نجات شما در سخاوت است. چرا تو سخی هستی؟ چون به تو عنایت شده‌ است. اگر به تو عنایت نشود، سخی نیستی. عنایت خیلی مهم است. اگر عنایت شود، گناه هم نمی‌کنی. گفتم، خدا آدم ابوالبشر را خلق کرد، اما به او عنایت نکرد، رفت و از آن درخت خورد. اگر به شما عنایت نشود، گناه می‌کنید. آن‌هایی که این‌جا می‌آیند، اگر به آن‌ها عنایت نشده‌ باشد، می‌روند. خدا کند به ما عنایت شود. اگر عنایت شود تسلیم هستی، اگر عنایت نشود تسلیم نیستی، توی خیال خودت می‌روی. تسلیم هستی که سخاوت داری. امیدوارم باطن امام زمان (عجل‌الله‌فرجه)، تمام اهل‌جلسه تسلیم باشند. اگر تسلیم باشی، گناه هم نمی‌کنی. منبع: کتاب آخرالزمان

متقی اصلاً از دنیا استفاده نمی‌کند. چطور استفاده نمی‌کند؟ از پولهایی که شما می‌دهید، هم استفاده نمی‌کند. من الآن صبح که می‌شود، یک‌نفر چیزی می‌آورد، من برای خودم چیزی بر نمی‌دارم. هر چیزی می‌آورند، از آن برداشت نکرده‌ام؛ چون‌که من فقرا را از خودم واجب‌تر می‌دانم، آن‌ها را امر خدا می‌دانم. شما با سخاوت به امر خدا کمک می‌کنید. باز هم تکرار می‌کنم: اگر سخی نیستید، از خدا بخواهید سخاوت را یادتان بدهد. باید این‌جا بیایید تا سخاوت را یادتان بدهند؛ اما تو این‌جا می‌آیی، ولی نمی‌خواهی سخی شوی! من هم راضی نیستم که تو خانه ما می‌آیی. برو! برو! منبع: کتاب آخرالزمان

رفقای‌ عزیز! من که متقی هستم شما را دوست دارم؛ چون متقی دوست شماست، مردم را راهنمایی می‌کند. خدا نکند شما از این‌جا بروید. دوباره می‌گویم: من هر کدام از شما که سخی نباشید را دوست ندارم و خدا هم ثواب هفتاد حج، هفتاد عمره را به شما نمی‌دهد. دو نفر این‌جا آمدند، سخی نبودند؛ به آن‌ها گفتم بروید. چرا می‌گویم بروید؟ چون‌که نتیجه ندارید. نتیجه این است که سخی باشید و به مردم برسید. به هر کسی‌که چیزی می‌دهی، [خدا ثواب] هفتاد حج، هفتاد عمره به شما می‌دهد. پس اگر شما سخی باشید، من نمی‌گویم از این‌جا بروید. منبع: کتاب آخرالزمان

بیایید سخی باشید. سخاوت خیلی خوب است. اگر سخی باشی، پشت پا به عالَم زده‌ای. خدا می‌گوید: صد تا در دنیا، هزار تا در آخرت به آدم سخی می‌دهم، در عرش هم راهش می‌دهم. چرا؟ چون سخاوتمند پشت به شیطان کرده‌ است. وقتی پشت به شیطان کند، حضرت علی علیه‌السلام و حضرت زهرا علیهاالسلام راه به او می‌دهند. کجا از این‌جا می‌روید؟ منبع: کتاب آخرالزمان

تاکنون در آیه: «إنّما المؤمنون إخوه» تفکر کرده‌اید؟ خدا می‌فرماید: مؤمنین خصوصیت دو برادر را نسبت به‌هم دارند. همان‌طور که دو برادر، خوشی‌ها و مصیبت‌هایشان یکی است، مؤمن هم نسبت به برادر مؤمنش همین‌طور است و الّا اصلاً مؤمن نیست. به موجب این آیه، اگر ما نسبت به مؤمنین بی‌تفاوت باشیم، اصلاً مؤمن نیستیم؛ یعنی از دایره ایمان خارجیم. پس این‌گونه می‌شود که سخاوت، شرط دین داشتن است. ما باید نسبت به دوستان حقیقی امیرالمؤمنین علیه‌السلام طوری باشیم که در شادی‌ها و غم‌هایشان شریک باشیم. مثلاً اگر شب‌ عید است و شما برای خود و خانواده‌ات لباس نو می‌خواهی، برای برادران دینی‌ات هم باید بخواهی؛ نمی‌شود که او در فشار باشد و تو بی‌تفاوت باشی. مسلمان، بی‌تفاوت نیست. منبع: کتاب سخاوت

ببین حضرت زهرا علیهاالسلام چه کار می‌کند؛ سه روز غذا نمی‌خورَد، به مردم می‌دهد؛ حالا باز هم گریه می‌کند. زهرای عزیز علیهاالسلام در یک پَسَله‌ای [پستویی] می‌رود، می‌گوید: خدایا! شکر. اولاً که یک توان به ما دادی که گرسنگی ما را اذیت نکند؛ بعد خدایا! شکر که نعمت از دست ما صادر شد. خدایا! شکر، گرسنه و برهنه‌ای به توسط این‌که ما انفاق کردیم، به نوا رسیدند. تو هم باید همین‌طور باشی. تو باید هم خوب بخوری، هم خوب بخورانی. منبع: کتاب عارف ولایت

