نمایش مبدأ برای روایت: تفاوت مدعیان تشیع با شیعیان حقیقی

{{قالب روایت|
{{روایت|جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ اَلْجُعْفِيِّ عَنْ أَبِي‌جَعْفَرٍ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ‌السلام: سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَرَامٍ الْأَنْصَارِیَّ یَقُولُ: لَوْ نَشَرَ سَلْمَانُ وَ أَبُوذَرٍّ رَحِمَهُمَا اللَّهُ لِهَؤُلَاءِ الَّذِینَ یَنْتَحِلُونَ مَوَدَّتَکُمْ أَهْلَ‌الْبَیْتِ لَقَالُوا هَؤُلَاءِ کَذَّابُونَ وَ لَوْ رَأَی هَؤُلَاءِ أُولَئِکَ لَقَالُوا مَجَانِینُ.}}

امام باقر علیه‌السلام: از جابر بن عبداللَّه انصاری شنیدم که می‌گفت اگر سلمان و ابوذر که خدا آنها را رحمت کند زنده شوند، به این افرادی که ادعای دوستی شما اهل‌بیت را دارند خواهند گفت این‌ها دروغ می‌گویند و اگر این مدعیان، سلمان و ابوذر را ببینند، می‌گویند آنها دیوانه هستند.

الأمالي للمفید، ج ۱، ص ۲۱۴ و بحارالانوار الجامعة لدرر اخبار الائمة الاطهار عليهم السلام، ج ۶۵، ص۱۶۴

{{سه ستاره}}

{{روایت|اَبُوعَلِيٍّ الأَشْعَرِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ وَ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِالله عَنْ أَبِيهِ جَمِيعاً عَنْ أَحْمَدَ بْنِ النَّضْرِ عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِي‌جَعْفَرٍ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ قَالَ: قَالَ لِي: يَا جَابِرُ! أَ يَكْتَفِي مَنِ اِنْتَحَلَ التَّشَيُّعَ أَنْ يَقُولَ بِحُبِّنَا أَهْلَ البَيْتِ؟ فَوَالله مَا شِيعَتُنَا إِلاَّ مَنِ اِتَّقَی‌ اَلله وَ أَطَاعَهُ وَ مَا كَانُوا يُعْرَفُونَ يَا جَابِرُ إِلّا بِالتَّوَاضُعِ وَ التَّخَشُّعِ وَ الأَمَانَةِ وَ كَثْرَةِ ذِكْرِ اَلله وَ الصَّوْمِ وَ الصَّلاَةِ وَ البِرِّ بِالْوَالِدَيْنِ وَ التَّعَاهُدِ لِلْجِيرَانِ مِنَ الفُقَرَاءِ وَ أَهْلِ المَسْكَنَةِ وَ الغَارِمِينَ وَ الأَيْتَامِ وَ صِدْقِ الحَدِيثِ وَ تِلاَوَةِ القُرْآنِ وَ كَفِّ الأَلْسُنِ عَنِ النَّاسِ إِلاَّ مِنْ خَيْرٍ وَ كَانُوا أُمَنَاءَ عَشَائِرِهِمْ فِي الأَشْيَاءِ ... فَاتَّقُوا اَلله وَ اِعْمَلُوا لِمَا عِنْدَ اَلله، لَيْسَ بَيْنَ اَلله وَ بَيْنَ أَحَدٍ قَرَابَةٌ، أَحَبُّ العِبَادِ إِلَی‌ اَلله عَزَّوَجَلَّ وَ أَكْرَمُهُمْ عَلَيْهِ أَتْقَاهُمْ وَ أَعْمَلُهُمْ بِطَاعَتِهِ. يَا جَابِرُ! وَاَلله مَا يُتَقَرَّبُ إِلَی‌ اَلله تَبَارَكَ وَ تَعَالَی‌ إِلّا بِالطَّاعَةِ وَ مَا مَعَنَا بَرَاءَةٌ مِنَ النَّارِ وَ لاَ عَلَی‌ اَلله لِأَحَدٍ مِنْ حُجَّةٍ. مَنْ كَانَ لِله مُطِيعاً، فَهُوَ لَنَا وَلِيٌّ وَ مَنْ كَانَ لِله عَاصِياً فَهُوَ لَنَا عَدُوٌّ وَ مَا تُنَالُ وَلاَيَتُنَا إِلاَّ بِالْعَمَلِ وَ الوَرَعِ.}}

جابر گويد: امام باقر عليه السّلام به من فرمود: ای‌ جابر! آيا برای كسی‌ كه ادعای تشيّع می‌كند کافی است كه از محبت ما اهل‌بیت دم زند؟ به خدا سوگند شيعه ما نيست مگر کسی كه تقوای خدا پیشه كند و او را اطاعت نمايد و ای‌ جابر! آنها شناخته نمی‌شوند مگر با تواضع و فروتنی و امانت‌داری و بسياری‌ ذکر خدا و روزه و نماز و نيكی‌ به پدر و مادر و متعهد بودن درباره همسايگان از فقيران و مسکینان و قرض‌داران و يتيمان و راستگویی و تلاوت قرآن و بازداشتن زبان از مردم مگر به خیر و آنها امینان خاندان خود هستند در همه چیز ... پس تقوای خدا پیشه كنيد و برای‌ آنچه نزد خداست عمل كنيد. بین خدا و هيچ‌كس خويشاوندی‌ نیست. محبوبترين بندگان نزد خدای‌ عزوجل و گرامی‌ترين آنها نزد او باتقواترين و عمل کننده‌ترين آنها به طاعت اوست. ای‌ جابر! به خدا سوگند کسی به خدای‌ تبارک و تعالی‌ تقرب پیدا نمی‌کند مگر با اطاعت کردن و ما تضمینی برای رهانیدن [مدعیان] از آتش جهنم نداریم و هیچ‌کس هم حجتی علیه خدا ندارد. هر كه مطيع خدا باشد، دوست ماست و هر كه نافرمانی‌ خدا كند، دشمن ماست و ولايت ما جز با عمل كردن و ورع بدست نمی‌آيد. 

الکافي، ج۲، ص۷۴ و صفات الشیعة، ج۱، ص۱۱ و تنبيه الخواطر و نزهة النواظر (مجموعة ورّام)، ج۲، ص۱۸۵ و الوافي، ج۴، ص۱۷۳ و بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمةالأطهار علیهم‌السلام، ج۶۷، ص۹۷
}}