تمامِ همت و عقیده حضرت‌ زهرا علیهاالسلام این‌ بود که آن دو نفر پیش نروند و مردم تسلیم امیرالمؤمنین علیه‌السلام شوند که هم خودشان و هم آیندگان هدایت شوند. به همین دلیل با صورتِ نیلی، پهلوی شکسته و بازوی وَرم‌کرده، سوار الاغ می‌شد و به درِ خانه‌ مهاجر و انصار می‌رفت که بیایید علی علیه‌السلام را یاری کنید. چون رسول‌الله صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله فرمود: علی‌ جان! اگر چهل‌ نفر با تو بودند، حقّت را از آن دو نفر بگیر. فاطمه‌ زهرا علیهاالسلام می‌خواست که آن چهل‌نفر بیایند. آن‌ها باید با شمشیر برهنه و سرهای تراشیده، آستین‌های بالا زده می‌آمدند؛ اما هیچ‌کسی نیامد. فقط سلمان، اباذر، مقداد و عمار یاسر آمدند. منبع: کتاب گنجینه

همان‌طور که امیرالمؤمنین علیه‌السلام [لم یکن له] کفواً اَحد است، زهرای‌ عزیز علیهاالسلام هم کفواً اَحد است، یعنی مانند ندارد. آن‌هایی که زهرا علیهاالسلام را کشتند، کفواً اَحد را کشتند. ای کاش با او مانند یک زن عادی برخورد می‌کردند. به تمام آیات قرآن، در عجبم که چرا جان نمی‌دهم. خدا با قدرتش مرا حفظ کرده‌ است وگرنه باید از این غصه بمیرم. مگر به یک زن عادی سیلی می‌زنند؟ بازویش را می‌شکنند؟ و او را بین در و دیوار می‌گذارند؟ به اندازه یک زن مسلمان هم به او احترام نگذاشتند. چرا؟ کینه داشتند. آن‌ها گفتند اسلامِ بی‌علی و مردم هم از آن‌ها پیروی کردند و این‌همه مذمت شدند. منبع: کتاب گنجینه

حالا اهل‌ مدینه دیدند که ستاره درخشانی از آسمان آمد و روی مدینه می‌گردد. چون همه یک‌ چیز عظمائی دیدند، یک‌دفعه گفتند: «الله‌ اکبر». تمام مدینه شد «الله‌ اکبر» از عظمت این‌ کاری که غیر منتظره بود. این ستاره آمد و در خانه امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام رفت. از همین‌جا بود که دشمن امیرالمؤمنین شدند و سنّی به‌وجود آمد. آن‌هایی که خیلی امیرالمؤمنین را می‌خواستند، گفتند: «الحمدلله»، خدا را شکر که زهرا علیهاالسلام از برای علی علیه‌السلام است. سماواتیان گفتند: «سبحان‌ الله»، منزه است خدا با این‌کاری که کرد. معنی تسبیحات حضرت‌ زهرا این‌ است. تعداد تسبیحات حضرت‌ زهرا بین علماء این‌طور مرسوم است: سی و چهار مرتبه «الله‌ اکبر»، سی و سه‌ مرتبه «الحمدلله»، سی و سه مرتبه «سبحان‌ الله». منبع: کتاب انجمن ولایت

وقتی بزرگان مدینه برای خواستگاری حضرت‌ زهرا علیهاالسلام پیش پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله آمدند، (ببین چقدر نفهمند! می‌خواهد هزار شتر سرخ‌ مو را مَهر زهرا کند! پیامبر هم صلاح نیست افشا کند؛) برای قانع کردن آن‌ها فرمود: عقد زهرای‌ عزیز با خداست، خدا باید همسر زهرا را حواله دهد. فوراً جبرئیل نازل‌ شد: یا محمّد! حق سلامت می‌رساند و می‌فرماید: من ستاره‌ای از آسمان به زمین می‌فرستم، این ستاره داخلِ خانه هر کسی‌ که رفت، زهرا همسر اوست. مردم هم قانع شدند و خانه‌هایشان را آبپاشی کردند، عطر زدند، گلاب زدند و آب و جارو کردند. یک‌دفعه دیدند ستاره‌ای از آسمان نازل‌ شد و خانه علی‌بن‌ابی‌طالب علیه‌السلام رفت. منبع: کتاب جامع ولایت

