Admin: جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'

2026-02-05T03:18:29Z

جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'

صفحهٔ تازه

{{بسم الله}}

'''السلام علیک یا أباعبدالله، السلام علیکم و رحمة‌ الله و برکاته.'''

'''امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً أحد است، حضرت‌ زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است. به اولیای امور کار نداشته‌ باشید، بر عمر و ابابکر لعنت کنید.'''

==گفتار متقی==
<section begin="گفتار متقی" />
{{صوت منتخب|arafeh}}

رفقای‌ عزیز! سه‌ مطلب است که می‌خواهم به شما بگویم: یکی راجع‌ به عید است و دیگر این‌که عرفه و عرفات یعنی‌‌ چه؟ بعضی‌ها این دو را قاطی می‌کنند. خیال می‌کنند که این‌ها یکی است، نه! عرفات اسم آن سرزمین است. در روایت می‌گوید: کسی‌که شب‌ قدر آمرزیده نشده، به عرفات برود که جای مقدّسی است؛ تا آمرزیده‌ شود.

ببین، امام‌ علی‌ النقی، امام‌ هادی {{علیه}} مریض شده، یک حاجب می‌گیرد و به او می‌گوید: برو زیر قُبّه جدّم امام‌ حسین {{علیه}} به‌ من دعا کن! می‌گوید: یابن رسول‌ الله! حجّت‌ خدا شمایید! امام می‌گوید: چه‌ کار کنم؟! جدّم گفته که آن‌جا برو! حالا آن حاجب رفت و دعا کرد و حضرت خوب شد.

رفقای‌ عزیز! من همیشه می‌گویم در این حرف‌ها تفکّر و اندیشه داشته‌ باشید. ببین امام است، تمام ممکنات به امرش است، اِشراف به کلّ خلقت دارد، به تعبیر عوامانه من، امام از کلّ خلقت بزرگ‌تر است؛ چون‌که خودِ خدا حدّ این خلقت را می‌داند که چقدر است؛ اما خدا و ولایت حدّ ندارد. مگر نیست که هر کسی‌که می‌میرد یا می‌خواهد به‌ دنیا بیاید، امیرالمؤمنین {{علیه}} بالای سرش می‌آید؟! پس امیرالمؤمنین علی {{علیه}} از خلقت بزرگ‌تر است!

حالا ببین امام چه می‌گوید؟! می‌گوید: برو زیر قُبّه امام‌ حسین {{علیه}} به‌ من دعا کن! امام دارد امر رسول‌ الله {{صلی}} را اطاعت می‌کند؛ دارد می‌گوید که من هم جدّم را اطاعت می‌کنم؛ چون‌که جدّش گفته زیر قُبّه امام‌ حسین {{علیه}} دعا مستجاب است. حالا در عرفات هم دعا مستجاب می‌شود؛ چون‌که چندین هزار پیغمبر آن‌جا دفن شده‌اند.

حالا عرفه یعنی‌ چه؟ وقتی حاجی در خانه‌ خدا مُحرم شد و لبّیک گفت، حجّ به‌ جا آورد، سعی صفا و مروه نمود، طواف و طواف‌ نساء کرد، تمام این اعمال را انجام داد، حالا خدا به او می‌گوید: برو دو، سه‌ روز در آن بیابان بمان تا حالی به حالی شوی. آن‌جا برو و {{آیه|ربّ إرجعونی|سوره=۲۳|آیه=۹۹}} بگو! حاج‌ آقا! کجایی؟! آیا آن‌جا هم در خانه‌ خدا می‌گویی که وقتی از مُحرم‌ بودن فارغ شدم، بروم دو تا تلویزیون بخرم، یکی برای خودم و یکی هم برای دامادم؟!

