نمایش مبدأ برای ماوراء در امر حضرت‌زهرا؛ نور ولایت

{{بسم الله}} 

{{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10183}} 

أعوذ بالله من الشّیطان اللّعین الرّجیم 

العبد المؤیّد، الرّسول المکرّم، أبوالقاسم محمّد

'''السلام علیک یا أباعبدالله، السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته'''

{{موضوع|هر حرفی باید از روی تفکّر و مناسبت باشد؛ اگر در فکر باشید که امر ائمه‌طاهرین را بگویید، خدا هم شما را یاری می‌کند|تفکّر/حرف ولایت}} رفقای‌عزیز! هر چیزی باید مناسبت داشته‌باشد. همیشه در سخنان‌تان، در صحبت‌هایتان، مواظب مناسبت هم باشید! مثلاً یک آقای‌منبری، اوّلش که می‌خواهد صحبت کند، از اوّل باید از حضرت‌مسلم بگوید، نه این‌که آخر [ماه] محرّم یا وسط محرّم بگوید. نمی‌گویم اشکال دارد؛ اما هر چیزی در عالم روی مناسبت خودش گذاشته شده‌است؛ آن‌وقت آن پسندیده است. بشر باید همیشه تفکّر داشته‌باشد. رفقای‌عزیز! اگر تفکّر داشته‌باشید، با فکر و اندیشه کار کنید، آن تفکّر، شما را هدایت می‌کند؛ یعنی آن تفکّر، آن حرفی را که می‌خواهید بزنید، شما را هدایت می‌کند. چرا؟ چون‌که آن تفکّر می‌خواهی امر خدا را، امر امام زمان {{عج}} را پیاده کنی، امر زهرای‌عزیز {{علیها}} را اجرا کنی. من گفتم، الآن به شما عرض کردم، ولایت باید به شما ابلاغ شود. صحبتی هم در این‌باره شد. پس بنا شد [که] پرچم تفکّر، پرچم هدایت است؛ اما توی فکر باشید که امر ائمه‌طاهرین {{علیهم}} را بگویید! آن‌وقت وقتی آن‌طور شدید، خدا شما را یاری می‌کند؛ یعنی به زبانت القاء می‌شود. ببین، توجّه بفرمایید! بعداً به زبان شما القاء می‌شود. آن‌وقت آن مطلب شما را از تهمت هم درمی‌آورد. از این‌جا من استفاده کردم. وقتی مریم تهمت به او زدند، آن‌وقت گفت: از بچّه بپرسید! یعنی مریم را از تهمت بیرون آورد.

{{موضوع|کسی‌که می‌خواهد حرف ولایت بزند، باید متوسّل به اهل‌بیت شود و در مقابل ولایت کُرنش داشته‌باشد، تا ولایت به دهانش القا کند|حرف ولایت/القا}} رفقای‌عزیز! و اگر بخواهید درباره ولایت صحبت کنید، باید یک اندازه‌ای تفکّر داشته‌باشید. همان‌موقع که می‌خواهید صحبت کنید، عقیده ولایتی من این‌است که [بگویی:] یا امام زمان! من را یاری کن! زهراجان! من را یاری کن! متوسّل بشوید! یعنی خودت را کوچک بدانی! درباره ولایت کرنش کنی! آن‌وقت ولایت، در دهان شما القاء می‌شود. آن‌وقت، آن القاء، امر آن‌هاست. 

{{موضوع|کسانی‌که می‌گویند: حضرت زهرا در مقابل ائمه‌طاهرین کسری دارد و پایین‌تر است، القا و افشا ندارند؛ کسی‌که به او القا و افشا داده‌نشده، توان معرفی ولایت را ندارد و نباید حرف بزند!|القا و افشا/حرف ولایت}} حالا می‌خواهیم یک جمله‌ای از حضرت زهرا {{علیها}} صحبت کنیم، بدانیم ما چه اندازه معرفت درباره زهرا {{علیها}} داریم. حالا بعضی‌ها که ولایت‌شان چیز است، می‌گویند زهرای‌عزیز {{علیها}} در مقابل پیغمبر {{صلی}}، یا امیرالمؤمنین {{علیه}} یا ائمه {{علیهم}} کسری دارد. من می‌خواهم به شما عرض کنم که این‌ها بی‌خود می‌گویند. این باید یک کس دیگری به خودش نمره بدهد، حالا دارد نمره می‌دهد. چرا؟ این بعد قدرتی که دارد، به او القاء نشده که افشاء کند. {{دقیقه|5}} باید ولایت اوّل القاء شود، بعداً افشاء کنید. تو القاء نداری، چرا افشاء می‌کنی؟ پس [حالا که] القاء نداری و افشاء کردی، این‌ها را پایین می‌آوری؛ یعنی نمی‌توانی، توان نداری که این‌ها را معرّفی کنی. ببین، من چه می‌گویم؟! رفقای‌عزیز! توجّه بفرمایید! 

{{موضوع|هنگام ظاهر شدنِ هیچ‌کدام از ائمه، به‌غیر از حضرت زهرا، خدا سیب بهشتی که عصاره تمام خلقت بود، نیاورد؛ تا حتّی هنگام ظاهر شدنِ پیغمبر و امیرالمؤمنین|حضرت زهرا/عصاره خلقت}} حالا شما ببینید، هیچ‌کدام از ائمه {{علیهم}}، مانند حضرت زهرا {{علیها}} نبودند؛ تا حتّی خود پیغمبر {{صلی}}؛ تا حتّی خود حضرت علی {{علیه}}. آن‌ها مثلاً وقتی می‌خواستند به‌دنیا بیایند، [مثلاً برای] خود امیرالمؤمنین {{علیه}}، آیا به فاطمه بنت‌اسد، سیب بهشتی دادند؟ یا به امیرالمؤمنین {{علیه}} سیب بهشتی دادند؟ یا به پیغمبر {{صلی}} سیب بهشتی دادند، یا به آمنه سیب بهشتی دادند؟ چرا ما متوجّه نیستیم؟ این سیب چه بوده‌است؟ عصاره خلقت؛ اگرنه من [در] جای دیگر گفتم، غذای بهشتی را کسی [دیگر] خورده؛ این عصاره خلقت است. {{موضوع|عصاره تمام نمازها تا حتّی نماز پیغمبر، حضرت زهراست؛ چرا که نماز، عبادت است؛ اما زهرا ولایت و امر خداست|نماز/حضرت زهرا}} حالا ببین، عزیز من! قربانت بروم، فدایت بشوم، نماز پیغمبر {{صلی}}، نماز یک خلقت است. حالا از کوه حرا آمده، تا به نماز می‌ایستد، فوراً جبرئیل ندا می‌دهد: یا محمّد! نماز نخوان! برو پیش خدیجه! آقاجان! آیا ما فکر کردیم یا چند تا فکر داری، می‌خواهی فکر ولایت هم بکنی؟ تمام فکرها را باید از مغزت بیرون کنی؛ تا فکر ولایت کنی. مگر نماز پیغمبر {{صلی}} شوخی است؟ چون‌که دارد می‌گوید: ای محمّد! ای عزیز من! عصاره تمام نمازها تا حتّی نماز تو، زهراست، تا حتّی نماز تو زهراست. نماز عبادت است؛ اما زهرا {{علیها}}، ولایت است. حالا هم‌بستر می‌شود. حالا نور به نور اتّصال می‌شود. خیلی قدر این حرف را بدانید که این‌قدر مهمّ است، می‌گوید: آن، امر من است؛ نماز عبادت است، آن اطاعت است. 

{{موضوع|ولایت آن‌قدر بالاست که بشر اگر شناخت آن‌را نداشته‌باشد، به آن توهین می‌کند|شناخت ولایت}} تمام فکر و خیال‌تان را باید کنار بزنید! از خدا بخواهید! از خودش بخواهید [که] فهم ولایت به ما بدهد؛ یعنی شناخت ولایت به ما بدهد. اگر ما شناخت ولایت نداشته‌باشیم، به ولایت قسم! به ولایت توهین می‌کنیم. ما باید شناخت ولایت داشته‌باشیم تا به ولایت توهین نکنیم. من در جای دیگر گفتم: عزیزان من! ولایت یک‌چیز خیلی بالاست. 

