کسی که امیرالمؤمنین (علیه السلام) را نشناسد نه در دنیا، بلکه در تمام خلقت مذمت شده است [امیرالمؤمنین؛ ولایت را بهتر بشناسیم]

شخصی، از یکی از شهرهای دور، به امام هادی (علیه السلام) نامه‌ای نوشت که آقا! من دور از شما هستم، گاهی حاجتی دارم، مشکلاتی دارم، در هر حال چه کنم؟ امام (علیه السلام) در جواب ایشان نوشتند: لبت را حرکت بده! حرف بزن! بگو! ما دور نیستیم. یعنی نجوا کن [نجوا]

شخص به اصطلاح خودش، خیلی بزرگ است. این را مردم بزرگ کرده‌اند، نه خدا بزرگ کرده باشد. اگر خدا بزرگ کند، خودش حافظ آن است. حالا این همه روایت و حدیث گفته است! مثلاً اینجا، آنجا، نماز بخوان، ذکر بگو، سبحان الله بگو، نماز شب بخوان، زیارت برو، آن‌قدر نوشته است که بشر گیج می‌شود، اما نگفته است که شرط عبادت، ولایت است. نگفته است! تمام کتاب‌ها را نگاه کنید. اگر پیدا کردید، پاداش می‌دهم. یعنی به این نحو بگوید، نه اشاره بکند! بنویسد که شرط قبولی عبادت، ولایت است. این جمله را بنویسد که خدا می‌گوید: اگر عبادت ثقلین کنی، اما علی (علیه السلام) را به «الیوم اکملت لکم دینکم» قبول نداشته باشی، تو را به رو در جهنم می‌اندازم. پس چرا تو خریدار این حرف نیستی که در این کتاب بنویسی؟! من الان دارم با تو کتاب‌نویس حرف می‌زنم. [امام زمان را بشناسیم تا به مرگ جاهلیت نمیریم]

