Admin: جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'

2026-02-05T05:04:06Z

جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'

صفحهٔ تازه

{{بسم الله}}

'''السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة الله و برکاته'''

'''امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً أحد است. حضرت‌ زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است. به اولیای امور کار نداشته‌ باشید. بر عمر و ابابکر لعنت کنید.'''

==رأفت امام‌صادق{{ارجاع|[[عاشورای 94]] (اول سخنرانی) و [[گریه]] (دقیقه 30)}}==
{{صوت منتخب|imam-sadegh}}

رفقای‌ عزیز! این مردمی که حسین‌کُش یا امام‌ صادق‌کُش شدند، به حرف خلق رفتند. به‌ قدری منصور دوانیقی راه را به امام‌ صادق {{علیه}} تنگ کرده‌ بود که یک‌ نفر می‌خواست مسئله‌ای از امام سراغ بگیرد، رفت قدری خیار خرید، روی یک طبق ریخت، روی سرش گذاشت و مرتّب می‌گفت: آی خیار سبز دارم! خیار سبز دارم! تا این‌که پیش امام رفت و مسئله‌اش را از او پرسید.

منصور قصری به‌ نام قصر سرخ داشت، به ندیمش گفت: برو امام‌ صادق {{علیه}} را بیاور! اگر در را باز نکرد، توی خانه‌اش بریز و او را بیاور! ندیم رفت. امام دید می‌خواهد از بالای خانه‌اش داخل شود، به او گفت: این‌کار را نکن! می‌افتی، صبر کن تا من پله‌کان را بیاورم تا تو داخل خانه‌ام شوی. ببین این‌ها سراندر پایشان رئوفی و مهربانی است. ندیم از پله‌کان داخل خانه آمد و امام را برد. وقتی امام داشت می‌رفت، کسی‌که دربان امام‌ صادق {{علیه}} بود، زیر گریه زد، امام فرمود: چرا گریه می‌کنی؟ گفت: منصور شما را می‌کشد، هر کسی‌که در قصر قرمزش بیاید، او را می‌کشد. امام گفت: مرا نمی‌تواند بکشد، غصّه نخور.

وقتی امام وارد قصر شد، منصور گفت: چرا این‌کارها را می‌کنی؟ امام فرمود: من در دوران جوانی‌ام کاری به تو نداشتم، حالا که پیر شده‌ام. یک‌ دفعه منصور شمشیرش را از غلاف بیرون کشید تا به امام بزند؛ اما همه دیدند که منصور نظرش برگشت و امام‌ صادق {{علیه}} را احترام کرد، عطر به امام زد، پولی در اختیارش گذاشت و او را به مدینه فرستاد. گفتند: منصور! چه شد؟ گفت: والله، تا شمشیر را از غلاف بیرون کشیدم و خیالِ کشتن جعفر صادق را کردم، دیدم اژدهایی می‌خواهد قصرم را ببلعد. آن اژدها گفت: کاری به امام‌ صادق {{علیه}} نداشته‌ باش؛ وگرنه قصرت را می‌بلعم. من او را رها کردم. حالا چه‌ کسی امام‌ صادقِ ما را کشت؟ چه‌کسی امام‌ حسینِ ما را کشت؟ چه‌کسی امام‌ حسنِ ما را کشت؟ مقدّس‌ها؛ چون امر خلق را مهمّ می‌دانستند و امرش را اطاعت می‌کردند. {{ارجاع|[[عاشورای 94]]}}

زمان امام‌ صادق {{علیه}}، یکی از خلفاء گفت به مدینه حمله کنید! تمام خانه‌ها را غارت کنید؛ تا حتّی خانه بنی‌هاشم، تمام طلاهایشان را بگیرید! خلاصه همه را قتل‌عام کنید! این‌ها خانه به خانه آمدند، تا این‌که به خانه امام‌ صادق {{علیه}} رسیدند. آن مأمور به امام‌ صادق گفت که خلیفه به ما گفته داخل خانه‌ها بریزیم و طلاها را بگیریم. امام به او فرمود: تو مرا آدم راست‌گویی می‌دانی یا دروغ‌گو؟ گفت: راست‌گو. امام فرمود: من خانواده‌ام هر چقدر طلا دارند، می‌گیرم و به شما می‌دهم، شما داخل خانه‌ام نشوید! آن مأمور دستور داد که داخل خانه امام نشوند.

