نمایش مبدأ برای کمال، کل کمال

{{زبانهای دیگر
|انگلیسی=Perfection, the whole of perfection
}}
{{بسم الله}}

{{جعبه اطلاعات فراداده کتاب|1036}}


'''السلام علیک یا ابا عبد الله، السلام علی‌الحسین و علی‌بن‌الحسین و اولاد الحسین و اصحاب الحسین و رحمة‌الله و برکاته'''

{{موضوع|همان‌طور که ولایت حد ندارد، حرف ولایت هم حد ندارد|حرف ولایت}} بشر هر چقدر هم که مطلع باشد، باز هم چیزی هست که بداند. خیال نکنید حرف ولایت تمامی دارد. اگر ولایت تمامی دارد، حرف ولایت هم تمامی دارد، یعنی دارد از ولایت تجلی می‌شود؟ چرا؟ امام‌صادق {{علیه}} می‌فرماید: ما هر هفته در عرش می‌رویم و جدمان برایمان صحبت می‌کند که ولایت به تمام خلقت و به تمام کرات ابلاغ شود. 

یک‌وقت اشاراتی شد که خدا بی‌اندازه کرات دارد، هر کراتی یک نوع زبان دارد، هر کراتی یک نوع ایده دارد، هر کراتی یک نوع زندگی می‌کند. کرات‌ها، متفاوت است و هر کدامشان به نوعی است، خدا از تمام خلقت مطلع است. خلقت، تنظیم است، همین‌جور، دائم در آمد و رفت است. در هیجان است، هیچ‌چیز ساکت نیست. همین آجری که می‌بینی سینه دیوار است، ساکت نیست. 

{{موضوع|توجه بشر باید دائم به امر باشد که چه اطلاعیه‌ای صادر می‌کند، همان را عمل کند|امر/اطاعت امر}} ما باید فکرمان، فکر جهانی باشد، یعنی در جهان فکر کنیم، چرا به این فکر کوتاهتان قانع شدید؟ فکر، باید جهانی باشد. نگذارید فرزندانتان بروند و با کسی‌که فکرش کوتاه است، حرف بزند. با کسی حرف بزند که فکرش بلند است؛ البته کاری نکنید که دل کسی بشکند. 

{{شعر}}
{{ب|تا توانی دلی به‌دست آور|دل شکستن، هنر نمی‌باشد}} 
{{پایان شعر}}

چرا تا یک‌قدر پول‌دار می‌شوی دل مردم را می‌شکنی؟! شخص باید به تمام کارهای عالم، توجه داشته‌باشد، یعنی ما دائماً باید توجهمان به امر باشد، که امر چه اطلاعیه‌ای صادر می‌کند که ما عمل کنیم. 

می‌خواهیم از کمال، کل کمال هم بگوییم: 

{{موضوع|سواد کمال است؛ اما اطاعت امر و در اختیار ولایت بودن، کل کمال است؛ تمام قلم‌های عالم باید اتصال به لوح، یعنی ولایت باشند|کمال/کل کمال/اطاعت امر}} تمام شما کمال دارید. الحمد لله، تمام شما دکتر و مهندس هستید. این کمال است. شما وقتی تخصص گرفتی، خودت و فامیلت سرافرازید؛ اما این کمال است! یک‌حرفی است که کل کمال است. برای رسیدن به کل کمال، باید امر آقا علی‌بن‌ابی‌طالب {{علیه}} را اطاعت کنیم و عناد نداشته‌باشیم. می‌فرماید: یا کمیل! دست و جوارحت را در نزد خدا بگذار. باید سوادت را در نزد خدا و ولایت بگذاری، آن‌وقت کل کمال می‌شوی. باید این‌طوری بشویم. 