خدایا، اولاً که ما را نگه دار. حالا اگر تقدیر تو شده که ما را ببری، ما با تقدیر تو کاری نداریم. اگر می‌دانی ما بمانیم بی‌دین می‌شویم، ما را ببر. خدایا، می‌دانی من می‌خواهم توی دنیا حاجت کسی را برآورده کنم و گرنه دنیا را نمی‌خواهم. تو را به حق پنج تن، با ولایت سالم، بدن سالم، جان ما را بگیر. ما در رخت خواب نیفتیم، کسی را اذیت کنیم. خدایا، تو را به حق پنج تن، این دعاها را مستجاب کن. خدایا، القاء و افشاء بهمان بده، از خودمان حرف نزنیم. خدایا، تتمه عمر ما را در راه خودت قرار بده؛ نه در راه بدعت‌گذار و دشمنانت. «اهدنا الصراط المستقیم» در راه صراط مستقیم، علی بن ابی طالب باشیم. خدایا، ما پابند دنیا نباشیم، طیران کنیم به آسمان خدایا، حضرت معصومه فرمود: زیارت می‌کنند قبر ما، را اطاعت نمی‌کنند امر ما را. امام رضا گفت: [زیارت] کارشان است؛ ما کارمان نباشد. اگر حضرت معصومه می‌روید، هیکلتان را نبرید، اطاعتتان را ببرید که آنها خوشحال شوند. خدایا، تتمه عمر ما را در راه خودت و برای خودت قرار بده. روز عرفه دعا مستجاب است؛ اما باید امروز، شما تا شام یک نیم ساعت، یک ساعت بروید یک گوشه، [من هم همین کار را می‌کردم] دکان را [تعطیل می‌کردم] می‌رفتم مسجدی این کار را می‌کردم. یکی دعا کنید یاور امام زمان باشیم، امام زمان بیاید، پیرو بدعت‌گذار نباشیم، حتی‌الامکان سخی باشیم، به فکر مردم باشیم. در عرفه شما باید عارف به حق امام حسین باشید و گرنه این‌ها که می‌خوانند قال و قیل است. عرفه باید امر این‌ها را اطاعت کنیم. خدایا، به حق امام حسین ما را عارف کن. حالا که عارف کردی ما امر امام حسین و امر امام زمان را اطاعت کنیم. این‌ها همه امرشان یکی است. امام حسن، امام حسین، یک امر است. این‌ها همه‌شان امر الله هستند؛ یعنی خودشان امر خدا هستند. خدایا، تکرار می‌کنم ما را عارف در حق این‌ها قرار بده. خدایا، هر محبتی در دل ما است به غیر محبت و رضای تو بیرون کن، خدایا با رضایت این‌ها زندگی کنیم؛ خدایا جایگزینش محبت خودت و این‌ها را در دل ما زیاد کن. خدایا، به حق خود امام حسین، معرفتی که به ما دادی، در راه امام حسین زیاد کن. خدایا، کسی که از ما دور است از ما دور کن، آن‌ها که به تو نزدیک‌تر هستند، به ما نزدیک کن. خدایا، از شر این‌ها ما را حفظ کن؛ شر این‌ها را به خودشان برگردان. خدایا، به عدد برگهایی که ریخته تو را شکر، به عدد ملائکه آسمان، به عدد ریگهایی بیابان تو را شکر. خدایا این‌ها همه‌اش عدد است، بی عدد تو را شکر. خدایا، به حق حسین و پدر و مادر حسین، ولایت را تا آخر برسانیم. خدایا آنی ما را به خودمان وانگذار، اگر بکنی ما گناه می‌کنیم. خدایا، پیامبرت فرمود: اگر یکی با دین از دنیا برود، ملائکه تعجب می‌کنند؛ خدایا، ما از آن‌ها باشیم که ملائکه تعجب کنند. خدایا، سرانجام کار ما تو خوشنود باشی و ما را رستگار. خدایا، شب عرفه است، خودت گفتی دعای ما استجابت می‌شود؛ القاء و افشاء به ما بده ما از خودمان حرف نزنیم. به پیامبر گفتی حرف از خودت نزن. خدایا، القاء و افشاء بده؛ تو القاء کنی، ما افشاء. خدایا، تو را به حق امام زمان، قسمت می‌دهم از آن‌ها باشیم که در قیامت آبرومند باشیم؛ یعنی ولایت داشته باشیم. اگر نداشته باشیم، بی آبروییم. این ولایت را تا آخر برسانیم. خدایا، تو را به حق انبیاء و اولیاء قسمت می‌دهم، ما را محتاج خلق نکن، پیرو خلق قرار نده. خدایا، این‌ها که به من مراجعه می‌کنند ای وکیل من، جوابگویش خودت باش. ای وکیل من. خدایا، این رفقای من را حفظ کن. خدایا، ذره‌ای این رفقا غضبناک نباشند. بشاش باشند. خدایا، جیبشان خالی نباشد. همیشه پر پول باشد. خدایا، اگر به ما علی دادی زهرا دادی، همه خلقت را دادی؛ خدایا، این‌ها را از ما نگیر. خدایا، به حق امام زمان قسمت می‌دهم خودت ما را نگه دار، خودت ما را