بی‌عدالتی از زمان عمر و ابابکر شروع شد. والله، بالله، به‌ دینم قسم، اگر عدالت بعد از رسول‌الله صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله بود، زهرای‌ عزیز را نمی‌زدند، محسنش زیر پا نمی‌رفت. بی‌عدالتی این‌قدر اوج گرفت که حسین ما را کُشتند، زیر سُم اسب کردند. آیا این بی‌عدالتی نیست؟ والله، اگر محسن زیر پا نمی‌رفت، علی‌ اصغر ما را تیر به گلویش نمی‌زدند. حالا امام‌ حسین علیه‌السلام دارد ما را ادب می‌کند، سر بریده‌اش می‌گوید: «أم حسبت أنّ أصحاب‌ الکهف و الرَّقیم کانوا من أیاتنا عجباً» ای خواهر! من کشته جلسه بنی‌ساعده‌ام؛ یعنی دور هم نشستند و حرف از خودشان زدند و مرا کُشتند. تولید این جلسه امام‌کُشی بود. چرا؟ این‌ها امام را جزء خلق حساب کردند که شریح‌ قاضی گفت: امام‌ حسین پشت به خانه‌ خدا کرده. صدها میلیارد خانه‌ خدا، فدای حسین. این‌مردم اندیشه نداشتند، امام را جزء خلق حساب کردند.
منبع: کتاب حر