اگر گفته‌شود لوح و قلم، قلم عمومیت دارد؛ اما لوح، یک لوح است. تمام قلمهای خلقت باید به آن لوح وصل باشد. آن لوح، ولایت است. شما باید توجهتان این‌طوری باشد، قلمتان هم به امر باشد. حالا امیرالمؤمنین، کل کمال را معلوم می‌کند. می‌فرماید: «یا کمیل! دست و جوارحت را در نزد خدا بگذار». حالا که در نزد خدا گذاشت، خدا که دست و جوارح نمی‌خواهد، می‌فرماید: ای دست! ای چشم! ای پا! ای نفس! برو در اختیار ولایت قرار بگیر. تا نَفَس تو در اختیار ولایت است. چرا توجه نمی‌کنید؟ مگر امام‌حسین {{علیه}} نمی‌فرماید: نَفَسهایی که این‌ها می‌کشند در اختیار من است؟ الان نفسی که دارید می‌کشید، در اختیار حجت خدا، امام زمان است. 

{{موضوع|گناه شما را از ولایت جدا می‌کند|گناه}} باید توجه کنید که حضرت، شما را دارد می‌بیند. مبادا گناه کنید. گناه، انسان را از امام زمانش جدا می‌کند. امام‌صادق {{علیه}} می‌فرماید: شما شیعیان، عضو مایید؛ اما اگر گناه کنید، جدا می‌شوید. چقدر کلاه سر ما می‌رود که ما عضو امام زمان {{عج}} باشیم؛ اما یک گناه کنیم و جدا بشویم؟ 

{{موضوع|قدر همدیگر را بدانید، به زیارت هم بروید؛ ثواب زیارت مؤمنی که دوستی ولایت در قلب اوست، مطابق زیارت جمع ائمه‌طاهرین است|زیارت مؤمن}} {{درباره متقی|والله، بالله، من دلسوز شما هستم. من به خدا می‌گویم: این‌ها را گسترده‌شان بکن و همه، ولایت را تا آخر برسانیم که آن‌جا با هم باشیم. یکی‌یکی در آن‌جا بیاییم. مرده‌ها سراغ همدیگر را می‌گیرند. آن‌ها انتظار ما را می‌کشند که ما پیش آن‌ها برویم. او رستگار است. می‌گوید: چرا پیش من نیاوردنش؟ ناراحت است. پس ان‌شاءالله، یکی‌یکی که می‌رویم، همه در زیر عرش خدا باشیم. من اگر رفقایم پیش من نباشند، ناراحت هستم. گفتم ان‌شاءالله، با هم محشور شویم.}}

اما اشخاصی هستند که حرف‌هایی را از دست می‌دهند. خدا، حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند. می‌گفت: یک‌آدم، آن‌جا آنقدر پشیمان است که اگر پشیمانی‌اش را به تمام صحرای‌محشر قسمت کنند، به همه می‌رسد. 

الان، شما مؤمنید. من وقتی به قصد زیارت و خوبی به شما نگاه می‌کنم، امام می‌فرماید: ثواب زیارت جمع ما به تو داده می‌شود. چقدر زحمت می‌کشند که به زیارت قبر ائمه بروند؟ اما این‌جا می‌فرماید: ثواب زیارت جمع ما، ائمه، را به تو می‌دهد. تا حتی ثواب زیارت حضرت‌زهرا {{علیها}} را می‌دهد. پس قدر همدیگر را بدانیم. چرا یک کارهایی می‌کنید؟ چرا شیطان یک خدشه‌هایی به ما می‌زند؟ تو قدر بدان که چه‌کسی هستی. ببین الان چه ثوابی داری می‌کنی؟ تمام این‌ها به‌خاطر دوستی ولایت است. 

{{موضوع|کسی که کل کمال دارد، وصل به خلق و بدعت‌گذار نیست؛ وصل به خیال و دروغ و گران‌فروشی نیست؛ بلکه وصل به امر است|کل کمال/اطاعت امر/اتصال به ولایت}} اگر تو کل کمال داشته‌باشی، باید وصل به ولایت باشی، وصل به خلق نباشی، وصل به بدعت‌گذار نباشی، وصل به خیال‌هایت نباشی، وصل به نقشه کشیدن نباشی، وصل به گران‌فروشی نباشی، وصل به دروغ و دغل نباشی، وصل به خدعه نباشی؛ آن‌وقت نقشت، ولی‌الله اعظم می‌شود. اگر این‌جوری شدی، به امر ولی‌الله اعظم هستی، اگر نباشی به امر خودت یا خلق هستی. 