{{موضوع|ماوراء در اختیار زهراست؛ حضرت هنگام ظاهر شدنش وقتی هیچ‌کدام از مهاجر و انصار به کمک خدیجه نیامدند، به او دلداری می‌دهد و امر می‌کند چهار زن مجلّله بهشتی برای کمک به او بیایند|حضرت زهرا/ماوراء}} حالا حسابش را بکن! حالا زهرای‌عزیز {{علیها}} می‌خواهد پا به عرصه دنیا بگذارد. حالا خدیجه یک اندازه‌ای ناراحت است؛ چون خدیجه خیلی مقامش بالاست؛ اما در مقابل فهم ولایت یک حدّی دارد. ولایت بی‌حدّ است. حالا تا رفت، آن‌ها گفتند [ما برای کمک نمی‌آییم]، زنان مهاجر و انصار نیامدند. حالا می‌گوید: مادرجان! عزیز من! می‌آیند کمکت؛ {{دقیقه|10}} یعنی دارد حالی یک خلقت می‌کند: من که زهرا {{علیها}} هستم، ماوراء در اختیارم هست. تو باید به ماوراء برسی، او ماوراء در اختیارش است. امر کرد: چهار زن مجلّله برای کمک مادرش آمدند. من حرف از شما سؤال می‌کنم، به‌من جواب بدهید! انتقاد کنید! این حرف‌ها، معرفت ولایت است. مگر خدیجه مثل زن من است یا خانم شماست که احتیاج داشته‌باشد؟ نور که احتیاج ندارد. چرا متوجّه نیستید؟ زهرا {{علیها}} دارد خودش را به خلقت معرّفی می‌کند؛ می‌گوید: ماوراء، در اختیار من است. من فوری امر می‌کنم حوّاء و آسیه و دختر بنت‌عمران و مریم همه بیایند. این‌ها همه کنیز مادر من هستند. چه داری می‌گویی، زهرا، زهرا می‌کنی؟ تو باید زهرا {{علیها}} را بشناسی، بعداً بگویی زهرا! خدا را بشناسی، بعداً بگویی خدا! علی {{علیه}} را بشناسی، بعداً بگویی علی! دارد به یک خلقت ابلاغ می‌کند که یک ماوراء در اختیار من است، نه این‌که من در اختیار ماوراء باشم.

{{موضوع|ماوراء خلق است؛ اگر حضرت زهرا در اختیار ماوراء باشد، پس ماوراء از حضرت بالاتر است؛ ما باید خلق را از امر تشخیص دهیم|حضرت زهرا/ماوراء/خلق}} والله! بالله! تالله! از تمام گلوله‌های خونم می‌گویم: اگر ماوراء در اختیار [زهرا {{علیها}}] نباشد؛ پس ماوراء مهمّ‌تر از زهراست. ماوراء، خلق است، این [زهرا {{علیها}}] نور خداست. خلق در مقابل ائمه‌طاهرین {{علیهم}} خیلی پایین است؛ چون‌که آن‌ها خلق هستند. چرا می‌گوید {{آیه|إنّ الله و ملائکته یصلّون علی النبیّ، یا أیّها الّذین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیماً|سوره=33|آیه=56}}؟ من روایت رویش می‌گذارم که قبول کنید؟ چرا می‌گوید: همه تسلیم نبیّ شوید؟ چرا می‌گوید همه خلقت، تا ریگ‌های بیابان، کوه‌ها، درخت‌ها، آنچه که در این عالم هویداست، به همه می‌گوید تسلیم نبیّ بشوید؟ چرا؟ آن‌ها همه خلقند. ما باید خلق را با امر تشخیص بدهیم، خلق را با نور خدا تشخیص بدهیم. 

{{موضوع|اغلب ما امام‌شناختن‌مان از روی رودربایستی است؛ بشر اگر حقیقتاً ولایت‌دوست باشد، باید امر ولایت را که امر خداست، اطاعت کند|شناخت ولایت/اطاعت امر}} من جسارت نکنم، رفقای‌عزیز! به شما نمی‌گویم، عدّه‌ای هستید زهرا شناختن‌مان، امام شناختن‌مان، رودربایستی است. ببین، در زمان پیغمبر {{صلی}}، این عمر و ابابکر یا سایرین این‌ها، چقدر به زهرای‌عزیز {{علیها}} احترام می‌کردند؛ رودربایستی طی شد. ما بیشترمان جلسات می‌گیریم، شیرینی می‌دهیم، شاید یک شام هم بدهیم، داریم به مردم می‌گوییم [که] بابا! ما دوست زهرا {{علیها}} هستیم. خانم‌عزیز! اگر دوست زهرا {{علیها}} هستی، باید امرش را اطاعت کنی. اگر تو دوست علی {{علیه}} هستی، باید امرش را اطاعت کنی. علی {{علیه}}، امرش است، زهرا {{علیها}}، امرش است، امرشان هم، امر خداست. 

{{موضوع|خانم‌ها! اگر روضه می‌گیرید، جشن می‌گیرید، باید امر زهرا را اطاعت کنید؛ زهرا واجب‌الإطاعة است؛ بدانید اگر بدون اجازه شوهرتان بیرون بروید، تمام ملائکه، شما را لعنت می‌کنند|اطاعت امر/مورد لعنت‌شدن}} ای خانم‌عزیز! این زهرا {{علیها}} واجب‌الإطاعة است. چه جلسه‌ای می‌گیری و روضه‌ای می‌خوانی؟! من نمی‌گویم روضه نخوان! من نمی‌گویم جلسه نگیر! من نمی‌گویم شیرینی نده! ببین، من چه می‌گویم؟ من می‌گویم امر این‌ها را اطاعت‌کن؛ نه مثل آن‌ها که آن‌جا بودند، این‌همه اطاعت می‌کردند. برای چه؟ برای این‌که بالأخره بگویند آبروی ظاهری‌شان حفظ شود. من نباید در آبروی ظاهری‌ام باشم، من باید توی امر باشم. خانم‌عزیز! به تو چه گفته؟ به تو گفته بی‌اجازه شوهرت بیرون بیایی، تمام ملائکه شما را لعنت می‌کند. بروید در کتاب‌ها ببینید!

{{موضوع|حضرت زهرا تا حتی به هنگام آمدن یک کور هم از کنار پیامبر رفتند!|حضرت زهرا/نامحرم}} مگر زهرا {{علیها}} نبود که نشسته‌بود، کوری وارد شد، رفت؟! [پیغمبر {{صلی}}] گفت: زهراجان! این کور است. گفت: مگر نگفتی [که] نامحرم یک بویی دارد، آن‌مرد، مثلاً آن بویش را استشمام می‌کند؟ {{دقیقه|15}} خانم‌عزیز! دارد به تو می‌گوید! زهرا {{علیها}} که بوی بهشت می‌دهد. خدا می‌داند تمام گلوله‌های [گلبول‌های] خون من ناراحت است، می‌گویم چرا این‌مردم متوجّه نیستند؟! پیغمبر {{صلی}} سینه زهرا {{علیها}} را می‌بوسد، می‌گوید: هر وقت خواستم بوی بهشت را استشمام کنم، از سینه زهراست. یعنی‌چه؟ یعنی ولایت را می‌بوسد. آن‌وقت همین سینه را زدند، خُرد کردند. خدا، خدا، هم می‌کنند، نماز هم می‌خوانند، احترام هم می‌کنند، مکّه هم می‌روند، عمره هم می‌روند. چرا متوجّه نیستیم؟ حالا می‌گوید: [نامحرم] بو را استشمام می‌کند.

