روز اَلست خدا ذرات ما را خلق کرد و گفت: «مَن ربّک؟» عده‌ای «لبیک» گفتند، عده‌ای «لا» گفتند و عده‌ای هم «سکوت» کردند. با این‌که عده‌ای از ذرات به خدا «لا» گفتند یا سکوت کردند، خدا اظهار لطف به تمام ذرات کرد و اراده کرد این‌ها را در دنیا آورد و گفت: ای ذرات کل خلقت تا قیام‌ قیامت! حالا که به‌ من لبیک نگفتید، به «ولیّ» من لبیک بگویید؛ یعنی الآن لبیک به‌ وجود مبارک «امام زمان» بگویید. خدا در هر زمانی «حجّت» گذاشته‌ است. حالا اگر شما از سکوتی‌ها باشید و طرف متقی و امام زمان بیایید، شما این‌جا لبیک گفته‌اید. پاسخِ لبیکِ شما به امام یا متقی آن‌ است که خدا شما را عفو می‌کند و جزء آن‌هایی می‌شوید که اول لبیک گفتند. منبع: کتاب جامع ولایت

امیرالمؤمنین علیه‌السلام سر قبر پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله رفت و گفت: یا رسول‌الله! ببین این‌ها چه‌کار کردند. پیامبر فرمود: علی‌جان! به آن‌ها نفرین کن. امیرالمؤمنین این‌طور نفرینشان کرد، فرمود: خدایا! من را از این‌ها بگیر، مثل خودشان را به این‌ها بده. نفرین امیرالمؤمنین علیه‌السلام جمعی است؛ نفرین شخصی به آن‌ها نکرد. چون آن جمعیت، همه به قدس ولایت جسارت کردند؛ تمامی آن‌ها با هم هماهنگ بودند. چرا این‌ها اهل‌جهنم شدند؟ چون از کل سعادت قطع شدند و از همه این‌ها بدتر، در نسل این‌ها تأثیر گذاشت. پیامبر فرمود: هر کس به عمل قومی راضی باشد، جزء همان قوم است. منبع: کتاب نجوا

امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) می‌خواهد که شما از او بخواهید تا دلش خوش شود. امام زمان! اگر تقدیر ما شر معلوم شده، تو خیر کن. والله، خیر می‌کند. رئوف است، مهربان است، برو درِ خانه‌اش؛ درش را بزن، جواب می‌دهد؛ اما این در را بزن، درِ دیگری نرو. پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله می‌گوید: «أنا مَدینه العِلم و علیٌ بابُها»، از درِ علی علیه‌السلام بیا. تو بدان امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام، حاجتت را برآورده می‌کند. بدان کار دست این‌هاست. خدا می‌گوید: به عزت و جلالم قسم، به غیر از من، به هر کجا امیدت باشد، قطعت می‌کنم. امید خدا، امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) و امیرالمؤمنین علیه‌السلام است. امید خدا، کلامش قرآن است. منبع: کتاب عارف ولایت

در حدیث کساء، پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله پنج‌تن را زیر عبای خود جمع کرد. این پنج‌تن با هم نجوا می‌کردند. مگر زهرا علیهاالسلام کم‌ کسی است؟ زهرا عصاره تمام خلقت است. خداوند می‌فرماید: «یا محمد! اگر تو نبودی افلاک را خلق نمی‌کردم؛ اگر علی نبود، تو را خلق نمی‌کردم؛ و اگر زهرا نبود، تو و علی را خلق نمی‌کردم». این یک نجوایی است که با یکدیگر می‌کنند. تمام آن‌ها یک نورند، مثل این‌که شما الان این پنج انگشت دست، عضو توست. هر کدام این‌ها نباشد، ناقصی دارد. این‌ها دارند با یکدیگر نجوا می‌کنند. منبع: کتاب نجوا

خدای تبارک و تعالی نظرش از تمام خلقت، ولایت است؛ یعنی نظرش چهارده‌ معصوم علیهم‌السلام است. چرا؟ چون در حدیث کساء می‌خوانیم: خدا به محبت پنج‌تن، خلقت را خلق کرده. خلقت یک کادویی است که خدا به پنج‌تن داده‌ است. حالا خدا با ائمه نجوا می‌کند، ائمه هم با خدا نجوا می‌کنند. ائمه‌ طاهرین هر چه دارند، از خدا دارند. امیرالمؤمنین علیه‌السلام هر چه دارد، از خدا دارد. این‌ها دائم امر خدا را اطاعت می‌کنند. حالا ما هم باید با ائمه این‌طوری باشیم، تا آن‌ها هم با ما نجوا کنند؛ چون اطاعت ائمه واجب است. این‌ها را ناظر و حاضر بدانیم. منبع: کتاب نجوا

