بدانید خدا مانند محبوبش علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام، نه خلق کرده، نه خلق می‌کند. ائمه طاهرین علیهم‌السلام بس که خوبند، خودشان خواستند به دنیا بیایند، «هل من ناصر» بگویند تا مردم را نجات بدهند. چه کسی امیرالمؤمنین علیه‌السلام را شناخت؟ پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله شناخت که جانش را فدا کرد؛ حضرت زهرا علیهاالسلام شناخت که جانش را فدا کرد؛ امام حسین علیه‌السلام شناخت که جانش را فدا کرد. ما باید کوشش کنیم امر علی علیه‌السلام را اطاعت کنیم. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: عارف ولایت]

آقا علی‌بن‌موسی‌الرضا علیه‌السلام کُنیه‌هایی دارد که مختص به خودش است: «عالِم آل‌محمّد» است، به این عنوان که اگر امام‌رضا علیه‌السلام را قبول داشته‌باشید، دوازده امامی هستید؛ چون‌که چهار امامی، شش امامی، تا حتی هفت امامی هم داریم اما اگر ایشان را قبول داشته‌باشید، بقیه ائمه علیهم‌السلام را هم قبول دارید. «رَزّاقِ رزق» بشر است؛ یعنی هر کسی‌که به مشهد برای زیارت ایشان برود، کار دنیایی‌اش هم خوب می‌شود و مالش زیاد می‌شود. «صاحبُ الأئمه» است. تمام ائمه‌طاهرین علیهم‌السلام صاحب ما، صاحب مملکت و خلقت هستند؛ به ایشان صاحب الأئمه می‌گویند، برای این‌‌که اگر کسی امام‌رضا علیه‌السلام را قبول داشته‌باشد، صاحبی دارد که دیگر جزء فرقه‌های باطل و ضالّه نیست، جزء فرقه حق است. «صاحبُ الأمر» است؛ یعنی همان‌طور که امر امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام بر ما واجب است، امر امام‌رضا علیه‌السلام هم بر ما واجب است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام رضا]

شما الآن آمادگی دارید که به زیارت امام‌رضا علیه‌السلام بیایید؛ اما آیا آمادگی دارید که امرش را اطاعت کنید؟ [اطاعت] امر، آمادگی است. از امام‌رضا علیه‌السلام خواستم: تمام رفقایم را ماورایی کن! حمایت از ولایت کنند! قدرتشان را صرف قدرت کنند! آمادگی داشته‌باشند! القا و افشا داشته‌باشند! اراده‌الله شوند! والله! شما را اراده‌الله می‌کند؛ اما اراده خودتان را کنار بگذارید. دیگر این‌که خواستم: دعایشان در حق دوستان امیرالمؤمنین علیه‌السلام مستجاب شود. خیلی باید منظم و مرتب باشید که این دعاها شامل شما بشود. حالا امام‌رضا علیه‌السلام به شما نگاه می‌کند، کدامتان لیاقت دارید تا ولایت به شما نازل شود؟ لیاقت یعنی استقامت و پایداری در طلب و درخواست داشته‌باشید. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام رضا]

اگر چهارده‌ معصوم علیهم‌السلام به آدم عنایت داشته‌ باشند، القا می‌کنند یا به قلبت ابلاغ می‌کنند یا صریحاً با تو حرف می‌زنند. ببین حضرت‌ معصومه علیهاالسلام صریحاً به‌ من گفت: «این‌ مردم، قبر ما را زیارت می‌کنند، اما امر ما را اطاعت نمی‌کنند». ما نمی‌دانیم خداوند تبارک و تعالی چه عنایتی به ما کرده که این بی‌بی را در شهر قم قرار داده‌ است. ما نمی‌فهمیم، اگر بفهمیم، به حرم ایشان می‌رویم و از او حاجت می‌خواهیم، والله به ما می‌دهد. پیش حضرت‌ معصومه علیهاالسلام بروید و این‌ را که من می‌گویم، از ایشان بخواهید: «ای بی‌بی دو عالم! بیا عنایت کن. بیا در دل ما نظری مرحمت کن. لذت بیتوته به ما بده، لذت فکر ولایت به ما بده. ما ولایت را پایمال نکنیم.» چطوری ولایت را پایمال نکنیم؟ وقتی حرف ولایت را شنیدید، با خدا عهد کنید که آن‌ را عمل کنید و در خط ولایت باشید. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام رضا]