عزیزان من! خدا می‌گوید من در کمین‌گاه ظالم هستم. اگر شما ظالمی را دیدید، فوری ناراحت نشوید که چرا این‌قدر ظلم می‌کند؟ هر کسی باشد بالأخره سقوط می‌کند. سرانجام این خلیفه سقوط کرد و خلیفه دیگری به‌جای او آمد. این خلیفه دستور داد مأموران خلیفه قبل که به خانه‌های مردم حمله می‌کردند را بگیرند و آن‌ها را می‌کشت. حالا امام‌ صادق {{علیه}} به این خلیفه جدید گفت این مأموری که حرف مرا شنید و داخل خانه‌ام نشد را به‌ من بده! تو با او کاری نداشته‌ باش! این مأمور خیال کرد که امام می‌خواهد چُقولیِ [شکایت] او را بکند، به خلیفه گفت: به حرف امام نرو! خلیفه هم این مأمور را کشت. ببین امام‌ صادق {{علیه}} این‌قدر توجّه دارد که ذرّاتی به امام احترام کرده، داخل خانه‌اش نشده، با این‌که طلاها را برده؛ اما می‌خواهد نجاتش بدهد. چرا ما طرف امام نمی‌رویم؟! چرا طرف خلق می‌رویم؟! پس فقط ائمه‌ طاهرین {{علیهم}} ما را نجات می‌دهند. {{ارجاع|[[گریه]] 84}}

یک‌ نفر نزد امام‌ صادق {{علیه}} آمد، خیلی ادّعای مقدّسی کرد و از عبادت‌هایش گفت، حضرت سکوت کرد. دوباره آن‌ شخص ادّعاهایش را دنبال کرد؛ امام فرمود: اسم تو در مصحف و طومار مادرم زهرا {{علیها}} نیست. چرا؟ این آدم عبادت می‌کرد؛ اما سخاوت نداشت. {{ارجاع|کتاب [[روح، ولایت است]]}}

روزی امام‌ صادق {{علیه}} از کوچه‌ای ردّ می‌شد، دید یک‌ نفر مست است. آن‌شخص تا امام را دید، رویش را به سمت دیوار برگرداند، امام فرمود: هر چند مَست هستی، از ما رو برنگردان! آن کسی‌که از عبادت‌هایش برای امام گفت و امام آن نمازها را قبول نکرد؛ اتّکایش به عبادتش بود؛ اما آن عرق‌خور را قبول کرد؛ چون احترام به امام گذاشت و شرمنده شد. حالا چرا امام به او فرمود به ما پشت نکن و رویت را از ما برنگردان؟ چون روی از امام برگرداندن، ارتباط قطع‌کردن است، امام به گناهت کاری ندارد؛ ببین به او نگفت عرق نخور! نصیحتش نکرد، تربیتش کرد. آخر یک نصیحت و یک تربیت داریم، امام فرمود: رویت را از ما برنگردان! ببین چه‌جور ائمه‌ طاهرین {{علیهم}} ما را ادب می‌کنند، گنه‌کار را ادب می‌کنند. {{ارجاع|[[غدیر 91 - جامعه]] و رهاورد مشهد 89}}

==رضایت به کار خلق، شرکت در امام‌کشی است{{ارجاع|سخنرانی [[مبنای اصول‌دین]] 80 (دقیقه 18) و [[هدایت با خداست نه با خلق]] 81 (دقیقه 10) و [[امام زمان؛ ذکر الله]] (دقیقه 53)}}==
{{صوت منتخب|imam-sadegh-2}}