ائمه علیهم‌السلام نجوا می‌خواهند، هیاهو و سر و صدا نمی‌خواهند. اگر ائمه عبادت می‌کنند، آن‌ها با خدا نجوا می‌کنند. امیرالمؤمنین علیه‌السلام یک شمشیر زده، افضل از عبادت ثقلین. علی علیه‌السلام خودش ثقلین است. چرا؟ چون به ما می‌گوید: من که حمایت از دین کردم، یک نفسم افضل از عبادت ثقلین است، این‌ را به دوستانم می‌دهم. علی علیه‌السلام دارد کار برای شما می‌کند. عزیزان من! ائمه خودشان روحند، مقصد خدا هستند. خدا در قرآن به پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله فرمود: «قُم اللَیلَ إلّا قَلیلاً» ثلث شب، نماز شب بخوان. حضرت موسی‌بن‌جعفر علیه‌السلام، شب تا صبح کناری می‌رفت و عبادت می‌کرد؛ با خدا نجوا می‌کرد. عبادت از برای خلق است. خلق باید عبادت کند تا به جایی برسد. ائمه در دنیا آمده‌اند تا ما را به جایی برسانند. منبع: کتاب نجوا

پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله هم در مباهله با سران مسیحی نجران، امیرالمؤمنین، حضرت‌زهرا، امام‌حسن و امام‌حسین علیهم‌السلام را واسطه کرد. امیرالمؤمنین علیه‌السلام و حضرت‌زهرا علیهاالسلام به خدا می‌گویند: خدایا! ما او را پذیرفتیم، تو هم او را بپذیر؛ خدا او را می‌پذیرد. امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) به شطیطه نماز خواند و برای او دعا کرد؛ چون با امام ارتباط داشت و کنار بود؛ حالا خدا هم او را می‌پذیرد. خدا سفارش امام را می‌پذیرد. امیرالمؤمنین، حضرت‌زهرا و امام زمان سفارش پرونده‌ها را می‌کنند، خدا هم می‌پذیرد. خدا هم منتظر حضرت علی، حضرت‌زهرا و امام زمان است که این‌کار را بکنند. این‌ها با هم عشق‌بازی و نجوا می‌کنند. منبع: کتاب نجوا

مثلاً شما درِ خانه کسی را می‌زنی یک‌بار یا دو بار، دفعه سوم خانواده می‌گوید: برو پیش او ببین چه‌ کار دارد، جوابش را بده. حالا برو درِ خانه‌ خدا را بزن، امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌گوید: خدا! جوابش را بده. زهرای عزیز علیهاالسلام می‌گوید: خدا! جوابش را بده. امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) می‌گوید: خدا! جوابش را بده. ائمه علیهم‌السلام نور خدا هستند، واسطه بین خلق و خدا، وقتی‌که برای آن‌شخص دعا می‌کنند، خدا سفارش امیرالمؤمنین و حضرت‌زهرا را رد نمی‌کند. وقتی آدم ترک‌اولی کرد و از آن درخت خورد، از بهشت رانده شد، چهل‌سال گریه می‌کرد. حالا خدا گفت: مرا به پنج‌ تن قسم بده تا توبه‌ات پذیرفته شود. آدم، خدا را به پنج‌ تن قسم داد. تا به اسم امام‌حسین علیه‌السلام رسید، دلش شکست، اشکی برای امام‌حسین ریخت و خدا توبه‌اش را پذیرفت. منبع: کتاب نجوا

شما باید از کانال ولایت درِ خانه‌ خدا و علی علیه‌السلام بروی؛ «انا مدینه‌ العلم و علی بابها». عباس، عموی پیامبر، از کانال علی علیه‌السلام نرفت که حضرت‌زهرا علیهاالسلام قبولش نکرد؛ چون با عمر و ابابکر ارتباط داشت. حالا هم امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) به شما می‌گوید برو و شما را قبول نمی‌کند، چون مطیع مادرش حضرت‌زهرا علیهاالسلام نیستی. شما از کانال علی علیه‌السلام نرفته‌ای. شما از کانال خلق می‌روی و با خلق ارتباط داری که حضرت‌زهرا علیهاالسلام قبولت نمی‌کند. منبع: کتاب نجوا

هر کسی حال بیتوته ندارد. بیتوته را باید امام‌ زمان (عجل‌الله‌فرجه) اجازه بدهد تا موفق شوی که نجوا کنی. بیتوته وصل به خداست، وصل به امام‌ زمان است، که به یک عالَم می‌ارزد. چون‌که عالَم خلق است؛ خلق که به تو عظمت و لذت نمی‌دهد؛ امام، عزت، شرافت و دین است. آنچه خوبی در خلقت هست، امام است. اگر امام را این‌طور شناختی، آن‌وقت عبادتت لذت‌بخش است. اگر بخواهی این‌طوری باشی، باید منتظر الهام باشی. کسی‌که منتظر الهام است، این‌طرف و آن‌طرف نمی‌رود، توی حرف‌های دنیا نیست. خدا به شما سرمایه داده، سرمایه حقیقی شما ولایت امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است؛ با ولایت از اهل‌ دنیا کنار برو. منبع: کتاب نجوا