یک‌ روز حضرت‌ زهرا علیهاالسلام با امیرالمؤمنین علیه‌السلام نجوا داشتند. حضرت‌ زهرا فرمود: یا علی! می‌خواهی بگویم که چه‌وقت اصلاً عالَمی نبوده؟ دنیا نبوده؟ زمین نبوده؟ آسمان نبوده؟ وجودی نبوده؟ در تمام این کون و مکان چه‌وقت این‌ها وجود شدند؟ چه‌وقت آسمان را خدا خلق کرده؟ نه این آسمان، خدا آسمان‌هایی دارد، خدا کهکشان‌هایی دارد. تمام این خلقت می‌گویند علی. ما نه خدا را شناختیم، نه عظمت خدا را شناختیم، نه عالَمی را دیدیم؛ ما محدودیم. نه این‌که امیرالمؤمنین تعجب کرد که زهرای عزیز این‌جوری می‌فرماید؛ حضرت‌ زهرا می‌گوید: علی‌ جان! شما من هستی، من هم شما هستم؛ آن مطلبی را که شما می‌دانی، من هم می‌دانم؛ آن مطلبی را که من می‌دانم، شما هم می‌دانی. این دو با هم نجوا می‌کنند. منبع: کتاب نجوا

وقتی به دستور دومی، به خانه حضرت‌ زهرا علیهاالسلام ریختند، محسنش را سقط کردند و طناب به گردن حضرت علی علیه‌السلام انداختند و او را به‌ مسجد بردند، حالا زهرای عزیز با پهلوی شکسته و صورت نیلی به‌ مسجد رفت و فرمود: دست از علی بردارید وگرنه نفرین می‌کنم. حضرت‌ زهرا یک نفس از روی ناراحتی کشید، ستون‌ها از جا حرکت کرد. حالا زهرای عزیز، امیرالمؤمنین را به خانه برگرداند. حالا حضرت‌ زهرا گریه می‌کند، حضرت علی هم گریه می‌کند. حضرت‌ زهرا از برای مظلومی علی علیه‌السلام گریه می‌کند که چرا مردم علی را نمی‌خواهند و به‌ خاطر خواستن عمر و ابابکر جهنمی می‌شوند. علی علیه‌السلام هم از نجوای درون گریه می‌کند، چون درون علی علیه‌السلام این‌ بود که از برای او سیلی به زهرا زدند و محسنش را زیر پا له کردند؛ درون علی را آتش زدند. منبع: کتاب نجوا

«إنّا أعطیناک الکوثر»: ای پیامبر! به تو فاطمه دادیم. حالا امیرالمؤمنین علیه‌السلام بر سر حوض کوثر است. حضرت‌ زهرا علیهاالسلام به امیرالمؤمنین می‌فرماید: علی‌ جان! مادرم خدیجه تمام مالش را در اختیار پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله قرار داد، من هم همه مالم را در اختیار شما می‌گذارم. دارند با هم نجوا می‌کنند. حضرت‌ زهرا می‌گوید: اگر خدا آب را مهر من قرار داد، در اختیار شماست، به هر کسی می‌خواهی بده؛ به بنی‌امیه نده، آن‌ها قاتل حسین من هستند. شما هم که امام‌ حسین علیه‌السلام داری، حسین، حسین می‌کنی، شریک کوثر هستی. وقتی امیرالمؤمنین از آب حوض کوثر به شما بدهد، دیگر تشنگی به شما اثر نمی‌کند. در دنیا هم همین‌طور است؛ والله اگر ولایت داشته‌ باشی، تشنه دنیا نیستی. ما ولایت نداریم که تشنه دنیاییم. منبع: کتاب نجوا

تمام کرات عالَم، از برای دلخوشی حضرت‌ زهرا علیهاالسلام است. حضرت‌ زهرا در تمام خلقت هست. وقتی زهرای عزیز ندای علی علیه‌السلام را می‌شنود، خشنود می‌شود. چطور؟ حضرت‌ زهرا فرمود: علی جان! بیا سر قبر من، برایم قرآن بخوان. چون حضرت‌ زهرا دوست دارد صدای علی علیه‌السلام را بشنود. حضرت‌ زهرا عصاره تمام خلقت است. آب، مهریه حضرت‌ زهرا است. وقتی حضرت‌ زهرا خشنود شود، تمام خلقت لذت می‌برند. حالا شما هم اگر علی حقیقی بگویی، زهرای عزیز خشنود می‌شود؛ آن‌وقت با تمام خلقت نجوا می‌کنی و هماهنگ می‌شوی. منبع: کتاب نجوا