یکی از دوستان امام‌ صادق {{علیه}} رفیقی داشت، به او گفت: مرا پیش امام ببر که مبادا کارم اشکال داشته‌ باشد؛ چون در دستگاه بنی‌امیّه کاتب بودم و نوشتم هفتاد هزار نفر به کربلا رفتند. من در قتل امام‌ حسین {{علیه}} اصلاً شرکت نکردم. وقتی امام‌ صادق {{علیه}} این مطلب را شنید، آن‌قدر گریه کرد که از محاسن مبارکش اشک می‌چکید. حضرت گفت: یکی کاتب شد، یک شمشیر تیز کرد، یکی اسب نعل کرد، جمع شدید و جدّ مرا کشتید؛ یعنی تو متّصل به آن‌ها هستی. کجا به هر مجلسی می‌روید که به بدعت‌گذار وصل باشید؟! برو کنار! پیامبر {{صلی}} فرمود: در آخرالزّمان انجام واجبات، ترک‌ محرّمات، انتظار الفرج، به‌خیر و شرّ مردم شرکت نکن! برو کنار! حالا امام‌ صادق {{علیه}} به او فرمود: گوشت بدنت که از حقوق بنی‌امیّه پرورش خورده‌ است، باید آب شود؛ لباس‌هایت هم به‌درد نمی‌خورد. او هم اطاعت کرد، به بیابان رفت و خیلی فرسوده شد. خبر به حضرت دادند، حضرت گفت: برای برادرتان لباس ببرید و بیاوریدش! چه‌خبر است؟! کجا می‌روید؟! کاری هم نکرده، فقط کاتب بوده‌ است. تو کاری نمی‌کنی؛ به‌غیر امر راضی هستی؛ حالا جزء این‌ها هستی. پیامبر {{صلی}} فرمود: به عمل هر قومی راضی باشی، جزء آن قوم هستی؛ امام‌ سجّاد {{علیه}} هم می‌فرماید: اگر سنگی را دوست داشته‌ باشی، با او محشور می‌شوی. {{ارجاع|کتاب [[افشای احکام]]}}

یک‌ نفر خدمت امام‌ صادق {{علیه}} آمد، حضرت از او تشکّر کرد و گفت: فلانی! نامه‌ات در دستم آمد، تو یک‌کاری کردی که من خوشحال شدم. یک پسر عمو داشتی که ناصبی بود. وقتی می‌خواستی به این‌جا بیایی، به‌ واسطه رَحَمیّت [یعنی قوم و خویشی] چیزی به او دادی. این جریان می‌دانید مثل چه می‌ماند؟ مثل این می‌ماند که آن سیّد عرق‌خور، عرق خورده‌ بود. به آن مجلس آمد، یک‌نفر او را بیرونش کرد. حالا وقتی همین شخص خدمت امام‌ صادق {{علیه}} رسید، به او راه نداد. {{توضیح|من حرفی که از آن تکان خوردم، این‌ بود که امام به او گفت: نامه‌ات به دستم رسید، دیدم یک‌ کاری کردی. آقاجان من! هر روز نامه ما به‌ دست امام‌ زمان {{عج}} می‌رسد. شما چه‌ کار می‌کنید؟! پیش امام‌ زمان {{عج}} شرمنده نشوید! یک‌ کاری کنید که نامه‌تان و افکارتان را که امام می‌بیند خوشحال شود. من گریه‌ام گرفت و گفتم: آقاجان! چه‌ کار کنیم؟! چه‌خبر است؟!}} حالا این‌ شخص که نزد امام آمده‌ بود، برگشت. از مدینه به شهر خود برگشت. آمد و به این عرق‌خور گفت: مرا حلال کن! امام مرا قبول نکرد و گفت: چرا بیرونش کردی. گفت: امام این‌ را گفت؟ گفت: بله! گفت: والله، من دیگر عرق نمی‌خورم، یکی از موّحدان شد. {{توضیح|عزیز من! امام، جوّ تمام خلقت را آگاه است، وجه خداست. عالم پیش امام کوچک است، وجه بزرگ‌تر است. وقتی تو یک خدمتی به کسی بکنی، در جوّ عالم می‌داند.}} آن‌شخص هم وقتی پیش آن ناصبی رفت و به او جریان را گفت. ناصبی گفت: آیا این رئیس‌ مذهب شما این‌قدر رئوف و مهربان است، ما او را قبول نداریم؟! فوراً شیعه شد. نه این‌که به ناصبی، دشمن علی کمک کنی و امام‌ صادق {{علیه}} خوشحال شود؛ امام که می‌گوید تو خدمت کردی؛ یعنی خدمت به ولایت کردی. هشدار ولایت بوده، نه این‌که به ناصبی خدمت کنی. از آن‌طرف هم می‌گوید: اگر نگاه به‌ صورت ظلمه کنی، خدا پدرت را درمی‌آورد. {{ارجاع|[[مبنای اصول‌دین]] 80}}

