز توجه نداریم،) باید خودت را [در مقابل خدا و ولایت دارای] کسری بدانی، نه اینکه چیزی باشی و هستی داشته باشی. تسلیم این است که ما باید فرمان دوازده امام، چهارده معصوم علیهمالسلام را ببریم. اگر به ما میگوید تسلیم پیامبر صلی الله علیه و آله شوید، باید تسلیم امر پیامبر شویم، نه تسلیم هیکل پیامبر. امر پیامبر، علیبنابیطالب علیهالسلام است. منبع: کتاب انجمن ولایت
قوّه را خدا باید بدهد، تو هم قدرتت را صرف امر کن...
«بحول الله و قوّته أقوم و أقعد»: یعنی خدایا! به حول تو حرکت میکنیم. خود ولایت هم حول و قوّه را از خدا میگیرد و ما از ولایت میگیریم و میگوییم: ایخدا! ای قدرت تمام خلقت! ما بفهمیم که قدرت ما امیرالمؤمنین علی علیهالسلام است. امیرالمؤمنین هفت قلعه خیبر را در هم ریخت. خدا حول و قوّه را به امیرالمؤمنین علی علیهالسلام داد. به داوود گفت: علی بگو، آهن در دستت نرم میشود. نگفت خدا بگو، گفت: علی بگو. عیسی به حول و قوّه ولایت، مُرده را زنده میکرد.«حول»: نیروئی است که وجود دارد. یعنی تو به آن کار موفق میشوی. «قوّه»: قدرتی است که درونت هست؛ اما هنوز آشکار نشده. قوّه را خدا باید بدهد، تو هم قدرتت را صرف امر کن. منبع: کتاب انجمن ولایت
ذکر تأیید نمیشود، مگر به محبت علیبنابیطالب علیهالسلام...
من شاید روزی نزدیک به دو هزار ذکر میگویم؛ اما وقتی گفتم، به وجود امیرالمؤمنین علیهالسلام [قسم]، تمام اینها را هدیه میکنم، به روح حضرت زهرا علیهاالسلام، دوازده امام، مؤمن، مؤمنه، شهدای کربلا، شهدای احد، زینب کبری، امّکلثوم، تا حتی حضرت معصومه علیهاالسلام. یعنی تمام اینها را انفاق میکنم. بعد میگویم: خدایا! تو را به حق امام زمان قَسَمت میدهم، مرا عارف قرار بده، تا این ذکرها که میگویم، یک چیزی گیر اینها بیاید. من که برای خودم نگفتم. عارف بودن به تو جزا میدهد، نه ذکر. چون ذکر تأیید نمیشود، مگر به محبت علیبنابیطالب علیهالسلام. منبع: کتاب انجمن ولایت
نجوای با ولایت ذکر است...
نجوای با ولایت ذکر است. ذکر، حقیقتش یقین است. حالا امیرالمؤمنین علیهالسلام میفرماید: «أنا ذکر الله». سلیمان با قالیچهاش از بالای سر مردم رد میشد. دهقانی او را دید و گفت: خدایا! این از عدالت توست؟ این بنده توست، من هم بنده تو هستم؟ دستهایش را نشان داد، تاول زده بود. سلیمان متوجه شد، پائین آمد و گفت: ای دهقان! یک «سبحانالله و الحمدلله و لا إله إلا الله و اللهاکبر» بگویی، از حشمت من بالاتر است. به چه دلیل سلیمان این را میگوید؟ چون حشمت، نابود میشود؛ اما آن ذکر، باقی میماند؛ البته ذکر با حقیقت. چرا اهلتسنن اینهمه ذکر میگویند، اما ذکرشان باطل است؟ چون ذکر حقیقی را قبول ندارند. ذکر که میگویند، خدا یک چیزی به آنها میدهد؛ اما ذکر حقیقی، ولایت است. «أنا ذکر الله». منبع: کتاب انجمن ولایت
قبولی امیرالمؤمنین عصاره تمام اعمال است...
قبولی امیرالمؤمنین عصاره نماز، عصاره حج و عصاره روزه است. عصاره تمام اعمال است. روح تمام اینها امیرالمؤمنین است؛ والا آنها جسم است، مثل مرده ای که روح ندارد
خدایا! به غیر از تو هیچکس نمیتوانست ائمه را به وجود بیاورد که به واسطه آنها آمرزیده شویم...