روایت داریم امام‌ حسن علیه‌السلام فرمود: مادرم حضرت‌ زهرا علیهاالسلام تا صبح به مردم دعا می‌کرد. صبح که شد، به مادرم گفتم: چرا در حق ما دعا نکردی؟ مادرم فرمودند: در حق دیگران دعا کنی، برای شما مستجاب می‌گردد؛ «الجار ثم الدار». نجوای حضرت‌ زهرا با خدا چه بود؟ حضرت‌ زهرا در این نجوا از خدا می‌خواست که: خدایا! این‌ مردم دست از علی علیه‌السلام برندارند جهنمی بشوند. دعایی بهتر از این‌ نیست که حضرت‌ زهرا به مردم بکند؛ چون حضرت‌ زهرا می‌داند اگر مردم دست از علی علیه‌السلام بردارند، جهنمی می‌شوند. حضرت‌ زهرا مرتب خدا را قسم می‌داد که خدایا! این‌ مردم را حفظ‌ کن، دست از علی برندارند. چون‌که خدایا! تو گفتی اگر کسی عبادت ثقلین کند و علی را قبول نداشته‌ باشد، او را به‌ رو در جهنم می‌اندازی. خدایا! کاری کن که این‌ها دست از علی برندارند. منبع: کتاب نجوا

هنگام ظاهر شدن زهرای‌ عزیز علیهاالسلام، زنان قریش به کمک حضرت‌ خدیجه علیهاالسلام نیامدند. حالا حضرت‌ زهرا علیهاالسلام می‌گوید: مادر جان! زنان بهشتی به کمکت می‌آیند. دارد حالیِ خلقت می‌کند: من که زهرا هستم، ماوراء در اختیارم است. شما باید به ماوراء برسید، اما حضرت‌ زهرا علیهاالسلام ماوراء در اختیارش است. یک‌دفعه خدیجه علیهاالسلام دید چهار زن مجلله «حوّاء، آسیه، مریم بِنت عمران و ساره» از بهشت آمدند. من قسم می‌خورم که خدیجه علیهاالسلام کمک نمی‌خواست، این‌ها برای دلخوشی‌اش آمدند. منبع: کتاب جامع ولایت

به حضرت‌عباس، وقتی بهشت را نشانم داد و گفت این‌ هم حضرت‌ زهرا، کدام را می‌خواهی؟ گفتم: «پشت پا بر عالم امکان زدم، دست بر دامن زهرا زدم». مرد می‌خواهد که این‌ را بگوید. مگر من بهشت را می‌خواهم که گلابی‌اش را بخورم یا حوریه‌اش را ببینم؟ والله هزارها حوریه را با کفش زهرا علیهاالسلام صلح نمی‌کنم؛ همه را می‌دهم و کفش زهرا را می‌گیرم؛ می‌خواهم آن‌را بو کنم، چون بوی پای زهرا را می‌دهد. نه این‌که نخواهم بهشت بروم؛ اما اگر زهرا علیهاالسلام به‌ من امر کند، می‌روم، وگرنه نمی‌روم. من بهشتی را نمی‌خواهم که مُزد عبادتم باشد، بهشتی را می‌خواهم که عنایت زهرا علیهاالسلام باشد؛ بهشت عنایتی می‌خواهم، نه بهشت عبادتی. کتاب جامع ولایت

به روح تمام انبیاء قسم، اگر بخواهید اسم حضرت‌ زهرا علیهاالسلام را بیاورید، باید با وضو باشید. آیا وضو دست و صورت شستن است؟ وضو یعنی باید دست از تمام دنیا و مافیهای آن بشویی، آن‌وقت بگویی زهرا. فاطمه یعنی این. حضرت می‌فرماید: اگر اسم دخترت را زهرا گذاشتی، احترامش کن، مبادا او را بزنی. اسم زهرا را احترام کن؛ حالا این‌ها به خودِ حضرت جسارت کردند و او را زدند.   کتاب گنجینه

اگر از آب مهم‌تر بود، خدا همان را مهر حضرت‌زهرا می‌کرد. تمام خلقت تا حتی آسمان‌ها احتیاج به آب دارند و اگر آب نباشد، تمام آن‌ها خشک می‌شود. پس تمام خلقت، نه فقط مدیون زهرا علیهاالسلام است، بلکه مدیون مهریه حضرت‌زهرا است. شیعه وارث حضرت‌زهرا است. وارثِ زهرا، وقتی از آب استفاده می‌کند، باید خدا را شکر کند که زهرا علیهاالسلام را به او داده‌ است؛ به‌واسطه زهرا علیهاالسلام دریاها و باران را به او داده. به‌واسطه مهریه زهرا علیهاالسلام، تمام ممکنات سبز است. چرا حواستان به تولید خارجی‌هاست و به تولید حضرت‌زهرا نیست؟ شما اگر آب می‌خورید و صورتتان را می‌شویید، باید بدانید که مدیون زهرا علیهاالسلام هستید. من دوش را که باز می‌کنم، می‌گویم: زهرا جان! من دارم به‌توسط مهریه تو پاک می‌شوم. این‌طور که باشید، همیشه یاد حضرت‌زهرا هستید.   کتاب گنجینه