شخصی خدمت امام‌ صادق {{علیه}} آمد و گفت: والی مرا خواسته و می‌خواهد مرا بکشد. حضرت فرمود: انگشتر عقیق در دستت بکن و با او حرف بزن! او هم این‌ کار را کرد و با والی حرف زد. والی او را که نکشت و عفوش کرد، تازه جایزه هم به او داد. روایت داریم: کسی‌که انگشتر عقیق دستش باشد، خدا او را از حوادث محفوظ می‌دارد. این‌ها به‌ جای خودش؛ اما من عصاره این مطلب را دارم به شما می‌گویم، قدردانی کنید! مبادا ما در مقابل این عقیق سرافراز نباشیم. با عقیق نجوا کنیم که ای عقیق! وقتی ولایت به تمام سنگ‌های عالم ابلاغ شد، تو لبّیک گفتی! حالا این عقیق این‌قدر عزیز شد که در دست مؤمن است. {{ارجاع|[[هدایت با خداست نه با خلق]] 81}}

حضرت در بستر افتاده‌ است، ببین تا نَفَس آخِر می‌گویند حسین! تا نَفَس آخِر که در ظاهر در این عالم می‌خواهند نَکِشند، می‌گویند: علی! روایت داریم: امام فقط استخوان سرش مانده‌ بود، تمام استخوان‌هایش از زهر آب شده‌بود. چه‌ کسی زهرش داده‌بود؟ نماز شب‌خوان‌ها، حجّ‌بروها، مکّه بروها، اَلغوث‌گوها، عبادت‌کن‌ها، خدا خدا کُن‌ها! چه‌ کسی امام‌ صادق {{علیه}} را کشت؟ انگلیسی‌ها؟! یهودی‌ها؟! آمریکایی‌ها؟! حالا شخصی خدمت امام رسید و بنا کرد به گریه‌کردن. منظور من این‌ است: حضرت نگاهی کرد و فرمود: چرا گریه می‌کنی؟ گفت: آخَر، یابن‌ رسول‌ الله! شما را به این حال می‌بینم. گفت: برای جدّم حسین {{علیه}} گریه کن! من به شما دید ولایتی‌ام را گفتم. از یکی از این به‌ اصطلاح علماء که خیلی هم به ظاهر اسم دارد، یک‌ نفر سؤال کرده‌ بود که امام چطور زهر را می‌خورد؟ به او گفته‌ بود: یک‌ لحظه امام فراموش می‌کند و آن‌را می‌خورد. برایش پیغام دادم که عزیز من! این‌ چه حرفی است که زدی؟! اگر امام لحظه‌ای فراموش کند، تمام عالم فروریزان می‌شود. مگر امام فراموش‌کار است؟! حالا چه می‌شود که امام زهر را می‌خورد؟ امر است که زهر را می‌خورد. وقتی‌که مردم لیاقت ندارند و خدا می‌خواهد امام را از مردم بگیرد؛ آن‌وقت زهر را می‌خورد. والله، بالله، آن زهر هم به امر امام است، او باید امر کند که زهر نتیجه ببخشد. {{ارجاع|[[امام زمان؛ ذکر الله]] 79}}