«لا إله إلا الله»: هیچ مؤثری، مؤثر نیست؛ فقط خدا مؤثر است. فقط خدا قدرت دارد که ولایت را به من داده. تو که «لا إله إلا الله» میگویی، این ذکر، توحید است. داری میگویی: خدایا! به غیر از تو هیچکس نمیتوانست ائمه را به وجود بیاورد. «لا إله إلا الله» تشکر از خداست که خدا واسطههایی در مقابل ما و گناهانمان قرار داده که به واسطه آنها آمرزیده شویم. پیامبر صلی الله علیه و آله به آن عربی که از او سؤال کرد: یا رسولالله! یکحرفی بزن تا ما هدایت شویم. فرمود: یک «لا إله إلا الله» بگو تا رستگار شوی. منظور پیامبر، این «لا إله إلا الله» است.«الله اکبر»: یعنی خدا بزرگ است که ولایت به من داد. منبع: کتاب انجمن ولایت
سجده یعنی در مقابل خدا و ولایت تواضع کن...
ما اگر عبادت میکنیم، باید عبادت با امر باشد. نماز که میخوانیم، باید سر به زمین بگذاریم، یعنی در مقابل خدا و ولایت تواضع کنیم. سجده یعنی امر. سجده، خضوع در مقابل خداست. این سجده روح دارد، این سجده وصل است، نه این سجدههایی که ما میکنیم. خدا به شیطان گفت: به آدم سجده کن؛ یعنی به کانالی که ائمه میخواهند بیایند، گفت سجده کن. این مثل آن است که الآن به ما اشکال میکنند و میگویند شما به مُهر سجده میکنید! از من در این مورد سؤال شد، گفتم: ما سرمان را روی مُهر میگذاریم، برای اینکه اگر زمین کثیف است، پیشانیمان کثیف نشود. ما به مُهر کاری نداریم. اما اهلتسنن میگویند: به هر چیزی میشود سجده کرد. پدر عیسی، امیرالمؤمنین علی علیهالسلام است که در آستین حضرت مریم روح دمید. پدر آدم، [پدر] خاک بود. امیرالمؤمنین علی علیهالسلام، ابوتراب یعنی پدر خاک است. عمَر لعنهالله میگفت به هر چیزی سجده کنید، ولی به خاک سجده نکنید. منبع: کتاب انجمن ولایت
منزه است آن خدایی که امیرالمؤمنین علی علیهالسلام را از نور خودش خلق کرد تا به واسطه او به بهشت برویم...
«سبحان ربّی العظیم و بحمده»: یعنی تسلیم شو، عظیم خداست. حالا من سجده میکنم و میگویم «سبحان ربّی الأعلی و بحمده». تو به چه کسی میگویی؟ تو به جهلت میگویی. تو جهل داری، چونکه وقتی حرف حق گفته میشود، تو چیز دیگری میگویی.تسبیحات اربعه: «سبحانالله و الحمدلله و لا إله إلا الله و اللهاکبر»«سبحانالله»: خدا از هر عیبی منزه است. خدایا! ما را بیعیب کردی که ولایت به ما دادی. منزه است آن خدایی که امیرالمؤمنین علی علیهالسلام را از نور خودش خلق کرد تا به واسطه او به بهشت برویم.«الحمدلله»: خدا را حمد میکنیم. خدایا! تشکر میکنیم که به ما ولایت دادی. «الحمدلله» که من این ذکر را موفق شدم که بگویم. یعنی موفق شدم عظمت خدا را تشخیص بدهم، عظمت خدا را از هر عظمتی بالاتر حساب کردم. حالا من در اطاعت خدا سر فرو بردم. منبع: کتاب انجمن ولایت
قبولی ولایت نماز است، نه رکوع و سجود...
