دسترنجی که از ما صادر میشود را باید از خدا بدانیم و بگوییم که او این کار را کمک کرد. من والله شبها میگویم: خدایا! اگر من بهشت بروم، تو کردی. تو این حرفها را یاد من دادی، نماز شب را تو یاد من دادی، بیتوته شب را تو یاد من دادی، کمک به فقرا را تو یاد من دادی، پس اگر بهشت بروم تو کردی. شیعه اصلاً فرصت ندارد؛ یا دنبال کارش است یا دنبال فرصتی برای نجوای با خدا و ولایت. من همینجور بودم. تا از کار فارغ میشدم، پِی فرصت میگشتم در بیابان بروم، با خدا و ولایت نجوا کنم.
منبع: کتاب نجوا
