https://velayateali.com/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A8%3A_%D8%A8%D8%B9%D8%AF_%D8%A7%D8%B2_%D8%B4%D9%87%D8%A7%D8%AF%D8%AA_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86 2026-06-10T11:35:07Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.43.8 https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A8:_%D8%A8%D8%B9%D8%AF_%D8%A7%D8%B2_%D8%B4%D9%87%D8%A7%D8%AF%D8%AA_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86&diff=1695&oldid=prev 2025-07-06T01:20:13Z

<p></p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>{{بسم الله}}<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة الله و برکاته&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً أحد است. حضرت‌ زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است. به اولیای امور کار نداشته باشید. بر عمر و ابابکر لعنت کنید.&#039;&#039;&#039;<br /> ==گفتار متقی{{ارجاع|‌عاشورای۸۸؛ ارتباط (دقیقه ۴۲) و اربعین ۸۵؛ کنار رفتن (دقیقه ۲۴)}}==<br /> &lt;section begin=&quot;گفتار متقی&quot; /&gt;<br /> {{صوت منتخب|bad-az-shahadat}}<br /> <br /> حالا رفقای‌ عزیز! زینب {{علیها}} همه شهداء دورش هستند، حالا نزدیک‌ ظهر، یک ‌قدری که آفتاب بالا می‌آید، تمام شهداء جلوی زینب {{علیها}} هستند. این زینب {{علیها}} است که این ‌همه عزیز است! امام‌ حسین {{علیه}} همه شهداء را به خیمه برد؛ چون می‌دانست که لشکر ابن‌زیاد می‌آیند و اسب تازانی می‌کنند، می‌خواست این‌ها زیر سُم سُتوران نروند. {{ارجاع|ارتباط، عاشورا 88}} <br /> <br /> {{درباره متقی|دیشب داشتم با خودم همین روضه را می‌خواندم.}} بعضی آخوندها دهان‌شان پُر از آتش بشود! حرف‌های ناجوری می‌زنند. چه‌ کسی می‌تواند به سکینه {{علیها}} نگاه کند؟ چه‌ کسی می‌تواند به زینب {{علیها}} نگاه کند؟ درود خدا به علمایی که معرفت ولایی داشتند، آن ولایت را آوردند. خدا حاج‌ شیخ‌ عباس را رحمت کند! هفده، هجده ‌سال ما پیش ایشان بودیم. گفت: وقتی امام‌ حسین {{علیه}} شهید شد، خدا به‌ قدر صدها خورشید به این زن‌ها شعاع داد، اصلاً نمی‌توانستند به آن‌ها نگاه کنند.<br /> <br /> حالا می‌خواهند آن‌ها را سوار کنند، نمی‌توانند. پیش حضرت ‌سجّاد {{علیه}} آمدند و گفتند: ما از طرف عبیدالله بن زیاد آمدیم، باید این‌ها را به اسیری ببریم. شترها را حاضر کردیم، همه حاضرند. ما این‌ها را از دور می‌بینیم، وقتی نزدیک‌شان می‌رویم، پیدا نیستند؛ انگار یک پرده‌ای جلوی این‌ها کشیده‌ می‌شود. امام‌ سجّاد {{علیه}} فرمود: بروید کنار! من به عمّه‌ام می‌گویم این‌ها را سوار کند. همه کنار رفتند، حضرت همه را سوار کرد؛ اما رقیّه و سکینه {{علیهما}} را در مَحمل خودش گذاشت، حضرت ‌زینب {{علیها}} دید این‌ها نسبتاً بچّه‌اند.<br /> <br /> حالا وقتی می‌خواهد حرکت کند، یک ‌حرفی زد، رُو کرد به نهر علقمه و گفت: برادر! عباس! هر وقت می‌خواستم سوار شتر شوم، زانویت را خم می‌کردی، دست مرا می‌گرفتی؛ پایم را روی زانویت می‌گذاشتم و سوار شتر می‌شدم. عباس‌جان! خداحافظ! <br /> <br /> یک خداحافظی هم با برادرش امام ‌حسین {{علیه}} کرد و گفت:<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|چون چاره نیست می‌گذارمت|ای پاره‌پاره‌تن! به خدا می‌سپارمت}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> هرگز غم تو از دل خواهر بیرون نمی‌رود. دیشب گفتم: زینب‌جان! این حرف تو یک‌ قدری اشتباه ‌است، این حرفت یک ‌قدری خصوصی است. حرف، عمومی است، مگر ممکن ‌است شیعه، حبّ امام‌ حسین {{علیه}} از دلش بیرون برود؟! باید بگویی برادر! حبّ تو از دل دوستانت بیرون نمی‌رود. دلی که حسین {{علیه}} توی آن نباشد، ظلمت است. چرا؟ امام ‌حسین {{علیه}} فرمود: قبر من در دل دوستانم است. {{ارجاع|اربعین 81 و 85}}<br /> <br /> [[فرمایشات منتخب|فهرست فرمایشات منتخب]]<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> ==ارجاعات==<br /> [[رده: منتخب]]</div>

Admin