حفظ کن. خدایا، نسل ما را ولایتی قرار بده؛ یعنی نسل ما را دوست امیر المؤمنین قرار بده. خدایا، هر خانه‌ای مریض است، لباس عافیت بپوشان. حاجت حاجتمندان را برآورده کن. اول حاجتم این است که ظهور امام زمان را برسان، ما را یاورش قرار بده. خدایا، امام زمان را از ما راضی و خوشنود بگردان. تکرار می‌کنم ما را یاورش قرار بده. خدایا، تو را به حق امام زمان، این رفقای ما جوری باشند که نگران نباشند، همیشه بشاش باشند. بچه‌هایشان و خانواده‌شان پیرو تو باشند و ائمه طاهرین. خدایا، ما عارف باشیم. عارف یعنی امرش را اطاعت کنیم. امام رضا می‌گوید: فلانی این‌ها کارشان است. این‌ها عارف در حق ما نیستند. قبولی زیارت، عارف بودن است. عارف بودن؛ یعنی خلق ندیدن است، یعنی غیر امر ندیدن است. یعنی امر اطاعت کردن است. انشاء الله خدا ما را عارف قرار دهد. این‌ها دعاست. این‌ها حرف است. این‌ها نوشته شما حرف می‌زنید اصل عارف بودن است. عارف باید بدانیم این‌ها مطلقند؛ کسی مثل این‌ها نیست. بدانیم روح هستند، جسم نیستند، خلق نیستند. خلق هستند؛ اما از نور خدا خلق شده‌اند. ما باید عارف باشیم، عارف بودن را عمل کنیم؛ یعنی محبوب ما حسین باشد، امیرالمؤمنین باشد. مقصد تو می‌شود خلق، آنوقت از عارف بودن جدا می‌شوی. تو باید از عارف بودن جدا نشوی. این‌ها [ائمه] کفواً احد هستند. خلق که مثل این‌ها نمی‌شود. خلق، خلق را تأیید می‌کند؛ اما خدای تبارک و تعالی، دوازده امام، چهارده معصوم را تأیید کرده است. با خلق بسازید، با همه بسازید. عرفه‌ای که عارف باشی در حق امامت، درست است. تمام این‌ها که این را می‌گویند، این مطلب را توجه ندارند. یکی وقت می‌بینی دعای عرفه می‌خوانیم، عارف که نیستیم هیچ، درباره امام حسین هم نمی‌دانیم. اگر بدانید اهل تسنن در عرفه چه می کنند؟ انفاق هم می‌کنند؛ اما انفاق بی‌عرفه. حالا عارف به امام حسین، باید امرش را اطاعت کنیم. امر امام حسین، پدرش امیر المؤمنین است. اکبرش را شهید کردند، هیچ حرف نزد. تمام توجهش به خدا بود. مرتب گفت: «رضا برضائک»؛ اما وقتی گفتند: «بغضاً لابیک» حالا دست برد به شمشیر. حالا تو روضه می‌گیری، این مرد و زن قاطی شدند. خدا می‌گوید اینجا که مرد و زن قاطی هستند، عذاب خدا نازل می‌شود. امر حضرت معصومه یا امام حسین پدرشان است. حضرت ابوالفضل عارف است که می‌گوید تا زنده‌ام حامی دینم هستم. دینم حسین است. عبادت بی‌فهم، جنایت است، خودت را اذیت کردی. چهار فرسخ می‌روند توی گرد و غبار و گرسنه و تشنه؛ تو عزیز من، امر امام حسین را اطاعت کن. یک انفاقی بکن به بچه‌های یتیم، به این‌ها که چیزی ندارند که امام حسین تو را بپذیرد. چه کار می‌کنی؟ عارف که حرف از خودش نمی‌زند، عارف که من ندارد. عارف خدا دارد، زهرا دارد. عارف‌شناسی هم ادب می‌خواهد، فهم می‌خواهد. علی یعسوب الدین اگر نباشد عالم فروزان می‌شود. او عارف بود یا عمر و ابابکر؟ هفتاد هزار نفر رفتند آن طرف؛ در آخرالزمان هم اینجور می‌شود؛ عارف، تکذیب می‌شود، اشجع تأیید می‌شود. اگر همین را بدانید بس است که نروید دنبال تایید، بروید دنبال امر. امر خدا و امر پیامبر و امر تمام خلقت، علی بن ابی طالب است. خواست خدا و پیامبر و خواست حضرت زهرا، خواست تمام سماوات، علی بن ابی طالب است. خدا هیچ کسی را نگفته اگر این را قبول نداشته باشید، به عزت و جلالم قسم، شما را به رو به جهنم می‌اندازم؛ این حرف راجع به علی بن ابی طالب است. این است عارف. عارف به تمام خلقت است، می‌گوید من راههای آسمان را از زمین بهتر بلدم. این عارف است، نه تو؛ تو عارف عبادتی، نه عارف اطاعتی. عبادت شرطش اطاعت است؛ یعنی اطاعت کنی پیامبر و ائمه را. تو می‌روی خلق را اطاعت می‌کنی! آن درد به تو می‌دهد، دردت را دوا نمی‌کند. تو بیا ائمه را اطاعت کن؛ هم دردت را دوا می‌کند، هم روحت را شفا می‌دهد.

