صبح یک‌ روز عید، حضرت‌ زینب علیهاالسلام به‌ ام‌کلثوم گفت: خواهر! بنی‌امیه که برای ما عیدی نگذاشته‌اند، ما که دیگر عیدی نداریم، تمام اهل‌بیت را کشتند، بلند شو به خانه امّ‌البنین برویم. آمدند و درِ خانه‌ ام‌البنین را زدند. ام‌البنین گفت: کیست که در خانه مرا می‌زند؟ از وقتی این‌جا آمده‌ام، هیچ‌کس درِ خانه‌ام را نزده‌ است. از وقتی‌که عباس و عبدالله و فرزندانم شهید شدند، کسی درِ این‌ خانه را نزده‌ است. کیست که در می‌زند؟ من که دیگر پسری ندارم. بی‌خود نیست که اهل‌ مدینه گرفتار شدند؛ چون‌که وقتی حضرت زهرا علیهاالسلام به درِ خانه آن‌ها رفت، کسی از حضرت حمایت نکرد؛ یکی از اهل‌ مدینه هم سراغ امّ‌البنین نیامد که به او سرسلامتی بدهد.

 

منبع: کتاب حر