تو باید در ولایت، رکوع و سجود داشته باشی، نه در نماز. اگر در نماز رکوع و سجود داشته باشی، چقدر سنّیها نماز میخوانند، چرا اهل آتشند؟ چون خدا میگوید: اگر عبادت جنّ و انس کنی، اما امیرالمؤمنین علی علیهالسلام را به «الیوم أکملت لکم دینکم» قبول نداشته باشی، تو را در آتش جهنم میسوزانم. شما آن رکوع و سجودت باید با قبولی ولایت باشد. قبولی ولایت نماز است، نه رکوع و سجود.رکوع: یعنی درباره ولایت تواضع داشته باشی.سجود: یعنی تواضع به ولایت کن. در سجده با پا و دست و زانوهایت، با سر و اعضا و جوارحت در مقابل ولایت تواضع کن. منبع: کتاب انجمن ولایت
کسی موفق میشود خدا و ولایت را تشویق کند که سخی باشد و اهل دنیا نباشد...
اینقدر این سوره توحید مهم است که میگوید اگر سه دفعه آن را بخوانی، یک ختم قرآن کردهای. من همیشه شبها و ظهرها آن را میخوانم. چرا؟ چون داری خدا را حمد و ستایش میکنی. چرا سوره توحید اینقدر ثواب دارد؟ چون خدا دلش میخواهد که شما خدا را تشویق کنید. خدا هم دلش میخواهد شما ولایت را تشویق کنید. شما باید هر دو کار را بکنید. اما چه کسی به این کار موفق میشود؟ کسی که سخی باشد و اهل دنیا نباشد. عزیزان من! دنیا شما را گرفتار میکند، هر روز یک چیز تازهای پیش رویت میآورد. منبع: کتاب انجمن ولایت
همانطور که خدا بیهمتاست، مقصدش هم بیهمتاست...
«الله الصّمد»، «لم یلد و لم یولد»: کسی از تو زائیده نشده و از کسی زائیده نشدهای. کل خلقت باید زائیده شوند. همانطور که خدا «لم یلد و لم یولد» است، مقصدش هم «لم یلد و لم یولد» است [یعنی ازلی است، از خلق زاده نشده، نور خداست]. مگر خدا به غیر از امیرالمؤمنین علیهالسلام، مقصد دیگری دارد؟ حالا نگوئید که من علی علیهالسلام را خدا کردم. نه، من میخواهم به شما بگویم که مقصد خدا اینقدر اُفقش بالاست. «و لم یکن له کفواً أحد»: تو همتایی نداری. هر چیزی جفت دارد. همانطور که خدا بیهمتاست، مقصدش هم بیهمتاست. مقصدش هم جفت ندارد. دوازده امام، چهارده معصوم علیهمالسلام همه آنها یکی هستند، یک وجودند، یک نورند؛ پس همتا ندارند. عزیز من! اگر شهادت میدهی که خدا کفو ندارد، چرا دنبال آن کسی که کفو دارد، میروی؟ منبع: کتاب انجمن ولایت
حضرت زهرا نه ضالین را میپذیرد، نه کسی که با ضالین است...
همه اینها شکر خداست. شما باید شکرانه کنید که دنبال آنها نرفتید. خدایا! شکر که جزء «ضالین» نیستیم. خدایا! شکر که مستحق شدیم با زهرا علیهاالسلام باشیم، لیاقت پیدا کردیم با امیرالمؤمنین علیهالسلام باشیم. مستحب است که وقتی «و لا الضالین» گفتی، «الحمد لله» بگویی؛ یعنی «الحمد لله» که من جزء «ضالین» نیستم. زهرای عزیز، بلال، مقداد، سلمان و اباذر را پذیرفت چونکه جزء «ضالین» نبودند، اما عباس جزء «ضالین» بود که زهرای عزیز او را نپذیرفت. اگر با «ضالّین» هم باشی، حضرت زهرا تو را نمیپذیرد. نماز دعاست؛ حالا که داری دعا میکنی، باید علی علیهالسلام را ببینی، باید زهرا علیهاالسلام را ببینی. امیرالمؤمنین روح است، زهرای عزیز روح است؛ تو باید روح را ببینی و آن را قبول کنی، نه اینکه فقط دعا بخوانی. هر آنچه را که میخواهی، باید از امیرالمؤمنین و زهرای عزیز بخواهی. منبع: کتاب انجمن ولایت
مغضوب یعنی کسی که مردم را گمراه میکند، ضاّلین کسانی هستند که دنبال خلقند و دنبال ائمه نمیروند...