{{موضوع|رزق از کسی خواستن، خلق را موثر دانستن و مشرک شدن است|شرک}} خدا هم که قسم خورده‌است، رزقت را می‌دهد. چرا ما رزق را از کس دیگری می‌خواهیم؟ اصلاً چرا بعضی از ما حالیمان نیست که مشرک شده‌ایم؟ چرا شخص را مؤثر می‌دانی؟ دعا کردن به شخص، به‌خاطر لطفی که کرده، یک‌حرفی است، مؤثر دانستن، یک‌حرف دیگری است. خدا کارهایش دقیق است: {{آیه|و من یعمل مثقال ذرة خیراً یره، و من یعمل مثقال ذرة شراً یره|سوره=99|آیه=7}} باید توجه کامل داشته‌باشیم. بشر باید دائم آگاه باشد. 

{{شعر}}
{{ب|یک‌دم غافل از آن شاه نباشید|شاید دم زند، آگاه نباشید}} 
{{پایان شعر}}

{{موضوع|قدر عمرتان را بدانید، عمر هر کس معلوم است؛ قضیه پیامبر که در معراج با ملکی برخورد کرد که لوحی در دست داشت و عمر همه چیز در آن نوشته‌ شده‌بود|معراج/نبی/ولی}} قدر عمر را بدان. روایتش این‌است: پیامبر داشت معراج می‌رفت. ملکی بود که دیر، پیامبر را احترام کرد. جبرئیل داشت، راهنمایی می‌کرد. 

این‌جا یک نکته حساسی است: پیامبر، راهنما دارد؛ اما علی {{علیه}} خودش، راهنما است. حالا می‌رود، می‌بیند آن‌ها آن‌جا هستند. ولایت، راهنمای کل خلقت است؛ اما نبی، راهنما می‌خواهد. حتی اگر پیامبر باشد. ولی راهنمای آن پیامبر هم هست. این چیست که بعضی‌ها می‌گویند که اگر بگویی این‌جوری است درست نیست؟ اصلاً، درست‌است. تو هستی که درستی را نمی‌فهمی. حالا جبرئیل، صیحه‌ای زد. بلند شو که بهترین خلق خدا آمده‌است. نگفت: بهترین همه ممکنات آمده‌است. پس این‌که می‌گوییم پیامبر خلق است، این‌جا معلوم می‌شود. 

البته، پیامبر ولی است؛ اما الان خدا ایشان را امر به نبی بودن کرده‌است. اما پیامبر هم ولی است و خدا گفته: {{آیه|ان‌الله و ملائکته یصلون علی النبی، یا ایها الذین امنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما|سوره=33|آیه=56}}... همه تسلیم پیامبر شوید. تسلیم امر شوید. امرش، علی‌بن‌ابی‌طالب {{علیه}} است. 

آن‌ها که امر را اطاعت نکردند و گفتند: «حسبنا کتاب‌الله!....» خدای تبارک و تعالی، آن‌ها را مذمت کرد. علی {{علیه}} خلق نیست. علی {{علیه}}، نور خداست. علی {{علیه}}، صفات خداست. علی {{علیه}}، مقصد خداست. بعد گفت: یا محمد! من نگاهم به این لوح است. عمر تمام دنیا را می‌دانم که چقدر است. مواظب هستم که دقیقه‌ای کم و زیاد نشود. سر موعد که می‌شود، او می‌آید، جانشان را می‌گیرد. پس عمر، معلوم است. 

{{موضوع|کل کمال این‌است که رفیق و سنخه با تمام خلقت شوید؛ آن‌وقت جزء حزب‌الله هستید، نه حزب شیطان!|کل کمال/سنخه بودن/حزب‌الله/حزب شیطان}} کل کمال این‌است که تو با کل اشیاء و با کل خلقت، رفیق می‌شوی. اما باید این حرف را لمس کنید. باید این حرف را یقین کنید. کل خلقت دارد «لا اله الا الله» می‌گوید، تو هم داری «لا اله الا الله» می‌گویی. پس شما یک سنخه‌اید. من، شما را دارم با کل خلقت رفیق می‌کنم. 