==پاداش خدمت به ولایت{{ارجاع|اذن الله (دقیقه ۳۰) و تارعنکبوت (دقیقه ۳۱) و تذکّر جلسه (دقیقه۲۶ و ۲۹ و ۳۰ )}}==
{{صوت منتخب|imam-sadegh-3}}

شخصی خدمت امام‌ صادق {{علیه}} آمده و می‌گوید: من می‌خواهم خدمت شما باشم، امام می‌فرماید: من یک‌ وقت ‌جایی می‌خواهم بروم، شما دهنه اسب و الاغ مرا بگیر! چند وقت آن‌جا بود. یک شخص خراسانی آن‌جا آمد که مجاور بشود، این‌ها دوتایی که در طوس بودند، این‌شخص یک باغ خیلی عظیم داشت، یک‌ خانه خیلی خوب هم داشت. آمد و به این ‌شخص که چند وقت در خدمت امام بود، گفت: سر این الاغ را به ‌من بده! این سِمَت را به ‌من بده! من آن باغ و خانه را به شما می‌دهم. الآن هم می‌گویم که امام بنویسد.

این شخص فکرش کوتاه بود، آمد و گفت: یابن‌ رسول‌الله! اگر ما بخواهیم ترقّی کنیم، شما حرفی دارید؟ این خراسانی این‌جوری می‌گوید. امام فرمود: نه! این شخص رفت خراسانی را بیاورد، حضرت او را صدا زد و گفت: بیا! به او فرمود: تو چند وقت پیش ما بودی، به ما حقّ پیدا کردی. این نوکریِ ما، کمتر چیزی که خدا به تو بدهد، از آن‌جایی که خورشید می‌کند، تا آن‌جایی که غروب می‌کند، ثوابش بالاتر است. {{ارجاع|إذن الله و ایرادی‌نبودن شیعه 75}}

خدمت‌کردن این ‌است، این به ‌غیر از این ‌است که حالا هفتاد حجّ، هفتاد عمره به شما بدهد. شما الآن هم جوان‌ها، هم شما سالمندها، هم کامل‌ها خیلی دارید از این استفاده‌ها می‌کنید. باید شکر خدا بکنید که خدای تبارک و تعالی به‌ دست شما انفاق ایجاد کرده، شما الآن در اختیار ولایتید، دارید امر ولایت را اطاعت می‌کنید. آیا شما توجّه دارید؟ {{ارجاع|تاریخات 85}} حالا چقدر کلاه سر ما می‌رود؟ به حضرت عباس یک میلیارد کلاه سر ما می‌رود؛ نه یک کلاه سر من برود. الحمد لله شکر ربّ العالمین من خوشبختم شما همه جاناً، مالاً دارید کمک به ولایت می‌کنید. می‌خواهم بگویم قدر این خدمت را بدانید! خدمت به ولایت مطلق است. ببین می‌گوید از این‌جا که خورشید می‌زند، چه چیزی دیگر می‌خواهی؟ آخر دنیایت که دارد می‌گذرد، در فکر قیامت باش که آن‌جا این را به تو بدهد. به تمام آیات قرآن، اگر به من بدهد، بگوید به مردم بده! من خوشحالم. {{ارجاع|تار عنکبوت 85}}