«صراط الذین أنعمت علیهم»: راه شیعیانی که به آنها نعمت ولایت دادی. خدایا! ما جزء آنهایی باشیم که امیرالمؤمنین علی علیهالسلام را دوست دارند. «غیر المغضوب علیهم»: نه راه کسانی که به آنها غضب کردی. «مغضوب» یعنی کسی که مردم را گمراه میکند. خدا به بدعتگذاران غضب میکند. خدایا! ما جزء کسانی نباشیم که امیرالمؤمنین علی علیهالسلام را دوست ندارند، آنها «مغضوب» هستند. «و لا الضالین»: نه راه گمراهان. «ضاّلین» چه کسانی هستند؟ کسانی هستند که دنبال خلقند و دنبال ائمه نمیروند. اول، عمر و ابابکر گمراه هستند، بعد پیروان آنها، بعد کسانیکه بدعت به دین میگذارند؛ اینها «ضاّلین» هستند. خدایا! ما جزء «ضاّلین» نباشیم. منبع: کتاب انجمن ولایت
هدایت یعنی حرف شنیدن؛ دوازده امام، چهارده معصوم میگویند برو دنبال متقی تا هدایت شوی...
«إهدنا الصراط المستقیم»: خدایا! ما را به صراط مستقیم وادار کن. خدایا! تویی که صراط مستقیم، علی علیهالسلام را یاد ما دادی؛ تویی که حسن و حسین علیهماالسلام را یاد ما دادی. شما اگر صراط مستقیم را بروید، به خدا میرسید. آن صراط مستقیم، تو را به امیرالمؤمنین علی علیهالسلام میرساند. آن صراط مستقیم، تو را به معنی قرآن میرساند. اما اگر راه دیگری بروی، به بیراهه میروی. کجا میروی؟ اصلاً هدایت یعنی چه؟ هدایت یعنی حرف شنیدن؛ تو بیا به حرف دوازده امام، چهارده معصوم علیهمالسلام برو تا هدایت شوی. حالا دوازده امام، چهارده معصوم به تو میگویند برو دنبال متقی تا هدایت شوی. اما بیهدایتی، حرف نشنیدن است؛ بیهدایتی، مخالفت کردن است. منبع: کتاب انجمن ولایت
خدا میگوید من عبادت بیهدایا را قبول نمیکنم، هدایای عبادت، علیبنابیطالب علیهالسلام است...
«إیاک نعبد»: ای خدا! شکر میکنیم؛ حالا که دین به ما دادی، تشخیص دین به ما دادی، آنوقت تو را اطاعت میکنیم. خدایا! فقط تو را عبادت میکنیم، نه به غیر از تو، آن هم عبادت با محبت علی علیهالسلام. شما وقتی عبادت میکنید، باید با عبادتتان هدایایی بیاورید. هدایای عبادت، علیبنابیطالب علیهالسلام است. خدا میگوید من عبادت بیهدایا را قبول نمیکنم. عبادت بیعلی علیهالسلام، روح ندارد، سلیقهای است. عبادت اگر روح نداشته باشد، جسم است. از عبادت باید به ولایت برسی، نه به خلق. از عبادت باید به اطاعت برسی، چون نجاتدهنده تو ولایت است، نه عبادت. «إیاک نستعین»: خدایا! ما نمیتوانیم، فقط از تو یاری میخواهیم؛ درباره ولایت ما را کمک کن، ما را یاری کن. منبع: کتاب انجمن ولایت
خدایا! تو رحیمتر از علی، کسی را در خلقت قرار ندادی و رحمانیتت را در زهرا تجلی دادی...
«الرحمن الرحیم»: صاحب رحمان و رحیم تویی. تویی که رحمان و رحیم را به ما میدهی. تویی که علی علیهالسلام و زهرا علیهاالسلام و چهارده معصوم علیهمالسلام را به ما میدهی. خدایا! تو رحیمتر از علی علیهالسلام، کسی را در خلقت قرار ندادی. خدایا! رحمانیتت را در زهرا علیهاالسلام تجلی دادی. «مالک یوم الدین»: خدایا! تو مالک علی علیهالسلام و زهرا علیهاالسلام و چهاردهمعصوم علیهمالسلام هستی؛ تو مالک دین ما هستی، مالک بهشت و فردوس هستی. خدایا! تو فقط مالکیت داری، هیچکس مالکیت به ولایت ندارد. حالا تو کجا میروی؟ ولایت را از چه کسی میخواهی؟
رحمانیت خدا شامل همه میشود، اما نسبت به شیعه امیرالمؤمنین، رحیم است...