{{درباره متقی|به این حرف‌ها توجه کنید. به حضرت‌عباس قسم! تمام این حرف‌ها، ماورائی است. در کدام کتاب این حرف‌ها نوشته شده‌است؟}}

حزب‌الله این‌است که تمام خلقت، «لا اله الا الله» بگوید، تو هم بگویی. تمام خلقت، محمد رسول‌الله بگوید، تو هم بگویی. تمام خلقت، علی‌ولی‌الله بگوید، تو هم بگویی. آن‌وقت، شما حزب خدا می‌شوی. حزبی که کس دیگری را مؤثر بدانی، حزب شیطان است. به اسم تنها که نیست. 

{{موضوع|یکی از حقوق اولاد بر پدر و مادر این‌است که اسم خوب برای او بگذارند؛ چرا که فردای قیامت هرکس را به اسمش صدا می‌زنند|اسم/حق اولاد}} البته، پیامبر می‌فرماید: اولاد، دو حق بر گردن پدر و مادر دارد، یکی از آن، اسم خوب است. چون‌که آن‌جا آدم را به اسم، صدا می‌زنند. خوش به حال کسی‌که اسمش علی باشد، حسن باشد، حسین باشد، اسم این‌ها باشد. اگر اسمش علی باشد، روایت داریم که یک‌دانه '''علی''' بگویی، خدا مَلِکی خلق می‌کند، تا آخر عمر، برایت ثواب بنویسد. چرا؟ تو از علی خوشت آمده‌است که اسم بچه‌ات را علی گذاشته‌ای. این اسمها چیست می‌گذارند؟ 

{{موضوع|ولایت پیش شما اصل باشد؛ با هر چه غیر از ولایت عبوری و برخوردی باشید|ولایت/حرف ولایت/برخورد}} اصلاً ما مردم گیج شده‌ایم. ما در ولایت گیجیم. تو باید با چیزهایی دیگر برخورد داشته‌باشی؛ اما پیش تو، اصل، ولایت باشد. بخواهی ولایت‌خواه باشی، بیایی ولایت قبول‌کن باشی، بیایی اطاعت ولایت بکنی؛ اما خدا نکند ما از این حرف‌ها عبوری باشیم. 

{{موضوع|ولایت به تمام آسمان‌ها نورافشانی می‌کند؛ آسمان به نور یک مؤمن زندگی می‌کند؛ قضیه مکاشفه متقی و حضرت عیسی|نور ولایت/درباره متقی}} آسمان به نور یک مؤمن زندگی می‌کند. اما چه نوری داشته‌باشد؟ قضایای حضرت‌عیسی را مگر نگفتم؟ {{درباره متقی|من یک‌شب دیدم که مور مور می‌شوم، یعنی یک‌قدری ناراحتم. به خانواده گفتم: به طبقه بالا می‌روم. اگر خوابم برد، صدایم بزن. یک‌دفعه دیدم چشم حقیقت شدم. بیابان در بیابان شد. فقط خانه ما بود. همه‌اش بیابان شد. یک‌دفعه دیدم حضرت‌عیسی، یواش به زمین آمد. دیدم جبرئیل با پر و بالش آمد، عیسی را گرفت بالا بروند. وقتی کمی در جو آسمان رفتند، دیگر نتوانستند بالا بروند، ظلمت شد. یک‌دفعه عیسی گفت: خدایا، ما را از این تاریکی نجات بده. گفت: یا عیسی! من را به پنج‌تن قسم بده. حضرت‌عیسی گفت: خدایا به‌حق محمد بن عبد الله خاتم‌النبیین، ما را نجات بده. نشد. بعد گفت: خدایا به‌حق وصی پیامبر یعنی علی‌بن‌ابی‌طالب، ما را نجات بده. یک‌دفعه نورانی شد. تمام ظلمت، نابود شد. یک‌دفعه خدا ندا داد: یا عیسی! به عزت و جلالم قسم، تمام نور زمین و آسمانها به‌واسطه علی {{علیه}} است.}} 

