Admin در ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۴

2025-07-06T08:34:15Z

صفحهٔ تازه

{{بسم الله}}

'''السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة‌ الله و برکاته'''

'''امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً أحد است. حضرت‌ زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است. به اولیای امور کار نداشته‌ باشید. بر عمر و ابابکر لعنت کنید.'''
==گفتار متقی{{ارجاع|[[اصول‌دین و سلامت‌ولایت]] 78 (دقیقه 46) و [[انسان مختار در نظام آفرینش]] 77 (دقیقه 56)}}==
<section begin="گفتار متقی" />
{{صوت منتخب|rooze-ashoora}}

حالا صبح شد، اوّلین کسی‌که تیر زد، عمر سعد بود؛ گفت: یا خیل الله! ای لشکر خدا! بلند شوید! تیری به خیمه‌های امام‌ حسین {{علیه}} رها کرد و گفت: شما شاهد باشید اوّلین کسی‌که تیر به خیمه حسین زد، من بودم. تیراندازی شروع شد، اهل‌ کوفه از آقا ابوالفضل {{علیه}} خیلی می‌ترسیدند؛ چون‌که خیلی شجاع بود. آقا ابوالفضل {{علیه}} هم از خیمه بیرون آمد، خواست حمله کند؛ اما بنا شد این‌ها یکی‌یکی به میدان بیایند. {{ارجاع|[[اصول‌دین و سلامت‌ولایت]] 78 و [[حرکت امام‌حسین از مدینه به مکه]] 84}}

خلاصه همین‌طور یکی‌یکی به میدان رفتند و شهید شدند، حالا نوبت امام‌ حسین {{علیه}} شد. اوّل امام به خیمه حضرت‌ سجاد {{علیه}} رفت و با او نجوا کرد. روایت داریم: حضرت‌ سجّاد {{علیه}} می‌فرماید: از زِرهِ پدرم خون به بیرون جستن می‌کرد. امام با فرزندش وداع کرد، امام‌ سجّاد {{علیه}} فرمود: عزیز من! پدرجان! مگر خودت را معرّفی نکردی؟! مگر نگفتی که من چه‌ کسی هستم؟ فرمود: چرا پسرم! عزیزم! به آن‌ها گفتم که مادرم فاطمه‌ زهراست، پدرم امیرالمؤمنین علی {{علیه}} و جدّم پیامبر اکرم {{صلی}} است، آخَر برای چه مرا می‌کشید؟! مگر حرامی را حلال یا حلالی را حرام کردم؟! همه گفتند: {{روایت|«بُغضاً لِأبیک»}}، همه این‌ها که می‌گویی درست‌است؛ اما به‌ خاطر بغضی که با پدرت علی داریم، تو را می‌کشیم. امام‌ سجّاد {{علیه}} بنا کرد های‌های گریه‌ کردن. {{ارجاع|[[عاشورای 77]] و [[اربعین 78]] و [[نماز و احیاء]] 77 و [[ولایت در خلقت کفو ندارد]] 80}}

حالا امام‌ حسین {{علیه}} آمد تا با اهل‌ خیمه وداع کند، فرمود: خواهر! زینب! خداحافظ؛ یعنی خدا حافظت باشد. امام با فضّه هم خداحافظی کرد؛ یعنی به او گفت دست از زینب {{علیها}} برندار! سکینه {{علیها}} دختر امام‌ حسین {{علیه}} خیلی شیرین‌ زبان بود، دو دفعه امام‌ حسین {{علیه}} را تکان داد: یک‌ دفعه وقتی‌که امام آمد وداع کند، می‌خواست مانع شود و کاری کند که پدرش به میدان نرود. حضرت‌ سکینه {{علیها}} گفت: باباجان! ما را به مدینه جدّمان برگردان! امام فرمود: پدرجان! اگر مرغ قَطا را می‌گذاشتند در خانه‌اش باشد که از آشیانه‌اش بیرون نمی‌آمد، من که نمی‌خواستم بیرون بیایم؛ این‌ها می‌خواستند خونم را بریزند. سکینه‌جان! قربانت بروم، عزیز من! اگر در قلّه‌های کوه هم بروم، این‌ها مرا می‌کشند. سکینه {{علیها}} بنا کرد به گریه‌ کردن، از گریه سکینه {{علیها}}، تمام اهل‌ خیمه گریه کردند. {{ارجاع|[[اربعین 90؛ عبادتهای خیالی]] و [[امام‌حسین؛ شناخت ولایت]] و [[شب‌قدر 91]]}}

دفعه دوم: وقتی بود که امام‌ حسین {{علیه}} می‌خواست به میدان برود، دید که اسبش ذوالجناح جلو نمی‌رود. این اسب تربیت شده‌ بود، حضرت نگاه کرد، دید سکینه {{علیها}} به پای اسب چسبیده‌ است. این‌قدر ذوالجناح هوشیار بود که قدم از قدم برنمی‌داشت. سکینه {{علیها}} گفت: باباجان! حالا که می‌خواهی به میدان بروی، یک حاجت و خواهشی از تو دارم. باباجان! از اسب پایین بیا! امام‌ حسین {{علیه}} می‌خواست دل دخترش را به‌ دست آورد و دلش را نشکند. پایین آمد؛ سکینه {{علیها}} گفت: مرا روی زانویت بگذار! امام او را روی زانویش گذاشت، صدا زد: باباجان! وقتی خبر شهادت مسلم در راه کوفه به شما رسید، یادت می‌آید دختر مسلم را روی زانویت گذاشتی و دست یتیمی بر سرش کشیدی؟! آن دست را روی سرِ من هم بکش! من هم یتیم شدم! خدا می‌داند این‌طفل با جگر امام‌ حسین {{علیه}} چه‌کار کرد؟! {{ارجاع|[[اصول‌دین و سلامت‌ولایت]] 78 و [[انسان مختار در نظام آفرینش]] 77}}

{{درباره متقی|من روز عاشورا که می‌شد، پابرهنه می‌شدم و با سرِ باز می‌دویدم. یک‌ چرخ هم داشتم، تا آن‌جا که می‌توانستم در بیابان می‌رفتم که هیچ‌کس نباشد، فقط برای امام‌ حسین {{علیه}} می‌کردم و سلام به امام‌ حسین {{علیه}} می‌کردم. بعضی‌ وقت‌ها هم خاک بر سرم می‌ریختم. تا بعد از ظهر آن‌جا بودم.}} عزیز من! کجا می‌روی؟! چه‌ کار می‌کنی؟! چقدر گناه می‌کنی؟! تو بکاء داشته‌ باش! جزء گریه‌ کنندگان امام‌ حسین {{علیه}} باش. {{ارجاع|عظمت گریه بر امام‌حسین 82}}

[[فرمایشات منتخب|فهرست فرمایشات منتخب]]

{{یا علی}}
==ارجاعات==
[[رده: منتخب]]

منتخب: روز عاشورا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Admin در ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۴