«بسم الله الرحمن الرحیم»: یعنی به نام آن خدایی که «رحمان» است. رحمانیت خدا و بخشش او شامل همه میشود. این سفره جود خداست. خدا کسی است که به کافر و مسلمان، به همه رحم میکند؛ ولی نسبت به شیعه امیرالمؤمنین علیهالسلام، مهربان و «رحیم» است. خدا رحیم است، رحمکننده به ماست. چرا دنبال کسی میروی که به تو رحم نمیکند؟ بیا دنبال خدا برو. «الحمد لله ربّ العالمین»: یعنی ای خدا! حمد و ستایش، منحصر به توست. خدایا! حمد و ستایش میکنم تو را که ولایت به ما دادی. خدا خوشش میآید که وقتی تو «بسم الله الرحمن الرحیم، الحمد لله ربّ العالمین» میگویی، عقیدهات این باشد که خدایا! تو را حمد میکنیم که ما محبت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام داریم. منبع: کتاب انجمن ولایت
علی دیدن، خدا دیدن است؛ خدا دیدن، علی دیدن نیست...
حالا وضو گرفتی، اذان و اقامه گفتی، میخواهی نماز بخوانی. اولِ اذان و اولِ نماز، «الله اکبر» میگویی. «الله اکبر»: الله اکبری که اول نماز میگویی، یعنی خدایا! من دنیا را پشت سرم ریختم. ایخدا! آمدم رو به تو. وقتی «الله اکبر» میگویی، باید امیرالمؤمنین علی علیهالسلام را ببینی. چون علی علیهالسلام دیدن، خدا دیدن است؛ خدا دیدن، علی علیهالسلام دیدن نیست. چرا؟ هر چه بخواهی غیر از این به عنوان خدا ببینی، یک بُت درست کردهای. منبع: کتاب انجمن ولایت
ابنملجم «إیاک نعبد و إیاک نستعین» گفت، اما «إهدنا الصراط المستقیم» را کُشت...
قرآن میگوید نماز، ما را از فحشاء و منکر نجات میدهد. مگر ابنملجم نماز نمیخواند؟ خدا رحمت کند حاج شیخ عباس تهرانی را، میگفت: یا نبود، یا کمنظیر بود مانند ابنملجم که تمام صورتش پینه داشت از بس خدا، خدا میکرد؛ به بیابان میرفت و صورتش را به خاک میمالید. عزیزان من! چرا ما فرق نمیکنیم؟ مگر این که قرآن میگوید نماز، ما را از فحشاء و منکر نجات میدهد، صحیح نیست؟ چرا فحشاء و منکرِ ما زیادتر میشود؟ چرا ما فکر نداریم؟ مگر شیطان «إیاک نعبد و إیاک نستعین» نگفت؟ والله، بهتر از من میگفت! خیلی با طمأنینه میگفت! میگفت: خدایا! تو سزاوار سجدهای، من تو را سجده میکنم. شیطان «إیاک نعبد و إیاک نستعین» گفت، اما «إهدنا الصراط المستقیم» نگفت. ابنملجم «إیاک نعبد و إیاک نستعین» گفت، اما «إهدنا الصراط المستقیم» را کُشت. امیرالمؤمنین علی علیهالسلام میفرماید: «أنا صراط المستقیم، أنا وجهالله، أنا خیر الله، أنا أسد الله». خدای تبارک و تعالی، مقصدش ولایت است. اصل نماز، «إهدنا الصراط المستقیم» است. منبع: کتاب انجمن ولایت
مگر تو پیرو چهارده معصوم نیستی؟ مگر آنها نماز نمیخواندند؟ در صورتی که والله، خودشان نماز هستند...