آیا تو این‌جا که آمدی، {{آیه|ربّ إرجعونی|سوره=۲۳|آیه=۹۹}} گفتی؟! آیا فهمیدی که در چه مقامی آمده‌ای؟! کجا آمده‌ای؟! بی‌خود نیست که حیوان هستی! آیینه امیرالمؤمنین علی {{علیه}} تو را حیوان می‌بیند. تو مقصدت هم حیوانی است. کجاییم ما؟! تو این‌جا در عرفات آمده‌ای که مزد حَجّ‌ات را بگیری. عرفه یعنی این. یعنی ما تمام این‌کارها را که انجام دادیم، حالا در عرفاتی که خدا گفته دعا مستجاب می‌شود، آمده‌ایم تا دعا کنیم که اگر خدا ما را شب‌ قدر نیامرزیده، این‌جا بیامرزد؛ پس عرفه همان قبولی اعمال است.

حالا از عرفات به سرزمین مِنا می‌روی و در آن‌جا گوسفند می‌کُشی و عید می‌گیری، برای چه عید می‌گیری؟! برای این‌که اعمالت قبول شده‌ است. چرا آخر ماه‌ رمضان عید فطر می‌گیریم؟! برای این‌که یک‌ ماه اطاعت خدا را کردیم. حالا مزد می‌خواهیم، پاداش می‌خواهیم، خدا می‌گوید: من میزبانت هستم و به تو پاداش می‌دهم؛ اما خدا میزبان کیست؟! میزبان ولایت است.

خواهش می‌کنم توجّه بفرمایید! ببینید من چه می‌گویم؟ تو را به دین‌تان، مرا نبینید! حرف را ببینید! ما عید قربان و عید فطر را قبول داریم؛ اما عظمت این دو عید به‌ واسطه ولایت است. مگر میلیاردها عید نمی‌گیرند؟! چرا اهل‌ آتش هستند؟! روح عید فطر و عید قربان، عید غدیر است! اگر غدیر را قبول نداشته‌ باشید، اعمال‌تان فایده‌ای ندارد، این دو عید هم باید به عید غدیر اتّصال باشد، وگرنه عیدی نیست.

مگر قرآن نمی‌گوید اعمال از متقی قبول می‌شود؟! {{آیه|إنّما یتقبّل الله من المتقین|سوره=۵|آیه=۲۷}} کجا اهل‌ تسنّن متقی هستند؟! امیرالمؤمنین علی {{علیه}} می‌فرماید: {{روایت|«أنا امام‌ المتقین!»}} خدا هم می‌گوید: من میزبان روزه‌دار هستم و اجرش را می‌دهم. هیچ قدرتی به‌ غیر از خدا نمی‌تواند اجر ولایت را بدهد؛ پس قبولی هر چیزی به‌ واسطه ولایت است.

اگر امام‌ حسین {{علیه}} دعای عرفه را در سرزمین عرفات می‌خوانَد، دارد با خانه‌ خدا وداع می‌کند. کنار {{متمایز|«جَبَل‌ الرّحمة»}} ایستاده و اشک می‌ریزد. حضرت‌ زینب {{علیها}} و امّ‌کلثوم هم اشک می‌ریزند، اصحاب هم اشک می‌ریزند. رفقا! این دعای عرفه را بخوانید و در آن خُرد شوید! امام‌ حسین {{علیه}} دارد شکرانه حق را به‌ جا می‌آورد و می‌گوید: خدایا! من دارم رُو به امر تو می‌روم، رُو به کربلا می‌روم. جدّم گفته: حسین! برو به سمت عراق! {{متمایز|«اُخرُج الی العراق!»}} خدایا! دارم امرت را اطاعت می‌کنم.

حالا حرفم این‌ است که ای حاجیان! وقتی صاحب‌ خانه از خانه بیرون آمد، چرا شما در خانه ماندید؟! به عقیده ولایتی من، آن خانه برای شما غصب بود! اگر تمام شما دنبال امام‌ حسین {{علیه}} آمده بودید، یزید سگِ چه‌ کسی بود که حسینِ ما را بکشد؟! عقیده‌ام این‌ است: نه این‌که امام‌ حسین {{علیه}} روز عاشورا غریب بوده، همین‌جا در مکّه هم غریب است؛ چون‌که هیچ‌کس دنبالش نیامد! همه دنبال عبادت رفتند! شما باید به مقصد خدا لبّیک بگویید. اگر آن حاجیان دنبال امام‌ حسین {{علیه}} آمده‌ بودند که شریح‌ قاضی حکم قتل امام را صادر نمی‌کرد. امام‌ حسین {{علیه}} را تنها دید که این فتوا را داد.

