Admin: جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'

2026-02-05T03:48:04Z

جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'

صفحهٔ تازه

{{بسم الله}}

{{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10497}}

«العبد المؤید رسول المکرم ابوالقاسم محمّد. اللهم صلّ علی محمّد و آل‌محمّد»

'''السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته، السلام علی‌الحسین و علیّ‌بن‌الحسین و أولاد الحسین و أهل‌بیت الحسین و رحمة‌الله و برکاته.'''

{{موضوع|مَحرم حضرت زهرا چیزی به‌غیر از ولایت نمی‌خواهد|اطاعت امر/مَحرمیت}}
چه گفتم؟

{{کوچک‌تر|فرمودید: این‌که می‌گویند کسی را نبین اشتباه‌است، آدم مردم را می‌بیند، بی‌خودی نباید کسی را حق بداند.}}

احسنت به شما! مرد می‌خواهد این‌طور باشد. شما باید در جوّ عالم نگاه کنید، در جوّ دنیا مثل آهن‌ربا باشید، آهن‌ربا چوب را نمی‌گیرد، فلز را نمی‌گیرد، پلاستیک را نمی‌گیرد، آهن را می‌گیرد. تو هم باید نسبت به خودت علی {{علیه}} را بخواهی، هیچ‌چیزی را نگیری، این درست‌است. زهرا {{علیها}} هم می‌آید با تو مصافحه می‌کند [و می‌گوید:] ای مرد! تو که همسر من را اطاعت کردی، (من هم رفتم) تو مَحرم من شدی، کدام‌مان این‌جوری هستیم؟

{{موضوع|از آنجا هرج‌و‌مرج شد که بزرگترها خراب شدند؛ آن‌ها که خراب شدند بچه‌ها هم خراب می‌شوند|هرج و مرج}}
آقا می‌گوید: [عید غدیر] رسمی نیست، اُفّ بر تو! اصلاً چطور تو این‌را می‌گویی؟! آره! به او گفتم که اگر او را قبول نداشته‌باشد، قبول نیست که، این‌را باید قبول کند، این رسمی نیست؟! پهلوی آمد (خدا لعنتش کند! حالا نگویید پهلوی را می‌خواهد) پیش مرحوم حاج‌شیخ آمد [و] گفت: هر کدام [از] این‌ها که درس می‌خوانند [کارت بده]، (آن‌وقت این محمد ما جزء آن‌هاست که مرحوم حاج‌شیخ یک کارت داده‌است)، هر کسی کارت نداشت، گفت: لباس‌هایت را درآور. مثل حالا هرج و مرج نبود که. کجایی عزیز من؟!

چرا هرج و مرج شد؟ بگو ببینم،

{{کوچک‌تر|چون‌که این‌ها خلق را مبنا قرار دادند نه امر را.}}

باختی، بزرگ‌ها خراب شدند، پول‌ها را جمع کرد، چند میلیارد داد، آن‌ها خراب شدند که این‌ها هم خراب شدند. من برایت بگویم، من منبر پسر حاج‌شیخ‌عباس می‌رفتم، یک‌روز گفت: ما یک منبر داشتیم، ساعت دوازده نصف‌شب بود، آن‌موقع تهران خیابان‌هایش خلوت است، دیدم یک بچه هفت، هشت سالش بود، استفراغ می‌کند و خیلی حالش بد است، گفت: جلو رفتم و گفتم آقا! این مریض‌خانه روی من حساب می‌کنند، شما توی ماشین بگذارش [تا آن‌جا] برویم. گفت: نه آقا! شما بفرمایید بروید، ما دیشب عرق‌خوری داشتیم، این بچه خورد، به او نمی‌سازد. ببین بابا خراب شد که بچه [هم] خراب است. هر چیزی که برایتان گفتم، مثالش را هم گفتم، تکان نخوردید. بزرگ‌ترها خراب شدند [که] این‌ها خراب شدند. آدم چه بگوید؟! {{دقیقه|5}}