آقای دانشجو که نماز نمیخوانی! آقایی که حالا دیپلم یا لیسانس گرفتهای و نماز نمیخوانی! مگر تو پیرو دوازده امام، چهارده معصوم علیهمالسلام نیستی؟ کدام یک از آنها نماز نمیخواندند؟ در صورتی که والله، خودشان نماز هستند. به دینم علی علیهالسلام خودش نماز است. «إهدنا الصراط المستقیم»: صراط مستقیم، علی علیهالسلام است. روایت داریم جوانی که به نماز میایستد، خدا به او مباهات میکند و میگوید: ای ملائکه من! این جوان با همه آمال و آرزویش رو به من ایستاده است. ای ملائکه من! تمام گناهانش را آمرزیدم، دعایش را هم مستجاب میکنم؛ اما کسی که واقعاً سمت خدا بیاید و درخواست کند که خدا او را به صراط مستقیم، یعنی صراط علی علیهالسلام وادار کند. منبع: کتاب انجمن ولایت
امامحسین تا آخر «هل من ناصر» میگفت، میگفت بیائید طرف منِ نمازخوان...
میلیاردها نماز میخوانند، اما چون امیرالمؤمنین علی علیهالسلام را قبول ندارند، اهل آتشند. پس نماز کیست؟ نماز، علی علیهالسلام است؛ نماز، ولایت است؛ نماز، زهرا علیهاالسلام است. آیا آنها خودشان نماز نمیخواندند؟ حالا امامجماعت محلهتان اینطور شده، تو نباید نماز بخوانی؟ بدان تو خودت را از پیروی ولایت جدا کردی، خودت را از حضرتزهرا جدا کردی، خودت را از امیرالمؤمنین علی علیهالسلام جدا کردی، خودت را از امامحسین علیهالسلام جدا کردی. مگر امامحسین تا آخر «هل من ناصر» نمیگفت؟ میگفت بیائید اینطرف، بیائید طرف منِ نمازخوان. تو خیال کردهای که فهمیده شدهای! عزیز من! مگر نمیگویی امامجماعت محلهمان بد شده؟ تو که از او بدتر شدهای! او باز یک سَری به زمین میگذارد و سجدهای میکند، تو که بدتر شدهای، تو آن را هم انجام نمیدهی. پس تو باید چه کنی؟ باید بگویی: خدایا! شکر که من بیدار شدم. شکرانه کنی که مثل او نیستی. تازه باید نمازت را با حضور قلب بخوانی. نماز با حضور قلب، یعنی نماز با ولایت. عزیزان من! بیائید تفکر داشته باشید. بیائید حرف بشنوید. بیائید فردای قیامت، شما را پیش نمازخوانها ببرند، نه پیش بینمازها. منبع: کتاب انجمن ولایت
یقین به امام زمان، یعنی بدانید که در این خلقت، کسی مانند امام زمان نیست که ما طرفش برویم، این امامشناسی است...
اول باید یقین به ولیالله الاعظم (عجل الله فرجه)، روح تمام خلقت، داشته باشید. یقین به امام یعنی چه؟ یعنی بدانید که در این خلقت، کسی مانند امام زمان (عجل الله فرجه) نیست که ما طرفش برویم؛ این امامشناسی است. کسی هم مانند خدا در ظاهر نیست که او را پرستش کنیم؛ این خداشناسی و توحید است. بعد از یقین، به سوی نور حرکت کنید. مگر خدا نمیگوید من ائمه علیهمالسلام را از نور خودم خلق کردم؟ والله، تمام خلقت ظلمت است؛ مگر اتصال به نور شود. بعد از حرکت، به امر امام زمانتان عمل کنید. اینطوری باید ولایت را بشناسید که دست از آن برندارید و تزلزل نداشته باشید. منبع: کتاب جامع ولایت
شما نمیتوانید بگویید من از این گناه میگذرم، باید توان امام زمان و حضرت زهرا و امیرالمؤمنین را ببینید که آنها کمکتان میکنند...