نجوا، خدا خدا گفتنِ تنها نیست؛ بلکه در حال نجوا، به‌ فکر فقرا باشی و درباره آن‌ها نجوا کنی که یک بیچاره‌ای را دستش را بگیری. امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌فرماید: من صفات‌الله را پاسخ می‌دهم؛ اگر کافر هم باشد، به او جزا می‌دهم. چرا یک کافر این‌جوری است؟ چون ثانیه‌ای یا دقیقه‌ای نجوا کرده، حالا کفرش به‌ جای خودش. مگر حاتم‌ طایی نیست که آن‌جا در بهشت نیست اما نمی‌سوزد؟ چرا؟ چون‌که همیشه با فقرا نجوا می‌کرد. منبع: کتاب نجوا

یک مسأله دیگر هم در مورد پرداخت دیون شرعی و صدقات به مستحق وجود دارد که خیلی مهم است. چرا می‌گوید در صدقات، خمس و سهم امام، فطریه، و کلاً در بخشش‌های ما، خویشاوندان، دوستان و همسایه‌ها بر بقیه مقدم هستند؟ چون خدا آن‌ها را «سهم» ما قرار داده‌ است. هرکسی در این عالم سهمی بر گردنش است. همان‌طور که به زن و بچه ما، کسی غیر از خود ما رسیدگی نمی‌کند و از غریبه‌ها کسی توقع ندارد که کار کنند و خرج خانواده ما را بدهند، هیچ‌کس نسبت به اقوام، دوستان و همسایه‌های ما، از خود ما اولی‌تر نیست. اگر هرکسی به نزدیکان خودش ببخشد، تمام فقرا نزدیکان داراتر از خودشان دارند، پس به همه می‌رسد و هیچ‌کس بی‌نصیب نمی‌ماند. منبع: کتاب سخاوت

اصل این است که بپذیریم همان کس که این مال را به ما داده، باز هم می‌دهد. امور این عالم، همه نظم دارد؛ ما این نظم را به‌هم می‌زنیم. خدا مقرّر کرده که از خمس اموال مردم، از زکات و فطریه‌های واجب، فقرا تأمین شوند و فقر از بین برود. اگر همه مردم خمس و زکات می‌دادند، اگر دریا و جنگل و کوه‌ها را که خدا برای فقرا قرار داده، در اختیار آن‌ها می‌گذاشتند، اگر این غصب‌کردن‌ها نبود، و خلاصه اگر همه اطاعت امر می‌کردند، همه در رفاه بودند. در زمان حکومت امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) به‌خاطر همین است که همه‌جا را خوبی و خیر و برکت و رفاه فرا می‌گیرد، چون همه، امر را اطاعت می‌کنند. منبع: کتاب سخاوت

دور پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله خیلی شلوغ شد. خدا گفت: هر کسی می‌خواهد با پیامبر نجوا کند، چیز خیلی کمی صدقه بدهد. هیچ‌کسی نزد پیامبر نیامد؛ فقط امیرالمؤمنین علیه‌السلام، امام‌ حسن علیه‌السلام و امام‌ حسین علیه‌السلام، سلمان و اباذر، میثم و مقداد آمدند؛ هفتاد هزار نفر نیامدند. وقتی امر خدا را اطاعت نکردند و سخاوت نکردند، دنبال خلق رفتند، گرفتار ابن‌زیاد و شریح‌ قاضی شدند و امام‌ حسین را کشتند؛ این عذابی بود که به آن مبتلا شدند. اگر صدقه داده‌ بودند، رفعش می‌شد. منبع: کتاب جامع ولایت

اگر ما مذهب داریم، باید پیرو رئیس مذهبمان باشیم. رئیس این مذهب کارش این است که خودش غذا را بسته‌بندی می‌کند و بالای سر کسانی می‌گذارد که در ظاهر دین هم ندارند. اگر پیرو رسول‌الله صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله هستیم، ایشان می‌فرمایند: من دیشب ناراحت بودم، چون درهمی از بیت‌المال نزد من بود، اما من به کسی برخورد نکردم که به او کمک کنم. اگر پیرو امیرالمؤمنین علیه‌السلام هستیم، ایشان خانه‌ای کاه‌گلی بیشتر نداشت، همواره هم به‌ فکر فقرا بود. یا مگر امام‌ حسن علیه‌السلام نبود که سالی دو بار همه اموالش را بین فقرا تقسیم می‌کرد؟ همه چهارده‌ معصوم همین‌گونه بودند. همان‌ها هم به ما می‌گویند: شما نمی‌توانید مثل ما بشوید. ما طوری هستیم که خودمان نمی‌خوریم و می‌بخشیم؛ اما شما، هم خودتان بخورید و هم به‌فکر فقرا باشید. منبع: کتاب سخاوت

حالا شما چه‌جور باشی؟ به چیزی غیر از ولایت علاقه نداشته‌ باش. من یک‌ چیزی را می‌خواهم [اما] علاقه ندارم. چرا می‌خواهم؟ چون خیرش به مردم می‌رسد. اگر چیزی را می‌خواهی، ماشینت را می‌خواهی، کسبت را می‌خواهی، باید بخواهی که خیرش به مردم برسد. البته شما باید محکم کار کنید که هم عائله‌ات را اداره کنی که جزء شهدا باشی و هم به مردم بدهی. کمک به فقرا، نگهداری خودتان است. کمک به فقرا، نگهداری باغتان است، تا حتی نگهداری ولایتتان است. کمک به فقرا، هم عبادت است، هم اطاعت است و هم خدا و پیامبر خوششان می‌آید. اما همین پول را می‌دهی، یک جایی‌ که امر نیست. آن‌وقت هم شقاوت است، هم لجاجت است و هم گناه است. منبع: کتاب کمال کل کمال