آقا علی‌بن‌موسی‌الرضا علیه‌السلام کُنیه‌هایی دارد که مختص به خودش است: «عالِم آل‌محمّد» است، به این عنوان که اگر امام‌رضا علیه‌السلام را قبول داشته‌باشید، دوازده امامی هستید؛ چون‌که چهار امامی، شش امامی، تا حتی هفت امامی هم داریم اما اگر ایشان را قبول داشته‌باشید، بقیه ائمه علیهم‌السلام را هم قبول دارید. «رَزّاقِ رزق» بشر است؛ یعنی هر کسی‌که به مشهد برای زیارت ایشان برود، کار دنیایی‌اش هم خوب می‌شود و مالش زیاد می‌شود. «صاحبُ الأئمه» است. تمام ائمه‌طاهرین علیهم‌السلام صاحب ما، صاحب مملکت و خلقت هستند؛ به ایشان صاحب الأئمه می‌گویند، برای این‌‌که اگر کسی امام‌رضا علیه‌السلام را قبول داشته‌باشد، صاحبی دارد که دیگر جزء فرقه‌های باطل و ضالّه نیست، جزء فرقه حق است. «صاحبُ الأمر» است؛ یعنی همان‌طور که امر امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام بر ما واجب است، امر امام‌رضا علیه‌السلام هم بر ما واجب است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام رضا]

این چیست که بعضی می‌گویند امام‌رضا علیه‌السلام می‌گفت من غریبم و کسی دیدنم نمی‌آید؟! تو غریب هستی! امام که فاصله ندارد، اصلاً فاصله را خلق ایجاد می‌کند. مردم معجزه امام را دیدند، در ظاهر امام‌دوست شده‌بودند؛ تمام اهل مشهد آمادگی داشتند که اگر مأمون جسارت به امام کند، تاج و تختش را نابود کنند؛ اما امام‌رضا علیه‌السلام دید اگر افشا کند که مأمون به او زهر داده، مملکت به‌هم می‌خورد، چقدر از دوستانش آسیب می‌بینند و چندین هزار نفر ممکن‌است که کشته شوند، برای همین افشا نکرد. امام‌رضا علیه‌السلام با علم امامت این‌کار را کرد. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام رضا]