نمایش مبدأ برای روایت: مؤمنی که به واسطه او شهرها حفظند

{{قالب روایت|
{{روایت|الإِمَامُ الصَّادِقُ عَلَيْهِ‌السلام: حُبُّ الله إِذَا أَضَاءَ عَلَی سِرِّ عَبْدٍ أَخْلَاهُ عَنْ کُلِّ شَاغِلٍ وَ کُلِّ ذِکْرٍ سِوَی الله عِنْدَه ظُلْمَةٍ وَ المُحِبُّ أَخْلَصُ النَّاسِ سِرّاً لِله وَ أَصْدَقُهُمْ قَوْلًا وَ أَوْفَاهُمْ عَهْداً وَ أَزْکَاهُمْ عَمَلًا وَ أَصْفَاهُمْ ذِکْراً وَ أَعْبَدُهُمْ نَفْساً، تَتَبَاهَی المَلَائِکَةُ عِنْدَ مُنَاجَاتِهِ وَ تَفْتَخِرُ بِرُؤْیَتِهِ وَ بِهِ یَعْمُرُ الله تَعَالَی بِلَادَهُ وَ بِکَرَامَتِهِ یُکْرِمُ عِبَادَهُ، یُعْطِیهِمْ إِذَا سَأَلُوا بِحَقِّهِ وَ یَدْفَعُ عَنْهُمُ البَلَایَا بِرَحْمَتِهِ، فَلَوْ عَلِمَ الخَلْقُ مَا مَحَلُّهُ عِنْدَ الله وَ مَنْزِلَتُهُ لَدَیْهِ مَاتَقَرَّبُوا إِلَی الله إِلَّا بِتُرَابِ قَدَمَیْهِ ...}}

امام صادق علیه‌السلام: وقتی محبت الهی بر باطن بنده‌ای تابش کرد، او را از هر مشغولیتی می‌رهاند و هر ذکری غیر از خدا نزد او ظلمت است. و دوستدار خدا، سرّ و باطنش از همه مردم برای خدا خالص‌تر است و در گفتار از همه راستگوتر و در عهد و پیمان از همه باوفاتر و در عمل از همه پاکتر و در ذکر و دعا از همه بی‌ریا و صافتر و در باطن و جانش از همه بنده‌تر است. هنگام مناجاتش، ملائکه مباهات می‌کنند و به دیدن او افتخار می‌کنند و به واسطه او خداوند متعال شهرهایش را آباد می‌نماید و به خاطر کرامت او به بندگانش بخشش می‌فرماید، هنگامی که به حق او چیزی درخواست کنند، به آنها عطا نموده و به واسطه رحمتش بلاها را از آنان بر طرف می‌سازد. پس اگر مردم منزلت او را نزد خداوند بدانند، جز به واسطه خاک قدم‌های او به خدا تقرب نمی‌جویند ...

مصباح الشريعة، ج۱، ص۱۹۲ و بحارالانوار، ج۶۷، ص۲۳
}}