گناه هر چه باشد، وقتی اسبابش فراهم میشود، بگویید زهرا جان! علیجان! امام زمان! کمکم کن. فوری کمک میرسد. شما نمیتوانید بگویید من از این گناه میگذرم؛ باید توان امام زمان (عجل الله فرجه) و توان حضرت زهرا علیهاالسلام و امیرالمؤمنین علیهالسلام را ببینید که آنها کمکتان میکنند. علی و زهرا خنثیکن گناه هستند. شما باید باتوانِ بیتوان باشید؛ بتوانید گناه کنید و نکنید؛ بتوانید به زن مردم نگاه کنید و نکنید؛ بتوانید مال مردم را بخورید و نخورید. آخر، هر کسی گمراهیاش یکجوری است. حُرِّ زمان باشید. الآن امام زمان (عجل الله فرجه) «هل مِن ناصر» میگوید، من میشنوم و لبیک میگویم؛ شما به چهکسی لبیک میگویید؟ منبع: کتاب جامع ولایت
مگر خدا سوره حمد و توحید را نازل نکرده است؟ شما به سوره قرآن کافر شدهاید یا به امام جماعت محلهتان که نماز نمیخوانید؟...
من یک دوستی داشتم، دو پسر داشت که به کشورهای خارجی رفته بودند. تا حتی ایشان به خدا قسم میخورد و میگفت از آرد آنجا هم نمیخوردند. از ایران گندم برده بودند و آنجا آسیاب میکردند. منتهیالآمال، مفاتیح و قرآن داشتند. همیشه میگفتند الحمدلله که مانند خارجیها نشدیم و در مکتب علی علیهالسلام داریم زندگی میکنیم. بعد از مدتی اینها به ایران آمدند و به آنها پُست و مقامی دادند. وقتی خلافهای اینجا را دیدند، دیگر نماز نخواندند و روزه هم نگرفتند. پدرشان ناراحت بود و گریه میکرد، میگفت: تمام هستیام رفت. من پیر شدهام، تمام ابعادم این بود که این دو جوان را تحویل اسلام دادهام؛ اما حالا دیگر نه نماز میخوانند و نه روزه میگیرند. اینها هم به امام جماعت محلهشان نگاه کرده بودند. گفتم: به آنها بگو: عزیزان من! من دوستی دارم که پیرمرد است و یک کناری است؛ رفتم با او صحبت کنم، سراغ شماها را گرفت. گفتم: بچههایم نماز نمیخوانند، روزه نمیگیرند. آن پیرمرد از من سؤال کرد که آیا اینها کافر به قرآن هستند یا نه؟ گفتم نه والله. آن پیرمرد گفت: مگر خدا سوره حمد را نازل نکرده است؟ مگر خدا سوره توحید را نازل نکرده است؟ شما به سوره قرآن کافر شدهاید یا به امام جماعت محلهتان؟ به او هم گفتم قرآن را جلویشان باز کن و حرفهای مرا به آنها بزن. انصافاً این مرد وقتی رفته بود و به آنها گفته بود، در جواب به او گفته بودند: پدرجان! تاکنون چند وقت است که نماز نخواندهایم، ما توبه کردیم و بر عهده میگیریم که تمام نمازهایمان را قضا کنیم. منبع: کتاب انجمن ولایت
مگر تا حالا عبادت برای امام جماعت محلهتان میکردی و روزه برای او میگرفتی که الآن میگویی چرا این بد شده است، من نماز نمیخوانم؟...
خیلیها پیش من میآیند و میگویند بچههای ما نماز نمیخوانند، یا اینکه من شنیدهام الآن در دانشگاه صده هشتاد از مردم، نماز نمیخوانند. عدهای هم هستند که خمس و سهم امام نمیدهند. بدانید که این تکلیف از روی دوش شما برداشته نشده است. به اولیای امور هم کاری نداشته باشید. حالا وقتی به او میگویی: چرا نماز نمیخوانی؟ در جواب میگوید: چرا امام جماعت محله ما اینطوری شده است؟ آقای مهندس! آقای دانشجو! از شما سؤال میکنم: مگر خدای شما، امام جماعت محلهتان بوده؟ مگر تا حالا عبادت از برای امام جماعت محلهتان میکردی؟ آیا روزه از برای او میگرفتی که الآن میگویی چرا این بد شده است؟ اگر قدری تفکر داشته باشی، میبینی تو اشتباه کردهای، نه او. خدا رحمت کند آقای بروجردی را، یک نفر پیش او آمد و گفت: یک طلبهای دزدی کرده. گفت: نه؛ یک دزد، لباس طلبه را پوشیده است. طلبه که دزدی نمیکند، طلبه که خیانت نمیکند، طلبه که اینقدر شهوترانی نمیکند. این لباس اهل علم، لباس تکلیف است. باز هم تکرار میکنم که به اولیای امور کار نداشته باشید. منبع: کتاب انجمن ولایت
وقتی کسی اینطرف بیاید، او را میخواهم، چون دوست علی است...
