حضرت زهرا علیهاالسلام چادرش را به شمعون یهودی امانت داد و قدری جو قرض گرفت تا نان بپزد. حالا شب شد و شمعون آمد، دید از آن‌جا نور بالا می‌زند و به آسمان می‌رود؛ دید چادر زهراست، شمعون مسلمان شد. نه این‌که زهرا نور است، چادرش هم نور است. مؤمن اراده الله است، حضرت زهرا که خودش اراده است، برکت تمام خلقت است. خدا می‌گوید: اگر یک نفر را هدایت کردی، عالَمی را هدایت کرده‌ای. حضرت زهرا می‌خواهد یهودی را هدایت کند. مگر زهرا احتیاج به یهودی دارد؟! می‌داند این یهودی علی‌دوست می‌شود؛ می‌خواهد یک نفر علی‌دوست شود، نسوزد. حالا خودش، زن و بچه‌اش، همه علی‌دوست می‌شوند. حضرت زهرا نه یک هدایت، هدایت‌ها کرد. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: عارف ولایت]

امام‌ زمان اراده خداست، اگر بگوید بشود، می‌شود. حالا از او چه می‌خواهید؟ هر چه بخواهی تمام می‌شود، اما انتظارالفرج تمام‌شدنی نیست. چه‌ چیزی غیر از ظهور ولی‌ الله‌ الاعظم، امام‌زمان، حجت‌خدا، مقصد و ذخیره خدا، می‌تواند تمام ممکنات را خوشحال کند؟ مگر من نمی‌توانستم که از او دنیا بخواهم؟ وقتی خدمت حضرت رسیدم، گفتم: آقا جان! یک خواهش از شما دارم، دلم می‌خواهد یاور شما باشم، هیچ‌چیز دیگری نمی‌خواهم. حضرت قبول فرمودند و اشاره کردند: صلوات بفرست. شیعه وقتی هم که خدمت امام‌زمان می‌رسد، انتظار الفرج می‌خواهد. کجا می‌روید؟ چه‌ کار می‌کنید؟ بیایید این‌طرف خط! [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: رجعت]