خدا از درخت طوبی عرش را آفرید و از عرش، آسمان‌ها و زمین را خلق کرد. حالا تمامی این‌ها عمودهایی دارند که به‌ واسطه آن عمود، خلقت سر پاست. امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام می‌فرماید: «انا عمود الدین»، من عمود دینم. عمود آسمان‌ها و زمین، ولایت امیرالمؤمنین است. عمود، امر ولایت است که به آسمان‌ها پخش می‌شود، چطور؟ وقتی پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله به معراج رفتند، قطار شتری دیدند که می‌رود. از جبرئیل پرسیدند: بار این شترها چیست؟ فرمود: فضائل پسر عمویت علی است که سی‌هزار، سی‌هزار سال است که می‌رود. این‌ها امر ولایت است که به هفت‌ آسمان پخش می‌شود. مردم زمین لیاقت ندارند، برای آن‌ها نمی‌آید، چون به ولایت جسارت کردند و خدا فرمود: «إرتدّ الناس بعد رسول‌الله إلّا خمسه». فقط پنج‌نفر: سلمان، مقداد، اباذر، میثم و عمار ماندند، بقیه مرتد و کافر شدند. منبع: کتاب نجوا

خدای تبارک و تعالی از نور خودش ولایت را صادر کرد و از نور ولایت، درخت طوبی را خلق کرد. یک شاخه‌ای از درخت طوبی در دنیا برای مؤمن و متقی می‌آید، در آخرت هم شاخه‌ای از درخت طوبی در قصر مؤمن و متقی می‌آید. درخت طوبی لطف ولایت است که در دنیا و آخرت به مؤمن و متقی می‌شود، چون اتصال به لطف و عنایت ولایت هستند. این لطف و عنایت شامل همه‌کس نیست. ولایت، صفات‌الله است و با آن زندگی می‌کند. این مؤمن و متقی صفات‌الله را از دنیا به آخرت برده‌ است، چون ولایت را تا آخر رسانده؛ مردم ولایت را تا آخر نمی‌رسانند. منبع: کتاب نجوا

اول باید یقین به ولی‌الله الاعظم (عجل‌ الله‌ فرجه)، روح تمام خلقت، داشته‌ باشید. یقین به امام یعنی‌ چه؟ یعنی بدانید که در این خلقت، کسی مانند امام زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) نیست که ما طرفش برویم؛ این امام‌شناسی است. کسی هم مانند خدا در ظاهر نیست که او را پرستش کنیم؛ این خداشناسی و توحید است. بعد از یقین، به سوی نور حرکت کنید. مگر خدا نمی‌گوید من ائمه علیهم‌السلام را از نور خودم خلق کردم؟ والله، تمام خلقت ظلمت است؛ مگر اتصال به نور شود. بعد از حرکت، به امر امام زمانتان عمل کنید. این‌طوری باید ولایت را بشناسید که دست از آن برندارید و تزلزل نداشته‌ باشید. منبع: کتاب جامع ولایت

شما اگر خیلی ترقی کنید جلد ولایتید، نه این‌که ولایت باشید؛ ولایت یک‌ حرف دیگری است. ولایت در قلبت تجلی کرده‌ است. حالا تو این‌قدر ارزش پیدا می‌کنی [که کسی] تو را زیارت کند، دوازده‌ امام، چهارده‌ معصوم را زیارت کرده‌ است. آن‌ چیزی که در درونت است، می‌آید زیارت می‌کند. یعنی نور ائمه در دل توست، من می‌آیم آن نور را در دل شما زیارت می‌کنم، تو جلد آنی. حالا ببین تو چه‌ کسی هستی. ما برای چند شاهی مال دنیا چه‌ کار می‌کنیم؟ تو بلبل باغ ملکوتی، نه از عالم خاک. اصلاً عالم دنیا، خاکی است. مثل این‌ است که داری خاک‌بازی می‌کنی، عشق‌بازی می‌کنی. دست بردار، بیا با ملکوت اعلی و با آن‌ها سر و کار داشته‌ باش. منبع: کتاب کمال کل کمال

کل کمال این‌ است که تو با کل اشیاء و با کل خلقت رفیق می‌شوی. اما باید این حرف را لمس کنید، باید این حرف را یقین کنید. کل خلقت دارد «لا اله الا الله» می‌گوید، تو هم داری «لا اله الا الله» می‌گویی؛ پس شما یک سنخه‌اید. من، شما را دارم با کل خلقت رفیق می‌کنم. به این حرف‌ها توجه کنید. به حضرت‌عباس قسم، تمام این حرف‌ها ماورائی است. در کدام کتاب این حرف‌ها نوشته شده‌ است؟ حزب‌الله این‌ است که تمام خلقت «لا اله الا الله» بگوید، تو هم بگویی؛ تمام خلقت «محمد رسول‌الله» بگوید، تو هم بگویی؛ تمام خلقت «علی‌ ولی‌الله» بگوید، تو هم بگویی؛ آن‌وقت شما حزب خدا می‌شوی.