هرچند به رجعت قیامت صغری میگویند، اما رجعت از قیامت کبری مهمتر است. قیامت کبری سفری است که همه محاکمه شده و سزای اعمالشان را میبینند و دیگر برگشتی ندارند، اما در رجعت مردم راه برگشت دارند، اعمال فاش میشود و امامزمان چند روز فرصت میدهد که مردم احکامشان را یاد بگیرند و میتوانند توبه کنند. رجعت مثل آن است که امیرالمؤمنین به دومی گفت: به مسجد برو و بگو که غصب خلافت کردهام، تا توبهات قبول شود که مردم بعد از این دیگر کافر نشوند. حالا در رجعت جلوی گمراهی مردم تا قیام قیامت گرفته میشود و تمام ممکنات بهواسطه این احقاق حق خوشحال میشوند. در قیامت کبری شما باید ولایت ببرید تا قبولتان کنند، اما در رجعت زمینهای فراهم میشود که امیرالمؤمنین علی را قبول کنید و نجات پیدا کنید. پس در اعمال، رجعت کبری است. اینکه آن قیامت را کبری میگویند، چون خلق اولین و آخرین در آنجا جمعند و محاکمه میشوند. در رجعت انس و جن و مَلَک و عرش و فرش، همه خوشحال میشوند، اما در قیامت همه خوشحال نمیشوند، هر کس گرفتار اعمال خودش است. پس رجعت بالاتر از آن است.
امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) کفواً احد است، حضرت زهرا (علیها السلام) کفواً خلقت است
به اولیای امور کاری نداشته باشید
به اولیای امور کاری نداشته باشید