{{موضوع|گناهی که شخص پشیمان باشد و تکرار نکند آمرزیده می‌شود اما گناه طرفداری از بدعت‌گذار و آدم‌کُشی آمرزش ندارد|گناه/طرفدار بدعت‌گذار}}
قربان آن عرق‌خور، بهتر از این‌هاست! می‌گوید:

{{شعر}}
{{ب|آبادی میخانه ز مِی خوردن ماست|آسایش رحمت ز گنه‌کاری ماست}}
{{پایان شعر}}

رحمت که این‌جوری نمی‌آید، مال گناه‌کاری ماست. یک‌وقت نمی‌گویند، این‌ها حالی‌شان نیست. به حضرت‌عباس! خدا آن عرق‌خور را می‌آمرزد، معلوم نیست [که] این‌را بیامرزد، حضرت عباسی‌اش کردم. بشر باید بدی را بفهمد، صد بار گناه کردی و این درگاه ما درگاه ناامیدی نیست. چه گناهی را؟ (این خیلی هم قُلاست [یعنی آسان است]) خدا چه گناهی را می‌آمرزد؟ گفتم دو تا گناه را نمی‌آمرزد: یکی طرف‌دار بدعت‌گذار باشی، یکی آدم کسی را بکشد؛ اما الآن چه می‌گویم؟! خدا چه گناهی را می‌آمرزد؟ (خیلی حالم بد بود، الحمد لله حالم خیلی بهتر شد، این دکتر شفایمان داد.) بگو!

{{کوچک‌تر|گناهی که عمداً نمی‌کند.}}

نه! گناهی که پشیمان بشوی، آخر یک گناهی است [که] من پشیمان نیستم، دوباره می‌کنم، سه‌باره می‌کنم.

{{موضوع|توبه کنید مانند نصوح و دیگر گناه نکنید|توبه/نصوح}}
حالا خدا در قرآن چه می‌گوید؟ می‌گوید: مثل نصوح گناه نکنید، گناه از آن بالاتر نبود که خدا آمرزیدش. آخر بعضی‌ها هستند شبیه زن‌اند، آن‌وقت این، صورتش مو درنمی‌آورد، گیس‌هایش را هم گذاشت باشد، (یک پسر بود، همه گیس‌هایش [را] روی شانه‌اش ریخته‌بود، آره! یواش‌یواش با او رفیق شدند) یعنی‌چه؟ می‌گوید مثل او گناه نکن. نصوح برایتان گفته‌ام که گناه بزرگی کرد. هیچی [خلاصه] دید چه‌کار کند [که] کیف کند؟ رفت حَقدار حمام شد، زن‌ها را مُشت و مال می‌داد. آب لوله‌کشی نبود که، دختر سلطان [به] حمام آمد، انگشترش گُم شد، بنا کرد [که] زن‌ها را بگردد. یک‌دفعه گفت: خدایا! آبروی من را نریز، بعد توبه کرد. تا این‌را گفت، یک‌دفعه گفتند: انگشتر دختر سلطان پیدا شد، رفت توبه کرد. یعنی این‌جور توبه کنید. {{دقیقه|10}}

{{موضوع|ثواب اینکه گناه توی شما باشد و خدا و امام زمان را ببینید و گناه نکنید بالاتر از این است که ولایت به شما تزریق شده‌باشد و اصلاً گناه توی شما نباشد که گناه کنید|گناه/خدا دیدن/امام دیدن/تزریق ولایت}}
{{درباره متقی|حالا من وقتی بخواهم بگویم، می‌گویم: خدایا! از سر گناه کوچک و بزرگ من درگذر، می‌گویم از سر گناه کوچک ما، بزرگ ما درگذر. خدایا! ما تو را نشناختیم، نفهمیدیم که تو می‌بینی. به امام زمان {{عج}} هم همین را می‌گویم.}} یک بچه‌ای که قد آن بچه‌است، نمی‌دانم حالا چند سالش است، خدا به پدرش ببخشد! جلویش گناه نمی‌کنی، چطور جلوی امام زمان {{عج}} گناه می‌کنی؟! خدا این گناه را نمی‌آمرزد. گناه را باید، حالا آن یک‌حرف دیگری است، والله! بالله! اگر ولایت به شما تزریق شود، اصلاً گناه نمی‌کنید.