حضرت‌زهرا علیهاالسلام می‌خواست ولایت افشا شود. در آخر هم به تمام این خلقت و مردم گفت: علی بر حق است. حق، علی علیه‌السلام است، چون‌که اگر علی نباشد، حق شما را نمی‌پذیرد. به تمام عالمیان اعلام کرد: حالا که نیامدید، من جانم را فدای علی می‌کنم. به‌دینم، ندای زهرا علیهاالسلام در تمام این خلقت هست، اما فقط کسی‌ که عمل می‌کند، آسمانی‌ها هستند. خدا گفت: زهرا جان! ای ناموس من! ای ناموس دهر! اگر زمینی‌ها به «هَل مِن ناصر» تو لبیک نگفتند، کُراتی را خلق می‌کنم که به ندای تو پاسخ دهند؛ خلقت‌هایی را خلق می‌کنم که فقط علی بگویند. به‌دینم، تمام کراتِ این عالم برای دل‌خوشی زهرا علیهاالسلام است، وگرنه در این دنیا که مردم پشت به ولایت کردند و دنبال خلق رفتند.   کتاب گنجینه

وقتی حضرت‌ زهرا برای حمایت از امیرالمؤمنین به‌ مسجد آمد و گفت دست از علی بردارید، هنوز نفرین نکرده‌ بود که ستون‌ها از جا حرکت کرد. این‌ها فقط مسجد را می‌دیدند، اما دنیا می‌خواست با نفرین حضرت‌زهرا علیهاالسلام زیر و رو شود. چرا؟ توهین به ولایت شد. امیرالمؤمنین، زهرا را می‌شناسد و می‌داند که تمام این خلقت در قبضه قدرت زهرا است و اگر نفرین کند، همه نابود می‌شوند. اصلاً خلقت در مقابل حضرت‌زهرا، ارزش ندارد. زهرا ناموس دهر است. حالا امیرالمؤمنین فرمود: سلمان! به زهرا بگو تو دختر رحمه للعالمین هستی، اگر نفرین کنی، طیور در جوِ هوا هلاک می‌شوند؛ این نفرین به آن‌جا هم اثر می‌کند و تمام نابود می‌شوند؛ اما به‌ خاطر طیور نفرین نکن. نگفت به‌ خاطر این‌ مردم؛ این‌ها همه داشتند نگاه می‌کردند و کسی از امیرالمؤمنین و حضرت‌زهرا حمایت نکرد.   کتاب گنجینه

نه این‌که حضرت‌زهرا علیهاالسلام عرش خدا باشد، خانه زهرا علیهاالسلام، عرش‌ الرحمن است. عرش خدا، جای عبور ائمه است؛ خانه زهرا علیهاالسلام هم جای این‌هاست. آن بالای آسمان است و این روی زمین است. اگر عرش نبود که حضرت‌ زهرا، عمویش را راه می‌داد. آن دومی عرش خدا را آتش زد. همان آتش شعله کشید و خیمه‌های امام‌حسین علیه‌السلام را آتش زد. همان‌ها که آمدند درِ خانه حضرت فاطمه علیهاالسلام را آتش زدند، خیمه‌های امام‌حسین علیه‌السلام را هم آتش زدند. این‌ها همان افراد بودند و الان هم از آن نسل هستند. مگر امام‌ زمان (عجل‌الله‌فرجه) بیاید و گردن آن‌ها را بزند.   کتاب گنجینه

همان‌طور که امیرالمؤمنین علیه‌السلام [لم یکن له] کفواً اَحد است، زهرای‌ عزیز هم [لم یکن له] کفواً اَحد است؛ یعنی مانند ندارد. آن‌هایی که زهرا علیهاالسلام را کشتند، [لم یکن له] کفواً اَحد را کشتند. ای کاش با او مانند یک زن عادی برخورد می‌کردند. به تمام آیات قرآن، در عجبم که چرا جان نمی‌دهم؟ خدا با قدرتش مرا حفظ کرده‌ است، وگرنه باید از این غصه بمیرم. مگر به یک زن عادی سیلی می‌زنند؟ بازویش را می‌شکنند؟ و او را بین در و دیوار می‌گذارند؟ به اندازه یک زن مسلمان هم به او احترام نگذاشتند. چرا؟ کینه داشتند. آن‌ها گفتند اسلامِ بی‌علی و مردم هم از آن‌ها پیروی کردند و این‌همه مذمت شدند. کتاب گنجینه