با عشق حضرتمعصومه علیهاالسلام و امامرضا علیهالسلام به این جلسه بیایید. آن عشق به شما تذکر هماهنگی میدهد، اما عشق دیگری نداشته باشید. این جلسه، ایمان به شما میدهد، محبت امامحسن و امامحسین علیهماالسلام به شما میدهد، محبت خدا به شما میدهد. امامحسین «هل مِن ناصر» گفت؛ یعنی بیایید اینطرف تا شما را بخواهم. من هم وقتی کسی اینطرف بیاید، او را میخواهم، از پسرم هم بیشتر میخواهم؛ چون دوست علی علیهالسلام است. امامحسین به علیاکبر علیهالسلام فرمود: جلوی من راه برو. شما هم جلوی من راه میروید، از شما خوشم میآید. نه اینکه شما را ببوسم، با قدمهایتان نجوا میکنم؛ چونکه رو به امر میروید، «إنّه لیس من أهلک» نشدید و امر را اطاعت میکنید. منبع: کتاب امام رضا
تو سجدهات باید سجده امر باشد، یعنی تواضع در مقابل ولایت داشته باشی؛ این است که خدا میگوید از سجدهکنندگان خوشم میآید...
نماز، همهاش سجده ولایت است، وگرنه توجه ندارید. چرا به شیطان گفت به آدم سجده کن؟ امر را گفت سجده کن، آن کانالی که دوازده امام، چهارده معصوم علیهمالسلام از آن بیرون آمدند را گفت سجده کن. تو سجدهات باید سجده امر باشد، یعنی تواضع در مقابل ولایت داشته باشی؛ این است که خدا میگوید از سجدهکنندگان خوشم میآید. چرا اهلتسنن اینهمه سجده میکنند، اما مورد لعنت هستند؟ چون سجده ولایت نمیکنند. منبع: کتاب انجمن ولایت
نماز باید به عمود دین اتصال داشته باشد، یعنی به علیبنابیطالب...
در روایت است که «الصلوه معراج المؤمن». همانطور که پیامبر صلی الله علیه و آله به معراج رفت و با خدا حرف زد، تو هم در نماز داری با خدا حرف میزنی. همینطور میفرماید: «الصلوه عمود الدین»، نماز عمود دین است. امیرالمؤمنین علیهالسلام هم میفرماید: «أنا عمود الدین». نماز باید به عمود دین اتصال داشته باشد، یعنی به علیبنابیطالب علیهالسلام. اگر اتصال نباشد، مثل جایی است که تاریک است. منبع: کتاب انجمن ولایت
نماز، شکرانه ولایت است...
نماز و روزه تمرین ولایت است، نه اینکه تو را به جایی برساند، نه اینکه تو را از آتش نجات دهد. تمرین نماز این است که میگویی: خدایا! من تواضع میکنم؛ شیطان سجده نکرد، من شیطان نیستم. خدایا! به من گمشو نگو. اما عصاره نماز، ولایت است. چرا خدا اینقدر روی نماز تکیه کرده است؟ چونکه خدا دلش میخواهد با او حرف بزنی. نماز شکرانه ولایت است: شکر میکنی که من ولایت دارم، شکر میکنی که اینقدر قدرت به من دادی تا شیطان را زمین بزنم و اطاعتش نکنم. منبع: کتاب انجمن ولایت
اصل، ولایت است؛ قبله هم ولایت است...
اینکه میگوید شما رو به قبله بایست، یعنی رو به ولایت بایست، رو به علی علیهالسلام بایست، رو به زهرا علیهاالسلام بایست. چونکه اصل، ولایت است؛ قبله هم ولایت است. چرا؟ اگر دوازدهامام، چهاردهمعصوم علیهمالسلام را قبول نداشته باشی، نمازت به درد نمیخورد و تمام عبادتهایت هیچ است؛ برای اینکه مقصد خدا را قبول نداری. اینکه به تو گفته رو به کعبه بایست، چون زایشگاه علی علیهالسلام است. منبع: کتاب انجمن ولایت