خب حالا چطور بشود که گناه نکنی؟ (من می‌خواهم امروز دو سه تا از این حرف‌ها به‌نام امیرالمؤمنین {{علیه}} بزنم.) چه گفتم؟

{{کوچک‌تر|فرمودید: چطور بشود که اصلاً گناه نکنیم؟}}

بگو!

{{کوچک‌تر|گناه باید درونت نباشد.}}

[باید] خدا را ببینی، امام زمان {{عج}} را ببینی. ببین الآن این گناه درونت است؛ [اما] جلوی این بچه [گناه] نمی‌کنی، درست می‌گویم یا نه؟ آن‌که [گناه] درونت نباشد، یک‌حرف دیگری است. (این‌که من می‌گویم به نظرم، اگر اشتباه بود به‌من بگویید، هر کسی می‌خواهد بگوید بگوید، شما با من حرف بزنید، لال‌مون نباشید، تا می‌توانید من را بکوبید، من هم راضی‌ام. اگر حرف‌ها درست است قبول کنید، در لیست‌تان بنویسید، اگر نیست به‌من بگویید.) آن‌که الآن [گناه] درونت است، [آن‌را] نکنی، ثوابش بیشتر است، هان! خب گناه یک‌وقت توی آدم است.

{{موضوع|گناهِ دور، گناهی است که امام زمان را نزدیک ببینید و گناه نکنید؛ اما شناخت امام باز از امام‌دیدن هم بالاتر است|گناه/امام دیدن/شناخت امام}}
چه گناهی است [که] دور است؟ چه گناهی است [که] نزدیک است؟ یا علی! (امروز می‌خواهم دو سه تا از این حرف‌ها بزنم.) قربان ادبت بروم، ادب این است که آدم جایش را به کسی بدهد. اگر یک مؤمنی را احترام کردی، خدا در قیامت جا به تو می‌دهد. چه گفتم؟

{{کوچک‌تر|فرمودید: چه گناهی دور است؟ چه گناهی نزدیک است؟}}

هان! بارک‌الله!

{{کوچک‌تر|گناهی که خیالش را کردی، به ما نزدیک است، آن‌را اجرا می‌کنی.}}

الآن امام زمان {{عج}} که در ظاهر، [در] جزیره موریس است، درست‌است؟ شما الآن می‌خواهی این‌جا گناه بکنی، باید او را نزدیک ببینی [تا گناه] نکنی، {{دقیقه|15}} [باید] امام زمان {{عج}} را احترام کنی [او را نزدیک ببینی و گناه نکنی].

خب حالا از این بالاترش چیست؟

{{کوچک‌تر|فرمودید: بالاترش این است که کار نداری که او می‌بیند یا نه، امر کرده این‌کار را نکن، [تو] نکنی.}}

آن شناخت امام زمان {{عج}}، آن بالاتر است.

{{موضوع|اگر امام زمان را از تمام خلقت بزرگتر ببینید، دیگر گناه نمی‌کنید|عظمت ولایت/گناه}}
حالا چطور می‌شود [که] بشر این‌طور باشد؟ گناه درونت نیست، چنان آن عظمت امام زمان {{عج}} به تو غلبه کرده که گفتم یک بچه پنج‌ساله را جلویش گناه نمی‌کنی، چرا جلوی هستیِ خدا گناه می‌کنی؟ امام زمان {{عج}} هستیِ خداست. چرا، پیش امام‌صادق {{علیه}} آمد [و] همین‌طور تعریف داداشش را کرد، [امام] گفت: اگر خوب بود، آن قضایا در بلخ واقع نمی‌شد، دارد او را در بلخ می‌بیند. این نزدیکی، مال بشر است نه مال امام؛ این مال توست که جلویش گناه نکنی. تو حالا شبیه او شدی، نه او بشوی. حالا چطور می‌شود، باز تو چه خصوصیتی داشته‌باشی که این‌جور شوی؟ هان! حالا می‌خواهیم این‌طور بشویم، چه خصوصیتی داشته‌باشیم؟ یاعلی!