یک نفر بود مرید امام صادق {{علیه}} بود. یک برادر داشت، برادرش قدری اوباش بود. رفت بردارش را نصیحت کرد و بالأخره او هم به قول ما یک پالتو بلندی پوشید و خودش را ظاهر الصّلاح نشان داد. آن‌وقت برادرش خبر خوشحالی را به امام صادق {{علیه}} داد. گفت: آقاجان! برادرم که بد بود، خوب شد و توبه کرد. امام فرمود: اگر خوب شده بود، در بلخ آن قضایا واقع نمی‌شد. صدها فرسخ تا بلخ فاصله است. در بلخ یک دریاچه بود. کنار بلخ با یک زنی دوستی کرده بود. ببین، امام خبر دارد. گفت: در بلخ آن قضایا واقع نمی‌شد. چه خبر است؟ تو را به حضرت عباس، کدام یک از شما امام زمان {{عج}} را این‌طور می‌شناسید؟ همه شما پی کارتان هستید. آیا ما امام زمان {{عج}} را این‌طور می‌شناسیم؟ {{ارجاع|اربعین 92}}

امام ‌صادق {{علیه}} از در خانه بُشر می‌گذشت که دید دارد ساز و آواز می‌زند. کنیزی بیرون آمد. امام فرمود: این آزاد است یا بنده؟ گفت: آقا! این نوکر و کلفت دارد، آزاد است. امام فرمود: آزاد است که این‌کارها را می‌کند. کاری نمی‌کرد، ساز می‌زد. بُشر هم پیاده دنبال امام‌ صادق {{علیه}} دوید. ببین، هر کسی‌که رئیس‌مذهب ما را احترام کند، تا حیوان ها او را احترام می‌کنند. خدا حاج ‌شیخ ‌عباس را رحمت کند! گفت: آن حدودی که بُشر می‌آمد، دیگر گوسفند و گاو و خر سِرگین نمی‌انداختند. ببین، دوستی امام توی حیوانات اثر می‌کند. بیا امر را اطاعت‌کن تا حیوانات احترامت کنند. کجا این‌کارها را می‌کنی؟ {{ارجاع|امام زمان، ذکرالله 79}}

حالا ببین امام ‌صادق {{علیه}} چه‌کار می‌کند؟ اهل‌بیتش را دورش جمع کرد. گفت: عزیزان من! به کسی ظلم نکنید که بگوید خدا! خدا یک‌ وقتی با او روبرو می‌شود. چقدر مردم ظلم و جنایت می‌کنند؟ عجیب است یکی از بچّه‌های برادر امام توی کوچه‌ کارد کشید، می‌خواست امام ‌صادق {{علیه}} را بکشد. حضرت فرمود: از ارث من، دو برابر به او بدهید! یک ‌نفر بلند شد، گفت: آقاجان! این قاتل است. امام فرمود: می‌خواهم رحمیّت از طرف من قطع نشود. این‌ها دستور است که به ما داده‌اند. اگر رحِمی دارید که از شما برگشت، یک ‌وقت از روی فقر و فلاکت برگشته؛ اما مواظب باشید آن رحِم بدعت‌گذار دین نباشد. امام این ‌کار را کرد؛ اما حضرت به او گفت: الهی خیر نبینی! او را نفرین کرد. آخر، او پیش منصور رفت، گفت: عموی من دارد شمشیر جمع می‌کند و چه‌کار می‌کند؟ می‌خواهد با تو بجنگد. وقتی می‌خواست برود، حضرت فرمود: ای فلانی! ای بچّه برادر! خون مرا گردن نگیر! وقتی رفت این ‌کار را کرد، منصور حکم قتلش را داد. توجّه فرمودید من چه می‌گویم؟ عزیزان من! فدایتان بشوم، آن‌ها خدا هستند. آن‌ها ارحم الرّاحمین هستند. آن‌ها رحم‌کننده به همه هستند. {{ارجاع|امام زمان، ذکرالله 79}}

