Press ESC to close

عبادت

عبادتی که به آن مغرور باشی، ریا می‌شود و قبولی ندارد...

اغلب مردم کسری را در نقش عبادتشان می‌بینند، نه ولایتشان. ما باید نقش ولایت داشته‌ باشیم، نه نقش عبادت. ما به نقش عبادت مغرور می‌شویم، مغرور به عبادتهایمان می‌شویم؛ این ریا می‌شود، آن‌وقت هیچ قبولی نداری. تو که مکه رفتی، زیارت رفتی، پس چرا می‌گوید اگر یکی با دین برود، ملائکه تعجب می‌کنند؟ چون شما نقش عبادت داری، نه نقش ولایت. اغلب مردم عبادتی هستند، عبادتِ بی‌ولایت؛ کسری را در نقش عبادتشان می‌بینند، نه ولایتشان. آن‌وقت عبادت‌بین می‌شویم و عبادت‌خواه می‌شویم، پیرو کسانی می‌شویم که نقش عبادتشان ظاهراً کامل است؛ یعنی مقدس‌پرست می‌شویم، نه خداپرست. مثل ابوموسی اشعری، مثل شریح‌قاضی که مردم گول عبادتشان را خوردند. کتابهایی را هم می‌خوانیم که پر از نقش‌های عبادتی است. منبع: کتاب افشای ولایت

نجوا توأم به امر است...

نجوا این است که بروی گوشه‌ای، این حرف‌ها را در خودت پیاده کنی. باید درون این حرف‌ها بروی و با این حرف‌ها نجوا کنی. حالا اگر نجوا کردی، از خدا به شما القا می‌شود؛ آن وقت شما می‌فهمی و شما دائم النجوایی، نجوا توأم به امر است. شما در هر موقعیتی هستی، وقتی داری نجوا می‌کنی، در خط خدا و چهارده معصوم (علیهم السلام) هستی. روایت داریم ستارگان آسمان به نور شیعه زندگی می‌کنند؛ به نور چنین آدمی که کنار رفته و سخی بوده و نجوا کرده و ارتباط داشته، به نور نجواکن؛ نه *عبادت‌کن*