صدای خدا از تمام خلقت می‌آید، به یک‌جا محدود نیست. پس در خلقت به‌غیر از علی {{علیه}}، نوری نیست. تمام روشنایی است. ستاره‌های آسمان، کرات است. {{درباره متقی|هر کراتی یک زبانی دارد، هر کراتی یک شکلی دارد. هر کراتی به یک نوعی است. ما کرات زمین هستیم. حالا می‌گوید: تمام این‌ها به نور مؤمنی که در زمین است، زندگی می‌کنند، یعنی این ولایتی که تو داری به جو آسمانها دارد نورافشانی می‌کند. چرا گناه می‌کنی؟ چرا بدبختی؟ من بعضی اوقات، آب دهان تو روی خودم می‌زنم، تو سر خودم می‌زنم که بعضی را ببینم که چه‌کار می‌کنند.}}

{{درباره متقی|من دارم در دنیا هل من ناصر می‌گویم. من به کسی کاری ندارم. آقا امام‌حسین {{علیه}} هل من ناصر می‌گوید. شیعه هم باید هل من ناصر بگوید؛ یعنی همیشه برای علی {{علیه}}، دوست پیدا کند، برای زهرا دوست پیدا کند.}}

پس اگر می‌گوییم نور، نور ولایت است، نور نبوت نیست. هر کسی در ولایت یک‌ذره سستی کند، گوشش مالیده می‌شود. تو حالی‌ات نیست که مشرکی. کجا می‌روی؟ چه‌کسی را قبول داری؟ کجا هستی؟ به یک ماشین و به یک پولی قانع شدی. 

{{موضوع|ولایت به غیر از حرف ولایت است|ولایت/حرف ولایت}} {{درباره متقی|هر روزی در جلسه ولایت آمدید، یک‌حرف تازه‌ای بوده‌است. آخر به‌من مربوط نیست. پس ولایت چیزهایی است، نه چیزی باشد. چیزی، حرفش است؛ اما خودش چیزهاست. به‌قدر ریگهای بیابان، به‌قدر تمام ستاره‌های آسمان، به‌قدر آنچه که اشیاء است، باز ولایت چیز دیگری است. آیا توجه کرده‌ایم یا نه؟}}

{{موضوع|شما اگر خیلی پیشرفت کنید، جلد ولایت می‌شوید، نه خود ولایت؛ یعنی نور ولایت در قلبتان تجلی می‌کند؛ خود ولایت چیز دیگری‌است|تجلی ولایت/ولایت}} حالا ببین تو چه‌کسی هستی؟ تو را زیارت کند، دوازده‌امام، چهارده‌معصوم را زیارت کرده‌است. تو آن‌چیزی که در درونت است، می‌آید زیارت می‌کند؛ یعنی نور ائمه در دل توست. من می‌آیم آن نور را در دل شما زیارت می‌کنم، تو جلد آنی. شما اگر خیلی ترقی کنید جلد ولایتید، نه این‌که ولایت باشید. ولایت یک‌حرف دیگری است. ولایت در قلبت تجلی کرده‌است، حالا تو این‌قدر ارزش پیدا می‌کنی. ما برای چند شاهی مال دنیا چه‌کار می‌کنیم؟ تو بلبل باغ ملکوتی نه از عالم خاک.... اصلاً، عالم دنیا، خاکی است. مثل این‌است که داری خاک‌بازی می‌کنی، عشق‌بازی می‌کنی، دست بردار. بیا با ملکوت اعلی و با آن‌ها سر و کار داشته‌باش. چه‌کار کنی؟ گناه نکن. چه‌کار کنی؟ دل‌یکی را به‌دست بیار. چه‌کار کنی؟ دروغ نگو. چه‌کار کنی؟ تهمت نزن. چه‌کار کنی؟ انفاق‌کن. چه‌کار کنی؟ طرفدار کسی نباش. چه‌کار کنی؟ طرفدار بدعت‌گذار نباش. {{موضوع|تمرین ولایت کنید، حتی اگر پدرتان شما را منع کرد؛ تمرین ولایت باید درون شما باشد؛ اینجا اگر به حرف پدرتان بروید، عاق والدین هستید|عاق والدین/تمرین ولایت}} چه‌کار کنی؟ راه خودت را برو. تا حتی اگر پدرت، تو را منع کند. اگر او کج شد، تو کج نشو. یک عاق والدینی شما شنیده‌اید که تو باید امر پدر را اطاعت کنی. اگر پدر گفت: نماز نخوان، تو نمی‌خوانی؟ اگر گفت: نرو انشای ولایت را یاد بگیر، تو نمی‌روی؟ او دارد کفر از دهانش بیرون می‌آید، نه شکر. عناد دارد. این‌جا اگر به حرفش بروی عاق هستی؛ اما جلویش نایست. احترامش کن. اما درونت این‌باشد. درونت باید تمرین ولایت باشد. 

