روایت: حضرت زهرا نفرین نکرد
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الحُسَيْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ عَنْ صَالِحِ بْنِ عُقْبَةَ عَنْ عَبْدِالله بْنِ مُحَمَّدٍ الجُعْفِيِّ عَنْ أَبِيجَعْفَرٍ وَ أَبِي عَبْدِالله عَلَيْهِمَاالسَّلاَمُ قَالاَ: إِنَّ فَاطِمَةَ عَلَيْهَاالسَّلاَمُ لَمَّا أَنْ كَانَ مِنْ أَمْرِهِمْ مَا كَانَ، قَالَتْ: أَمَا وَاَلله يَا ابْنَالخَطَّابِ! لَوْ لاَ أَنِّي أَكْرَهُ أَنْ يُصِيبَ البَلاَءُ مَنْ لاَ ذَنْبَ لَهُ، لَعَلِمْتَ أَنِّي سَأُقْسِمُ عَلَی اَلله، ثُمَّ أَجِدُهُ سَرِيعَ الإِجَابَةِ.
امام باقر و امام صادق علیهماالسلام فرمودند: حضرت فاطمه علیهاالسلام هنگامی که در امرشان شد آنچه واقع شد، فرمود: والله ای پسر خطاب! اگر کراهت نداشتم که بلا بر بیگناهی نازل گردد؛ میفهمیدی که خدا را قسم میدهم [و نفرین میکنم] و او سریع اجابت میکند.
الکافي، ج۱، ص۴۶۰ و بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمةالأطهار علیهمالسلام، ج۲۸، ص۲۵۰ و عوالم العلوم و المعارف و الأحوال من الآیات و الأخبار و الأقوال، ج۱۱، ص۸۸۳
وَ رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ عَلَيْهِالسَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ: لَمَّا اسْتُخْرِجَ أَمِيرُالمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِالسَّلاَمُ مِنْ مَنْزِلِهِ خَرَجَتْ فَاطِمَةُ عَلَيْهَاالسلام خَلْفَهُ، فَمَا بَقِيَتِ اِمْرَأَةٌ هَاشِمِيَّةٌ إِلاَّ خَرَجَتْ مَعَهَا حَتَّی اِنْتَهَتْ قَرِيباً مِنَ القَبْرِ، فَقَالَتْ لَهُمْ: خَلُّوا عَنِ اِبْنِ عَمِّي، فَوَ اَلَّذِي بَعَثَ مُحَمَّداً أَبِي صَلَّی الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِالْحَقِّ إِنْ لَمْ تُخَلُّوا عَنْهُ لَأَنْشُرَنَّ شَعْرِي وَ لَأَضَعَنَّ قَمِيصَ رَسُولِ اَلله صَلَّی اَلله عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَلَی رَأْسِي وَ لَأَصْرُخَنَّ إِلَی اَلله تَبَارَكَ وَ تَعَالَی، فَمَا صَالِحٌ بِأَكْرَمَ عَلَی اَلله مِنْ أَبِي وَ لاَ النَّاقَةُ بِأَكْرَمَ مِنِّي وَ لاَ الفَصِيلُ بِأَكْرَمَ عَلَی اَلله مِنْ وُلْدِي. قَالَ سَلْمَانُ: كُنْتُ قَرِيباً مِنْهَا، فَرَأَيْتُ وَالله أَسَاسَ حِيطَانِ مَسْجِدِ رَسُولِالله صَلَّی اَلله عَلَيْهِ وَ آلِهِ تَقَلَّعَتْ مِنْ أَسْفَلِهَا حَتَّی لَوْ أَرَادَ رَجُلٌ أَنْ يَنْفُذَ مِنْ تَحْتِهَا لَنَفَذَ. فَدَنَوْتُ مِنْهَا فَقُلْتُ: يَا سَيِّدَتِي وَ مَوْلاَتِي! إِنَّ اَلله تَبَارَكَ وَ تَعَالَی بَعَثَ أَبَاكِ رَحْمَةً، فَلاَ تَكُونِي نَقِمَةً. فَرَجَعَتْ وَ رَجَعَتِ الحِيطَانُ حَتَّی سَطَعَتِ الغَبَرَةُ مِنْ أَسْفَلِهَا، فَدَخَلَتْ فِي خَيَاشِيمِنَا.
روایت شده که حضرت صادق عليهالسّلام فرمود: هنگامی كه اميرالمؤمنين علیهالسلام از منزلش بيرون آورده شد، حضرت زهرا علیهاالسلام در پِی او بيرون آمد و هیچ زن هاشمی باقی نماند مگر اینکه همراه او خارج شد، تا اينكه به نزديكی قبر رسول خدا صلّی اللّٰه عليه و آله رسيد، پس به آنها گفت: دست از پسر عمويم برداريد، سوگند به آنكه پدرم محمّد صلی الله علیه و آله را مبعوث فرمود، اگر دست از او برندارید، قطعاً گیسويم را پريشان میكنم و پيراهن رسول خدا را روی سرم میگذارم و خدای تبارک و تعالی را به یاری خود میخوانم. صالح نبیّ از پدرم نزد خدا گرامیتر نیست و ناقه و بچهاش از من و فرزندانم نزد خدا گرامیتر نیستند. سلمان گفت: من نزديك آن حضرت بودم، والله دیدم ستونهای مسجد رسولالله از بُن کنده شدند، تا جایی که اگر کسی میخواست از زیر آنها برود میتوانست. پس به حضرت نزديک شده و [از جانب امیرالمؤمنین به ایشان] گفتم: ای بانو و سرور من! خداوند تبارک و تعالی پدرت را برای رحمت مبعوث فرمود، مبادا شما خواستار عذاب باشی. پس حضرت بازگشت و ستونها [به حالت قبل] بازگشتند تا جایی که از زیر آنها گرد و غبار بلند شد و داخل بینیهای ما گردید.
الاحتجاج، ج۱، ص۸۶ و بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمةالأطهار علیهمالسلام، ج۲۸، ص۲۰۶