{{کوچک‌تر|باید دائم الحضور باشی، در حضور امام باشی.}}

خب بی‌خودی [که] دائم الحضور نمی‌شوی. امام زمان {{عج}} را از همه خلقت بزرگ‌تر ببین؛ آن‌وقت در خلقت گناه نمی‌کنی. (امروز قدر این حرف‌ها را بدانید، حالا دارد جاری می‌شود،) درست گفتم یا نه؟ آن‌وقت در خلقت گناه نمی‌کنی، نه [این‌که دنبالِ] یک‌جای خلوت بگردی [که] گناه کنی. ما اغلب‌مان پیِ [دنبال] جای خلوت می‌گردیم [که] گناه کنیم. آن، دیگر جای خلوت نیست؛ تمام این خلقت، تویش امام زمان {{عج}} است، آن‌وقت توی خلقت گناه نمی‌کنی. قدر این حرف را بدانید، این حرف قشنگ است؟! خیلی قشنگ است. (صلوات بفرستید.)

{{موضوع|اگر عمل به کسی تزریق شده‌باشد و درونش باشد با هر گناهی که روبه‌رو شود، آن را انجام نمی‌دهد|عمل}}
این است که می‌گویم [خدا] حرف غیرعادی را به دهان مؤمن و متقی جاری می‌کند. ما از آن‌ها نیستیم که این‌ها در دهان‌مان جاری بشود، {{دقیقه|20}} چند تا کار دیگر هم داریم. این‌کارها را باید به کارگاه بدهیم. ای جانم! خدا می‌داند عجب حرفی است! من الآن دارم می‌گویم، والله! دارم گریه می‌کنم. [به خودم می‌گویم:] حسین! گفتی، آیا خودت هم عمل کردی مردک یا نه؟! آخ! آخ! آخ! گفتی، خودت عمل کردی؟! (لا إله إلّا الله)

چطور بشود [که] عمل کنید؟ (می‌گویم می‌خواهم یک دو سه تا از این حرف‌ها بزنم)، بگو!

{{کوچک‌تر|باید همیشه به فکرش باشیم.}}

خودت عمل باید باشی که عمل کنی، قربانت بروم؛ یعنی به‌طوری شما پیش رفته‌ای، این عمل به تو تزریق شده، درونت است. (من استخاره کردم یک‌حرف بزنم، خوب نیامد) اصلاً وقتی‌که گفت گناه، هر گناهی که از آن عظیم‌تر نیست روبرو شوی، تو مثل یک چاقو که نمی‌بُرد، به‌دینم! آن‌کار را نمی‌کنی. چرا نمی‌کنی؟

{{کوچک‌تر|فرمودید درونت نیست.}}

نه، نه، ببین خودش عمل است؛ عمل، عمل نمی‌کند. درست‌است؟

{{کوچک‌تر|کلِّ وجود این [شخص]، عمل است.}}

اَی به‌قربانت بروم! یک صلوات به سلامتی این آقا بفرستید

چرا گفتم [صلوات] بفرستید؟ [برای این‌که] شکر می‌کنم [که] این‌جور اشخاص آمادگیِ شنیدن و عملِ این‌کار را دارند، قربان‌تان بروم. ببین مگر نمی‌توانستند این‌کارها را بکنند؟! عمل تویش نیست.