از کجا سلمان به این‌جا رسید؟ امر را اطاعت کرد. از کجا عبد العظیم به این‌جا رسید؟ امر را اطاعت کرد. حالا بگوید نرو؟ خب، گفتند که همه‌شان به عذاب مبتلا شدند. نگویی تعصبی می‌گویم. مگر نمی‌گفتند که برو کِشتی را ببین؛ اما پنبه در گوشَت بگذار که حرف نوح را نشنوی؟ این‌هم همان‌است. حالا یک‌دفعه عذاب آمد. بترسید از وقتی‌که برای شما عذاب بیاید. یکی از عذابهای خدا این‌است که دنبال ولایت نرویم. 

{{موضوع|تمام خلقت نه اینکه مدیون زهرا باشد، مدیون مهریه زهراست؛ اگر مهر زهرا نباشد، تمام عالم خشک می‌شود|حضرت زهرا}} من دیشب مطالعه می‌کردم، دیدم در حق زهرا {{علیها}} خیلی بی‌انصافی کردند. تو اگر حمام می‌روی، آب‌تنی می‌کنی، صورتت را می‌شویی، آب می‌خوری، تمام این‌ها را باید بدانی که مدیون زهرایی. آب، مهریه زهراست. شما داری از مهریه زهرا {{علیها}} استفاده می‌کنی. یا غذایی که نمک نداشته‌باشد، از دهان بیرون می‌آید. تا یک‌ذره نمک می‌ریزی، خوشمزه می‌شود. به تمامی آیات قرآن، اگر ولایتتان کامل باشد، هیچ مزه‌ای در تمام دنیا، مثل آن مزه نیست. کِیف می‌کنی. یک یا علی می‌گویی، یک یا حسین می‌گویی، انگار آدم، رشد پیدا می‌کند. حالا نمک هم مهریه زهراست. 

خدا، عصاره خلقت را به پیامبر داد. عصاره خلقت، نور است. پیش ظلمت برود؟ پیش نور می‌رود. حالا بیشتر مردم، این‌ها را خلق حساب می‌کنند. خیلی بالا ببرد، می‌گوید آن‌ها یک‌قدری بیشتر از ما حالی‌شان بوده‌است. آن‌را هم می‌گوید که در دنیا آمده و حالی‌اش شده‌است. کفر می‌گوید. این حرف، کفر است. از کفر، کفرتر است که بگوییم علی آمده و این‌جا حالی‌اش شده‌است. مگر کسی درس به علی {{علیه}} می‌گوید؟ کیست به امام‌حسین {{علیه}} درس بگوید؟ کیست به زهرا {{علیها}} درس بگوید؟ خدا نکند آدم نفهم بشود. این آدم آنقدر نفهم است که مصداق ندارد که بگویم مثل کیست. اگر بگویم مثل الاغ است، توهین به الاغ کردم. چون الاغ دارد ذکر خدا می‌گوید. 

