الآن محرّم است، یک گوشهای برو، اشکی برای امام حسین علیهالسلام بریز؛ آن «ذبح العظیم» میشود. اصلاً تو خودت روضه هستی، بنشین و با امام حسین حرف بزن. من عاشورا به بیابان میرفتم، جایی که کسی نبود، مینشستم و با امام حسین حرف میزدم، گریه میکردم، حالی داشتم. به شما میگوید: بکاء داشته باش؛ گوشهای بنشین و ناراحت باش. این دهه را فرق بگذار تا حضرت زهرا علیهاالسلام برایت فرق بگذارد؛ تو را با غمش که غم امام حسین است شریک میکند. زینب اسیر است، گریه میکند؛ به حساب زهرای عزیز بگذار. بگو: زهرا جان! بچههایت در بیابان هستند، گریانند. ما این دهه تلویزیون و ویدیو و ماهواره را کنار گذاشتیم.
منبع: کتاب حر
این حرفها فکر و عمل میخواهد
