نمایش مبدأ برای روایت: بغض مؤمن داشتن مانع آمرزش شب قدر

{{قالب روایت|
{{روایت|دَارِمٍ عَنِ اَلرِّضَا عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: رَجَبٌ شَهْرُ اَللَّهِ اَلْأَصَب، يَصُبُّ اَللَّهُ فِيهِ اَلرَّحْمَةَ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَهْرُ شَعْبَانَ تَنْشَعِبُ فِيهِ اَلْخَيْرَاتُ وَ فِي أَوَّلِ لَيْلَةٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ تُغَلُّ اَلْمَرَدَةُ مِنَ اَلشَّيَاطِينِ وَ يُغْفَرُ فِي كُلِّ لَيْلَةٍ سَبْعِينَ أَلْفاً، فَإِذَا كَانَ فِي لَيْلَةِ اَلْقَدْرِ غَفَرَ اَللَّهُ بِمِثْلِ مَا غَفَرَ فِي رَجَبٍ وَ شَعْبَانَ وَ شَهْرِ رَمَضَانَ إِلَى ذَلِكَ اَلْيَوْمِ إِلاَّ رَجُلاً بَيْنَهُ وَ بَيْنَ أَخِيهِ شَحْنَاءُ، فَيَقُولُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْظِرُوا هَؤُلاَءِ حَتَّى يَصْطَلِحُوا.}}

امام رضا علیه‌السلام: رسول خدا صلّى الله عليه و آله فرمود ماه رجب «شهر اللّٰه الأصب» است و آن را أصب گويند از اين جهت كه رحمت خدا در اين ماه بر بندگان می‌ريزد و در ماه شعبان خيرات منشعب و پراكنده شود و در اولین شب ماه مبارک رمضان شياطين سرکش در غل و زنجير شوند و در هر شبى [از شبهاى ماه مبارک رمضان] هفتاد هزار نفر آمرزیده شوند و چون شب قدر شود خدا به قدر آنچه در رجب و شعبان و ماه رمضان تا آن روز آمرزيده است بيامرزد، مگر آن مردى كه ميان او و برادر دينى او دشمنی باشد، پس خداوند عزوجل می‌فرمايد آنها را مهلت دهيد تا اصلاح كنند. 

عيون أخبار الرضا عليه السلام ج ۲، ص 71
{{سه ستاره}}

{{روایت|قال اباعبدالله علیه‌السلام: وَ يَأْمُرُ الله مَلَكاً يُنَادِي كُلِّ يَوْمٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ فِي الْهَوَاءِ: أَبْشِرُوا عِبَادِي! فَقَدْ وَهَبْتُ لَكُمْ ذُنُوبَكُمُ السَّالِفَةَ وَ شَفَّعْتُ بَعْضَكُمْ فِي بَعْضٍ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ، إِلَّا مَنْ أَفْطَرَ عَلَى مُسْكِرٍ أَوْ حَقَدَ عَلَى أَخِيهِ الْمُسْلِم‏.}}

امام صادق علیه‌السلام: خدا به فرشته‌ای امر می‌کند که هر روزِ ماه رمضان در جو هوا ندا بدهد: بشارت به بندگانم! گناهان گذشته‌تان را بخشیدم و شفاعت بعضی از شما را درباره بعضی ديگر در شب قدر پذیرفتم، مگر کسی که با شراب، روزه‌خواری کند یا کسی که از برادر مسلمانش کینه به دل داشته باشد.

دعوات راوندی، ح۵۶۱ و مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، ج۷، ص۴۷۵ و بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمةالأطهار علیهم‌السلام، ج۹۴، ص۴ و سلوة الحزين الدعوات، ج۱، ص۲۰۷
}}