{{موضوع|افضل عبادت از برای زن این‌است که نه نامحرم او را ببیند، نه او نامحرم را؛ اگر زنی این‌گونه نباشد، عاق حضرت زهراست و کارش مشکل است|حضرت زهرا/نامحرم/عاق‌والدین}} مگر این‌نیست که پیغمبر {{صلی}} فرمود: چه عبادتی است که از برای زن، افضل عبادت است؟ حضرت‌امیر {{علیه}} خدمت حضرت زهرا {{علیها}} آمد، با هم نجوا کردند. گفت: به پدرم بگو: نه او نامحرم را ببیند، نه نامحرم او را ببیند. این امر زهراست. خانم‌های‌عزیز! والله! بالله؟ شما عاق زهرا {{علیها}} هستید. این‌که دارد می‌گوید عاق‌والدین، زنی که این‌طور نباشد، عاق زهراست، کارش مشکل است.

{{موضوع|خانم‌ها! حضرت زهرا اگر صحبت کرد، دید امیرالمؤمنین تنهاست، همه طرف آن‌دو نفر رفتند، می‌خواست ولایت را یاری کند، جان خودش و بچّه‌اش را فدا کرد؛ اما شما به اجازه چه‌کسی صحبت می‌کنید؟|حضرت زهرا/حمایت از ولایت/حرف‌زدن}} اگر می‌گویید زهرا {{علیها}} صحبت کرد، علی {{علیه}} تنها بود؛ یعنی کسی نبود که ولایت را یاری کند. تمام طرف آن دوّمی رفتند. حالا زهرای‌عزیز {{علیها}} وظیفه می‌داند [که] ولایت را یاری کند، علی {{علیه}} را یاری کند، باید بکند. حالا اگر [در مسجد] آمده‌است، می‌خواهد ولایت را برگرداند، جان خودش را فدای ولایت کرد، جان بچّه‌اش را فدای ولایت کرد. مگر ولایت چیز شوخی است؟!

{{موضوع|عاق‌والدین، کسی است که امر ولایت را اطاعت نکند؛ والدین حقیقی ما ائمه‌طاهرین و زهرای‌عزیز هستند|عاق‌والدین/اطاعت امر}} پیش شما تند نباشد، من بارها گفتم این عاق‌والدین که می‌گوید سه‌طایفه را نمی‌آمرزم: شارب‌الخمر، عاق‌والدین و کسی‌که برادر مؤمنش را اذیّت کرده‌باشد. آن احترام آن مؤمن به‌واسطه ولایت است. 

حالا شما ببین، تا زمانی‌که زهرای‌عزیز {{علیها}} بود، یک نوری بود [که] تمام مردم مدینه و غیر مدینه می‌دیدند. وقتی زهرای‌عزیز {{علیها}} از این عالم رفت، آن نور هم رفت. آن نور ولایت بود. مگر نمی‌گوید عاق‌والدین، من بارها گفتم، عاق‌والدین آن پدر و مادر را متوجّه شوید! [یعنی] امر آن‌هاست؛ اما مگر پیامبر {{صلی}} نمی‌گوید ما پدران این اُمّت هستیم؟ مگر زهرا {{علیها}} مادر تو نیست؟ خانم! چرا امرش را اطاعت نمی‌کنی؟ مادرت هست. ای سادات! به شما هم ابلاغ می‌کنم! چرا امر مادرتان را اطاعت نمی‌کنید؟ آیا شما عاق‌والدین هستید یا نیستید؟ باید امرش را اطاعت کنید! ببین، به تو چه گفته؟ به تو گفته رویت را بگیر! به تو گفته لای مردم نرو! این حرف‌ها را که زده را تکرار نکنم، باید امرش را اطاعت کنی! والله! بالله! اگر [امر زهرا {{علیها}} را اطاعت] نکنید، {{آیه|إنّهُ لَیسَ من أهلک|سوره=11|آیه=46}} هستید، اهل‌زهرا {{علیها}} نیستید. بیایید متدیّن شویم، نه مقدّس. ما بیشترمان مقدّس هستیم. چهار تا نماز می‌خوانیم، دو تا نماز شب می‌خوانیم، یک مسجد جمکران می‌رویم، یک‌چیز هم به کسی می‌دهیم، خیال می‌کنیم اوّل آدم هستیم. اوّل آدم آن‌است که ولایت را اطاعت کند. {{دقیقه|20}}

{{موضوع|ائمه‌طاهرین نور خدا هستند، خلق نیستند؛ اوّل کسی‌که این‌ها را جزء خلق حساب کرد، عمَر ملعون بود|خلق/نور خدا/عمَر}} من یک‌چیزی که می‌خواهم خدمت شما عرض کنم این‌است: اگر شما بخواهید بدانید که این مطلب چطور بود [که این‌کارها را کردند]؟ ائمه‌طاهرین {{علیهم}} را جزء خلق حساب کردند، زهرای‌عزیز {{علیها}} را جزء زن حساب کردند. باباجان! ما می‌خواهیم بگوییم، ائمه {{علیهم}} نور خدا هستند، جزء خلق نیستند، زهرای‌عزیز {{علیها}}، جزء زن‌ها نیست. این نسبتی که به زهرا {{علیها}} داد [و او را زن حساب کرد،] عمر بود. حالا اگر می‌خواهید پیرو عمر باشید، باش! ما که نمی‌گوییم نباش! مگر ما بخل داریم که تو باشی! حالا از کجا می‌گویی؟ حالا آن‌جا آمده، به علی {{علیه}} می‌گوید: ما می‌خواهیم زهرا {{علیها}} را ببینیم؛ یعنی می‌خواهند صورت‌سازی کنند؛ چون پیغمبر {{صلی}} گفته هر که زهرا {{علیها}} را اذیّت کند، من را اذیّت کرده، هر که من را اذیّت کند، خدا را اذیّت کرده.

{{موضوع|آتش دنیا و آخرت به دوست حضرت زهرا حرام است؛ آتش به امر زهراست، به همین جهت دوست زهرا در آخرت نمی‌سوزد، در دنیا هم نور حضرت در قلب دوستانش تجلّی می‌کند و غم و غصّه از دل‌شان بیرون می‌رود|حضرت زهرا/محبّت زهرا}} روایت خیلی صحیحی داریم: آتش‌جهنّم برای دوست زهرا {{علیها}} حرام است، بروید در کتاب‌ها ببینید! هم آتش دنیا [و] هم آتش آخرت [حرام است]. امروز یکی از رفقای‌عزیز این‌جا آمده‌بود، با ایشان بحثی داشتیم. چطور آتش دنیا [برای دوست زهرا {{علیها}} حرام است]؟ آن نور زهرا {{علیها}} در دل تو تجلّی می‌کند، غم و غصّه را از دلت بیرون می‌برد. محبّت زهرا {{علیها}} یعنی این. در قیامت هم شما به آتش نمی‌سوزید. چرا؟ آتش به امر زهراست. مگر آتش می‌تواند کار به‌غیر امر بکند، آتش در امر است. خیلی ما باید فکر کنیم. آتش در امر است؛ [خدا به او] امر کرده که دوست زهرا {{علیها}} را نسوزانید! خنک شد. مگر برای ابراهیم خنک نشد؟ خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! گفت: اگر خدا نمی‌گفت سرد و سلامت، ابراهیم از سردی می‌مرد. کجا؟ توی دوازده‌فرسخ آتش. چه می‌گویید آخرالزّمان، دین مثل آتش کف دست است؟ مگر مال شماست؟ دوازده‌فرسخ آتش را خاموش کرد. بیا محبّت زهرا داشته‌باش، دستت {{مبهم}} را خاموش می‌کند. پس بنا شد محبّت زهرا {{علیها}} که حضرت می‌فرماید آتش را خاموش می‌کند، در دنیا هم خاموش می‌کند.