غیر از این حرف‌ها [دنبال حرفهای دیگر باشی]، در دنیایی؛ اما اگر بفهمی، در هستیِ خدایی و داری امر آن‌ها را اطاعت می‌کنی، با آن‌هایی، جانت راحت است، وظیفه‌ات شکر است، همان‌طور که ائمه علیهم‌السلام، وظیفه‌شان شکر بود، تو هم همین‌طور؛ [می‌گویی] خدایا شکر که مرا به این‌جا رساندی؛ چنین آدمی مانند سلمان است. اگر دنبال حرف‌های دیگر بروی، توهین به امر کرده‌ای. اصلاً بنده خدا بودن همین است، مثل پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله می‌شوی که فرمود: هر کسی در آخرالزمان دینش را حفظ کند، با من و در درجه من است. خواست مؤمن، خواست خداست؛ مؤمن دارد امر را اطاعت می‌کند. عزیزان من! خواست مؤمن را شکرانه کنید! خدا قلب مؤمن را منوّر کرده، حالا آن منوّر بودن را آمده به تو هدیه کند. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: عارف ولایت]

باید شکرانه این که امر هستی را بکنی. از کجا بفهمی که امر هستی؟ از کارهای خودت. اگر به این‌جا رسیدی، ناامری را داری می‌بینی؛ به حضرت عباس، ناامری نمی‌کنی. پس تو امر هستی که ناامری را می‌بینی و دنبالش نمی‌روی؛ یقین به امر کرده‌ای. ندیدند که این‌طور شدند. درس خواندند، نفهمیدند این حرف‌ها را؛ مگر شریح قاضی می‌فهمید که دارد بی‌امری می‌کند؟ مگر هارون و مأمون می‌فهمیدند؟ آن‌ها امر نشدند، خلق شدند. شریح قاضی امر را نفهمید که بی‌امری کرد. شریح، خلق بود که نفهمید؛ اما امیرالمؤمنین علیه‌السلام امر است. ببین چگونه امر خدا را اطاعت می‌کند؟ [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: عارف ولایت]

به این امید از خواب بلند شو که امری را اطاعت کنی، حاجت مؤمن را برآورده کنی. امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) می‌گوید: تو یک کاری بکن. من که امام زمان هستم، کاری می‌کنم که رضایت خداست؛ تو هم کاری بکن که خواست ما را بجا بیاوری. وقتی این‌طور شدی، دیگر توی این خطی. حالا باید شکرانه کنی که در این خطی. تو با هستی خدا مربوطی، قربانت بروم! فقط باید شکرانه کنی. بگویی: «خدایا! ما را از هستی‌ات خارج نکن. خدایا! ما را از هستی‌ات دور نکن. خدایا! اگر ما لیاقت نداریم، به ما لیاقت بده.» اگر این‌طور شدی، دیگر خودت امری، زندگیت در امر است. تو، توی حقیقتی، توی امری، یقین کرده‌ای. اصلاً چیزی نباید غیر از هستی خدا ببینی. حالا که این‌طور شدی، إن‌شاءالله می‌روی نماز می‌خوانی، سر به سجده می‌گذاری، شکر این را بکن که خدا تو را امر کرده. والله، امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام هم همین‌طور بوده؛ نماز که می‌خوانْد، شکرانه خدا را می‌کرد. تو هم همین‌طور بشو. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: عارف ولایت]

آن‌ کسی‌ که منتظر امام‌ زمانش است، باید امر را اطاعت کند. آن امر، انتظار است، نه تو. آن امری که داری اطاعت می‌کنی، انتظار امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را می‌کشد، نه تو. اگر امر را اطاعت نکنی، جدا می‌شوی. هیکل تو که منتظر نیست! آنکه توی توست، باید منتظر باشد، قربانت بگردم. آن معصومیتِ تو انتظار امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را می‌کشد، آن تقوایِ تو انتظار امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را می‌کشد. منتظر یعنی‌ چه؟ مگر امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) غایب است؟ چه‌ کسی می‌گوید امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) غایب است؟ غایب تو هستی که نمی‌فهمی! امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) از نظر تو غایب است. اگر می‌گوید منتظر امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) باش، نه این‌که این‌جا بیاید؛ منتظر امرش باش که دارد به تو صادر می‌شود، آن‌وقت ثواب هزار شهید می‌بری. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