{{موضوع|آن هفتاد هزار نفری که بعد از رسول‌الله طرف آن دو نفر رفتند اعتقاد مصنوعی داشتند، نه اعتقاد یقینی|اعتقاد/یقین}}
یک‌روز معاویه گفت: عمروعاص! گفت: هان! گفت: بلند شو پیش علی برویم [تا] ببینیم [که] ما زودتر می‌میریم یا علی. ببین این [یعنی معاویه] اعتقاد دارد، این اعتقاد مصنوعی است نه اعتقاد یقین. آمد، گفت (لباس مبدل پوشیدند [و] آمدند)، ببین همین اعتقاد واقعی ندارد، لباس مبدل می‌پوشد، می‌گوید ما را نشناسد. به‌دینم! قدر این حرف را بدانید، چه‌کار می‌کند؟ ببین [معاویه] قبول دارد [که] اگر این [یعنی امیرالمؤمنین {{علیه}}] چه و چه [یعنی هر چه] بگوید، درست‌است؛ اما لباس مبدل می‌پوشد که علی {{علیه}} او را نشناسد، پس این در کلِّ این عالم، اعتقاد واقعی ندارد؛ اما اعتقاد چه دارد؟

{{کوچک‌تر|اعتقاد دارد که یک‌سری چیزها را می‌داند.}}

این‌که می‌داند. آن‌وقت [امیرالمؤمنین {{علیه}}] گفت: نه، من زودتر می‌روم. حالا ببین وقتی رفت، به مالک گویا گفت: مالک! این‌ها را شناختی؟ گفت: نه، گفت: یکی عمروعاص [و] یکی معاویه بود. قربان‌تان بروم، در این حرف‌ها آمدن، {{دقیقه|25}} یک‌وقت تویش است [اما] نیست، ببین چه می‌گویم؟! خدا نکند ما این‌جوری باشیم، [یعنی] چه‌چیزی در ما باشد؟

{{کوچک‌تر|چیز دیگری هم، همراه آن باشد.}}

اَی بارک‌الله، احسنت! او را نشناختی، ببین آن تویش نیست، گناه می‌کند، علی {{علیه}} را هم می‌خواهد بکُشد. چقدر اعتقاد دارد، هان! اعتقاد یقینی نیست. (صلوات بفرستید)

{{کوچک‌تر|اعتقاد یقینی منحصر است؛ یعنی چیز دیگری کنارش نمی‌آید.}}

اعتقاد یقینی را کم‌کسی دارد، خیلی کم‌کسی این‌طور است. هان! ببین هفتاد هزار نفر آن‌طرف رفتند، این‌که من می‌گویم هفتاد هزار نفر [اعتقاد] ندارند. آن هفت هشت‌نفر [اعتقاد] دارند: سلمان، اباذر، میثم، مقداد، عمار یاسر، جبیر. الآن ما را افشاء کرد [و] گفت اگر یکی‌تان با دین از دنیا برود، ملائکه آسمان تعجب می‌کنند. ما این‌که دارم می‌گویم ببین مطلق نیست، درست شد؟

{{کوچک‌تر|بله! بله!}}

حالا چطور بشود این‌جوری بشویم؟ بگو!

{{کوچک‌تر|این‌ها مطلق نیستند، اعتقاد یقینی ندارند. هفتاد هزار نفر آن‌طرف رفتند، اعتقاد یقینی نداشتند؛ حالا می‌گوید یکی‌تان با دین از دنیا بروید، ملائکه تعجب می‌کنند.}}

{{موضوع|دین یعنی شناخت ولایت|دین/شناخت ولایت}}
دین، شناخت امام زمان {{عج}} است، شناخت امیرالمؤمنین {{علیه}} است. ما شناخت نداریم، حرف داریم: علی {{علیه}} خوب است، امام زمان {{عج}} خوب است، او هم خوب است.