{{موضوع|خانم‌ها! بیایید امر زهرا را اطاعت کنید تا دل‌تان نورانی شود؛ به لباس‌ها و طلاهایتان ننازید و دنبال مُد نباشید|اطاعت امر/تجدّد}} ای خانم‌عزیز! اگر به این طلا و لباس‌هایت می‌نازی، همیشه دلت پُرغصّه است. چرا؟ دنبال مد رفتی، وِزر و وَبال کردی، شوهر بیچاره را در شکنجه قرار دادی، حالا یک لباس برایت گرفته، می‌روی در مجلس، می‌بینی کسی دیگری مدش را دارد؛ می‌سوزی؛ اما بیا بیرون، امر زهرا {{علیها}} را اطاعت‌کن! همیشه دلت نورانی است. بیا حرف بشنو! ببین من درست می‌گویم یا نمی‌گویم؟

{{موضوع|ماوراء در اختیار حضرت زهراست، نه دنیا؛ دنیا به‌واسطه محبّت ولایت خلق شده و به منزله کادو برای ولایت است؛ قضایای شمشیر بالای سر امیرالمؤمنین‌گرفتن و نفرین‌نکردن حضرت زهرا|حضرت زهرا/ماوراء/دنیا/محبّت ولایت}} زهرای‌عزیز {{علیها}} یک‌موقعی در تولّدش عظماییتش را نشان داد، یک‌موقع هم که شمشیر روی سر علی {{علیه}} گرفتند. گفت: دست از علی {{علیه}} بردارید! {{توضیح|نگویید این‌طرف و آن‌طرف صحبت می‌کند، دارم ثابت می‌کنم حرف را که فکر شما این‌طرف و آن‌طرف نرود؛ بدانید حرف صحیح است}}. حالا گفت: دست از علی {{علیه}} بردارید؛ [وگرنه] نفرین می‌کنم. یک نَفَس کشید، ماوراء گفت: زهرا! ما در اختیار تو هستیم، مگر مسجد در اختیارش است؟ مسجد جلوی چشم آن‌ها بود؛ یک ماوراء گفت: زهرا! ما به حرف تو هستیم؛ یعنی خدا یک دنیا را می‌خواهد زیر و رو کند. {{دقیقه|25}} دنیا در مقابل زهرا {{علیها}} ارزش ندارد. به‌دینم! دنیا در مقابل زهرا {{علیها}} یک کادو است. اگر این‌طوری نباشد، خدا هم دنیا را می‌خواهد. خوب شد؟ دنیا را به‌واسطه محبّت این‌ها خلق کرده‌است، نه به‌واسطه خود این‌ها. بابا! دارد به تو چه می‌گوید؟ می‌گوید تمام این دنیا را به‌واسطه محبّت این‌ها خلق کردم. خب، تو محبّت این‌ها را داشته‌باش! آیا دنیا ارزش دارد یا محبّت این‌ها؟ دارد حالی تو می‌کند محبّت این‌ها [ارزش دارد]، این دنیا ارزش ندارد. حالا یک نَفَس کشید، شیعه و سنّی نوشتند، {{توضیح|گفت: اگر حرف ما را قبول ندارید، حرف برادران‌تان اهل‌تسنّن را قبول داشته‌باشید! آن‌ها هم نوشتند.}} ستون‌های مسجد از جا حرکت کرد. تا حتّی خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! گفت: از زیر ستون می‌شد بروی؛ یعنی این‌قدر آمد بالا. آخر، شما فکر کنید مسجد چطور شد؟ یک‌ذرّه که آهن‌ها تکان می‌خورد، همه پایه‌ها این‌طور می‌شود. چطور شد این‌همه بالا رفت، طاق به‌هم نمی‌خورد؟ طاق دارد امر را اطاعت می‌کند، می‌گوید بگو {{مبهم}} 

حالا دیدند این‌جوری شد. امیرالمؤمنین علی {{علیه}} فرمود: زهراجان! نفرین نکنید؛ اگرنه طیور در جوّ هوا هلاک می‌شود. {{موضوع|زهرا ناراحت‌کردن، گناه نابخشودنی است؛ اگر حضرت زهرا آن‌روز نفرین می‌کرد، طیور در جوّ هوا هلاک می‌شدند؛ یعنی به یک ناراحتی زهرا، تمام عالم نابود می‌شد؛ خانم‌ها! شما که محبّت مُد دارید، آیا زهرا را ناراحت نمی‌کنید؟|ناراحت‌کردن‌ولایت/حضرت زهرا/تجدّد}} این حرف معنایش این‌است؛ یعنی عالم و تمام دنیا نمی‌ماند. این سرایت به آسمان می‌کند، طیور هم هلاک می‌شوند. چه‌چیزی هلاک می‌کند؟ ناراحتی زهرا {{علیها}}. ای خانم‌عزیز! آیا این‌کارها را می‌کنی، زهرا {{علیها}} ناراحت نیست؟ آقای‌عزیز! تو این‌کار را می‌کنی، امام زمان {{عج}} ناراحت نیست؟! مگر امام زمان‌ناراحت‌کردن، یا امیرالمؤمنین‌ناراحت‌کردن، زهرا ناراحت‌کردن، گناه بخشیدنی است؟ چرا فکر نمی‌کنید؟! به‌دینم قسم! می‌خواهم توی سَر و کَلّه خودم بزنم. می‌گوید: اگر یک مؤمنی را ناراحت کنی، من عبادتت را قبول نمی‌کنم. عزیزان من! والله! بالله! تالله! من به شما کار ندارم، من در جوّ این دنیا حرف می‌زنم. آن‌ها که ناراحت می‌کنند. می‌گوید: یک مؤمنی را ناراحت کنی، هیچ‌عبادتت را قبول نمی‌کنم؛ آیا تو امام زمان {{عج}} را ناراحت نمی‌کنی؟ آیا مخالفت نمی‌کنی؟ خانم‌عزیز! مخالفت نمی‌کنی؟ برای چه زهرا! زهرا! می‌گویی؟ فردا، پر تا پوچ است. تو محبّت مُد داری، نه محبّت زهرا {{علیها}}. اگر محبّت مُد نداری، چند تا پیراهن داری، چند تا مانتو داری، چند تا این‌ها را داری، یکی‌اش را به یک همسایه بده! باباجان! این بنده‌خدا می‌خواهد عروس بشود. آخر، آن بنده‌خدا هم آبرو دارد، او هم برادر دینی‌ات است. دین به دین اتّصال است. چه‌کار داری می‌کنی؟ آیا حقّ داری این‌ها را برای خانمت بگیری؟ تو هم برای شهوتت می‌گیری. بیا برای خدا بگیر! قربان‌تان بروم، بیایید این‌ها را محض خدا بگیرید! نه محض شهوتت. 

{{موضوع|ماوراء و تمام خلقت در اختیار حضرت زهراست؛ همان‌طور که تمام خلقت تسلیم نبیّ هستند و امرش را اطاعت می‌کنند، تسلیم حضرت زهرا هم هستند و امر ایشان را هم اطاعت می‌کنند|ماوراء/حضرت زهرا/تسلیمیّت/اطاعت امر}} حالا زهرای‌عزیز {{علیها}} دارد به عمر و ابابکر می‌گوید، می‌گوید: خیال نکنید که تو من را زدی، خیال نکنید صورت من را سیاه کردی، تمام ماوراء در اختیار من است؛ حالی‌ات می‌کند. دارد تو را حالی می‌کند، می‌گوید: ای مخالفین امیرالمؤمنین! ای مخالفین من! {{دقیقه|30}} شما، همه دارید مخالفت خدا را می‌کنید. خدا، ماوراء را در اختیار ما گذاشته‌است، دنیا را در اختیار ما گذاشته‌است. ماوراء این‌بود که امر کردم، آمدند مادرم را یاری کردند؛ اما این عالم همه‌اش در اختیار من است. اگر {{آیه|إنّ الله و ملائکته یصلّون علی النبیّ، یا أیّها الّذین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیماً|سوره=33|آیه=56}} گفتند: تسلیم پدرم شوید! [چون] ایشان می‌خواست شوهر من را، عزیز من را، علی را، یاری کند؛ یعنی کلامی بگوید که عظماییت علی معلوم شود؛ اگرنه این عالم در اختیار من هم هست، نه [این‌که تنها] در اختیار پدرم [باشد]، در اختیار من هم هست. آن {{آیه|إنّ الله و ملائکته یصلّون علی النبیّ|سوره=33|آیه=56}} که درباره پدرم هست، درباره من هم هست، باید امر من را هم اطاعت کنید تمام خلقت اطاعت می‌کنند. آیا تو [اطاعت] نمی‌کنی؟ خدمت شما عرض کردم: تمام خلقت، اطاعت معصوم می‌کنند تا حتّی ریگ‌های بیابان، تا حتّی چرنده و درنده؛ تمام اطاعت می‌کنند. چرا [اطاعت] نمی‌کنید؟