حالا عقد امیرالمؤمنین {{علیه}} و حضرت‌زهرا {{علیها}} در عرش معلی خوانده شد. خدا، آب و نمک را مهریه زهرا {{علیها}} کرد. حالا اگر آب نباشد، تمام اشیاء می‌خشکد. نه این‌که زهرا {{علیها}} نباشد، زهرا {{علیها}} که هست. اگر مهریه‌اش نباشد، همه عالم خشک می‌شود. تمام روشنایی عالم به‌واسطه مهریه زهرا {{علیها}} است. 

حالا خدا گفت: ستاره‌ای از آسمان می‌فرستم، در هر خانه‌ای رفت، زهرا {{علیها}} را به عقد او درمی‌آورم. آمد و در خانه علی {{علیه}} رفت. کسی بود می‌گفت: هفتاد شتر، مهریه زهرا {{علیها}} می‌کنم. این نفهم است. 

آدم شدن، خیلی مشکل است. برای آدم شدن، باید بفهمی. آدم شدن، والله، از آدم بالاتر است. آدم، اگر آدمی بود که من می‌گویم، ترک‌اولی نمی‌کرد. در واقع، خدا می‌خواهد به او آدم بگوید، من هم بنی‌آدم باشم و گرنه حرف، حرف دیگری است. آدم، علی {{علیه}} است، حسین {{علیه}} است، زهرا {{علیها}} است، که یک‌ذره تزلزل خدایی نداشتند. این، آدم است و گرنه آن آدم، بنی‌آدم است. 

کاش، این‌ها فکر می‌کردند این کسی را که عالَم به واسطه‌اش خلق شده‌است، نزنیم. کاش، حداقل، پهلویش را نمی‌شکستند. کاش، محسنش را سقط نمی‌کردند. به تمام آیات قرآن، وقتی در مکه بودم، نگاه به آن‌ها می‌کردم، می‌دیدم، همه‌شان در یک صف آمادگی دارند که به فرمان خلق به خانه حضرت‌زهرا {{علیها}} حمله‌ور بشوند. 

{{موضوع|امام زمان وقتی تشریف بیاورد، روی دو چیز خیلی تکیه می‌کند: یکی جدش حسین و دیگری مادرش زهرا|امام زمان}} وقتی امام زمان بیاید، روی دو چیز خیلی تکیه دارد. یکی آن‌است که می‌گوید: یا جدّاه! فراموش نمی‌کنم وقتی اسب بی‌صاحبت، دم خیمه‌ها آمد. یک‌وقت صدا زد: «الظلیمه، الظلیمه»، همه از خیمه بیرون ریختند. حیوان دارد حرف می‌زند. انسان، حسین {{علیه}} را می‌کشد. مقدسها، حسین {{علیه}} ما را کشتند. چه‌کسی حسین {{علیه}} را کشت؟ انگلیسی‌ها؟ آمریکایی؟ یا مقدسها؟ یکی هم می‌گوید: فراموش نمی‌کنم آن‌موقعی‌که به خانه مادرم هجوم آوردند. اصلاً رحم نکردند. بچه‌اش، زیر پای مسلمانها رفت. می‌گوید: چرا به‌هم پیوستید، قلب مادرم را شکستید؟ مگر این حرف‌ها تمامی دارد؟ این حرف‌ها در جو خلقت است تا امام زمان بیاید و احقاق حق کند. 

{{موضوع|هر لحظه منتظر دعوت خدا باشید که می‌گوید: «ادعونی»، منتظر هیچ دعوت دیگری نباشید|منتظر}} دلم می‌خواهد شما از جو دنیا بیرون بیایید و در جو ماوراء بروید. تا در جو ماوراء نروید، کسری دارید. چطور شما در جو ماوراء بروی؟ خدا می‌گوید: «ادعونی، بیا». دارد صدایت می‌کند. منتظر آن صدا باش. منتظر صدای دیگری نباش. تو به این حرف صد در صد یقین کن. جای دیگری نرو. اگر کار می‌کنی، مشهد می‌روی، زیارت می‌روی، تمام این‌ها وظیفه است. حالا مردم تو را دعوت می‌کنند. آن یکی تو را مجلس غیر امر، دعوت می‌کند. آن یکی به گناه دعوتت می‌کند. آن یکی می‌گوید: بیا طرفدار شخص باش. تمام این‌ها دعوت می‌کنند؛ اما خلقند. اما خدا، خلق‌کُن است. به تمام آیات قرآن، سی‌جزء کلام‌الله، اگر این حرف را بفهمید، نه هدایت بشوید، بلکه هدایت هستید تا یوم‌القیامه. 