رفقای‌ عزیز! شما امروز باید مواظب ولایت‌تان باشید که خدشه به آن نخورد. امروز باید بگوییم خدایا! ما عهد و پیمان می‌کنیم که امرت را اطاعت کنیم. امام‌ حسین {{علیه}} خودش امر است؛ اما دارد رُو به امر می‌رود. موقعی‌که امام‌ حسین {{علیه}} دعای عرفه را خواند و {{متمایز|«هل‌ من‌ ناصر»}} گفت؛ حَجَر الأسود، منا، حِجر اسماعیل، کوه‌ها، تمام مکّه و تمام انبیاء لبّیک گفتند. امام‌ حسین {{علیه}} دلش می‌خواست تمام آن حاجیان هم لبّیک بگویند تا به ولایت اتّصال باشند، نه به عبادت.

امام که احتیاج ندارد، اگر {{متمایز|«هل‌ من‌ ناصر»}} می‌گوید، می‌خواهد شما را نجات بدهد. امام می‌خواهد شما را مثل خودش بکند؛ اما شما به امام می‌گویید بیا مثل ما بشو! این بدبختیِ ماست. الآن هم امام‌ زمان {{عج}} دارد {{متمایز|«هل من ناصر»}} می‌گوید؛ اما ما به گناه و معصیت، به چیزهایی که به‌ هیچ دردی نمی‌خورد، پیچیده شده‌ایم. همه این‌ها را رها کنید و به امام‌ زمان {{عج}} لبّیک بگویید! مثل امام‌ حسین {{علیه}} که دعای عرفه را خواند و با خانه‌ خدا وداع کرد، ما هم باید با گناه، معصیت و نافرمانی خدا و با این حرف‌های موهوم وداع کنیم و رُو به امر خدا برویم. معنای دعای عرفه این‌ است.

عرفه این‌ است که باید در حقّ امامت عارف باشی. اگر عارف نباشی، فقط دعا خوانده‌ای. یک‌ وقت می‌بینی دعای عرفه می‌خوانی؛ اما درباره امام‌ حسین {{علیه}} عارف که نیستی، ظالم هم هستی! عارف به امام‌ حسین {{علیه}} باید امرش را اطاعت کند. امر امام‌ حسین {{علیه}} پدرش امیرالمؤمنین {{علیه}} و مادرش زهرای‌ عزیز {{علیها}} است. امام‌ حسین {{علیه}} علی‌ اکبر و علی‌ اصغرش را شهید کردند، قاسم، عون و جعفرش را شهید کردند؛ اما حرفی نزد. همه‌اش می‌گفت: {{متمایز|«رضاً برضائک، تسلیماً بأمرک، یا معبود سماء»}} تمام توجّهش به خدا بود.

حالا شما دعای عرفه می‌خوانید و این‌ همه زن و مرد قاطی می‌شوند! خدا می‌گوید جایی‌که زن و مرد قاطی هستند، عذاب خدا نازل می‌شود. شما باید عرفه را با امر بگیرید، بروید یک گوشه‌ای و یک دعایی بخوانید! نجوایی با خدا و ولایت کنید! پس عرفه باید در حقّ امام‌ حسین {{علیه}} عارف باشید و امرش را اطاعت کنید! مگر حضرت‌ معصومه {{علیها}} نمی‌گوید زیارت می‌کنند قبر ما را؛ اما اطاعت نمی‌کنند امر ما را. امام‌ رضا {{علیه}} هم می‌فرماید: زیارت خواهرم معصومه {{علیها}} مطابق زیارت من است؛ اما عارف باشی.

خدایا! امام‌ حسین {{علیه}} رُو به امر تو رفت. ما هم جوری باشیم که امر را اطاعت کنیم. خدایا! جوری باشیم که امر امام زمانِ خود را اطاعت کنیم.