{{موضوع|خدا با مخیّر کردن بشر، او را عزّت و احترام کرده‌است؛ بیایید بی‌احترامی نکنید و امر را اطاعت کنید؛ بشر اگر اطاعت نکند، مخیّر بودن برایش عذاب است|مخیّر بودن/سعادت/شقاوت/اطاعت امر}} این مخیّری بودنی که خدا برای تو معیّن کرده، اگر اطاعت کنی سعادت است، اگر نکنی، والله! شقاوت است. تو خیال نکن این‌که به تو می‌گوید من تو را مخیّر کردم، [بی‌دلیل است؛ خدا] عزّت سرت گذاشته‌است، احترامت کرده‌است، بیا ای بشر! تو بی‌احترامی نکن! بیا اطاعت‌کن! والله! بالله! فردا در ماوراء جلوی گرگ‌های بیابان، جلوی بعضی از الاغ‌ها، من خجل‌زده هستم. چرا؟ مگر خر بلعم اطاعت نکرد؟ مگر ناقه‌صالح چه بود؟ مردم اطاعت نکردند، او را کشتند، عذاب نازل‌شد. چرا اطاعت نمی‌کنید؟ خدا، [با] این مخیّر بودن، عزّت سر بشر گذاشته‌است. چرا می‌گوید اگر امر من را بر امر خودت ترجیح دادی، هشت‌شرط به تو می‌دهم؛ [یعنی] بینایت می‌کنم، دانایت می‌کنم، روشن‌فکرت می‌کنم، القاء به تو می‌دهم، هشت‌شرط به تو می‌دهد؟ پس معلوم می‌شود اگر مخیّر هستی، باید امر را اطاعت کنی. والله! اگر امر را اطاعت نکنی، مخیّر بودن عذاب است. چرا فکر نمی‌کنید؟ اگر خدا به تو می‌گوید اشرف‌مخلوقات هستی، ای اشرف‌مخلوقات! اشرفیّت خودت را باید حفظ کنی. چطور حفظ کنی؟ ولایت را در کالبد بدنت حفظ کنی.

{{موضوع|بیایید خودسازی کنید تا متقی و اصحاب‌یمین شوید، آن‌وقت تولیدتان هدایت می‌شود؛ قضیّه بچّه‌ای که مادرش او را نزد رسول‌الله آورده‌بود تا به او بگوید خرما نخورد!|جهاد اکبر/جهاد اصغر/خودسازی/متقی/اصحاب‌یمین}} مگر من نگفتم [که] ما باید سازندگی داشته‌باشیم. خدا می‌فرماید، در روایت و حدیث خیلی داریم، مگر [نبود که] پیغمبر {{صلی}} در [از] یکی از جنگ‌ها می‌آمدند، گفت: این جهاد اصغر است، بیایید جهاد اکبر کنید! جهاد اکبر چیست؟ خودسازی کنید! خودتان را بسازید! رفقای‌عزیز! خودتان را بسازید! ما باید خودسازی کنیم، خودمان را بسازیم. اگر تو خودت را ساختی، متقی می‌شوی، {{دقیقه|35}} اصحاب‌یمین می‌شوی؛ آن‌وقت تولید تو، هدایت است. الآن من یک‌روایت رویش می‌گذارم. مگر ما از پیامبر {{صلی}} بالاتر داریم؟ اشرف تمام مخلوقات است؛ اما حالا زنی بچّه‌ای [نزد پیغمبر {{صلی}}] می‌آورد [و] می‌گوید: بگو [که] خرما نخورد. می‌گوید: برو فردا آن‌را بیاور! [می‌گوید:] یا رسول‌الله، راهم دور است. می‌گوید برو او را فردا بیاور! فردا می‌آید، می‌گوید: پسر! خرما نخور! یا رسول‌الله! چرا دیروز نگفتی؟ [فرمود:] من خودم خرما خورده‌بودم؛ پس اگر من می‌گویم، درست می‌گویم. باید القاء شود، بعد افشاء شود. من روایت را رویش گذاشتم تا قبول کنید. 

{{موضوع|نور تمام آسمان‌ها و زمین‌ها به‌واسطه علی است؛ قضیّه مکاشفه متقی و حضرت‌عیسی|نور ولایت/ولایت/درباره متقی}} حالا ای عزیز من! ای رفقای‌عزیز! فدایتان بشوم، یک اشاره‌ای راجع‌به ماوراء کردید. حالا ببین، من به شما گفتم: {{درباره متقی|من یک روزی بود [که به] خانه [آمدم]، دیدم مور، مور می‌شوم. به خانواده گفتم [که] من بالا می‌روم، اگر من بیدار شدم پا شدم [که هیچ]، اگر نشدم، من را صدا بزنید! تا بالا رفتم، {{توضیح|می‌خواهم سند نشان شما بدهم که قبول کنید.}} دیدم اصلاً یک‌وضعی شد، اصلاً دیگر ساختمان نیست. فقط همین ساختمان ما بود. من نگاه کردم تمام این زمین‌ها تا حتی کوه‌ها انگار صاف شده‌بود. تا چشم کار می‌کند صاف است. یک‌وقت دیدم عیسی از آسمان [به] زمین آمد. {{توضیح|علی [پسرم] دنبال من آمده‌بود، من [به او] گفتم: بابا! بنویس! او می‌نوشت. نه این‌که خیال کرد که من حال ندارم، یک‌قدر ناراحت شد، دنبال من آمد.}} گفتم پدرجان! عیسی آمد. یک‌وقت شما خیال نکنید که بگویید چطور تو عیسی را می‌شناختی؟ فکر تو کوتاه است. ولایت، ولایت را می‌شناسد. ولایت، هدایت‌کن است. تو ولایت را می‌شناسی. فهمیدی؟ ولایت، ولایت را می‌شناسد. ما ولایت نداریم که زهرا {{علیها}} را نمی‌شناسیم، ولایت‌مان کم است که علی {{علیه}} را نمی‌شناسیم، ولایت‌مان کم است که دوازده‌امام {{علیهم}} را نمی‌شناسیم. اگر [واقع ولایت] داشته‌باشی، به‌هم اتّصال می‌شود. نورٌ علی نور می‌شود. اصلاً شخص را می‌شناسی.}} حالا مجدّداً جبرئیل نازل‌شد، پیش حضرت‌عیسی آمد. به آسمان رفتند. خدا می‌داند یک تاریکی ایجاد شد، من فقط جهنّم را دیده‌بودم، تمام آسمان تاریک شد. عیسی گفت: خدایا! ما را نجات بده! گفت من را به پنج‌تن قسم بده! گفت خدایا! به حقّ محمّدبن‌عبدالله! [روشن] نشد. گفت: خدایا! به حقّ وصیّ‌اش امیرالمؤمنین! ما را از این ظلمت نجات بده!

{{توضیح|باباجانِ من! عزیز من! علی {{علیه}} باید شما را از ظلمت نجات دهد. چه‌کسی شما را نجات می‌دهد؟ علی {{علیه}} شما را نجات می‌دهد. امروز ولیّ‌الله‌الأعظم، امام زمان {{عج}} نجات‌دهنده است؛ اما یقین کنید!}} حالا فوراً تمام آسمان روشن شد، این‌ها رفتند. خدا ندا داد: یا عیسی! به عزّت و جلالم قسم! تمام نور زمین‌ها و آسمان به‌واسطه علی {{علیه}} است، مخصوص به خودش قسم، گفت: «علی» حالا پس معلوم می‌شود تمام نور زمین‌ها و آسمان‌ها به‌واسطه علی {{علیه}} است.