والله، روایت داریم: اگر شب قدر آمرزیده نشویم، کار ما مشکل است. می‌گوید: باید بروی عرفه تا آمرزیده شوی [نجوا]

ما باید بدانیم که ذکر حرف است، حاجت نمی‌دهد. ذکر، علی ابن ابی طالب (علیه السلام) است: «أنا ذکر الله». ذکر، امر است؛ یعنی به تو گفته این ذکر را بگو؛ نه اینکه از ذکرت حاجت بخواهی. این ذکر است، امیرالمؤمنین (علیه السلام) امر است. این ذکر را تو خودت می‌گویی؛ اما امر، امیرالمؤمنین (علیه السلام) است؛ یعنی اگر ذکر می‌گویی، باید امیرالمؤمنین (علیه السلام) را قبول داشته باشی. [آخرالزمان]

اگر علی (علیه السلام) را شناختید، خدا نمی‌شوید؛ اما صفات خدا می‌شوید! چون فقط خداست که علی (علیه السلام) را می‌شناسد، هیچ کسی او را به طور کامل نمی‌شناسد! خدا درباره هیچ کسی نفرموده به عزت و جلالم قسم! اگر عبادت ثقلین کنی و امیرالمؤمنین (علیه السلام) را به «الیوم اکملت لکم دینکم» قبول نداشته باشی تو را به رو در جهنم می‌اندازم! [گنجینه]

امیرالمؤمنین (علیه السلام) «کفواً احد» است، حضرت زهرا (علیها السلام) «کفواً خلقت» است؛ چون خدا می‌گوید: به عزت و جلالم قسم، اگر عبادت ثقلین کنی، اما امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) را به «الیوم اکملت لکم دینکم» یعنی وصی رسول الله قبول نداشته باشی، با صورت به آتش جهنم می‌اندازمت [نجوا]

حضرت رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) سؤال کرد، بهترین چیز برای زن چیست؟ حضرت زهرا (علیها السلام) فرمود: نه او نامحرم را ببیند، نه نامحرم او را. حالا عوض نامحرمی در بغل پسرها می‌رود! بی‌حیاگری نکنم، چاره ندارم. این دخترها چه کسانی هستند که به دانشگاه می‌روند؟ دخترهای انگلیسی و آمریکایی و یهودی‌ها هستند یا دخترهای شما هستند که مکه و حج عمره می‌روید؟ کجا آنها را در این دانشگاه، که خراب است، روانه می‌کنید. یک دیپلم گرفت، دیگر بس است. درود خدا به روح علما. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند می‌گفت: دختر همین قدر که بتواند یک چیزی را بخواند، بس است. می‌گفت: سوره حضرت یوسف را به دختر نگویید، پررو می‌شود. فردا، شما جواب خدا را چه می‌دهید؟ این دختر و پسر شما شجره توحید است، تو این جورابها را برای او می‌خری، او که پول ندارد، از جای دیگر می‌آورد؟ تو این پیراهن بدن‌نما را برای او می‌خری؛ اما پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: در آخرالزمان، زنها شبیه مردان می‌شوند و مردان شبیه زنان. پوشیده‌اند؛ اما برهنه‌اند. من می‌گویم: بدبخت بیچاره، دختر تو اینطور نباشد. [وابستگی]

[حضرت زهرا] گفت [بهترین چیز برای زن این است که]: نه نامحرم او را ببیند، نه او نامحرم را. روایت داریم، سه دفعه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بلند شد، زهرا پدرت به فدایت، زهرا پدرت به فدایت، زهرا پدرت به فدایت. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نشسته است، یک نابینا می‌آید، زهرا بلند شد و رفت. زهرا جان، این که نابینا است، گفت: خود شما گفتی که نامحرم یک بویی دارد، زن آن بو را استشمام می‌کند. چرا این حرف‌ها را کنار گذاشتید؟ مگر این حرف پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و خدا درست نبوده است؟ اگر درست بوده، چرا کنار گذاشتید؟ چرا اینطوری شدید؟ اصلاً غیرت تمام شده است. [وابستگی]

یکی از رؤسای بانک می‌گوید: یک نفر از این طلبه‌ها گفت زن من می‌خواهد به اینجا بیاید. می‌گویم: ما دویست نفر هستیم، می‌خواهد بین ما بیاید؟ گفت: می‌خواهم کمک خرجی من باشد. این آدم توحید دارد؟ این آدم مسلمان است؟ می‌خواهد کمک خرجی او باشد! [وابستگی]