چطور بشود که از ائمه یا مؤمن استفاده شایسته ببریم؟ شما به اعمال آن مؤمن واقعی راضی باش، جزء او هستی. بالاترش این است که با او محشور می‌شوی. ما الان با او نشست و برخاست داریم، این‌ را محشوریت نمی‌گویند. این‌که می‌خواهم با شما محشور شوم، نگاه به عاقبت می‌کنم که می‌خواهم با شما محشور شوم. نشست و برخاست جدایی می‌آورد، اما محشوریت دائمی است. به‌ خاطر همین است که می‌گویم: خدایا! ما را با دوازده‌ امام و چهارده‌ معصوم محشور کن. حالا آن مؤمن هم به جایی می‌رسد که می‌خواهد محشور شود. آن آدمی که مؤمن می‌خواهد با او محشور شود، نقش ماورایی دارد، نه نقش دنیایی. نقش دنیایی به‌هم می‌خورد.

منبع: کتاب افشای ولایت