منتظر امام زمان، منتظر خلق نیست، منتظر شهوت نیست، منتظر غیر امر نیست؛ واحد است، منتظر امام‌ زمانش است. مانند آن تنگه‌ای که در جنگ اُحد بود، پیغمبر گفت: چه فتح کردیم، چه شکست خوردیم، این‌جا بایستید، تنگه را رها نکنید. این‌ها فتح کردند، نایستادند؛ رفتند غنیمت جمع کنند. دندان پیامبر شکست، نود زخم به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام خورد، حمزه سیدالشهداء به شهادت رسید. در تمام جهادهای پیامبر، هیچ‌کجا مطابق این جهاد، به اسلام ضربه نخورد. چرا به تو می‌گوید بایست، می‌روی؟ تو هم از همان‌هایی! به تو می‌گوید منتظر باش! کجا می‌روی؟ پیِ کی می‌روی؟ چرا می‌روی؟ خب وقتی نایستادند، ضربه به اسلام می‌خورد، ضربه به ولایت می‌خورد، ضربه به امر می‌خورد. چرا می‌روید؟ عناد دارید. می‌گویید من بروم یک‌ کاری بکنم، این وظیفه است و شیطان از این حرف‌ها به تو می‌زند. عزیز من! بایست. اگر قوم موسی می‌ایستادند که گوساله‌پرست نمی‌شدند. نایستادند تا موسی بیاید. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

ما اسماً ولایت داریم، نه رسماً! علی علیه‌السلام خواستن مگر شوخی است؟ علی خواستن، مافوق تمام خلقت را خواستن است. مگر علی خواستن این‌ است که تو علی، علی کنی؟ علی خواستن، آخرت خواستن است. علی خواستن، امر خدا را اجرا کردن است. علی خواستن، امر رسول‌الله صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله را یقین کردن است. علی خواستن، «هل من ناصر» خدا را قبول‌ کردن است. علی خواستن، ناله‌های حضرت‌زهرا علیهاالسلام را فراموش‌ نکردن است؛ جسارت به امیرالمؤمنین علیه‌السلام را فراموش‌ نکردن است. دائم باید توی این حرف‌ها باشی، آن‌وقت فرصتی نداری به‌ جای دیگر نگاه کنی. علی شناختن نشانی دارد: یکی باید سخی باشی، یکی باید دنبال خلق نروی، یکی باید تسلیم امر باشی و گناه نکنی. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: ترجمه احکام]

تو اگر واقعاً بخواهی دینت را حفظ کنی، خدای تبارک و تعالی حفظت می‌کند و کمک برایت می‌فرستد. حمایت‌کن پیدا می‌کنی. کس دیگری به‌ غیر از خدا و ولایت، به شیطان زور نیست. اگر تو در پناه ولایت آمدی، او شیطان و گناه را از شما دور می‌کند. من دلم می‌خواهد شما انسان کامل شوید. انسان کامل احتیاج به هیچ‌چیز و هیچ‌کجا ندارد؛ فقط احتیاج به خدا و امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) دارد، احتیاج به بیتوته‌ شب دارد. کدامتان بیتوته‌ شب دارید؟ بیایید توبه کنید و وارد امر ولایت شوید، نه وارد امر خلق. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: ترجمه احکام]

چرا پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله می‌فرماید: «سلمان منا اهل‌البیت»؟ یعنی شما می‌توانید آن‌قدر ترقی کنید که جزء اهل‌بیت شوید. پس چرا جزء گناه می‌شوید؟ چرا جزء بدعت‌گذار می‌شوید؟ چرا سرپیچی می‌کنید؟ دنیا می‌گذرد. شما اگر این‌جا عضو این‌ها شدی، آن‌جا هم عضو هستی. بی‌جهت که خدا به سلمان سلام نمی‌رساند. به‌ دینم، والله، دلم می‌خواهد شما همه سلام‌الله‌ علیه شوید، من که مقصد دیگری ندارم. من چه احتیاجی به شما دارم؟ شما اگر می‌خواهید به زهرا علیهاالسلام محرم شوید، باید دوست‌ علی علیه‌السلام باشید، نه دشمن علی علیه‌السلام. دوست‌ علی علیه‌السلام باید به تمام گناهان نامحرم باشد، آن‌وقت فاطمه‌زهرا علیهاالسلام شما را می‌پذیرد. هر چیزی موفقیت می‌خواهد. توفیق گناه نکردن، امر امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را اطاعت‌ کردن است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: ترجمه احکام]