{{موضوع|حضرت زهرا نوری داشت که به تمام عالم تجلّی می‌کرد؛ اما عمر و ابابکر این نور را خاموش کردند؛ چرا که احکام به حضرت زهرا نازل می‌شد، اگر حضرت احکام را فاش می‌کرد، منافق و کافر بودن آن‌ها معلوم می‌شد|نور ولایت/حضرت زهرا/احکام/عمر و ابابکر}} آن‌جا هم گفتیم که زهرای‌عزیز {{علیها}} یک نوری داشت که به تمام عالم تجلّی می‌کرد. عمر و ابابکر، خدا عذاب‌شان را زیاد کند! آن نور را خاموش کردند. {{دقیقه|40}} چرا آن نور را خاموش کردند؟ عزیزان من! شناخت زهرا {{علیها}} یعنی این. همین‌طور که قرآن به پیغمبر {{صلی}} نازل‌شد، احکام به زهرا {{علیها}} [نازل می‌شد]. اگر حرف من را متوجّه نیستید، یک‌وقت آقای‌خمینی در این موضوع یک اشاره‌ای کرد. جبرئیل به هیچ‌کس نازل نشد، به زهرا {{علیها}} نازل می‌شد؛ اما مابین وحی و جبرئیل، علی {{علیه}} بود. این [دلیلش] است که گفته‌بود قرآن به علی {{علیه}} نازل نشده، گفتم: ای مرد نادان! مگر نمی‌گوید «أنا مدینة‌العلم و علیٌ بابُها» جبرئیل از این در می‌رود. اوّل به علی {{علیه}} نازل می‌شد، بعد به پیغمبر {{صلی}}، بعد به علی {{علیه}} نازل می‌شد. اگر صد دفعه به پیغمبر {{صلی}} نازل‌شد، دویست‌دفعه به علی {{علیه}} نازل‌شد. {{توضیح|هر چه شد می‌گویم،}} جبرئیل هم باید با اجازه از در وارد شود. خدا دارد توی خلقت به شما می‌گوید، می‌گوید: ای خلقت! ای عالم! ای آدم! من هیچ‌کسی را به‌غیر [از] علی {{علیه}} در خانه‌ام راه ندادم، کسی دیگر را در خانه دلت راه نده! چرا کسی را راه می‌دهی؟ چرا نامحرم را راه می‌دهی؟ 

حالا احکام بناست نازل شود. آن‌وقت زهرای‌عزیز {{علیها}} می‌خواست احکام را فاش کند. تمام بدبختی این بشر که روی زمین است، تمام گناهانش گردن عمر و ابابکر است. حالا باز هم با این‌ها برادر شدید؟ نگذاشت [حضرت زهرا {{علیها}}] احکام را فاش کند. احکام یعنی‌چه؟ یعنی راهنمایی کلام قرآن. می‌خواست فاش کند. اگر فاش می‌شد، منافق و کفّار جای پا نداشتند. حالا حساب کرد، چه‌کار کند؟ گفت: باید زهرا را بکشیم، آخرم هم کشت.

{{موضوع|نور زمین‌ها و آسمان‌ها از علی است؛ یعنی ولایت از علی صادر می‌شود|امیرالمؤمنین/ولایت/نور ولایت}} حالا حرف من این‌است. شما یک‌قدری فکر کنید! نور زمین و آسمان به‌واسطه علی {{علیه}} است؛ یعنی مخصوص گفت: علی {{علیه}}؛ یعنی ولایت از علی {{علیه}} صادر می‌شود. قدر این حرف را بدانید! همین‌جور که می‌گویم اگر مؤمن باشی، صادرات شما هدایت است، حالا صادرات علی {{علیه}}چیست؟ ولایت است. حالا پس بنا شد نور زمین و آسمان، نور علی {{علیه}} است. 

{{موضوع|ملائکه آسمان به نور ولایت زنده هستند و زندگی می‌کنند|نور ولایت/ملائکه}} حالا آقاجان! ما در این‌زمان که در زمین هستیم، باید غذا بخوریم؛ [اما] ملائکه چه می‌خورند؟ این‌که می‌گوید تمام آسمان به نور علی {{علیه}} است؛ یعنی تمام آسمانی‌ها دارند به نور ولایت زندگی می‌کنند، آن‌وقت آن نور ولایت به این‌ها دمیده‌می‌شود، این‌ها زنده‌اند. این تمام ملائکه آسمان به نور ولایت دارند زندگی می‌کنند، چیزی که نمی‌خورند. از کجا می‌گویی؟ من یک‌روایت هم بگویم: علی {{علیه}} از یکی از جنگ‌ها می‌آمد، یک‌جایی دستور داد [که] این لشکر آن‌جا آرام شدند. یک طیور روی دست علی {{علیه}} نشست. گفت این‌جا که هیچ‌چیزی نیست، نه آبی [و] نه علفی. از کجا شما زنده‌اید؟ دید خیلی سرزنده است. گفت: وقتی گرسنه‌مان می‌شود، لعنت به قاتلان تو می‌کنیم؛ یا علی! وقتی تشنه می‌شویم، صلوات بر تو و آل تو می‌فرستیم. پس اگر من می‌گویم شیعه‌ها آل‌علی {{علیه}} هستند، من از روایت و حدیث استفاده می‌کنم، از خودم حرف نمی‌زنم. {{دقیقه|45}}

{{موضوع|تمام خلقت تا حتّی ملائکه تزلزل دارند؛ فقط وجود مبارک دوازده‌امام، چهارده‌معصوم است که تزلزل ندارند|تزلزل}} حالا منظور من این‌است. حالا این ملائکه که [در] آسمان هستند، این‌ها به نور ولایت زندگی می‌کنند. آن‌جا که چیزی نیست، آن‌جا که خباثت نیست. آن‌جا همه‌اش نور است. این خباثت که این‌جا هست، برای امتحان ماست، ملائکه همه امر اطاعت می‌کنند. آن‌ها که امتحان ندارند؛ اما یک وقت‌هایی یک ترک‌اولی دارند؛ پس معلوم می‌شود خلقت تا حتّی ملائکه، تا حتّی جبرئیل و اسرافیل، تمام این‌ها یک تزلزلی دارند. فقط کسی‌که تزلزل ندارد، دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}} است. {{موضوع|تمام ملائکه امر خدا را اطاعت می‌کنند، حالا خدا به آن‌ها می‌گوید: ولایت را اطاعت کنید و به استقبال ولایت بروید؛ قضیّه غلام بنی‌ریاح که پیغمبر به‌خاطر محبّتی که به امیرالمؤمنین داشت، دنبال جنازه‌اش دوید و هفتاد هزار ملک به استقبال او آمدند|ملائکه/اطاعت امر/ولایت/غلام بنی‌ریاح}} حالا عزیزم! ببین چه‌چیزی می‌خواهم به شما بگویم؟ حالا تمام ملائکه در امر خدا هستند. تمام ملائکه عبادت می‌کنند. مگر آن ملک نیست [که] می‌گوید: من چهار هزار سال نماز خواندم؟ عزیز من! ولایت، کسی را نباید اطاعت کند، فقط خدا. ولایت نباید کسی را اطاعت کند. چرا می‌گفتند بیایید ما را اطاعت کنید؟ یا فهم نداشتند یا نمی‌فهمیدند یا مغرض بودند. ولایت که کسی را اطاعت نمی‌کند، تمام خلقت باید ولایت را اطاعت کند. 