حالا شما رفقای عزیز! قدردانی کنید که در مجلس ولایت می‌آیید. به حضرت عباس، حرفم این است: هر کدام از شما بخواهید که بالأخره کارشکنی کنید و از این‌جا بروید، حضرت زهرا {{علیها}} را ناراحت کردید. الآن به دینم، زهرای عزیز {{علیها}} به شما افتخار می‌کند. امام صادق {{علیه}} می‌فرماید: دور هم جمع می‌شوید، حرف ما را بزنید، من به آن مجلس افتخار می‌کنم. والله، امام صادق {{علیه}} افتخار به همه این عالَم نمی‌کند، افتخار به آن مجلسی می‌کند که حرف زهرا {{علیها}} درون آن زده شود؛ حرف علی {{علیه}} زده شود؛ حرف خودش زده شود؛ حرف خدا زده شود؛ مگر این جلسه به غیر از این حرف‌ها، چیز دیگری هست؟

چرا ائمه {{علیهم}} می‌آیند سر می‌زنند؟ می‌آیند به خشت و گِل‌ها سر بزنند؟ به شما دارند سر می‌زنند. همه شما این‌جا جمع شدید، یک نفس می‌گویید علی! یک نفس می‌گویید خدا! هیچ حرف دیگری درون آن نیست. اصلاً اگر الآن کتاب‌های مرا بررسی کنید، اگر یک حرفی به غیر از علی {{علیه}} و زهرا {{علیها}} درونش باشد، من به شما جایزه می‌دهم. آیا متوجّه شدید کجا می‌نشینید؟ به تمام آیات قرآن، شما روی پَر ملائکه نشستید. اصلاً شما روح این جلسه‌اید، هر کدام از شما بروید، از روح جدا شدید. عزیزان من! توجّه کنید! مواظب باشید! شکرانه کنید! خدا شما را پذیرفته، امیرالمؤمنین علی {{علیه}} شما را پذیرفته، چرا می‌آید سر می‌زند؟ خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند! می‌گفت: کسی بود هزار شتر سرخ‌ مو داشت، امیرالمؤمنین علی {{علیه}} آن‌جا نمی‌رفت، جایی می‌رود که حمایت از زهرا {{علیها}} کند. {{ارجاع|تذکّر جلسه 83}}

<section begin="گفتار متقی" />
==گول کسی را نخورید! {{ارجاع|احتیاج ماورائی بشر اطاعت امر است ۸۱ (دقیقه ۴۵) و عید غدیر ۹۳ (دقیقه ۱۱) و شناخت ارتباط با ولایت ۸۵ (دقیقه ۲۳)}}==
{{صوت منتخب|imam-sadeq-4}}

عزیز من! گول کسی را نخور! من یک ‌روایت برای شما بگویم: از طرف متوکل توی خانه امام ‌صادق {{علیه}} ریختند، یک کیسه پیدا کردند؛ یعنی آن ‌زمان کیسه‌های خلیفه مُهر داشت. آمدند، ریختند، گفتند: از کجا آوردی؟ حضرت فرمود: برو از مادر متوکل بپرس! رفتند گفتند که آقا! این امام محمد صادق [امام هادی] گفته که از این بپرسید! گفت: بله! تو مریض شدی، من دادم شفا گرفتی.

حالا من بروم دنبال متوکل؟ متوکل شفا گرفته، بروم دنبالش؟ نه! باباجان! این‌ که نیست، خب، با من حرف بزنید! باباجان! این‌ها خدا هستند، این‌ها شفادهنده کل خلقت هستند، به این ‌چیزها کاری نیست که! {{ارجاع|احتیاج ماورایی بشر اطاعت امر است 81}}

شخصی بود در زمان امام‌ صادق {{علیه}}، یک شهری بود که همه‌شان سنّی بودند. این شخص می‌خواست حساب سالش را بدهد، یک پولی داشت. حضرت فرمود: جویا شو یکی از دوست‌های ما را پیدا کن، به او بده! یک‌ سال صبر کرد، گفت: کسی نیامد. گفت: پول را بکن در کیسه، بینداز در دریا؛ اما به این‌ها نده! حالا آن‌ها چه کردند؟ امر امیرالمؤمنین {{علیه}} را، امر پیغمبر {{صلی}} را اطاعت نکردند، گفت کافرید؛ ما هم حرف پیغمبر {{صلی}} را نمی‌شنویم. به تو گفته انجام واجبات، ترک محرمات، انتظار الفرج، برو کنار، به‌ خیر و شرّ مردم شرکت نکن!