قبولی عبادت، ولایت [داشتن] است و قبولی ولایت، اطاعت [کردن] است. حالا شیعه باید فرمان امام را ببرد، برای خودش مصداق درست نکند. شاه‌عبدالعظیم حسنی خدمت امام‌هادی علیه‌السلام می‌گوید: واجبات را بجا می‌آورم و ترک محرّمات می‌کنم. اگر شما که امام و حجّت من هستی، امر کنی سیبی یا اناری نصفش حلال است و نصفش حرام، نیمه حلالش را می‌خورم و نیمه حرامش را دور می‌اندازم. پس از این، با همین عقیده کنار رفت. چرا؟ چون او به‌ غیر از امام، کسی را واجب‌الاطاعه نمی‌بیند؛ حجت‌خدا را واجب‌الاطاعه می‌داند. حالا خدا به او عظمت می‌دهد. [حضرت] می‌فرماید: هر کس شاه‌عبدالعظیم حسنی را زیارت کند، امام‌حسین علیه‌السلام را زیارت کرده؛ چون امر امام را زیارت کرده‌ است. رفقای‌عزیز! من هم دلم می‌خواهد شما این‌طور باشید. امر وجود مبارک حجهبن‌الحسن (عجل‌ الله‌ فرجه)، امام الانس و الجن را اطاعت کنید تا شاه‌عبدالعظیم حسنی بشوید. اطاعت یعنی‌چه؟ یعنی گناه نکنید. امام‌صادق علیه‌السلام می‌فرماید: شما عضو مایید، هر وقت گناه کردید جدا می‌شوید. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: ترجمه احکام]

این‌همه خداوند درباره امیرالمؤمنین علیه‌السلام سفارش کرده‌است، آیا تو تکذیب می‌کنی؟ چرا دنبال غیر از علی علیه‌السلام می‌روی؟ مگر عقل نداری؟ تفکر داشته‌ باش. علی علیه‌السلام هدایت است، خلق جنایت است. این‌که علی علیه‌السلام را در خانه گذاشتند و دنبال خلق رفتند، از جنایتشان بود که خدا افشایشان کرد و فرمود: مرتد و کافرند. تو دنبال چه‌کسی می‌روی؟ به آن‌ها گفته مرتد و کافرند، تو هم که امر امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام را قبول نداری، مشابه آن‌هایی. امر فرق نمی‌کند، آن‌ها در آن‌ زمان بوده‌اند، تو در این‌ زمان هستی. زمان فرق می‌کند، کم و زیاد می‌شود؛ اما امر فرق نمی‌کند. امر خدا در تمام زمانها وجود مبارک دوازده‌امام، چهارده‌معصوم علیهم‌السلام است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: ترجمه احکام]

اویس قرن آمده اینجا پیامبر را ببیند، دارد مادرش را اطاعت می‌کند. به مادرش گفت: مادر، بروم. گفت: نرو. یک روز گفت: برو. پایش را بوسید و دستش را بوسید و سجده‌اش کرد و آمد؛ اما مادرش گفت: مادر جان، یک پایت را زمین بگذار، برو پیامبر را ببین و بیا، آنجا نمانی. گفت: چشم. حالا آمد. دید پیامبر نیست. آمد در خانه ام السلمه سراغ گرفت. گفتند: رسول الله نیست. برگشت. حالا پیامبر آمد و گفت: ام السلمه، بوی بهشت می‌آید، بوی جنات می‌آید، بوی ولایت می‌آید. عزیز من، ناراحت نباش، بیا ولایت را تصدیق کن، گوسفندچران بیابان باش، شترچران بیابان باش، بوی بهشت می‌دهی. پیامبر می‌گوید: بوی بهشت می‌آید. ام السلمه می‌گوید: یک شترچران آمده بود.

من به خدا گفتم: «خدایا! اگر مرا به جهنم؛ یا بهشت ببری، تو را دوست دارم». آن وقت دیدم قیامت است، ملکی آمد و به من گفت: باید به جهنم بروی. می‌دانستم کسی که می‌تواند کاری برایم بکند، چهارده معصوم (علیهم السلام) هستند. گفتم: شما که پرونده مرا می‌بینید، اگر ناجور است، پیش حضرت زهرا (علیها السلام) بروم و التماس کنم که واسطه شود و جهنم نروم؛ اما اگر امر است، می‌روم. گفت: امر است، باید در جهنم بروی! «یا علی» گفتم و در جهنم پریدم. تمام آتش خاموش شد. من وسط جهنم ایستاده بودم، نگاه می‌کردم و می‌گفتم: خدایا! شکر که مردم راحت شدند! همه جهنم خاموش شد! مگر آتش، ولایت را می‌سوزاند؟ من شکر نمی‌کنم که چرا نسوختم، شکر می‌کنم که مردم راحت شدند! چه کسی این طور است؟ فقط متقی. منبع: ‎