حالا ملائکه آسمان هم ولایت را اطاعت می‌کنند. حالا ببین، این‌ها منتظر چه‌چیزی هستند؟ حالا منتظرند ولایت را اطاعت کنند، خدا را اطاعت می‌کنند؛ آن‌وقت خدا به آن‌ها می‌گوید: شما ولایت را اطاعت کنید! ببین، قدر این حرف را بدانید! تمام این‌ها اطاعت می‌کنند. خدا واجب‌الإطاعة است، اطاعت می‌کنند؛ آن‌وقت خدا به ملائکه می‌گوید: ولایت را اطاعت کنید! حالا من بگویم خیلی روشن هستید، روشن‌تر شوید؛ حالا غلام بنی‌ریاح از دنیا رفته‌است. حالا پیغمبر {{صلی}} تابوت را روی دوش خودش می‌گذارد. پیغمبر {{صلی}} دنبالش می‌دود. حالا پیغمبر او را روی خاک‌ها می‌گذارد. [می‌فرماید:] این‌را می‌شناسید؟ همه می‌گویند: نه! [می‌گوید:] علی‌جان! این‌را می‌شناسی؟ [می‌گوید:] بله! غلام بنی‌ریاح است، هر روز به‌من یک سلامی می‌کرد و می‌رفت، می‌گفت: علی! من تو را دوست دارم. حالا فوری خدا با او چه‌کار می‌کند؟ به هفتاد هزار مَلَک، از هفتاد هزار، هفتاد هزار [مَلَک را] می‌گوید بروید ولایت را استقبال کنید! کجا دل‌تان به یک سلام و به یک ریاست خوش است؟ بیایید هفتاد هزار تا ملائکه به دیدنت بیایند، به استقبالت بیایند. ملائکه تمام امرند، ملائکه باید امر را اطاعت کند؛ یعنی امر ولایت را. چرا امر ولایت را اطاعت نمی‌کنید؟ چرا فکر نمی‌کنید؟ چرا اندیشه ندارید؟ چرا دنیا را رها نمی‌کنید؟ فکر کنید! آقای‌مهندس! فدایتان شوم. اگر یک‌چیزی به تو ابلاغ شود، فکر می‌کنی که من فردا جواب این‌ها را چه بدهم؟ آیا فکر کردی باید جواب خدا را داد؟ مبادا عوضی بگویم، نمی‌دانم، این طلایش این‌طوری هست، سُربش این‌طوری هست.

{{موضوع|بشر باید ساکت باشد، تا عارف شود؛ ساکت یعنی دلش دنبال این‌طرف و آن‌طرف دنیا نباشد و اهل تفکّر باشد؛ نه این‌که یک‌جا بنشیند و درویش‌مسلک شود!|ساکت‌بودن/عارف/محبت دنیا/تفکّر}} باباجان! آرام بگیرید! ساکت باشید! بشر باید ساکت باشد تا عارف باشد. والله! بالله! تالله! تا ساکت نشوید، عارف نخواهید شد. ساکت؛ یعنی دل‌تان این‌طرف و آن‌طرف دنیا و رنگ و وارنگ دنیا نرود. ساکت این‌است، نمی‌گویم برو بنشین! یک‌جایی برو! من گفتم: من درویش درست نمی‌کنم، بی‌کاره درست نمی‌کنم، ان‌شاءالله، با این حرف‌ها عارف درست می‌شود. من [درست] نمی‌کنم، خودش [درست] می‌کند؛ اما حرف بشنوید! شما باید یک گوشه‌ای بنشنید [و] فکر کنید! اگر روایتش را هم بخواهید، این‌است: عزیز من! مگر نمی‌گوید نیم‌ساعت فکر، بهتر از هفتاد سال عبادت است. هفتاد سال عبادت کردی، والله! مشرک بودی. {{دقیقه|50}} خوب شد؟ چرا مشرک بودیم؟ خلق را مؤثّر می‌دانستید. خلق چه‌کسی است که مؤثّر بدانی؟ ما هر وقت خلق را مؤثّر ندانستیم، خداپرستیم. والله! تا زمانی‌که خلق را مؤثّر دانستیم، مشرکیم. من امروز حرف‌هایم را در این نوار می‌زنم. 

{{موضوع|تمام خلقت بی‌روح و بی‌وجود است، روح تمام خلقت ولایت است؛ با یقین و اطاعت امر، روح در انسان دمیده‌می‌شود و از جسمیّت خارج‌می‌شود|روح/جسم/روح‌القُدُس/ولایت/اطاعت امر/یقین}} پس بنا شد: وجود ملائکه، هستی ملائکه، به‌واسطه ولایت است. آقاجان من! ماوراء یعنی این. اصلاً تمام خلقت «وجود» ندارد. اصلاً تمام خلقت، بی‌وجود است، بی‌روح است، روحش علی {{علیه}} است، روحش ولایت است. چه دارید می‌گویید؟ کجایید؟ از کجا روح به ما دمیده می‌شود؟ از اطاعت. قربانت بروم، وقتی اطاعت کردی، روح به تو دمیده می‌شود. چرا می‌گوید روح‌القُدس؟ ببین، من روایت رویش می‌گذارم، حواس‌تان این‌طرف و آن‌طرف نرود. چرا می‌گوید روح‌القُدس؟ روح‌القُدس؛ یعنی روح. روح یعنی‌چه؟ یعنی ولایت. پس روح‌القُدس؛ یعنی ولایت در ما دمیده شده، آن‌ها به‌توسط ولایت زنده‌اند. اگر روایتش را باز می‌خواهید این‌است. عزیز من! نگویید تند شد، تو کُندی که متوجّه نمی‌شوی. تو باید از کُندی دست برداری! تو باید ولایت تیزت کند. تو کُند هستی. مگر نمی‌گوید اگر امام زمان {{عج}} نباشد، تمام عالم فروزان [فروریزان] می‌شود؟ خب، من هم همین را دارم می‌گویم؛ پس اگر ولایت نباشد، ملائکه هم فروزان می‌شود. پس تمام، به‌وجود ولایت زندگی می‌کنند. اصلاً روح‌القُدس، روح یعنی این، ما جسمیم. آیا ممکن‌است ما از این جسمیت دست برداریم؟ بیاییم اعتقاد به ولایت داشته‌باشیم، اعتقاد به این حرف‌ها داشته‌باشیم. از خاکی در روح برویم. تو را این‌جا آورده، آن بشوی؛ اما به چه‌چیزی بشوی؟ به یقین. یقین است که تو را به ماوراء می‌برد. هیچ‌چیز نمی‌برد. یقین یعنی‌چه؟ ولایت. مگر عیسی نبود؟ گفت: چه آوردی؟ گفت: یک سوزن و نخ، گفت: نگهش دارید! چقدر خواستش؟ چقدر متوجّه شد؟ چقدر می‌خواستند او را بکشند و نکشتند؟ چرا این رفت مثلاً این‌جوری بشود، آن شکل آن شد، آن‌را به دار زدند. ببین، چقدر عیسی را هدایت کرد؟ مگر یا علی نمی‌گفت [و] مرده زنده می‌کرد؟ چقدر هدایت کرد؟ اما در مقابل دنیا، بشر سقوط می‌کند. عیسی سقوط کرد. علاقه به یک سوزن و نخ داشت. تو علاقه به کجا داری؟ 

{{موضوع|همه‌چیز را محض خدا بخواهید تا ولایت‌تان مصنوعی نباشد|ولایت مصنوعی/محض خدا چیز خواستن}} قربان‌تان بروم، ولایت ما مصنوعی است؛ بیایید مصنوعی نباشیم. حالا چطور بشود؟ هر چیزی را محض خدا بخواهید! زنت را محض خدا بخواه! بچه‌ات را محض خدا بخواه! رفیقت را محض خدا بخواه! ماشینت را محض خدا بخواه! کارخانه‌ات را محض خدا بخواه! کارت را محض خدا بخواه! آنچه را که می‌خواهی، محض خدا بخواه! خب، این درست‌است. ما که نمی‌گوییم که دست از این‌ها بردار! آیا حرف من را حالی‌تان می‌شود [که] چه می‌گویم یا نه؟ تند شد. جسارت شد، من را ببخشید! من را عفو کنید! هر چیزی را می‌خواهی، محض خدا بخواه! خب، این درست شد. ماشین داری، خانم داری، پسر داری، {{دقیقه|55}} داماد داری، همه این‌ها را داری، گوارایت باشد؛ اما همه این‌ها را محض خدا بخواه! {{آیه|إنّهُ لَیسَ مِن أهلک|سوره=11|آیه=46}} {{آیه|إنّهُ لَیسَ مِن أهلک|سوره=11|آیه=46}} را نخواه! چرا آن کسی‌که {{آیه|إنّهُ لَیسَ مِن أهلک|سوره=11|آیه=46}} نیست را می‌خواهی و کمکش هم می‌کنی؟ چرا متوجّه نیستی؟ آیا این حرف‌ها را می‌فهمی؟ والله! باید از دنیا خارج شوی تا این حرف‌ها را بفهمی. همه‌چیز را محض خدا بخواه! 