{{موضوع|کسی که مانند متقی حرف‌هایش القای خدا باشد نه حرف خودش، شناختش شناخت ماورایی است|شناخت ماورایی}}
خب حالا باز شناخت ماورائی چیست؟ (دلم می‌خواهد این [سخنرانی] را نوار کنید، شب‌عید غدیر) شناخت ماورائی آن [کسی] که این [حرف] ها را می‌گوید القای خداست نه حرف خودش، هان! این شناخت ماورائی است. {{درباره متقی|ببین من شناخت ماورائی دارم که این‌جوری حرف می‌زنم، می‌گویم خدایا! از زمانی‌که آدم ابوالبشر به‌دنیا آمده تا حالا، باران‌ها که آمده و می‌آید تو را شکر، این‌جوری شکر می‌کنم. دوباره می‌گویم: خدایا! به عدد نَفَس‌ها که جاندار از زمان آدم ابوالبشر کشیده تو را شکر. دوباره می‌گویم: خدایا! این اشیاء که برگ‌ها روییده [و] ریخته تو را شکر. خدایا! به عدد این نَفَس‌ها که کشیده شکر، این‌جور شکر می‌کنم. شکرِ این‌که تو این‌را یاد من دادی که بگویم، شکر این‌را [هم] می‌کنم، بی‌عدد شکر.}} حالا [تو] وقتی یک مرغی می‌خوری [و] می‌گویی شکر، این شکر مرغ است. {{دقیقه|30}} شُغال هم مرغ می‌گیرد، تو خوردی، خوب شد؟ همه را یک‌مرتبه خراب می‌کنی. شُغال چه‌کار می‌کند؟ (صلوات بفرستید.)

{{موضوع|کسی به [شناخت ماورائی] می‌رسد که دائم در اختیار خدا باشد و آنی جدا نشود|شناخت ماورایی/در اختیار خدا بودن}}
حالا باز چطور بشود که این‌جور بشویم؟ ما دائم‌الاختیار باشیم، دائم در اختیار خدا باشیم، آنی جدا نشویم، این، آن [شناخت ماورائی] است. مگر خدا به‌من نگفت [که] من هدایتت می‌کنم؟ حالا باید این‌جور باشی که بگویی من را هدایت‌کن. خب اگرنه من هم مثل شما هستم، شما که ماشاءالله کوس سواد ماورائی دارید، منِ بدبخت چیزی ندارم.

{{موضوع|سواد دوری از امام زمان است؛ چرا که سواد مَن می‌آورد|سواد/منیت}}
حالا یک‌چیز دیگر: این سوادی که شما اعتقاد دارید، دوری از امام زمان {{عج}} است. چرا؟ شما در مقابل امام زمان {{عج}} من دارید، تو را به حضرت‌عباس! درست گفتم یا نه؟ هان! چه گفتم؟

{{کوچک‌تر|سواد من می‌آورد؛ چون من داری، از امام زمان {{عج}} دور هستی.}}

احسنت به تو! (صلوات بفرستید.)

{{موضوع|کسی که شناخت ماورایی دارد، حق را می‌بیند، نه شخص را؛ قضایای متقی و پسر حاج شیخ‌عباس|شناخت ماورایی/درباره متقی}}
خب من یک‌چیز دیگر بگویم، شناخت ماورائی چه‌جور است؟ یا علی!