این‌ها چه کسانی هستند؟! در خیابان‌ها می‌ریزید، هر کاری گفتند، کردید. اصلاً نه ندارید شما، همه‌اش آره دارید، نه ندارید شما؛ خدایا! من را نگه‌دار. این خوب‌هایمان، خب چشمت کور شود! می‌گوید یکیتان با دین رفتید، ملائکه تعجب می‌کنند. به تو دارد می‌گوید، به یهودی که نمی‌گوید، به نصاری که نمی‌گوید، به گَبر که نمی‌گوید، به ما می‌گوید. بدو دنبال خلق، اصلاً معطلید شما که این‌ها حرف بزنند، بدوید دنبالشان! اما می‌گویم خلقی که از خودش حرف بزند، نباید دنبالش رفت؛ من این ‌را بگویم. نگاه به هر کسی نکنید! خلقی که از خودش حرف بزند. خودش در مقابل خدا ایستاده، می‌گوید حرف من این ‌است. تو حرف خدا را قبول نداری، می‌روی به حرف این‌ها. دوباره تکرار کنم، کسی‌که از خودش حرف بزند. {{ارجاع|عید غدیر ۹۳}}

یک ‌روایتی داریم، یک ‌نفر بود، این آقا خیلی مالیات بدهی‌اش بود، {{توضیح|بروید ببینید! در این کتاب‌ها نوشته.}} آمد خدمت امام‌ صادق {{علیه}}، گفت: آقا! این حاکم بالأخره عوض شده. اگر این مالیات مرا بخواهد بگیرد، هستی‌ام می‌رود. امام یک نوشته نوشت، به او داد. گفت: ای حاکم! {{توضیح|حالا هر چه بود،}} این برادر دینی‌ات است، خوشحالش کن! وقتی حاکم این نامه دستش رسید، {{توضیح|ببین این حاکم ولایت دارد.}} کاغذ را بوسید، از حقوق خودش این‌ها را، همه را پرداخت کرد. یک‌ چیزی به او داد، هی گفت خوشحال شدی؟ دوباره به او داد، گفت خوشحال شدی؟

عجیب این‌است، این حاکم روی فرشی که نشسته‌ بود، این کاغذ امام‌ صادق {{علیه}} را داد دستش، گفت: چون‌که این کاغذ روی این فرش به ‌من رسیده، این فرش هم مال تو. {{توضیح|حالا ببین چه می‌گوید امام ‌صادق {{علیه}}؟ حالا تو پانصد هزار دفعه برو مکه، پانصد هزار دفعه برو کربلا، پانصد هزار دفعه برو مشهد، ببین امام چه می‌گوید؟}} گفت: خوشحالت کرد؟ گفت: آره! گفت: من خوشحال شدم، مادرم زهرا {{علیها}} خوشحال شد، تا دوازده‌ امام، چهارده ‌معصوم {{علیهم}} خوشحال شدند؛ چون‌که یک شیعه را خوشحال کرد. کجایی؟ چرا شیعه این‌ همه احترام دارد؟ این شیعه وصل به ولایت است. مگر ولایت را می‌توان افشاء کرد؟ گفتم، من دارم جلدش را می‌گویم برایتان. این شیعه وصل به ولایت است، حالا یک‌ شیعه خوشحال شده، امام می‌گوید: همه ما را خوشحال کردی. {{ارجاع|شناخت ارتباط با ولایت 85}}

{{یا علی}}
<section end="گفتار متقی" />
==ارجاعات==
[[رده: منتخب]]

منتخب: امام‌صادق - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Admin: جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'