Admin: جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'

2026-02-05T05:11:49Z

جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'

صفحهٔ تازه

{{بسم الله}}

'''السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته'''

'''امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً أحد است. حضرت زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است. به اولیای امور کار نداشته‌باشید. بر عمر و ابابکر لعنت کنید.'''
==روضه متقی==
<section begin="گفتار متقی" />
{{صوت منتخب|atash-zadan-kheymeha_}}

وقتی امام‌حسین {{علیه}} را شهید کردند، کاش به اهل‌بیت احترام کرده‌بودند! خدا لعنت کند عمر سعد را که دستور داد: خیمه‌ها را آتش بزنید! ببین چقدر خبیث است! رفقای‌عزیز! این‌قدر دلم برای این بچّه‌ها می‌سوزد! آتش می‌گیرد! آخَر این بچّه‌ها چه‌کار کنند؟! این‌ها مقصدشان این‌بود که اگر امام‌باقر {{علیه}} و امام‌سجاد {{علیه}} در ظاهر می‌سوختند، امام‌حسین {{علیه}} هم که شهید شده، دیگر کسی باقی نمی‌ماند.
ببین حضرت‌زینب {{علیها}} چقدر ادب دارد! بی‌خود نیست که امام زمان {{عج}} می‌گوید عمه‌جان! برایت گریه می‌کنم، اگر اشک چشمم تمام شود، خون گریه می‌کنم. حضرت‌زینب {{علیها}} چقدر آمادگی از برای امر خدا و امر حجّت‌خدا دارد! امام‌سجاد {{علیه}} را خیلی دوست می‌داشت؛ تا حالا به او می‌گفت پسر برادر! عزیز برادر! اما الآن سَبکش عوض شد! گفت: یا «حجّةَ‌الله فی أرضِه یا فی خَلقِه!» ای حجّت‌خدا! خیمه‌ها را آتش زدند، آیا ما باید بسوزیم؟! زینب {{علیها}} حاضر است که بسوزد؛ یعنی این‌قدر در راه برادرش آمادگی دارد و می‌خواهد امر را اطاعت کند! گفت: امّ‌السلمه حرف‌ها را به‌من زده، شاید خجالت کشیده که این‌را بگوید، آیا ما باید بسوزیم؟! حضرت‌سجاد {{علیه}} فرمود: عمّه‌جان! «عَلیکُنّ بالفرار»: به بچّه‌ها بگو فرار کنند! تمام این بچّه‌ها سر به بیابان گذاشتند.

چیزی که بود گوشه خیمه حضرت‌سجاد {{علیه}} آتش گرفت، حضرت‌زینب {{علیها}} مرتّب در این خیمه رفت و آمد می‌کرد، یک‌نفر به او گفت: ای زن! مگر آتش را نمی‌بینی؟! این معنی‌اش این‌نیست که بعضی‌ها می‌گویند زینب {{علیها}} این‌طور جواب داد:

{{شعر}}
{{ب|از آن ترسم که آتش برفروزد|میان خیمه بیمارم بسوزد}}
{{پایان شعر}}

نه! زینب گفت:

{{شعر}}
{{ب|از آن ترسم که آتش برفروزد|میان خیمه بیمارم بگیرد}}
{{پایان شعر}}

ممکن بود لباس آقا می‌سوخت؛ نه این‌که امام بسوزد، موی امام هم نمی‌سوزد. حالا شب که شد، زینب {{علیها}} یک خیمه نیمه‌سوخته‌ای درست کرد. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند! گفت: بچّه‌ها دور یک تیغ که مثل خار مغیلان بود رفتند. زینب {{علیها}} نصف‌ شب همه بچّه‌ها را جمع کرد، تا دخترک‌ها می‌رسند؛ می‌گویند: عمّه‌جان! چادر از سرمان بردند. ببین نمی‌گویند گرسنه‌مان است! تشنه‌مان است! پدرم مُرده است. این‌قدر این بچّه‌ها زهرای عزیز {{علیها}} را می‌خواستند، اوّل گفتند: عمّه‌جان! مَعجر از سرمان بردند، یک مَعجری روی سر ما بینداز! این بچّه کوچولوها نه زینب {{علیها}}. غلط می‌کند آن کسی‌که می‌گوید: زینب {{علیها}} را معجر از سرش کشیدند. چه کسی جرأت داشت معجر از روی سر زینب {{علیها}} بردارد. {{ارجاع|[[اصول‌دین و سلامت‌ولایت]] 78 و [[عصاره عاشورا]] 82 و [[عید مبعث 81]] و [[عاشورای 84]] و [[عصاره زیارت]] 77 و [[اربعین 81]] و [[عاشورای 77]]}}

حالا دختری دامنش آتش‌گرفته و می‌دود. یک‌نفر دنبالش دوید، تا این‌که به او رسید، آن دختر گفت: آیا قرآن خوانده‌ای؟! گفت: هان! مقصدت چیست؟! گفت: من یتیم هستم. گفت: دخترجان! می‌خواهم دامنت را خاموش کنم. وقتی دامنش را خاموش کرد و این دختر محبّت دید، به او گفت: راه نجف از کدام طرف است؟ گفت: عزیز من! چه‌کار داری؟ گفت: می‌خواهم پدرم علی {{علیه}} را خبر کنم، او که مُرده نیست.

حرف این دختر مبنا دارد، می‌گوید شما که این‌کارها را می‌کنید، دست از ولایت برداشته‌اید، من بروم پدرم علی {{علیه}} را خبر کنم. پدرجان! بیا ما را کمک کن! تو که جلوی جنازه‌ات را گرفتی و با امام‌حسن {{علیه}} و امام‌حسین {{علیه}} حرف زدی، بیا ما را کمک کن! علی‌جان! بیا ببین با ما چه‌کار کردند؟! حسینت را کشتند! ما را هم در به در کردند. خدا لعنت کند عمر را که جلسه بنی‌ساعده درست کرد! تمام این وقایع از جلسه بنی‌ساعده به‌وجود آمد. {{ارجاع|[[شب‌قدر 76]] و [[اربعین 81]] و [[عاشورای 94]] و [[مشهد 93؛ وداع امام‌حسین]] و [[عاشورای 77]]}}

[[فرمایشات منتخب|فهرست فرمایشات منتخب]]

{{یا علی}}
==ارجاعات==
[[رده: منتخب]]

منتخب: آتش زدن خیمه‌های امام‌حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Admin: جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'