{{کوچک‌تر|شناختی که کاری به شخص ندارد، به او القا بشود.}}

یک‌خرده درست شد؛ اما حرفت شَل است، {{درباره متقی|ببین یک‌وقت گفتم، حاج‌شیخ‌عباس پیِ [دنبال] من روانه کرد [و] گفت: حسین! این بچه‌های من را هوایشان را داشته‌باش، شکارچی‌ها شکارشان نکنند، این احمد آقا و حسینش خیلی بچه بودند، این‌قدر من روی شانه‌ام گذاشتم [و در] دسته [عزاداری] می‌بردم، خیلی مواظبش بودم، مگر کسی جرأت داشت [که] به این نگاه کند؟ حالا [پسر حاج‌شیخ‌عباس] آمده است و خانه‌اش را درست کرده است و بنا شده است [که] پانزده‌تومان به این معمار بدهد [تا] بیاید بقیه کارهایش را بکند. حالا نداد و رفت مکه و [آن معمار] گفت [که] من هر چه [به او] زنگ می‌زنم، جواب نمی‌دهد، تو برو به این بگو بیاید، تتمه کارش را درست کند. گفتم آقا! نگفتم حالا پانزده‌تومان داده‌است، گفتم: این‌جا یک‌خرده پول داده، گفت: چقدر می‌خواهد؟ گفتم: پانزده‌تومان، گفت: ده‌تومان، گفتم: باباجان! این‌که قبول نکرد. گفت: شما ده‌تومان از حساب من زدی، این پنج تومانش را هم ندهی [که] هیچ، مگر نگفت؟! گفت: می‌خواستی توی گوشش بزنی. گفتم: برای چه توی گوشش بزنم؟ پولش را می‌دهم. {{دقیقه|35}} سی‌سال است [که] با این رفیقم، من طرفِ آن یارو بنّا رفتم. به حضرت‌عباس! این‌قدر حاج‌مهدی حاج‌مهدی کردم تا خانه‌اش را بلد شدم. سی‌سال است آن‌را [که] روی دوشم گذاشتم [و] بردم، او را به این ترجیح دادم، این شناخت ماورائی است. هستید یا نه؟! او هم‌دیگر با ما حرف نزد. حالا که مُرده، زمین افتادم [و] سجده شکر کردم که طرفش نرفتم.}} اصلاً شناخت ماورائی، نباید طرف‌دار ببینی، باید حق را ببینی، هستید یا نیستید؟! هان؟ درست گفتم؟!

خوب شد، شناخت ماورائی یعنی این، شما همه‌تان هم با این حرف‌ها روبرو می‌شوید. هان! {{درباره متقی|گفتم: به محمد گفتم [که] تو پسر من هستی، اگر کسی بگوید چشم این دربیاید، می‌گویم: چشم من دربیاید؛ اما اگر با یکی روبرو بشوی [و] تو تقصیرکار [باش] ی می‌گویم تو تقصیرکاری،}} آن یک‌حرفی است، این یک‌حرفی است.

{{کوچک‌تر|این شناخت ماورائی است که طرف حق را می‌گیرد.}}

(حرف‌های امروز را دلم می‌خواهد نوار کنید، آخر نوار خوب است، در ماشین می‌گذارند و این‌طرف [و] آن‌طرف گوش می‌دهند؛ اما نوشته را همیشه گوش نمی‌دهند.) من یک‌خرده دعا کنم:

{{موضوع|دعا|دعا}} خدایا! عاقبت ما را به‌خیر کن.

خدایا! عاقبت به خیری [این است که] ما ولایت را تا آخر برسانیم، این عاقبت به خیری است. این‌که حالا ما مریض نشویم و این‌ها، این‌ها یک عنایت است؛ اما دوستی علی {{علیه}} رحمت است؛ پس رحمت بالاتر است.

خدایا! تو را به‌حق امیرالمؤمنین {{علیه}} قسمت می‌دهم [که] در تمام کالبد ما وقتی [آن‌را] می‌شکافند، علی {{علیه}} باشد.

خدایا! ما این ولایت را تا آخر برسانیم.

خدایا! این رفقای من، حرف‌های من را [بکشند]، یک‌وقت درون‌شان شیطان رخنه نکند. این‌ها همین‌جور به همه جایشان بچسبد.

خدایا! به‌حق امیرالمؤمنین {{علیه}} قسمت می‌دهم، خدمتی که به ما می‌خواهی بکنی، این‌باشد که ما علی‌دوست باشیم، علی‌خواه باشیم. از دشمنان علی {{علیه}} بدمان بیاید، از دوستان‌علی {{علیه}} خوشمان بیاید. (با صلوات بر محمد)

{{یا علی}}

[[رده: نوارها]]

عید غدیر 95 - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Admin: جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'