این حرف، هم به‌درد این‌جا می‌خورد، هم به‌درد ماوراء می‌خورد. تا حتی به‌درد بهشت هم می‌خورد. پس خدا می‌گوید: «ادعونی، بیا» حالا امر دارد. می‌فرماید: امر من که علی‌بن‌ابی‌طالب {{علیه}} است را قبول داشته‌باش. دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}} را قبول داشته‌باش. آن‌ها امر من هستند. هم قبول داشته‌باش و هم امرشان را اطاعت‌کن. آن‌ها امر خدا هستند. خدا می‌فرماید: امر این‌ها را اطاعت‌کن. این‌ها مدیر عامل کل خلقتند. این‌ها مدیر عامل من هستند که به‌غیر از این‌ها، نه مدیر عامل خلق کردم و نه خلق می‌کنم. 

{{موضوع|به هیچ‌چیز غیر از ولایت علاقه نداشته باشید؛ اگر چیزی را هم می‌خواهید، به‌این دلیل باشد که خیرش به مردم برسد و به فقرا کمک شود|محبت ولایت/کمک به فقرا}} حالا شما چه‌جور باشی؟ به چیزی غیر از ولایت علاقه نداشته‌باش. من یک‌چیزی را می‌خواهم. علاقه ندارم. چرا می‌خواهم؟ چون خیرش به مردم می‌رسد. اگر چیزی را می‌خواهی، ماشینت را می‌خواهی، کسبت را می‌خواهی، باید بخواهی که خیرش به مردم برسد. 

البته، شما باید محکم کار کنید که هم عائله‌ات را اداره کنی که جزو شهدا باشی و هم به مردم بدهی. کمک به فقرا، نگهداری خودتان است. کمک به فقرا، نگهداری باغتان است، تا حتی، نگهداری ولایتتان است. کمک به فقرا، هم عبادت است، هم اطاعت است و هم خدا و پیامبر خوششان می‌آید. اما همین پول را می‌دهی، یک جایی‌که امر نیست. آن‌وقت هم شقاوت است، هم لجاجت است و هم گناه است. 

{{موضوع|اگر مهر دنیا و مهر خلق به دلتان باشد، حرف‌های ولایت را نمی‌فهمید|محبت دنیا/فهم ولایت}} به سی‌جزء کلام‌الله قسم، به علی {{علیه}} و بچه‌های علی {{علیه}} قسم، اگر اهل‌دنیا باشی و مهر دنیا و مهر خلق به دلت باشد، اصلاً این حرف‌ها را نمی‌فهمی. 
{{شعر}}
{{ب|پشت پا بر عالم امکان زدم|دست بر دامن زهرا زدم}} 
{{پایان شعر}}

تکرار می‌کنم: به تمام آیات قرآن، این حرف‌ها را نمی‌فهمیم، اگر محبت دنیا و محبت خلق، در دلمان باشد. این حرف‌ها، همه‌اش عنایت وجود مبارک امام زمان {{عج}} و ائمه‌طاهرین {{علیهم}} است. 

تو باید با هر صفحه این کتاب عشق کنی، عشق بورزی. آن‌وقت با این حرف‌ها، محشور می‌شوی. چرا؟ امام‌سجّاد {{علیه}} می‌گوید: اگر سنگی را دوست داشته‌باشی، با آن محشور می‌شوی. یا پیامبر می‌فرماید: به عمل هر قومی راضی باشی، جزء آن قومی. تو جزء این قوم می‌شوی. 

[[رده: نوارها]] 

{{یا علی}}

==ارجاعات==