{{موضوع|دارایی انسان را خراب نمی‌کند، نافرمانی او را خراب می‌کند؛ مگر امیرالمؤمنین نبود که این‌همه نخلستان داشت؟ مگر حضرت‌خدیجه نبود که این‌همه دارایی داشت؟|مال/دارایی/نافرمانی/امیرالمؤمنین/حضرت‌خدیجه}} مگر علی {{علیه}} نیست، چقدر نخلستان دارد؟ صدها نخلستان دارد؟ اهل‌دنیاست؟ نه! محض خدا می‌خواهد. خودش می‌خورد، زنش می‌خورد، بچّه‌اش می‌خورد، همه‌شان می‌خورند؛ در صورتی‌که آن‌ها نمی‌خورند، جلوی تو می‌خورد که به او خدا نگویی. فهمیدی؟ حالا چه‌کار می‌کند؟ همه‌چیز دارد. مگر خدیجه‌عزیز {{علیها}} این‌همه مال نداشت؟ حالا چرا از سلمان بالاتر می‌زند؟ پس مال، تو را خراب نمی‌کند، نافرمانی، تو را خراب می‌کند. ببین من دارم چه می‌گویم؟ والله! مال، تو را خراب نمی‌کند، نافرمانی، تو را خراب می‌کند. این مالت را به امر خرج نمی‌کنی. آقاجان! مال داری، حالا خمس می‌دهی، سهم امام می‌دهی، این شیرینی‌ها را چه‌کسی آورده، این‌ها را چه‌کسی آورده، برنج را چه‌کسی داده‌است؟ مرغ را چه‌کسی داده‌است؟ روغنش را چه‌کسی داده‌است؟ ما نمی‌گویم مال نداشته‌باش. {{موضوع|دین روی دوش سه‌نفر است: عالم ربّانی، دارای سخی و فقیر صابر؛ فقیر صابر کسی است که راضی به تقدیر الهی باشد|دین/فقیر صابر/دارای سخی/عالم ربّانی}} این‌هم روایتش؛ می‌گوید دین، روی دوش سه‌نفر است: اوّل عالِم ربّانی. ماهی‌های دریا، برای عالِم ربّانی طلب‌مغفرت می‌کند. ما عالم ربّانی را دوست داریم؛ اما به ربّ اتّصال باشد، نه به‌دنیا. دوم می‌گوید: دارای سخی. ببین، اگر سخاوت داشته‌باشی، تو را کنار می‌آورد. بعد می‌گوید فقیر صابر. صابری را من معنا کنم یعنی‌چه؟ من الآن فقیر صابر نیستم. یک‌گوشه [و] کنایه‌ای برای شما می‌آیم، می‌گویم من ندارم. من صابر نیستم، من مشرک هستم. من جدّاً باید این‌جور باشم. فقیر صابر؛ یعنی راضی به تقدیر خداست، تقدیر خدا امرش است. تقدیر خدا خواهشش است. با تقدیر خدا دارد زندگی می‌کند. 

{{موضوع|مال خوب است، محبّت آن خوب نیست؛ بشر باید کار را امر و وظیفه خود بداند اما از کارش روزی نخواهد؛ اگرنه در زرنگی می‌افتد و نزول می‌خورد؛ زرنگی به‌غیر خدا بی‌عُرضگی است|مال/محبّت مال/روزی/کار/وظیفه/زرنگی/نزول}} ببین، دوباره تکرار می‌کنم: محبّتش ناجور است. آن‌هم محبّتی که غیر محبّت خدا باشد. تو باید مالت را حفظ کنی. صبح پا [بلند] شوی، جدّاً بروی درِ دکّانت. اگر یک‌ذرّه کوتاهی کنی، تو به بیت‌المال خیانت کردی. تو اگر پی [یعنی دنبال] کار نروی، به بیت‌المال خیانت کردی، باید صبح پی کارت [بروی]؛ اما عقیده‌ات این نباشد که کار روزی‌ات را می‌دهد، باید امر را اطاعت کنی. چرخ آفرینش باید بگردد. چرا می‌گوید اگر شاربت عرق کند، جزء شهدایی؟ یعنی این بدن تو تا بیاید ذرّه‌ای ناراحت شود، خدا ببین چه پاسخی به تو می‌دهد؟ آیا فهمیدی؟ می‌گوید تو جزء شهدایی؛ بدنت را یک‌مقدار به زحمت انداختی. حالا باید چه‌کار کنی؟ من دوباره تکرار می‌کنم. هر کسی یک وظیفه‌ای دارد. وظیفه این آقا این‌است که یک‌جا بنشیند، دیگر که نمی‌تواند کار بکند. تو که می‌توانی یک‌جا بنشینی [بساط کنی]؛ اما صبح پا شو برو؛ نه این‌که هر چه شد، شد؛ به شُل‌ها هیچ‌کسی هیچ‌چیزی نمی‌دهد، به تنبل‌ها بهشت هم نمی‌دهد. خوب شد؟ مگر من نگفتم؟ عزیز من! بعضی‌ها در این مجلس هستند، می‌خواهند [کار نکنند]، مبادا اشتباه کنند. شخصی پیش پیغمبر {{صلی}} آمد، (صلوات بفرستید.) {{دقیقه|60}} عرض کرد: یا رسول‌الله! من کاری ندارم و وضعم خیلی بد است. گفت: یا رسول‌الله، من کار ندارم. گفت یک‌جا می‌توانی بنشینی [بساط کنی]؟ گفت: آره! یک‌مقدار آب پاشید و نشست و گیوه‌هایش را گذاشت. یکی گفت: آن‌را می‌فروشی، گفت: بله! گفت: گیوه‌اش مثلاً یک قِران، مثلاً گفت: دو زار؛ از گیوه‌چی‌های مدینه شد. ببین، امر را اطاعت کرد. من حرفم سر امر است. شما همین‌طور که نشستی، بالأخره در بنگاه، همان امر است. به باقی‌اش کار نداشته‌باش! اگر به باقی‌اش کار داشته‌باشی، می‌روی در زرنگی. زرنگی به‌غیر خدا بی‌عُرضگی است. فهمیدی؟ آن‌ها در زرنگی می‌روند که پول نزول می‌دهند، آن‌ها می‌روند در زرنگی [که] این‌کارها را می‌کنند. زرنگی‌شان هست دیگر، این‌ها بی‌عرضگی است. زرنگی این‌است که امر را اطاعت کنی. من [مطلب را] رساندم، اگر شما قدری در این معنا اندیشه داشته‌باشید، خدای تبارک و تعالی تمام خلقت را در امر این‌ها گذاشته؛ یعنی در امر دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}}. همین‌طور که ملائکه آسمان در خلقت آمادگی دارند به امر خدا، آن‌وقت چه می‌شود؟ {{دقیقه|62}} تمام خلقت آمادگی دارند به امر زهرا {{علیها}}، به امر این دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}}. 

{{یا علی}} 

[[رده: نوارها]] 
[[رده: موضوع بررسی نشده]]
==ارجاعات==