خدایا! این عرفه به ما معرفت بده! عرفه یعنی معرفت.

خدایا! ما دل‌مان را به عبادت خوش نکنیم! به ولایت خوش کنیم!

خدایا! ما را به خودمان واگذار نکن!

خدایا! دین و ولایت ما را حفظ‌ کن! امام‌ زمان {{عج}} را از ما راضی و خشنود بگردان و تتمّه عمر ما را در راه خودت قرار بده!

رفقا! امروز روز عرفه برکات خدا نازل می‌شود. بیایید به بچّه‌های یتیم، به دوستان امیرالمؤمنین انفاقی بکنید تا امام‌ حسین {{علیه}} شما را بپذیرد!

روز عرفه دعا مستجاب است؛ اما باید امروز، شما تا شام یک نیم ساعت، یک ساعت بروید یک گوشه، [من هم همین کار را می‌کردم] دکان را [تعطیل می‌کردم] می‌رفتم مسجدی این کار را می‌کردم.

یکی دعا کنید یاور امام زمان {{عج}} باشیم، امام زمان {{عج}} بیاید، پیرو بدعت‌گذار نباشیم، حتی‌الامکان سخی باشیم، به فکر مردم باشیم.

در عرفه شما باید عارف به حق امام‌ حسین {{علیه}} باشید و گرنه این‌ها که می‌خوانند قال و قیل است.

عرفه باید امر این‌ها را اطاعت کنیم.

خدایا! به حق امام‌ حسین، ما را عارف کن. حالا که عارف کردی ما امر امام‌ حسین {{علیه}} و امر امام زمان {{عج}} را اطاعت کنیم. این‌ها همه امرشان یکی است.

امام‌ حسن، امام‌ حسین {{علیهما}} یک امر است. این‌ها همه‌شان امر الله هستند؛ یعنی خودشان امر خدا هستند.

خدایا! تکرار می‌کنم ما را عارف در حق این‌ها قرار بده!

خدایا! هر محبتی در دل ما است به غیر محبت و رضای تو بیرون کن، خدایا! با رضایت این‌ها زندگی کنیم؛ خدایا! جایگزینش محبت خودت و این‌ها را در دل ما زیاد کن!

خدایا! به حق خود امام‌ حسین، معرفتی که به ما دادی، در راه امام‌ حسین {{علیه}} زیاد کن.

خدایا! کسی که از ما دور است از ما دور کن! آن‌ها که به تو نزدیک‌تر هستند، به ما نزدیک کن!

خدایا! از شرّ این‌ها ما را حفظ کن؛ شر این‌ها را به خودشان برگردان!

خدایا! به عدد برگ‌هایی که ریخته تو را شکر، به عدد ملائکه آسمان، به عدد ریگ‌هایی بیابان تو را شکر. خدایا! این‌ها همه‌اش عدد است، بی عدد تو را شکر.

خدایا! به حق حسین و پدر و مادر حسین، ولایت را تا آخر برسانیم. خدایا! آنی ما را به خودمان وانگذار! اگر بکنی ما گناه می‌کنیم.

خدایا! پیامبرت فرمود: اگر یکی با دین از دنیا برود، ملائکه تعجب می‌کنند؛ خدایا! ما از آن‌ها باشیم که ملائکه تعجب کنند.

خدایا! سرانجام کار ما تو خوشنود باشی و ما را رستگار.

خدایا! شب عرفه است، خودت گفتی دعای ما استجابت می‌شود؛ القاء و افشاء به ما بده ما از خودمان حرف نزنیم. به پیامبر گفتی حرف از خودت نزن. خدایا! القاء و افشاء بده؛ تو القاء کنی، ما افشاء.{{ارجاع|برگرفته از سخنرانی [[شناخت عید]] 76 و نوار [[زیارت عرفه معرفت و شناخت ولایت است]] 78 و عرفه ۹۰}}

{{یا علی}}
==ارجاعات==
[[رده: منتخب]]

منتخب: عرفه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Admin: جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'