https://velayateali.com/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Admin 2026-08-10T06:19:08Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.43.8 https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Anonnotice&diff=2531 2026-08-10T03:00:16Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#پیامبر اکرم|پیامبر اکرم]] و [[صفحهٔ_اصلی#امام حسن|امام حسن]] و [[صفحهٔ_اصلی#اربعین|اربعین]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Sitenotice&diff=2530 2026-08-10T03:00:03Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#پیامبر اکرم|پیامبر اکرم]] و [[صفحهٔ_اصلی#امام حسن|امام حسن]] و [[صفحهٔ_اصلی#اربعین|اربعین]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C&diff=2529 2026-08-10T02:59:16Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بخش|امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً احد است، حضرت زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است|کلاس=&quot;sub-titr&quot;}}<br /> {{#tag:html|&lt;img src=&quot;/images/Velayat-4.png&quot; class=&quot;site_logo&quot;&gt;}}<br /> {{بخش|فرمایشات حاج‌حسین خوش‌لهجه راجع به ولایت|کلاس=&quot;center&quot;}}<br /> &lt;!-- اعلان صفحه اصلی <br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;ُMainPageBGH&quot; &gt;ایجاد کانال توییتر پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;&quot;&gt;{{اعلان صفحه اصلی}}&lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> --&gt;<br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= پیامبر اکرم|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: پیامبر اکرم|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= امام حسن|قسمت=گفتار متقی 4|لینک=منتخب: امام حسن|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= یاد امام‌حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: یاد امام‌حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= گریه بر امام‌حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: گریه بر امام‌حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> &lt;!-- کتابها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;کتابها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div style=&quot;display:inline-block;&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10035}}<br /> {{تصویر گالری|10034}}<br /> {{تصویر گالری|10029}}<br /> {{تصویر گالری|10007}}<br /> {{تصویر گالری|10024}}<br /> {{تصویر گالری|10021}}<br /> {{تصویر گالری|10022}}<br /> {{تصویر گالری|10014}}<br /> {{تصویر گالری|10011}}<br /> {{تصویر گالری|10008}}<br /> {{تصویر گالری|10017}}<br /> {{تصویر گالری|10020}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_کتابها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام کتابها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;!-- سخنرانی‌ها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot; &gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;سخنرانی‌ها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;display:inline-block&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10275|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10297|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10170|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10294|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10146|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10429|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10167|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10308|نوع=سخنرانی}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_سخنرانیها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام سخنرانی‌ها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> [[رده: صفحات سایت]]<br /> __NOTOC____NOEDITSECTION__</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A8:_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%D8%AD%D8%B3%D9%86&diff=2528 2026-08-10T02:58:13Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> <br /> '''السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة‌ الله و برکاته'''<br /> <br /> '''امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً أحد است. حضرت‌ زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است. به اولیای امور کار نداشته‌ باشید. بر عمر و ابابکر لعنت کنید.'''<br /> ==وقایع شهادت امام‌حسن{{ارجاع|سخنرانی [[شهادت امام‌حسن و امام‌رضا 85]] (دقیقه 37)}}==<br /> &lt;section begin=&quot;گفتار متقی 4&quot; /&gt;<br /> {{صوت منتخب|imam-hassan}}<br /> <br /> پیامبر اکرم {{صلی}} فرمود: اگر کسی برای حسینِ من گریه کند، گناهانش به‌ قدر ریگ‌های بیابان، برگ‌های درختان باشد، خدا او را می‌آمرزد؛ اما هر کسی برای حسنم گریه کند، کور وارد محشر نمی‌شود. چه کسانی کور وارد محشر می‌شوند؟ کسانی‌که تماشایی بوده‌اند. عزیزان من! تماشایی نباشید! نگاه به زن مردم، بچّه مردم، مال حرام و غصبی نکنید! آن‌جایی که خدا امر کرده‌ است، شما آن امر را زیر پا گذاشته‌اید؛ به‌ خاطر همین کور وارد محشر می‌شوید. {{ارجاع|[[شهادت امام‌حسن و امام‌رضا 85]]}}<br /> <br /> ولایت خیلی سنگین است، این‌ مردم از اوّلش، ولایت را نمی‌خواستند، خلق را می‌خواستند، مردم خلق‌پرست هستند، نه ولایت‌پرست. امیرالمؤمنین علی {{علیه}} را در خانه گذاشتند و هفت‌ میلیون نفر طرف عمر و ابابکر رفتند، بعد هم دنبال عثمان و سپس دنبال معاویه رفتند؛ چون مردم رُو به‌ دنیا می‌روند. مگر حالا نمی‌روند؟! همان‌طور که اهل‌ کوفه با امیرالمؤمنین {{علیه}} خوب نبودند، با امام‌ حسن {{علیه}} هم خوب نبودند. امام‌ حسن {{علیه}} هر کسی را فرمانده لشکر قرار می‌داد، معاویه او را می‌خرید. همین لشکر امام‌ حسن به معاویه نوشتند: می‌خواهی دست‌هایش را ببندیم و به تو تحویل بدهیم. وقتی در جبهه جنگ، امام‌ حسن {{علیه}} فرماندهی معلوم می‌کرد، همه طرف معاویه می‌رفتند. {{ارجاع|[[حرکت امام‌حسین از مدینه به مکه]] 84 و شب تاسوعای 76}} <br /> <br /> آقا امام‌ حسن {{علیه}} خیلی زحمت کشید، صلح کرد تا شیعه‌ها بمانند. پیامبر {{صلی}} هم فرمود: صلح حسنم با جنگ حسینم مطابق است؛ یعنی یکی است. امام‌ حسن {{علیه}} خودش را فدای امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کرد. {{ارجاع|[[بوی ولایت]] 76 و [[حرکت امام‌حسین از مدینه به مکه]] 84 و [[ولایت در خلقت کفو ندارد]] 80 و شب تاسوعای 76}} <br /> <br /> معاویه به قیصر روم نوشت: دشمن خیلی مهمّی دارم، قدری زهر به‌ من بده.! قیصر روم زهر را برایش داد؛ اما نامه نوشت که معاویه! از خطرش غافل نشو! آن‌را به مسلمان نده که جگرش را پاره می‌کند، والله، اگر یک ذرّه‌اش را در دریا بریزی، همه ماهیان و حیوانات دریایی می‌میرند. {{ارجاع|[[شهادت امام‌حسن و امام‌رضا 85]] و [[ولایت امر خداست]] 77}} <br /> <br /> جُعده در خانه امام‌ حسن {{علیه}}، ولیّ خداست؛ اما در کاخ یزید است و حواسش پیش اوست؛ این‌ است که می‌گویم مکان شرط نیست. ببین این زن چقدر بی‌عاطفه است! خدا معاویه را لعنت کند! به او گفت: می‌خواهم تو را عروس خودم کنم و مَلَکه شوی؛ اما این زهر را به حسن‌ بن‌ علی بده! وقتی زهر را به امام داد، گفت: من آن‌ را به تو دادم؛ اما به کسی نگو! عزیزان من! بیایید {{متمایز|«سِرُّ الله»}} شوید! سِرّ پوشان باشید! امام به او قول داد و به کسی هم نگفت؛ اما به او گفت: الهی خیر نبینی و به مقصدت نرسی! حالا از کجا فهمیدند ؟ بعد از چند وقت این زن رفت شام؛ آن‌وقت فهمیدند که این زن، امام حسن {{علیه}} را کشته. تو پیرو امام حسنت باش! عزیز من! قربانت بروم، عفو کن! شما اگر کاری را عفو کردی کاری کردی؛ آن‌وقت شما جزء آن‌هایی که روح از بدنت برود بیرون فی جنّت هستی؛ نه فی جهنّم. چرا بی‌خودی حرف از مردم درمی‌آوری؟! بی‌خودی یک چیزی روی آن می‌گذاری؟! تو پیرو امام حسنت باش!<br /> <br /> وقتی جُعده پیش معاویه رفت. معاویه به او گفت: قدری از حسن برایم بگو! او هم گفت: اوّل: این‌که حسن این‌قدر نورانی بود که ما احتیاج به چراغ نداشتیم. دوّم: همیشه با ذکر خدا صحبت می‌کرد، دائم شب بیتوته می‌کرد، کناری می‌رفت و با خدا صحبت می‌کرد. تمام صفات آقا امام‌ حسن {{علیه}} را گفت. معاویه به او گفت: برو گم‌شو! پسرم یکی از این صفات را ندارد، تو حسن را با این صفات کُشتی، با پسرم یزید چه‌ کار می‌کنی؟! چقدر این آقا امام حسن را اذیّت کردند، اصلاً حالی‌اشان نیست که این پسر پیغمبر {{صلی}} است، حالی‌اشان نیست که این نور خداست، چرا؟ آن عناد نمی‌گذارد ما تسلیم بشویم، قربان‌تان بروم، فدایتان بشوم، گفتم عناد نداشته باشید! {{ارجاع|[[اربعین 80]] و [[شهادت امام‌حسن و امام‌رضا 85]] و [[ولایت امر خداست]] 77 و ظاهر شدن امام حسن؛ رمضان ۹۴}} <br /> <br /> حالا معاویه نامه‌ای به عایشه نوشت و گفت: عایشه! حسن مریض است، ممکن‌ است که از دنیا برود، مبادا بگذاری او را کنار همسرت دفن کنند. عایشه قول داد که نمی‌گذارم این‌ کار را بکنند. {{ارجاع|[[ولایت امر خداست]] 77}} <br /> <br /> آقا امام‌ حسن {{علیه}} در آن لحظات آخر گریه می‌کرد. پرسیدند: آقاجان! چرا گریه می‌کنی؟ فرمود: یکی برای راهی که نرفته‌ام و می‌خواهم بروم، یکی هم برای رفقایم که از آن‌ها جدا می‌شوم. {{ارجاع|[[قدردانی از جلسه]] 85}} حالا امام‌ حسین {{علیه}} پیش امام‌ حسن {{علیه}} آمده و می‌گوید: برادرجان! چه‌ کسی به تو زهر داد؟ می‌گوید: برادر! با او چه‌ کار می‌کنی؟ می‌گوید: برادرجان! او را می‌کُشم. امام‌ حسن {{علیه}} گفت: والله، به تو نخواهم گفت؛ اما برادر! یک وصیّت دارم، مبادا پای جنازه‌ام به‌ قدر شاخ حجامت، خونی ریخته‌ شود. امام‌ حسن {{علیه}} می‌دانست که عایشه «لعنة‌ الله علیها» چه‌ کار می‌کند!<br /> <br /> حالا آقا امام‌ حسین {{علیه}} جنازه آقا امام‌ حسن {{علیه}} را شُست، وقتی امام‌ حسن {{علیه}} را رُو به قبر رسول‌ الله {{صلی}} حرکت دادند، عایشه یک بُغض درونی با امام‌ حسن {{علیه}} داشت. در جنگ جَمَل، وقتی امیرالمؤمنین {{علیه}} دید لشکر با این اُمّ‌الفساد، این‌قدر همراهی می‌کند، گفت: حسن‌جان! ناقه [شتر] را پی کن! حضرت ناقه را پی کرد و عایشه به زمین افتاد. او را گرفتند و با چهار نفر به مدینه فرستادند. وقتی به مدینه رسیدند، عایشه اعتراض کرد و گفت: ببینید که علی چقدر بی‌رحم است! ناموس پیامبر را با عدّه‌ای مرد فرستاده‌ است! آن‌وقت آن‌ها نقاب‌شان را کنار زدند و گفتند ما زن هستیم و لباس مردانه پوشیده‌ایم تا کسی به تو آسیب نرساند؛ عایشه این‌جا هم رسوا شد. <br /> <br /> وقتی امام‌ حسن {{علیه}} را به طرف قبر پیامبر حرکت دادند، عایشه گفت: من کسی را که دوستش ندارم، نمی‌گذارم در حرم شوهرم دفن شود. عباس گفت: عایشه! تو یک‌ وقت سوار شتر می‌شوی و جنگ جَمَل راه می‌اندازی، حالا هم سوار اسب شده‌ای، ممکن‌ است که عمرت طولانی شود و سوار فیل هم بشوی! عایشه گفت: شما ایستاده‌اید و می‌بینید که دارند به حرم رسول‌ الله جسارت می‌کنند؟ گفت: چه‌ کار کنیم؟ عایشه گفت: جنازه را تیرباران کنید! این‌ها جنازه را تیرباران کردند، حالا جنازه را برگرداندند. <br /> <br /> قمر بنی‌هاشم دست به شمشیر شده، همه بنی‌هاشم آن رگ هاشمی‌شان به جوش آمده، امام‌ حسین {{علیه}} گفت: عزیزان من! وصیّت برادرم را به‌ هم نزنید! حالا امام‌ حسین {{علیه}} می‌خواهد در ظاهر برادرش را دفن کند، می‌گویند چند تیر اصابت کرده‌ بود. امام‌ حسین {{علیه}} می‌فرماید: غارت‌زده کسی نیست که مالش را ببرند، غارت‌زده کسی است که برادرش را با دست خودش خاک کند. {{ارجاع|[[شهادت امام‌حسن و امام‌رضا 85]]}}<br /> <br /> الآن وظیفه ما چیست؟ ما چیزی که نداریم، فقط یک جان داریم، باید جان‌مان را فدای ولایت کنیم، آن‌قدر ولایت عظیم است که زهرای‌ عزیز {{علیها}} جانش را فدای ولایت کرد، خود رسول‌ الله {{صلی}} ولایت است، هم ولیّ و هم نبیّ است؛ اما جانش را فدای ولایت کرد. مگر حفصه و عایشه به رسول‌ خدا {{صلی}} زهر ندادند؟! پیامبر {{صلی}} را کُشتند! امام‌ حسین {{علیه}} در کربلا رُو به اهل‌ کوفه کرد و فرمود: مگر حلالی را حرام یا حرامی را حلال کردم، برای چه مرا می‌کُشید؟ گفتند: {{متمایز|«بُغضاً لِأبیک»}}؛ به‌ خاطر بغضی که با پدرت علی داریم، تو را می‌کُشیم؛ پس امام‌ حسین {{علیه}} هم فدای ولایت شد. ما هم باید تشخیص بدهیم که جان‌مان را فدای ولایت کنیم. {{ارجاع|[[یقین]] 75}}<br /> &lt;section end=&quot;گفتار متقی 4&quot; /&gt;<br /> &lt;section begin=&quot;گفتار متقی 2&quot; /&gt;<br /> ==نیمه ماه رمضان: ظاهر شدن آقا امام حسن مجتبی. برآوردن حاجت برادر مؤمن، بالاتر از هفتاد رکعت نماز امام؛ امام‌حسن، اسوه اخلاق{{ارجاع|[[شب‌قدر 76]] (دقیقه 25) و [[یتیم آل‌محمد]] 77 (دقیقه 48)}}==<br /> {{صوت منتخب|imam-hassan-2}}<br /> <br /> عزیزان من! امشب شب پانزدهم ماه رمضان است. شب تولد آقا امام حسن {{علیه}} است. بیایید حرف بشنوید! بیایید به عُقبی [یعنی قیامت] اعتقاد داشته‌ باشیم! من یک‌ روایت برای شما بگویم: کوچه‌ای بود، بن‌بست بود، اوّل این کوچه، آقا امام‌ حسین {{علیه}} و آخرش آقا امام‌ حسن {{علیه}} ایستاده‌ بودند. شخصی حاجتی داشت، وارد این کوچه شد، دید امام‌ حسین {{علیه}} دارد نماز می‌خواند، رفت و حاجتش را به آقا امام‌ حسن {{علیه}} گفت. امام‌ حسن {{علیه}} حاجت این بنده‌ خدا را ادا کرد. وقتی حاجتش برآورده‌ شد، امام به آن‌ شخص فرمود: چرا به برادرم، حسین نگفتی؟ گفت: یابن‌‌ رسول‌ الله! برادرت نماز می‌خواند. امام فرمود: به برادرم، حسین جفا کردی، اگر او این‌ کار را می‌کرد، بهتر بود از این‌که هفتاد رکعت نماز بخواند؛ {{درباره متقی|این‌ است که من می‌گویم دلم می‌خواهد همه‌ شما از من بالاتر باشید! من که هیچی! خیلی بالا باشید!}} امام‌ حسن {{علیه}} چه‌ کار می‌کند؟! به او فرمود: به برادرم جفا کردی! <br /> <br /> ما باید پیرو ائمه {{علیهم}} باشیم! یک حاجت برادر مؤمن برآوردن این‌قدر ارزش دارد! قربان‌تان بروم! الآن عدّه‌ای از مردم در مضیقه هستند، آبرودارهای ظاهری از فقر و فلاکت دارند بی‌آبرو می‌شوند. کجا می‌روید؟! چه‌ کار می‌کنید و این پول‌ها را خرج می‌کنید که به زیارت امام‌ حسین {{علیه}} بروید؟! من می‌گویم اطاعت کنید! نمی‌گویم زیارت امام‌ حسین {{علیه}} نروید! خواستش را به‌جا آوردید! وقتی خواستش را به‌جا آوردید؛ آن‌وقت برای شب‌قدرتان ثواب هزار ماه را می‌نویسد. {{ارجاع|[[شب‌قدر 76]]}} <br /> <br /> من از دست عدّه‌ای می‌سوزم! بیاییم اخلاق علی {{علیه}} را در خودمان پیاده کنیم! سازندگی یعنی این. ما باید با مردم راه‌گذر باشیم! راه‌گذر چیست؟ اگر او اخلاقش بد است، تو با خُلق خوبت با او رفتار کن! روایتش را می‌خواهی؟! شخصی پیش آقا امام‌ حسن {{علیه}} آمده و می‌گوید: ای حسن‌ بن‌ علی! دروغ‌گوتر از تو و پدرت، زیر این آسمان نیامده‌ است! {{توضیح|ببین چه جسارتی می‌کند؟ جان و نَفَس این‌ شخص در قبضه قدرت امام است، حالا به او بگوید که من امام هستم! پدرم هم امام و جانشین رسول‌ الله است! چرا تو این حرف را می‌زنی؟! کافر و مُرتدّ شده‌ای! اما امام این‌را به او نمی‌گوید!}} می‌گوید: ای عزیز من! اگر پدرم این‌جوری است که تو می‌گویی، دعا کن که خدا او را بیامرزد! اگر من هم این‌جوری هستم، دعا کن که خدا مرا بیامرزد و از سرِ ما بگذرد! اگر تو هم دروغ می‌گویی، خدا تو را بیامرزد! چرا دل‌تنگ و ناراحت هستی؟! اگر ممکن‌ است، من تو را از ناراحتی درمی‌آورم، اگر گرسنه‌ای، بیا به خانه‌مان برویم، ما تو را در آغوش می‌گیریم، اگر خرجی نداری، به تو می‌دهیم، آیا ما را نمی‌شناسی؟! امام به گونه‌ای با او رفتار کرد که یک‌ دفعه گفت: {{متمایز|«لا إله إلّا الله، محمّد رسول‌ الله، علی ولیّ‌ الله»}}. بنا کرد بد به معاویه گفتن. گفت: خدا معاویه را لعنت کند! او این‌جور تبلیغ کرده و در باره شما به ما گفته‌ است. <br /> <br /> عزیزان من! خُلق‌ حسن داشته‌ باشید! اصلاً حرفم این‌ است که باید بداخلاقی در شما نباشد. با زن و بچّه و خانواده و مردم خوش‌ اخلاق باشید! اگر او بداخلاقی کرد و شما هم بداخلاقی کنید، چه فرقی با او دارید؟! در او بداخلاقی بوده، در شما هم هست. صبر و حوصله داشته‌ باشید! <br /> <br /> ببین آقا امام‌ حسن {{علیه}} چه‌ جور از حاکمیّتش استفاده کرد! عزیزان من! ما باید این حرف‌ها را در خودمان پیاده کنیم؛ آن‌وقت سنخه این‌ها می‌شویم. شیطان شما را تحریک نکند، با مردم، با زیردست و کارگرتان تندی نکنید! این تحریک شیطان است. گفتم که عدالت مثل ولایت خیلی گسترده است! اگر شما عدالت را مراعات کردید، ولایت را مراعات می‌کنید. آقای‌ مهندس! اگر کارگرت را بی‌خودی ناراحت کنی، تا زمانی‌که او ناراحت است، هیچ‌ عبادتت قبول نمی‌شود. خاضع و خاشع باشید! تمام مردم عیالات خدا هستند، تجاوزگر نباشید! اگر همه عدالت داشته‌ باشیم، اصلاً تجاوزگر در عالم نیست. <br /> <br /> کاش ما مثل آن گدا بودیم، خدمت آقا امام‌ حسن {{علیه}} آمده‌ است، من یک جمله‌ای از آقا امام‌ حسن {{علیه}} بگویم، چون‌که تولّدش است، می‌گوید: آقا! من فقیرم چیزی ندارم، می‌گوید: تو خیلی دارایی، دوباره می‌گوید، تکرار می‌کند، می‌گوید: من نان ندارم، می‌گوید: آن ولایت ما را می‌فروشی؟ {{درباره متقی|من، قربان این گدا بروم، فدایش بشوم، فدای آن عقیده‌اش بشوم، به قربان آن زبانش بروم،}} می‌گوید: حسن‌ بن‌ علی! اگر تمام این عالم را پُر از طلا و نقره کنی نمی‌دهم، گفت: تو فقیری؟! تو الآن تهی‌دست هستی، یک‌خرده دستت تهی شده است. ما این‌جور قدر ولایتمان را می‌دانیم؟ وجداناً، حالا ما به‌ اصطلاح خودمان، خوب‌ها! چه دارد می‌گوید؟ حقیقت می‌گوید. بفهمیم ولایت چیست، ما ولایتمان را ارزان ندهیم.<br /> <br /> خدایا! به حقّ امام زمان قسمت می‌دهیم عیدی به ما بده! تولّد آقا امام حسن {{علیه}} عیدی به ما بده! عیدی این باشد که ولایت به ما تزریق شود ما تا آخر عمرمان علی علی بگوییم، خلق خلق نگوییم. <br /> <br /> خدایا! محبت ما را جوری کن که دوست حضرت زهرا {{علیها}} باشیم، حضرت زهرا {{علیها}} در دنیا و آخرت ما را شفاعت کند. <br /> <br /> خدایا! هر مِهری در دل ما هست امشب بیرون کن، مِهر آقا امام حسن {{علیه}} و پدرش و مادرش را بر دل ما مستقر کن! {{ارجاع|[[صفات اصحاب‌یمین 1]] 77 و [[یتیم آل‌محمد]] 78 و [[مبنای اصول‌دین]] 80 و ظاهر شدن امام حسن؛ رمضان ۹۴ و شب احیا و پاداش ولایت ۷۶}}<br /> &lt;section end=&quot;گفتار متقی 2&quot; /&gt;<br /> <br /> &lt;section begin=&quot;گفتار متقی&quot; /&gt;<br /> ==امام حسن مجتبی {{علیه}} و دعای نیمه شب مادرش==<br /> حضرت زهرا {{علیها}} تا صبح نماز خواند، به مردم دعا ‌کرد، اول به همسایه‌ها کرد، به همه مردم کرد. این حرف‌ها گفتگو شده است، برای این‌که ما این‌جوری بشویم. آقا امام حسن {{علیه}} می‌گوید: مادرجان! من متوجه بودم که شما تا صبح نماز خواندی و به مردم دعا کردی، مگر ما خودمان احتیاج نداریم؟! حضرت زهرا {{علیها}} می‌فرماید: عزیز من! خدای تبارک و تعالی ملائکه‌هایی دارد، همه این ملائکه به نور امیرالمؤمنین علی «علیه‌السلام» خلق شده‌اند، [آن‌وقت وقتی برای دیگران دعا کنی، خدا مَلَکی برایت خلق می‌کند که او دعا در حق خودت می‌کند و خدا دعایت را مستجاب می‌کند.] {{توضیح|این‌که می‌گوید معصوم باشید، ببین من از این‌جا می‌فهمم که حضرت زهرا {{علیها}} که معصوم است، اما می‌فرماید: معصوم ملائکه هستند که در حق تو دعا می‌کنند، پس معلوم می‌شود که به ما دارد می‌گوید. ما باید به اشخاصی که گرفتارند و مشکل دارند، اگر نمی‌توانیم کمک کنیم، دعا که می‌توانیم در حق آن‌ها بکنیم. اگر تو به کسی دعا کنی، خدا مَلَکی برایت خلق می‌کند که او دعا در حق خودت می‌کند و خدا دعایت را مستجاب می‌کند.}}<br /> <br /> والله حرف درست است، {{درباره متقی|به تمام آیات قرآن، من در تمام خونم این است که اصلاً در فکر هم نیستم که مَلَک به من دعا کند، من در این فکر هستم که مردم به یک نوایی برسند، مَلَک می‌خواهد دعا بکند، می‌خواهد نکند، من که در دنیا اموراتم می‌گذرد، در قیامت هم اموراتم می‌گذرد. آن کسی‌که مرا خلق کرده، اموراتم را می‌گذراند،}} ما باید به فکر مردم باشیم، ما باید به فکر مستضعفین باشیم. مگر چهارده معصوم {{علیهم}} به فکر مردم نبودند؟! پس ما باید به فکر مردم باشیم؛ اما جانمان را فدای ولایت کنیم. {{ارجاع|شرط شیعگی؛ جهاد با نفس (بی‌ولایتی گناه کبیره است) 78 و درخواست از امام رضا 81}} <br /> <br /> نجوای حضرت زهرا {{علیها}} با خدا چه بود؟ حضرت زهرا {{علیها}} در این نجوا از خدا می‌خواست که خدایا! مردم دست از امیرالمؤمنین علی {{علیه}} برندارند که جهنمی بشوند. دعایی بهتر از این دعا نیست که حضرت زهرا {{علیها}} به مردم می‌کرد؛ چون‌که حضرت می‌دانست اگر مردم دست از امیرالمؤمنین علی {{علیه}} بردارند، جهنمی می‌شوند. زهرای عزیز {{علیها}} مرتب خدا را قسم می‌داد که خدایا! این مردم را حفظ کن که دست از امیرالمؤمنین علی {{علیه}} برندارند؛ چون که خدایا! خودت گفتی: اگر کسی عبادت ثقلین کند و امیرالمؤمنین، علی {{علیه}} را قبول نداشته باشد، او را با صورت در جهنم می‌اندازم. خدایا! کاری کن این‌ها دست از حضرت علی {{علیه}} برندارند. {{ارجاع|کتاب نجوی}}<br /> <br /> ==امیرالمؤمنین {{علیه}} و فرستادن امام حسن مجتبی {{علیه}} برای گرفتن شیر آن زن==<br /> وقتی امیرالمؤمنین علی {{علیه}} ضربت خورد، حضرت علی {{علیه}} را به خانه آوردند، این‌قدر علی {{علیه}} غریب است! ببین امیرالمؤمنین علی {{علیه}} چه کار می‌کند؟ همه صف کشیدند. [امام حسن و امام حسین {{علیهما}}] گفتند: علی‌جان! پدرجان! این‌ها همه شیر آورده‌اند. حضرت فرمود: حسن‌جانِ من! این‌ها که صف کشیدند، عقب این صف یک زنی است که دارد گریه می‌کند، برو شیر او را بگیر و بیاور تا من بخورم. امام‌ حسن {{علیه}} آمد توی جمعیت، نگاه کرد، دید یک زن است؛ بس که گریه کرده، دیگر چشم‌هایش نمی‌بیند. گفت: پدرم گفته شیرت را بده! آن زن مثل طوعه بوده، توجه فرمودید؟! با ولایت رابطه دارد. حالا آن زن گفت: حسن‌جان! آیا پدرت خوب می‌شود یا نه؟ گفت: إن‌شاء‌الله خوب می‌شود. آن زن گفت: من حاضرم جانم را فدایش کنم، شیعه او هستم. <br /> <br /> چرا امیرالمؤمنین علی {{علیه}} شیر دیگران را نگرفت؟ امیرالمؤمنین علی {{علیه}} عالم امکان است، نه در عالم امکان باشد. قدر این حرف را بدانید! امیرالمؤمنین علی {{علیه}} در عالم امکان نیست، خودش عالم امکان است. تمام عالم امکان به‌ وجود امیرالمؤمنین علی {{علیه}} است، نه این‌که امیرالمؤمنین علی {{علیه}} در عالم امکان باشد. امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌دانست که همه اهل کوفه دست به شمشیر می‌شوند و حسینش را می‌کُشند. شیرِ یکی از آن‌ها را هم قبول نکرد. عزیز من! شیر آن زن را قبول کرد. حالا وقتی شیر را پیش امیرالمؤمنین {{علیه}} آوردند، می‌گوید: برو اول به ابن‌ملجم بده! درست است که او این کار را کرده، اما یک‌قدری ترسیده است، شیر را اول به او بده! چرا گفت بدهید به ابن‌ملجم؟ بعضی‌ها می‌گویند از رحمش بود. {{ارجاع|عبادت حجت نیست 82 و رمضان 79؛ آگاهی و انسان باید روح شود 82}}<br /> <br /> ==امام حسن مجتبی {{علیه}} و جمع کردن بچه‌هایش==<br /> آقا امام حسن {{علیه}} بچه‌هایش را جمع کرد و فرمود: کاری نکنید که طرفِ شما بگوید خدا! خدایا! خودت درستش کن! ظلم به کسی نکنید که بگوید خدا! اگر این را گفت، خدا پدرت را در می‌آورد. مگر اهل‌بیت {{علیهم}} ظلم می‌کردند؟ عزیزان من! دارد به ما می‌گوید که به کسی ظلم نکنید که بگوید خدا! خدا طرف شماست. عزیزان من! این حرف‌ها که زده‌اند، آمده‌اند تا در ما پیاده کنند، این‌ها راهنمای ما هستند، این‌ها هادی ما هستند، این‌ها اختیار ما را دارند. چرا توجه نداریم؟!<br /> <br /> {{درباره متقی|هر کسی حرفی پشت سرِ من زد، نیایید به من بگویید، ببین آن شخص دوست من است، الآن که تو حرف او را به من زدی، دشمن من می‌شود. هر کسی هر چه می‌خواهد بگوید، پشت سرِ من هم می‌گوید، تو نباید به من بگویی، چون‌که آن آدم، دوست من است، وقتی گفتی یک‌قدری کدوریت پیدا می‌شود.}} {{ارجاع|عظمت شیعه 86 و مبنای اصول دین 80}} <br /> <br /> ==گریه امام حسن مجتبی {{علیه}}==<br /> آقا امام حسن {{علیه}} در آن لحظات آخر گریه می‌کرد. پرسیدند: آقاجان! چرا گریه می‌کنی؟ فرمود: یکی برای راهی که نرفته‌ام و می‌خواهم بروم و یکی هم برای رفقایم که از آن‌ها جدا می‌شوم. {{درباره متقی|خدایا! همین‌جور که من این‌ رفقا را دوست دارم، این دوستی من را به آخر برسان! من نمی‌فهمیدم امام‌ حسن {{علیه}} چه می‌گوید! حالا می‌فهمم این رفقایی که دارم چقدر این‌ها را می‌خواهم.}} {{ارجاع|قدردانی از جلسه 85 و ارتباط 87}} <br /> &lt;section end=&quot;گفتار متقی&quot; /&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;section begin=&quot;گفتار متقی 3&quot; /&gt;<br /> ==جریان صحبت هارون با معلم بچه‌هایش ==<br /> نه این‌که دین ما را گمراه کردند، صنایع ما را گمراه کردند. دین ما را گمراه کردند. چه‌ کسی حضرت زهرا {{علیها}} را زد؟ چه ‌کسی مردم را [از دین] برگرداند؟ مگر می‌شود گفت؟! {{درباره متقی|خدایا! زمانی بشود عمرم طولانی بشود، حرفم را بتوانم بزنم. خدایا! من منتهای آرزویم نیست که در دنیا بمانم، خودت می‌دانی از دنیا بیزارم؛ اما دلم می‌خواهد زمانی بشود حرفم را بتوانم بزنم. هنوز نمی‌توانم بزنم.}} <br /> <br /> یک شخصی، بچه‌های هارون را درس می‌داد؛ یعنی امین و مأمون. یک‌ روز آمدند دیدند که هارون دارد گریه می‌کند. ببین، چقدر خبیث بود! گفتند: خلیفه! خدا خاطر شما را افسرده نکند! گفت: امروز پسر عمویم، موسی‌بن‌جعفر، یک ‌حرفی زده است که من افسرده‌ام و این افسردگی تا آخر عمرم از من جدا نمی‌شود. چرا؟ گفت: من به او گفتم که آقا! تقدیر بچه‌های مرا بگو! گفت: حضرت فرمود بعد از تو، این‌ها دعوا می‌کنند. مأمون حرام‌زاده بود. گفت: امین را می‌کشد، سرش را به یک درخت می‌زند. می‌گوید: بیایید تف به این بیندازید! همین‌طور هم شد. آن‌جا یک باغی بود، سرش را [به درخت] زد، گفت: بیایید تف به آن بکنید! هارون قسم می‌خورد، می‌گوید: این ‌کار می‌شود. ببین، چطور می‌فهمد! می‌گوید: این ‌کار می‌شود؛ یعنی این‌ها ماوراء را می‌دانند؛ چون‌که ماوراء را می‌دانستند، این‌ها را می‌کشتند که از ماوراء نگویند. <br /> <br /> حالا روز عیدی بود، هارون گفت: امروز روز عید است، این معلمی که به بچه‌هایم درس داده، بیاید تا به او انعام بدهم. دستور داد لباسی زیبا به دو بچه خبیثش؛ یعنی امین و مأمون بپوشانند و آن‌ها را وارد مجلس کنند. معلم آمد، هارون به او گفت: آیا این بچه‌های من شایسته‌اند یا حسن و حسین؟ معلم گفت: ای خلیفه! این حرف را نزن! موهای حسن و حسین {{علیهما}} به بچه‌های تو شرافت دارد، چون‌که آن‌ها نور خدا هستند، آن‌ها گوشت و پوست رسول الله {{صلی}} هستند. هارون گفت: زبانش را از این‌جا در آورید، عوض این‌که به او انعام بدهد! گفت: <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|اگر گویم، زبان سوزد|اگر پنهان کنم تا مغز استخوان سوزد}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> حسین! بسوز! بسوز! {{درباره متقی|خدا می‌داند هیچ‌کس آتش مرا نمی‌تواند خاموش کند، هیچ‌ خلقی نمی‌تواند خاموش کند، مگر آقا امام زمان {{عج}} با آب حوض کوثر خاموش کند. بگوید: حسین‌جان! آمدم. به زهرا {{علیها}}، مادرمان هم می‌گویم آمدم، به آن قلب تو هم می‌گویم آمدم؛ آن‌وقت آتش قلب من را خاموش می‌کند. می‌سوزم. در مملکت اسلامی نمی‌شود حرف زد.}} {{ارجاع|تشخیص صنایع، تشخیص توحید 84}} <br /> <br /> ==امام حسن و امام حسین {{علیهما}} و یاد دادن وضو به آن پیرمرد==<br /> عزیزان من! فدایتان بشوم، اصحاب‌ یمین امر نمی‌کنند، به امر هستند؛ اگر هم بکنند، امرِ آن ‌را می‌گویند، متوجه عرض بنده شدید؟ اصلاً اصحاب ‌یمین امر ندارند، اگر شما بخواهی اصحاب ‌یمین بشوی، باید در تمام وجودت امر نباشد که بکنی، آن‌وقت اصحاب‌ یمین می‌شوی. چرا نمی‌شود؟! بیایید ببینید می‌شود یا نه؟! فدایتان بشوم، قربا‌نتان بروم، بیایید این حرف‌ها را کنار بگذارید! بیایید تسلیم بشوید! چرا امر نمی‌کنند؟ <br /> <br /> ببین آقا امام حسن و آقا امام حسین {{علیهما}} خودشان امر هستند، حالا یک پیرمردی است که وضویش را ناجور می‌گیرد. {{توضیح|دوباره تکرار می‌کنم:}} ببین امر هستند، اما چه کار می‌کنند؟ دارند ما را رهبری می‌کنند، دارند به ما یاد می‌دهند که این‌قدر امر نکن! این‌قدر توقع نداشته باش! حالا به آن پیرمرد می‌گویند: باباجان! ما دو تایی وضو می‌گیریم، ببین وضوی کدام‌یک از ما درست است؟ <br /> <br /> امام حسن و امام حسین {{علیهما}} وضو گرفتند، این پیرمرد نگاه کرد و گفت: آقازاده‌ها! وضوی من باطل است. مگر امام نمی‌توانست به او مستقیم بگوید وضویت باطل است؟! اگر ما بودیم، چه می‌گفتیم؟ می‌گفتیم این پیرمرد هفتاد سال است که این‌جوری وضو می‌گیرد! به او می‌گفتیم که چرا این‌جوری وضو می‌گیری؟ آقا بنا می‌کنی خودت را می‌خواهی در این پیاده کنی. تو باید اصلاً خود نباشی که پیاده کنی! تو را به روح رسول ‌الله! این حرف‌ها را یک‌قدری گیر به آن بدهید! بایگانی نکنید! تو باید اصلاً خود نباشی که خودت را روی این چیز بکنی، اگر خود نباشی، خود هستی، اگر خود باشی، خودت هستی. ببین بابا! من دارم چه می‌گویم؟! فدایتان بشوم، تو نباید اصلاً خود باشی. {{ارجاع|اصحاب یمین (1)77}}<br /> <br /> ==سفارش امام حسن مجتبی به جُناده==<br /> جُناده پیش امام حسن {{علیه}} آمد و گفت: آقا! حال شما چطور است؟ امام فرمود: به حال من چه کار داری؟! به فکر آخرتت باش! ببین امام حسن مجتبی {{علیه}} می‌فرماید: به حال من کار نداشته باش! جناده! به فکر آخرتت باش! چقدر مال روی هم جمع می کنی؟! «یا بنی‌آدم! إنّما أموالکم و أولادکم فتنة» {{ارجاع|اجازه گفتن، مدینه 85 و شب مبعث 84}}<br /> <br /> ==روایتی از امام حسن مجتبی {{علیه}}==<br /> رفقای عزیز! پدر من رعیت بوده، می‌خواهم یک دعای رعیتی بکنم. یک زمین‌هایی است که این‌ها قابل هستند، در این زمین‌ها گندم می‌کارند، چقدر استفاده دارند، حاصل می‌دهند، اما یک زمین‌هایی است که قابل نیست، هر چه در آن بریزند، می‌سوزد. منافق و آن‌هایی که عناد دارند، همین‌طور هستند، هر چه از این حرف‌ها در آن‌ها بریزی، می‌سوزد. مثل همان زمین‌ها می‌مانند.<br /> <br /> اگر هم روایتش را می‌خواهید، این است: یک روز معاویه به امام حسن {{علیه}} گفت: چرا همه بنی‌هاشم این‌قدر پُر پَشم هستند؟ چون‌که معاویه ریش‌هایش تک‌تک بود! حالا امام حسن {{علیه}} به معاویه این‌طور جواب داد، فرمود: زمین‌هایی که خدا به آن نظر ندارد، تک‌تک است؛ یعنی تو صورتت جوری است که خدا به آن نظر ندارد.<br /> <br /> خدایا! تو را به حق پنج تن، تو را به حق پیغمبر، به حق امیرالمؤمنین، به حق فاطمه زهرا، به حق امام حسن و امام حسین، خدایا! {{درباره متقی|به حق آن زهرایی که بهشت و فردوس را به لقای زهرا {{علیها}} ندادم،}} خدایا! به حق زهرا، به حق پنج نور پاک، ما از آن زمین‌هایی باشیم که قابل باشیم، اگر نیستیم ما را قابل کن! ولایت در قلب ما نفوذ کند، ولایت در قلب ما رشد کند، حقیقت ولایت را به ما بچشان!<br /> <br /> خدایا! به حق این پنج نور پاک قسمت می‌دهم، اگر ما قابل نیستیم، ما را قابل کن!<br /> <br /> خدایا! به حق این پنج نور پاک قسمت می‌دهم، ما همیشه تشنه ولایت باشیم. امام صادق {{علیه}} فرمود: تشنه ما نیستید، بیشترِ ما حرف ولایت می‌زنیم اما تشنه ولایت نیستیم. ما را تشنه ولایت کن!<br /> <br /> خدایا! ما مقصدمان ولایت باشد.<br /> <br /> خدایا! باز به حق این پنج نور پاک، این ولایت ما، این ایمان ما، این اعتقاد ما طعمه شیطان نشود. خدایا! تو به شیطان زورت می‌رسد، شیطان قدرت دارد، اما نه در مقابل تو ای قدرة العالمین! خدایا! قدرت شیطان را در باره ماها بگیر و ضعیفش کن! {{ارجاع|شناخت نجوا (نجوا با ولایت) 77}}<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> ==ارجاعات==<br /> [[رده: منتخب]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82_%D8%AF%D8%B1_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87%D8%9B_%D9%85%D9%86_%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%86&diff=2527 2026-08-10T01:23:13Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> <br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10116}}<br /> <br /> بعضی از رفقا، میل‌شان این‌بود که من یک مطلبی راجع‌به خانواده صحبت کنم. من کوچک‌تر از این هستم که توانش را داشته‌باشم؛ اما به این خاطر که می‌خواستم مبادا رفقای‌عزیز از دست من نگران باشند، قبول کردم. <br /> <br /> {{موضوع|بشر باید تفکّر و اطاعت‌امر داشته‌باشد؛ اگرنه مثل [گیاه] خودرُو است؛ یعنی روی آن‌کار نشده|تفکّر/اطاعت‌امر}} هر بشری باید تفکّر داشته‌باشد. اگر بشر تفکّر نداشته‌باشد، این بشر خودرُو است. خودرُو؛ یعنی یک‌چیزی روییده شده‌است، به‌قول آقایان کشاورزی، کار رویش نشده‌است. این‌که روی بشر کار شود چیست؟ کار یعنی امر. اگر بشر امر را اطاعت کند یعنی کار رویش شده‌است. اگر بشر امر را اطاعت نکند، این خودرُو است؛ یعنی خودش امری را برای خودش درست کرده‌است. ما باید تفکّر داشته‌باشیم. <br /> <br /> {{موضوع|باید قشنگ کار کرد؛ اما بعد از کار، زمانی را صرف تفکّر کرد|تفکّر/کار}} بنده، خدمت رفقای‌عزیز عرض کردم، گفتم: شما باید قشنگ کار کنید! یعنی آقای‌مهندس باید مواظب دستگاه‌هایش باشد، یا این آقای مهندسی که یک ساختمان دست او داده‌اند، اگر مواظب نباشد، پول مردم را خراب کرده، حرام کرده، هَدَر داده؛ او باید کاملاً آگاهی داشته‌باشد؛ یا کشاورز باید زمین را بشناسد که تخم بپاشد؛ اگر نه زمینی را تخم می‌پاشد که این زمین، کِشت خوبی نمی‌دهد. <br /> <br /> حالا اگر بخواهم در این اطراف صحبت کنم، خیلی مطلب طولانی می‌شود، من فشرده صحبت می‌کنم. این برای چه‌کسی است؟ برای آن‌موقع است که شما در محل کارَت هستی. بی‌خود نگفتند که هشت‌ساعت کار کن! هشت‌ساعت عبادت‌کن! هشت‌ساعت برای خوشی خودت بگذار! ما همه این‌ها را گذاشتیم و رفتیم روی کار. چون‌که امر را اطاعت نمی‌کنیم، آن‌جور که باید برداشت کنیم، نمی‌کنیم. <br /> <br /> حالا آقای‌مهندس! آقای دانشجو! آقای رعیّت! رفقای‌عزیز من! آقای مدرّس! آقای مرجع! باید تفکّر داشته‌باشیم. موقع درس‌خواندن، درس بخوانیم. موقع مهندسی، هوای دستگاه‌ها را داشته‌باشیم. آقاجان! گفتم، تکرار می‌کنم، تو باید خیلی مواظب نقشه ساختمانی که به تو می‌دهند، باشی؛ تا موقعی‌که در محل کارَت هستی؛ اما باید بعد از آن در تفکّر بروی. کارَت را که انجام دادی، باید بروی در تفکّر.<br /> <br /> {{موضوع|تفکّر، آدم را خداشناس می‌کند|تفکّر/خداشناسی}} اما تفکّر چیست؟ تفکّر چیزی است که خدای تبارک و تعالی در مغز تو گذاشته است و باید با آن‌کار کنی. اگر در بیابان رفتی، باید تفکّر داشته‌باشی. یک برگ درخت را برمی‌داری، ببین چطور این برگ، لوله‌کشی شده‌است. {{دقیقه|5}} آیا در این درخت لوله‌کش برده‌اند؟ میلیارد لوله‌کش باید بیاید [و] لوله یک درختی را بکشد. خدا چه‌کار کرده‌است؟ یک لوله بزرگ وسط یک برگ گذاشته‌است، لوله‌های متعدد و ریزریزی هم در این برگ گذاشته که این برگ درخت آب‌بخورد. آقاجان! شما اگر برگ درختی را برداشتی، باید در فکر بروی که خالق چه کرده‌است؛ یا به یک بوته خربزه، یا به یک بوته گندم نگاه کن! کشاورزها می‌گویند هفتصد تا گندم می‌دهد. این آخر چه‌جور شده‌است؟ چه‌کسی کرده‌است؟ تفکّر، آدم را خداشناس می‌کند. اگر آدم تفکّر نداشته‌باشد، هیچ‌چیز ندارد. گفتم: خودرُو است. <br /> <br /> {{موضوع|با تفکًر باید القای خدا را احترام کرد|درباره متقی/تفکّر/القاء/احترام}} عزیز من! قربانتان بروم، من نمی‌خواهم بگویم که من تفکّر دارم که بخواهم شما را نصیحت کنم. نه، والله! بالله! از خدا خواستم، گفتم: خدایا! این‌ها زحمت می‌کشند، این‌ها رنج می‌برند، چیزی در دهان من القاء کن که به‌درد این‌ها بخورد. اصلاً خودم را، نه دیدم و نه گفتم. چرا؟ من کوچک‌تر از این حرف‌ها هستم؛ اما آقایان و رفقای عزیز من باید بدانند [که] این‌را از خدا خواستم و خدای تبارک و تعالی در دهان من القاء می‌کند. این‌ها هم با تفکّری که خدا به آن‌ها می‌دهد، القای خدا را احترام کنند؛ و گرنه من چه احترامی دارم!<br /> <br /> {{موضوع|مکّه امّ‌القری است، یعنی مادر زمین‌ها؛ زمین از زیر مکّه، به تمام قسمت‌ها کشیده‌شده، پس خانه تو هم بیت خداست|مکّه/امّ‌القری/خانه/بیت‌الله}} شما وقتی فکر می‌کنی، اگر اندیشه داشته‌باشی، خدای تبارک و تعالی اوّل آب را خلق کرد. حالا آدم ابوالبشر را که خلق کرده، آدم ماهی نیست که خدا او را در دریا بیندازد. باید زمین باشد؛ چون خدا می‌فرماید: من خلیفه در زمین قرار دادم. خدای تبارک و تعالی اراده کرد، مکّه‌معظّمه خلق شد. از زیر مکّه، به تمام عالم زمین‌ها کشیده‌شد. چرا به مکّه، امّ‌القری می‌گویند؟ یعنی مادر زمین‌ها. <br /> <br /> آقاجان من! قربانتان بروم، تفکّر یعنی این. حالا آن زمینی که خدا خلق کرد، برایش اسم گذاشت. اسمش را بیت‌الله یعنی بیت خدا گذاشت. چون با قدرت خدا خلق شد و کس دیگری خلق نکرد، شد بیت‌الله؛ یعنی بیت خدا. حالا خدای تبارک و تعالی آدم ابوالبشر را بی‌خود خلق نکرده‌است. اگر چیزی را بی‌خود خلق کند، کار لغو است و خدا کار لغو نمی‌کند. این زمین به همه عالم کشیده شده‌است. ما زمین را قطعه، قطعه کردیم، خانه درست کردیم. آقاجان من! اگر تفکّر داشته‌باشی، خانه تو، بیت خداست. <br /> <br /> {{موضوع|مکّه‌معظّمه تا زمانی بیت خدا بود که بُت‌خانه نشده‌بود؛ خانه شما هم تا وقتی ویدیو و اسباب لهو و لعب در آن نیاورید، بیت خدا است|مکّه/بیت خدا/بُت‌خانه/لهو و لعب/ویدیو}} مکّه‌معظّمه تا چه‌موقع بیت خدا بود؟ تا وقتی‌که بُت و مجسّمه در آن نگذاشته بودند. آن‌وقت که گذاشتند، بُت‌خانه شد. من از آقایان خواهش می‌کنم که اندازه‌ای تفکّر داشته‌باشند، اندیشه داشته باشند، ببینند حرف من چیست. من را اصلاً نبینند! حرف را ببینند! وقتی قرآن‌مجید را نگاه می‌کنی، می‌بینی یک کاغذ و مرکّب است؛ اما صدها، هزارها معنی دارد. {{دقیقه|10}} شخص را هیچ‌وقت نبینید! حرف را ببینید! از ابتدای زمانِ بعد از رسول‌الله {{صلی}}، تمام مردم که سقوط کردند، شخص را دیدند. آن شخصی را که باید ببینند، ندیدند؛ چون ولایت‌شان درست نبود. اگر ولایت تو درست باشد، حتی اگر کامل هم نباشد و تا حدّی ولایت داشته‌باشی، با چشم ولایت، ولایت را می‌بینی. <br /> <br /> والله! به‌دینم قسم! من عقیده‌ام این است که وقتی رسول‌خدا {{صلی}} امیرالمؤمنین {{علیه}} را معرّفی کرد و «الیوم أکملت لکم دینکم» نازل‌شد؛ یعنی دین تکمیل شد، آن‌ها که قبول نکردند، والله! چشم ولایت نداشتند. اگر چشم ولایت داشتند، امیرالمؤمنین علی {{علیه}} را قبول کرده‌بودند. یک پرده‌ای از ظلمت، جلوی چشم‌شان آمد، آن‌وقت دیگر نور را ندیدند، ولایت را ندیدند، دنبال «من»شان رفتند. <br /> <br /> رفقای‌عزیز! قربان‌تان بروم! من خواهشمندم قدری با فکر این حرف را نگاه کنید و در دل‌تان راه بدهید! حالا از زمینی که از زیر کعبه کشیده شده، جناب‌عالی یک قطعه زمین گرفته‌ای. آن موقع که کعبه بت‌خانه شد، دیگر بیت خدا نبود، به آن می‌گفتند بت‌خانه. آیا شما اندیشه کرده‌اید که خانه شما هم بیت خداست؟ تا چه‌موقع بیت خداست؟ تا آن‌وقت که ویدیو در آن نیاوری، یک اسباب لهو و لعبی که خدا و پیغمبر {{صلی}} منع کرده‌است، در آن نیاوری، این‌خانه، بیت خداست. این بیت خدا شد، چرا؟ این زمین کشیده‌شد. من یک مثالی بزنم. روفرشی هر قدر هم بلند باشد، می‌گویند روفرشی است. زمین مانند یک روفرشی از بیت خدا کشیده‌شد در تمام عالم و خانه شما هم بیت خداست. <br /> <br /> {{موضوع|اگر در خانه خود امر خدا را اطاعت کنید، خانه شما بیت خدا و بچّه شما مثل عیسی، آیات خدا می‌شود؛ بیت منحصر به ولایت است|اطاعت‌امر/بیت خدا/خانه/آیات خدا/ولایت}} ما باید تفکّر داشته‌باشیم. مریم در بیت خداست. چه‌ چیزی را به عمل آورد؟ عیسی را. اگر شما واقعاً در این بیت، امر خدا را اطاعت کنی، بچّه شما عیسی می‌شود؛ یعنی آیات خدا. زمین که بیت خداست، بچّه شما هم آیات خدا می‌شود. من خواهشمندم یک اندازه‌ای تفکر داشته باشید، ببینید چه می‌گویم. حالا که فاطمه بنت‌اسد آمده است و درد زایمان گرفته‌است، به خدا عرض می‌کند که درد را به‌من آسان کن! خدا می‌فرماید: داخل خانه شو! ایشان سه‌روز داخل خانه بوده‌است، در تمام مکّه عبرت‌انگیز شد. حالا به مریم می‌گوید: اُخرج! خارج شو! چرا؟ بیت، باید منحصر به ولایت باشد؛ یعنی خدا، اوّل که به ابراهیم امر کرد که خانه را بسازد، دارد زایشگاه فاطمه بنت‌اسد را می‌سازد. {{دقیقه|15}} تمام مردم باید دور زایشگاه علی {{علیه}} بگردند. <br /> <br /> چرا کسانی‌که امیرالمؤمنین {{علیه}} را قبول ندارند حجّ‌شان درست نیست و بیشترشان اهل جهنّم‌اند؟ چون اعتقاد ندارند. تو که اعتقاد داری. توجّه! این‌جاست که می‌گویم توجه بفرمایید. حالا مریم پای درخت رفته، درخت خشک فوراً رطب داده، امر می‌شود که یا مریم! درخت را تکان بده! رطب می‌افتد، تو بخور! گفت: خدایا! وقتی من در خانه تو بودم، غذا سه وعده برایم می‌آمد، حالا که آیاتت را به‌من دادی، خودت گفتی که آیات است، بچّه من دارد حرف می‌زند که من آیات هستم، حالا من زن بروم درخت [را] تکان بدهم که خرما بیفتد؟ گفت: یا مریم! آن‌موقع دربست، حواست پیش من بود، حالا پیش بچّه‌ات رفته‌است. <br /> <br /> {{موضوع|«من» را کنار بگذارید و خدا را در کار بیاورید|منیّت}} خانم‌عزیز! آقای‌عزیز! تو که در بیت خدا هستی، حواست کجاست؟ «من»ات برود کنار. ما تفکّر نداشتیم. درس اخلاق خانوادگی، نه به ما گفته‌اند و نه خودمان داشته‌ایم. این آقا از هفت‌سالگی مدرسه رفته است و درس خوانده است و مهندس شده‌است. آن‌آقا هم دانشجو شده، آن‌آقا هم عالم شده، آن‌هم واعظ شده، آن‌هم آیت‌الله‌العظمی شده؛ اما درس خانوادگی نخوانده‌است. درس خانوادگی، حرف دیگری است. <br /> <br /> من نمی‌گویم شما تقصیری دارید؛ اما تفکّر کم بوده است که به‌فکر بیفتیم که خانواده هم‌ درس می‌خواهد. این خانم در خانه آمده، «من» دارد. آقا هم «من» دارد. باباجان! قربانتان بروم، فدایتان بشوم، «من» را کنار بگذار و خدا را در کار بیاور. این آقا، بنده‌خدا می‌خواهد پدرش را مهمان کند، به خانمش می‌گوید: خانم! من می‌خواهم پدر و مادرم را مهمان کنم. خانم می‌گوید: نه! چرا؟ «من» را احترام نکرده‌است. وقتی آمده که برود، رویش را از «من» برگردانده‌است. از «من»! دائم می‌گوید «من»، باباجان! «من» را کنار بگذار! خدا را در کار بیاور! آقا! شما هم همین‌جور، به شما هم می‌گویم. به خانم می‌گوید: «من» گفته‌ام این‌کار را بکن! چرا نکردی؟ «من» به تو گفتم، چرا این‌کار را نکردی؟ چرا «من» را احترام نکردی؟ آخر تو هم «من» داری، تو او را «من» می‌کنی، او هم تو را. هر دوی شما «من» دارید. «من» را کنار بگذارید!<br /> <br /> {{موضوع|اگر مردی برای عائله‌اش کار کند و در این راه بمیرد، جزء شهداست؛ اگر زنی هم خانه‌داری کند و امر شوهرش را اطاعت کند، جزء شهداست؛ اما این تا وقتی است که «من» را کنار بگذارند|کار/خانه‌داری/اطاعت‌امر شوهر/منیّت}} حالا من نتیجه کنار گذاشتن «من» را می‌گویم. بیایید اقتصادی شوید؛ یعنی تجارت کنید! چگونه تجارت کنیم؟ حدیث و روایت را قبول کنیم، ایمان به آن داشته باشیم. آقا! به شما می‌گوید: اگر برای عائله‌ات کار کردی، «جهاد فی سبیل‌الله» است. اگر در این حال مُردی، جزء شهدای هستی. چه‌چیزی به خانم می‌گوید؟ وقتی آیه جهاد نازل‌شد، یک عدّه‌ای از زنان نزد زنی به‌نام سوده آمدند و گفتند: به پیغمبر {{صلی}} بگو [که] مگر ما بشر نیستیم که آیه جهاد، زن را منع کرده‌است؟ فوراً جبرئیل نازل‌شد: یا محمّد! به این‌ها بگو: اگر شما خانه‌داری بکنید و امر شوهرتان را اطاعت کنید، جزء شهدا هستید. آقاجان من! تو جزء شهدایی، او هم جزء شهید [است]؛ اما چه‌موقع؟ وقتی‌که «من»‌ات را کنار بگذاری! <br /> <br /> تو «من»‌ات رهبری‌ات می‌کند. خانم عزیز: گوش بده! الآن شما یک خوراک و آبی دست همسرت می‌دهی؛ روایت صحیح داریم، می‌فرماید: {{دقیقه|20}} اگر کسی به یک مؤمن آب بدهد، یکی از اولاد اسماعیل را خریده است و در راه خدا آزاد کرده‌است. همسر عزیز شما هم آب می‌خورد و سلام به امام‌حسین {{علیه}} می‌دهد. این‌هم ثواب یک زیارت را می‌برد. <br /> <br /> از کجا می‌گویم؟ روایت داریم: شخصی کارگر بود و برای موسی‌بن‌جعفر {{علیه}} کار می‌کرد. هر موقع بلند می‌شد، می‌دید که آقا موسی‌بن‌جعفر «أبکی، أبکی» می‌گوید. آمد [و] گفت: آقاجان! من خیلی حسرت به حال شما می‌بردم؛ اما من خسته بودم و خوابیده بودم. حضرت مرتّب می‌گفت: تو کار شایسته‌ای کردی، تو کار شایسته‌ای کردی. گفت: آقاجان! من چه کرده‌ام؟ حضرت فرمود: تو شب، پا [بلند] شدی و آب خوردی و سلام به جدّم، امام‌حسین {{علیه}} دادی و لعنت به موکّلان آب فرات کردی. آقاجان من! بیا «من»‌ات را کنار بگذار! <br /> <br /> {{موضوع|خدا می‌فرماید: سه چیز به تو دادم، منّت سرت گذاشتم: ولایت، زن خوب، خانه خوب؛ زن خوب و خانه خوب را خدا در اطراف ولایت می‌برد!|ولایت/زن خوب/خانه خوب/اتّصال به ولایت}} یک‌روایت می‌گویم که خیلی جالب است؛ البته اگر معنی‌اش را بفهمیم. اگر من معنی و عصاره روایت را نفهمم، فقط یک‌روایتی گفته‌ام. در زمان امام‌صادق صلوات‌الله و سلامه علیه، قُرّاء قرآن مقامی پیدا کرده‌بودند که همه دور آن‌ها رفته‌بودند. قرآن را خیلی قشنگ تفسیر می‌کردند. حضرت پِی [دنبال] این‌ها روانه کرد. گفت: در این آیه که خداوند می‌فرماید: من منّت می‌گذارم، برای چه‌چیزی منّت می‌گذارد؟ کسی گفت: اگر کسی گرسنه باشد و بخواهد از بین برود و خدا سیرش کند. یکی گفت: اگر تشنه باشد، سیرابش کند. یکی‌دیگر گفت: اگر ندار باشد، دارایش کند. امام فرمود: اگر شما چنین کاری بکنید، آیا سر آن‌شخص منّت می‌گذارید؟ گفتند: نه. امام فرمود: شما خدا را کوچک‌تر کردید. گفتند: پس چیست؟ امام فرمود: از نعمت ما [اهل‌بیت]، از ولایت ما، سؤال می‌شود. <br /> <br /> حضرت می‌فرماید: خدا می‌گوید من سرِ کسی‌که ولایت به او دادم، منّت گذاشتم. از آن‌طرف هم می‌گوید: من سرِ کسی‌که زن خوب و خانه خوب به او دادم، منّت گذاشتم. باباجان! تو که این‌قدر زن، زن می‌کنی، خداوند او را در اطراف ولایت آورده. می‌گوید اگر من ولایت به تو دادم و منّت بر تو گذاشتم، زن خوب هم به تو دادم، منّت گذاشتم. چرا شما با زن‌ها بداخلاقی می‌کنید؟ چرا این‌قدر «من»، «من» می‌گویی؟ این بنده‌خدا از صبح چشم مالیده تا این‌که تو آمدی. تو می‌گویی: «من» گفتم این‌کار را بکن! «من» گفتم این‌جا را بروب! «من» گفتم چه کار کن! «من» چیست؟ «من» را کنار بگذار! خدا به تو منّت گذاشته [است]. <br /> <br /> حالا مبنای این حدیث چیست؟ من منظورم سر مبنای حدیث است که خدا یک زن و یا یک‌خانه خوب را در اطراف ولایت برد. این خانه‌ای است که بیت خدا باشد. این زن، باید در بیت خدا باشد؛ یعنی امر شوهرش را اطاعت کند. اگر در اطراف ولایت برد، این خانم باید ولایت را اطاعت کند. اگر ولایت را اطاعت کرد، کم‌کم به ولایت اتّصال می‌شود. این آقا هم اگر «من» خود را کنار گذاشت، به ولایت متّصل می‌شود. او بُت را در خانه گذاشته، تو هم «من» را در خانه آوردی. چه فرقی می‌کند؟ «من»‌ات را کنار بگذار! <br /> <br /> {{موضوع|حرف‌زن ریشه ندارد، خیلی از خانم‌هایتان توقّع نداشته‌باشید|زن/درباره متقی}}من به شما بگویم، من قدری که تفکّر می‌کنم {{دقیقه|25}} می‌بینم زن، حرف‌هایش ریشه‌ای نیست. این حرف را به شما مردان می‌گویم. این‌قدر از خانم‌هایتان توقُع نداشته‌باشید. حرف‌ِ زن، ریشه ندارد. {{درباره متقی|چند وقت پیش به زنم گفتم: من نزدیک هفتاد سالم هست، من را حلال کن! گفت: من از تو راضی نیستم. به‌دینم! این [زن] تا گفت من از تو راضی نیستم، رفتم و از آن‌موقع که او را گرفتم تا الآن، فکر کردم. دیدم کاری نکردم. تا شده مراعات ایشان را کردم، تا شده اطاعت کردم. حالا ما معصوم نیستیم، ممکن است حرف نامربوط هم زده‌باشیم. اما فکر کردم، چرا این‌جوری است؟ گفتم: زن! بگو تا رفع آن‌کار را بکنم. {{توضیح|ایشان یک‌مقدار چربی دارد و مرغ می‌خورد.}} آن‌وقت به‌من گفت: من به این خاطر از تو راضی نیستم که وقتی من یک ران مرغ می‌خورم و تکّه‌ای از آن‌را برای تو می‌گذارم، تو نمی‌خوری. ببین! وقتی فکر می‌کنی، می‌بینی تمام ناراحتی و ناجوری‌اش می‌آید روی من پیاده می‌شود؛ یعنی من را می‌خواهد. حالا من بگویم چرا از دست من ناراضی هستی؟ من این‌قدر به تو خدمت کردم، تو چیزی سرت نمی‌شود.}} آقا! دائم، «من»،«من» بکنی. وقتی خانمت قدری حرف زد، قدری تفکّر داشته‌باش! قدری تأمّل داشته‌باش! آخرش، می‌بینی شما را می‌خواهد.<br /> <br /> {{موضوع|قضیّه شخصی که خانمش به او گفته‌بود مبل‌مان را باید عوض کند و پاسخ پسر حاج‌شیخ‌عباس}} به‌قول پسر حاج‌شیخ‌عباس، گفت: ما یک‌دوستی داشتیم که بازار می‌رفت. هر وقت می‌رفتیم [او را ببینیم]، می‌دیدیم اوقاتش تلخ است. یک‌روز گفتیم: حاج‌آقا! چرا اوقاتت تلخ است؟ گفت: واقعیتش این است که ما دوازده‌هزار تومان سرمایه‌مان است. یک زن داریم، تا خانه می‌رویم، می‌گوید: دوازده‌هزار تومان را بده، این میز و مبل‌ها را عوض کن! تا می‌رویم خانه می‌گوید: عوض نکردی؟ ما چند دفعه به او گفتیم حالا برای تعویض می‌آید. گفت: تا می‌رویم می‌گوید: فلان‌فلان شده هنوز نیامده‌است؟ گفت: من یک‌چیز یادت می‌دهم. گفت: بگو! گفت: وقتی [زنت] گفت باید میزها عوض شود، بگو: خانم هم باید عوض شود. گفت: یک‌دفعه زنم گفت: این حرف تو نیست. این حرف شیخ است، حرف آخوند است که به تو زده‌است. اگر بگویی چه‌کسی گفته، من دیگر میز و مبل نمی‌خواهم. گفت: ما گفتیم. پسر حاج‌شیخ‌عباس گفت: دیگر ما را مهمان نکرد. حالا ما هم می‌خواهیم جوری بکنیم که ما را مهمان کنید؛ اما والله! این را گفتم که شما بخندید، من توی این حرف‌ها نیستم. <br /> <br /> منظور بنده این‌است: این‌که خدا گفت من ولایت به تو دادم، به تو منت گذاشتم، از یک‌طرف گفت: زن خوب به تو دادم، به تو منّت گذاشتم، خانه خوب به تو دادم، به تو منّت گذاشتم، باید این‌جا بیت خدا باشد؛ یعنی این‌جا مریم به‌وجود بیاید. باید این‌جا عیسی به‌وجود بیاید. این‌جا یک صداهایی بلند نشود که خدا غیر آن بکند؛ اگرنه خدای نخواسته خدا نعمت را از شما می‌گیرد. <br /> <br /> {{موضوع|خانم‌ها مبادا اگر همسرتان می‌خواهد پدر و مادرش را دعوت کند، مانع شوید؛ اگر این‌کار را کردید، این بچّه از چشم پدر و مادرش می‌افتد و خدای‌ناکرده ممکن است او را نفرین کنند؛ آن‌وقت حوادث به او می‌خورد|پدر و مادر}} یکی از گوینده‌های خیلی ولایتی به‌من گفت: من چند جا این حرف شما را زدم. آقا می‌خواهد پدر و مادرش را دعوت کند، خانم می‌گوید نه! کم‌کم طوری می‌شود که این بچّه از نظر پدر و مادر می‌افتد، خدای‌ناکرده پدر و مادر، نفرین می‌کنند. خانم‌عزیز! اگر این [پدر و مادر] به پسرش که همسر توست، نفرین کرد، تو خودت را آتش زدی. این بنده‌خدا برایش حوادث روی می‌دهد. حالا این‌که جهنّم می‌رود، هیچ‌‌چیز. والله! یک‌نفر از گوینده‌ها بود، خانمش با پدر و مادرش چپ شد. گفت: نرو و نده! این خیلی منبری اسمی بود و کار و بارش هم خوب شد. پدر و مادر دارد می‌سوزد. من به برادرش گفتم: چرا شما نرفتید واسطه شوید که این‌ها با هم خوب شوند؟! آخر، باباجان! این پدر پیر شده، این مادر پیر شده، ای خانم! این‌ها ثمره‌شان را به تو داده‌اند. حالا من به شما می‌گویم: نروید اوقات‌تان را تلخ کنید که بگویید فلانی این‌جوری گفت. نه، {{دقیقه|30}} حالا اگر می‌گوید نه، بگو خانم عزیز! این‌طور است. یک‌جوری این حرف را از کَلِه خانم بیرون کن! من واقع به شما می‌گویم. <br /> <br /> {{موضوع|قضیّه زنی که به‌واسطه اطاعت از همسر، خودش و پدر و مادرش آمرزیده‌شدند|اطاعت‌امر شوهر}} حالا از آن‌طرف، یک‌نفر در زمان پیغمبر {{صلی}} بود که مَرد این‌کار را کرد. روایت داریم. گفت: خانه پدرت نرو! من راضی نیستم. اتّفاقاً مسافرت رفت و مادر مریض شد. پیش پیغمبر {{صلی}} آمد، پیغمبر {{صلی}} فرمود: اگر گفته نرو! نباید بروی. مادر مُرد. باز هم پیغمبر {{صلی}} فرمود: اگر گفته نرو! نباید بروی. تا یک روزی همسرش آمد. وقتی همسرش آمد، قضایا را گفت. پیغمبر {{صلی}} فرمود: الآن جبرئیل نازل‌شد [و] گفت؛ ای زن! خدای تبارک و تعالی هم تو را [و] هم پدر و مادرت را آمرزید. چرا؟ این زن، اطاعت کرده‌است. حالا که اطاعت شوهرش را کرده، خدا خودش و پدر و مادرش را هم آمرزید. خانم‌های‌عزیز! بیایید شوهرهایتان را اطاعت کنید! <br /> <br /> {{موضوع|بیایید خانه خودتان را بیت خدا قرار دهید تا در آسمان‌ها نورافشانی کند|خانه/بیت خدا}} ببینید آقایان! من هم برای شما می‌گویم، هم برای آن‌ها. من با کسی رودربایستی ندارم. بیایید زندگی‌تان را بیت خدا قرار دهید! آن‌وقت روایت داریم، خانه شما به‌طوری می‌شود که بیت خدا می‌شود، نورفشانی در آسمان می‌کند. بیت خدا می‌شود. آیا شما تا حالا در این فکر رفته‌بودید که خانه شما بیت خداست؟ باباجان! چقدر زحمت می‌کشی مکّه می‌روی که معلوم نیست قبول شود یا نه. بیا تفکّر داشته‌باش. به روایت و حدیث گوش بده! خانه خودت، بیت خداست. ببین، مریم تا یک‌ذرّه محبّت بچّه به دلش رفت، خدا گفت: اُخرج! از خانه خارج شو! مریم درد در او ایجاد شد. مریم [یعنی] حیا، عفت، عصمت. تو یک بچه معصوم داری. کجا می‌خواهی بروی؟ والله در هر خانه‌ای بروی، می‌روی در ظلمت.<br /> <br /> {{موضوع|خانم‌ها! خانه شما، خودش بیت خداست. کجا به‌مسجد جمکران می‌روید و خودتان را به نامحرم نشان می‌دهید؟ افضل عبادت از برای زن این است که نه نامحرم او را ببیند، نه او نامحرم را|خانه/بیت خدا/نامحرم}} من امروز داشتم راجع‌به زمین و کوه‌ها صحبت می‌کردم که وقتی خدا این کوه‌ها را خلق کرد، کوه‌ها به‌هم بالیدند. گفتند: ماییم که لنگر زمین شدیم. یکی از کوه‌ها گفت: ما باید از کسی‌که ما را خلق کرده، تشکّر کنیم؛ ما که خلق نبودیم. فوراً تا کوه این [حرف] را گفت، جبرئیل نازل‌شد که تو بیت خدا شدی. تو شدی جایی‌که دعا در آن مستجاب می‌شود. <br /> <br /> آقاجان من! کجا می‌روی؟! چه فکری می‌کنی؟! خانم! کجا [به] مسجد جمکران می‌روی؟! من نمی‌گویم که مسجد جمکران نرو! تو ببین وقتی مسجد جمکران می‌روی، چقدر خودت را نشان نامحرم می‌دهی! خود خانه‌ات بیت است. باباجان! این حرف‌ها دیگر قدیمی شده. چرا پیغمبر {{صلی}} سر منبر می‌گوید: چه عبادتی افضل عبادت از برای زن است؟ همه در آن می‌مانند. امیدوارم خدا قسمت شما کند، اگر کرده، دوباره قسمتتان کند، بروید [و] ببینید! خانه حضرت زهرا {{علیها}} در مسجد است؛ یعنی به‌مسجد راه دارد. چرا؟ چون آیه نازل‌شد: یا محمّد! همه درها را ببند به‌غیر [از] درِ خانه علی {{علیه}}. این مبنایش این‌است. این‌قدر {{دقیقه|35}} این‌ها آمدند تا حتّی عموی پیغمبر و قوم و خویش‌ها [که ما هم ببندیم؟]؛ اما وحی آمد که همه درها را ببند! این‌ها در باز کرده‌بودند. تا حتّی گفت ناودان‌ها را عوض کنید! سر ناودان دعوا شد. جبرئیل نازل شد و گفت: حالا چند روزی باشد، دوباره عوض کنند؛ یعنی می‌خواست قال بخوابد. باید همه درها بسته شود، به‌غیر از در خانه علی {{علیه}}. خانم‌عزیز! کجا از چند فرسخی پا [بلند] می‌شوی [و به] مسجد جمکران می‌روی [و] خودت را نشان صد تا، دویست تا، پانصد تا، هزار تا نامحرم می‌دهی؟! حالا پیغمبر روی منبر می‌فرماید: چه چیزی از برای زن بهتر است؟ فاطمه‌زهرا {{علیها}} می‌گوید: نه نامحرم او را ببیند، نه او نامحرم را. روایت داریم: پیغمبر {{صلی}} سه‌مرتبه بلند شد، فرمود: زهرا! پدرت به‌قربانت! زهرا! پدرت به‌قربانت! زهرا! پدرت به‌قربانت! ما داریم چه‌کار می‌کنیم؟ من نگفتم مسجد نرو که بگویید این با مسجد جمکران درست نیست؛ اما من می‌گویم کاری بکن! خانه خودت، بیت خداست. اگر تو در مسجد می‌روی، من می‌گویم خانه تو، بیت‌الله است، خانه خداست.<br /> <br /> {{موضوع|اگر آن‌زمان می‌گفتند مسجد جمکران یا مسجد سهله بروید، به این جهت بود که در بیابان بروید، تا از هوا و هوس شهر بیرون بیایید و تفکّر به‌هم بزنید؛ اما الآن چه‌خبر شده؟ کجا می‌روید؟|مسجد جمکران/مسجد سهله/تفکّر/بیابان/شهر}} من این [مطلب] را به شما بگویم. من بارها گفته‌ام، چرا مسجد جمکران یا مسجد سهله بیرون بیابان است؟ مگر امام زمان {{عج}} در بیابان می‌رفته؟ نه. اگر آن‌زمان بیابان بوده، می‌گفته شما از توی شهر در بیا که تا آن‌جا که می‌روی، تفکّری به‌هم بزنی! حالا که این‌ نیست. حالا چه تفکّری به‌هم می‌زنی؟! آن‌جا چه‌خبر شده؟! آن‌موقع اگر می‌گفت مسجد سهله برو! {{توضیح|خدا ان‌شاءالله روزی‌تان کند، یک‌قدری از نجف بیرون است.}} چون باید شهر را بگذارد و در بیابان برود، تاریکی بیابان را ببیند، آن ستاره‌ها را ببیند، آن ظلمت را ببیند، هوا و هوس شهر از کَلِه‌اش بیرون برود. حالا تو کجا می‌روی؟! حالا چه‌خبر شده مسجد جمکران؟! آیا امام زمان {{عج}} را می‌بینی؟! <br /> <br /> {{موضوع|همان‌طور که در بیت خدا دعا مستجاب است، خانه شما هم تا وقتی بُت‌کده‌اش نکنید، بیت خداست و دعایتان در آن مستجاب است؛ بیایید با اطاعت‌امر، فردای‌قیامت، جواب‌گوی در و دیوار و خانه خود باشیم|اطاعت‌امر/خانه/بیت خدا/مستجاب‌الدعوه/ارادةالله/بُت‌کده/لهو و لعب}} خانم! برادر عزیز! بیایید امر را اطاعت کنید! اگر شما امر را اطاعت کردی، در بیت خدا هستی، دعایت هم مستجاب می‌شود؛ تو مستجاب‌الدعوه می‌شوی، تو ارادة‌الله می‌شوی؛ اما تا چه‌موقع؟ در صورتی‌که خانه‌ات را بُت‌کده نکنی. والله! ما فردا جواب همین قطعه زمین را نمی‌توانیم بدهیم. خود این زمین به ما می‌گوید [که] چرا این‌کار را کردی؟ در، دیوار، برگ، درخت همه حرف می‌زنند. <br /> <br /> تو از کجا می‌گویی ریگ حرف می‌زند؟ درخت حرف می‌زند، کلاغ حرف می‌زند؟ این حرف چیست که می‌زنی؟ من که بی‌روایت و حدیث حرف نمی‌زنم. وقتی پیغمبر {{صلی}} از کوه حرا می‌آمد، سنگ و ریگ همه به پیغمبر {{صلی}} سلام می‌کردند، تسبیح می‌گفتند. تو خیال می‌کنی [که] سنگ حرف نمی‌زند، ریگ حرف نمی‌زند، درخت حرف نمی‌زند. تو گوش نداری که بشنوی. تو گوشَت همیشه به رادیو و تلویزیون بوده؛ یا به ویدیو بوده؛ یا به حرف دیگر بوده. درِ گوشَت کاریه [تار عنکبوت] زده. تو بیا غیر امر خدا را به گوشَت دیگر راه نده! ببین می‌شنوی یا نمی‌شنوی. {{دقیقه|40}}<br /> <br /> {{موضوع|کسی‌که امر خدا را به امر خودش ترجیح دهد، هنوز یک اراده‌ای در مقابل خدا دارد و خودش را نابود نکرده؛ در صورتی‌که در مقابل خدا، اصلاً نباید هستی داشت|امر خود/امر خدا/هستی/نیستی}} ما یک روایت خیلی عجیب داریم. استاد عزیز ما، آقای شاه‌آبادی چند وقت‌ قبل، آنجا که ما بودیم، آمد. ایشان سؤالی کرد. به بنده گفت که این روایت در [کتاب] کافی است. [خدا] می‌گوید: اگر امر من را به امر خودت ترجیح بدهی، اوّلاً یک بینایی به تو می‌دهم، دوم روزی‌ات را فراوان می‌کنم، سوم در قلب مردم یک‌قدری جایت می‌دهم، چهارم یک‌جوری می‌کنم که خلاصه رفع گرفتاری‌هایت شود. گفتم: آقای شاه‌آبادی! قربانت بروم! این‌را برای من و تو گفته. {{توضیح|ما بی‌ادبی کردیم، او را هم آوردیم با خودمان. او یک مرد والامقام است. علم دارد، حلم دارد، دانش دارد. پسر شخصیتی است. در هر قسمتی بگویی مبراّست. اما ما این را گفتیم.}} بعد گفت: یعنی‌چه؟ گفتم: هنوز این [شخص] یک‌چیزی دارد، این هنوز یک‌اراده‌ای دارد. این هنوز مثل من و توست. ما باید در مقابل خدا اصلاً اراده نداشته‌باشیم. گفتم کسی هست که همیشه امر خدا را به امر خودش ترجیح بدهد. هست، در دنیا هستند؛ [اما] این [شخص] هنوز به جایی نرسیده. هنوز دارد با خدا معامله می‌کند، خرید و فروش می‌کند. این اصلاً چیزی نیست. یک‌چیزی از خودش دارد، یک‌اراده‌ای از خودش دارد. حالا اراده‌اش را به آن اراده ترجیح می‌دهد. این هنوز به کمال نرسیده. این هنوز خودش را نابود نکرده‌است. این هنوز یک هستی دارد. ما باید در مقابل خدا، اصلاً هستی نداشته‌باشیم. آن‌وقت ببین چه‌جور می‌شویم. آن‌وقت می‌بینی خدا نوازشت می‌کند، ولیّ‌الله‌الأعظم هم نوازشت می‌کند. <br /> <br /> {{موضوع|یک‌نفر را هدایت کنی، گویی عالَمی را هدایت کردی؛ چه‌کسی از بچّه شما بهتر که هدایتش کنید؟ به‌فکر بچّه‌های معصوم‌تان باشید|هدایت/بچّه}} آقاجان من! تفکّر داشته‌باش! شما حسابش را بکن! چقدر می‌خواهی در دنیا بمانی؟ تا حالا یک اشتباه‌هایی کردی. من به یکی از رفقای عزیز خودم گفتم: عزیز من! ما روایت و حدیث را باید احترام کنیم. حضرت می‌فرماید: اگر دل‌ یکی را خوش کردی؛ یعنی یک سر و سامانی به کسی دادی، فکر کسی بودی، یعنی یکی را هدایت کردی، خدای تبارک و تعالی می‌فرماید که من پای تو عالَم هدایت‌کردن را نوشتم. یعنی یک‌جوانی را هدایت کردی، انگار عالَم را هدایت کردی. <br /> <br /> عزیز من! گفتم چه‌کسی از بچّه تو بهتر است؟ چقدر در فکر این هستی که خانه‌مان را این‌جور کنیم! آخر، چه فایده‌ای دارد؟ یک‌جایی می‌خواهی بخوابی، یک‌جایی هم می‌خواهی بنشینی که داری. من والله! یک‌وقت‌ها به روی خودم نمی‌آورم. حرف می‌زنم، می‌بینم یک‌مقدار بعضی از رفقا از من ناراحت می‌شوند. بابا! به‌فکر این بچّه معصومت باش! هدایتش کن! <br /> <br /> {{درباره متقی|من نمی‌خواهم دوباره این حرف را بزنم. به‌دینم قسم! در این موشک‌باران، ما یک‌جایی رفتیم. {{دقیقه|45}} یک عباس کریمی است، یک باغ دارد، خیلی باغش مهم است. آخر یک آلونک آن بغل بود؛ شاید که یک متر و نیم در یک متر بود. به‌دینم قسم! من حسرت به این آلونک می‌بردم. می‌گفتم: خدایا! می‌شود من در این آلونک بروم [و] اتّصال به تو باشم؟ باباجانِ من! عزیزجان من! قربانت بروم، ببین کجا به خدا اتّصال می‌شوی؟ چرا این‌قدر در فکر این هستی که خانه‌ات را این‌جوری کنی؟ اگر تو اتّصال به خدا شدی، خوب است. به‌دینم قسم! من یک چشمک [نیم نگاه] به آن باغ زدم. رفتم این‌جا، دیدم این‌جا خوب است. آن‌جا خوب است که ما اتّصال به خدا باشیم.}} تمام عالَم فانی می‌شود، چرا ما تفکّر نداریم؟! باباجانِ من! چرا این‌قدر در این فکر هستید که خانه‌ات را این‌جور کنی؟!<br /> <br /> {{موضوع|قضیّه شدّاد|شدُاد}} حالا گیرم مثل نمرود یا شدّاد، بهشت هم ساختی. خدا نگذاشت در آن نگاه کند. اتّفاقاً خدای تبارک و تعالی به جبرئیل [عزرائیل] امر کرد، تو دلت برای چه‌کسی سوخته این‌همه جان بنده‌های من را گرفتی؟ جبرئیل گفت: خدایا! امر تو را اطاعت کردم. گفت: برای چه‌کسی رقّت کردی؟ گفت: برای دو نفر. یکی وقتی‌که دریا طوفانی شد، کشتی [غرق شد]. زنی به تخته پاره‌ای اتّصال بود. از دریا این‌طرف آمد، آبستن بود. گفتی جان مادر را بگیر! این زایید [و] بچّه در خاک و خُل افتاد. دائم دهانش را باز می‌کرد و هم می‌گذاشت. من دلم برای آن بچّه سوخت. یکی هم برای شدّاد (یا نمرود) یک‌قدری رقّت کردم. چندین‌سال این بهشت را ساخت، حالا تا روزی که می‌خواست در این‌جا وارد شود، گفتی جانش را بگیر! یک‌نگاه در این [بهشت] نکرد. عزیز من! قربانت بروم، تو همان می‌شوی، نگاه به آن نکرد. ما کجاییم؟! <br /> <br /> {{موضوع|وقتی قانع و راضی شدی، خدا هم از تو راضی می‌شود|قانع و راضی‌بودن/رضایت خدا}} من فدای یک‌نفر از رفقا بشوم، والله حرف ندارم [که] فدایش بشوم، به‌دینم! راست می‌گویم. به ولایت رسته است، ولایتش قدری کامل شده [است]. {{توضیح|من بعضی وقتها یک حرف‌هایی می‌زنم؛ اما این حرف که می‌زنم، می‌خواهم در آن یک‌حرفی را پیدا کنم. وگرنه حرفم این‌نیست.}} من به ایشان گفتم: شما با این‌که مهندس هستی، یک محلّی آمدی [زندگی می‌کنی] که یک‌مقدار فقیرنشین هست. گفت: فلانی! من حسابش را کردم، دیدم این [خانه] را بخواهم عوض کنم، باید چند میلیون روی آن بگذارم. چند میلیون را به برادرانم، به کسی می‌دهم. من اسمش را نمی‌خواهم بیاورم، والله! روح من را شفا داد. دیدم این [شخص] قانع است. وقتی قانع شد، راضی هم هست. آقاجان من! باید قانع و راضی باشی. اگر قانع و راضی شدی، خدا از تو راضی هست. <br /> <br /> بگذار روایتش را به شما بگویم. حضرت‌موسی به خدا گفت: خدایا! من چطور بفهمم که از من راضی هستی؟ گفت: اگر تو راضی هستی، من هم از تو راضی هستم. این‌هم روایتش. بابا! بیایید از خدا راضی باشیم. ما همیشه چند تا طلب‌کاری از خدا داریم. چرا این‌جا را این‌جوری کردی؟ چرا این‌جا را این‌جوری نکردی؟ چرا با «من»، «من»، «من»، «من»؟ بابا! این حرف‌ها را وِل کن! بیا حرف بشنو! <br /> <br /> {{موضوع|اگر به لقاء رسیده‌باشید، تمام لذّت‌های عالم، پیش شما ذلّت است|لقای خدا/لذّت/ذلّت}} {{درباره متقی|به‌قرآن مجید! به روح انبیاء! به روح امام زمان! گاهی وقت‌ها می‌گویم: من یک‌شب را که با خدا حرف می‌زنم، خدا می‌گویم، علی {{علیه}} می‌گویم، به تمام عالم نمی‌دهم. خدایا! اگر من دروغ می‌گویم، من را به دین یهودی بمیران! بدانید والله این را دارم برای روح شما می‌گویم، شما باید این‌جوری بشوید! یک «الله» گفتن، یک خدا گفتن، به یک عالم می‌ارزد. یک علی‌گفتن، به یک عالم می‌ارزد. این‌قدر خانه، خانه نکن! ببین من چه می‌گویم! به روح تمام انبیاء! اگر به لقاء بسته باشید، تمام لذت‌های عالم پیش‌تان ذلّت است. برس تا ببینی که من راست می‌گویم یا نه؟ {{دقیقه|50}} همه‌اش ذلّت است.}} <br /> <br /> باباجان! بیا عزّت پیدا کن! بیا ایمان به آخرت داشته‌باش! بیا کارسازی کن! بیا به‌فکر خودت باش! چرا می‌گوید اگر کسی را هدایت کنی، عالَم را هدایت کردی؟ بیا عالَم هدایت‌کردن را قبول‌کن! این‌که می‌گوید اگر خودت را شناختی، خدا را شناختی، ما نمی‌فهمیم [که] خدا به ما چه می‌گوید. از خدا فهم بخواه تا بفهمی. حُسن یوسف آن است که یوسف را آفریده‌است. همه‌اش نگاه [به] خوشگلی یوسف می‌کند. برو در فکر ببین چه‌کسی او را آفریده؟ چه‌کسی درست‌کرده؟ <br /> <br /> {{موضوع|زیارت مؤمن به مثابه زیارت دوازده‌امام، چهارده‌معصوم است|زیارت مؤمن/زیارت دوازده‌امام چهارده‌معصوم}} باباجان! تو به جایی می‌رسی که زیارت تو به زیارت دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}} می‌رسد. خودت را نفروش! چرا خودت را ارزان می‌فروشی؟ مگر عقل نداری؟ بیا از خدا عقل ولایت بخواه! بعد ببین این حرف‌ها درست‌است، بعد ببین از این حرف‌ها لذّت می‌بری یا نه؟ آن‌وقت می‌گویی خدایا! فلانی را بیامرز! خدا او را بیامرزد. والله! آن‌وقت که از آن لذّت بردی، برای من طلب‌مغفرت می‌کنی. <br /> <br /> باباجانِ من! شخصی خدمت امام‌صادق {{علیه}} آمد، عرض کرد: یابن‌رسول‌الله! من دلم می‌خواهد زیارت شما بیایم؛ اما عربی هستم، راهم دور است. {{توضیح|مثل الآن که ماشین و طیاره و هلیکوپتر نبوده‌است. لابد الاغی داشته و راه دور بوده‌، غبار بوده، آسفالت نبوده است.}} حضرت فرمود: آیا می‌خواهی جمع ما را زیارت کنی؟ گفت از این بهتر چیست؟ گفت: آن‌اطراف یک مؤمن و کسی‌که دوست ماست را برو زیارت کن! باباجان! عزیز من! قربانت بروم، اگر شما دوست این خانواده باشی، تو به جایی می‌رسی که زیارت تو، ثواب زیارت دوازده‌امام، چهارده‌معصوم دارد. تازه این‌را می‌دهد به آن [کسی] که او را زیارت کرده، حالا مؤمن چیست را من نمی‌دانم؟! آن‌را نگفته‌اند و من هم یک‌قدری دلم می‌خواهد روی حدیث و روایت حرف بزنم. من نشنیده‌ام که حالا او چقدر قیمت دارد.<br /> <br /> {{موضوع|قلب مؤمن، جای خدا و ولایت و زیارت‌گاه ملائکه است|قلب مؤمن}} باباجانِ من! قربان شما بروم، شما به جایی می‌توانی برسی که قلب شما، دل شما، زیارت‌گاه ملائکه باشد. خانم! کجایی؟ کجا این‌قدر به این طلا و یک چادر نازک پرپری دلت را خوش می‌کنی؟ چه‌کار ما می‌کنیم؟! آقاجان من! بیا به این حرف‌ها ایمان بیاور! قلب یک مؤمن یا مؤمنه طوری است که امام‌حسین {{علیه}} می‌فرماید: قبر من در دل آنها است. یا وقتی شیطان به خدا گفت: من می‌خواهم در قلب بنی‌آدم بروم، خدا فرمود: قلب، جای من است، جای ولایت است. آن‌وقت خدا در قلب توست، علی {{علیه}} در قلب توست. قبر امام‌حسین {{علیه}} در قلب توست. <br /> <br /> {{موضوع|خودتان را ارزان نفروشید|خودفروشی/لهو و لعب}} کجا خودت را می‌فروشی؟! رفقا! خودفروشی که می‌گویم؛ نه آن خودفروشی که «نستجیر بالله» یک‌حرف‌هایی باشد، من می‌گویم شما این [قدر] قیمت داری، ارزان خودت را می‌فروشی. یعنی به یک خانه خودت را می‌فروشی، به یک هوا خودت را می‌فروشی، به یک مجلس خودت را می‌فروشی، به یک لهو و لعب خودت را می‌فروشی، به یک تلویزیون خودت را می‌فروشی. من اگر که می‌گویم می‌فروشی، این‌جوری می‌گویم. آن‌وقت خودت، خودت را نمی‌شناسی. اتّفاقاً روایت داریم، حضرت می‌فرماید: مؤمن، خودش را نمی‌شناسد، اگر خودش را بشناسد، ممکن است عُجب پیدا کند. <br /> <br /> پدر من! عزیز من! قربانتان بروم، این‌که می‌گوید اگر خودت را شناختی، من را شناختی یعنی این‌جور [بشناسی]؛ آن‌وقت این دل شما، قلب شما، روح شما طوری می‌شود که محلّ نزول ملائکه {{دقیقه|55}} می‌شود. چرا ما تفکّر نداریم؟! <br /> <br /> {{موضوع|تمام توجّه‌تان به ناموس‌تان باشد، ناموس‌تان هم توجّه‌اش به شما باشد؛ مثل امام‌حسین که تا آخرین نَفَس به‌فکر ناموسش بود و رُباب که پاسخ داد و تا آخر عمر سر قبر امام‌حسین گریه کرد|ناموس/امام‌حسین/رباب}} آدم از تفکّر به این‌جا می‌رسد. من دوباره برگردم، حرفم را تکرار کنم. ببین خانم‌عزیز! شما جزء شهدا شدی، همسر عزیزت هم جزء شهدا شد. اگر شما خانه‌داری کنی، امر آقایت را اطاعت کنی، امر آقایت، امر خداست، خدا گفته اطاعت‌کن! اگر یک خوراک و آب دست ایشان دادی، محض خدا بده! اگر ایشان رفت و کار کرد، محض خدا باشد. بداند این زن، ناموسش است. ناموس‌پرست باشد. شما ببینید آقا امام‌حسین {{علیه}} چه‌کار می‌کند؟ تا آن دمِ آخر نگاهش به حرمش است، به خیام حرمش است. آقاجان! باید تو این‌طور باشی. تمام هوا و هوَست کنار برود. تمام توجّهت به ناموست باشد. ناموست هم باید تمام توجّهش به تو باشد. <br /> <br /> {{روضه|اگر امام‌حسین {{علیه}} می‌گوید قبر من در دل دوستانم است؛ یعنی این. امام‌حسین {{علیه}} چه‌کار کرد؟ تا آن آخرین نَفَس، نگاهش به خیام حرمش است. ناراحتم این حرف را بزنم. به قلب امام‌حسین {{علیه}} تیر خورده‌است. ابن‌سعد می‌گوید که اگر حسین خدعه کرده، رُو به خیمه‌هایش بروید! حالا رُو به خیام حرمش می‌روند. سر زانو بلند می‌شود [و] می‌گوید: «یا شیعیان ابوسفیان! دینُکم دینارُکم.» شما که دین‌تان را به دینارتان دادید، غیرت‌تان کجا رفته؟ کجا رُو به حرم رسول‌الله {{صلی}} می‌روید؟ حالا رُباب، خانم‌عزیزش هم پاسخ داد. روایت داریم وقتی امام‌حسین {{علیه}} شهید شد، تا آخر عمرش سر قبر امام‌حسین {{علیه}} گریه کرد. بنی‌اسد رفتند چادر آوردند، برای ایشان خیمه زدند. تا آخر عمرش آن‌جا نشست.|امام‌حسین}} <br /> ما چه می‌گوییم؟! ببین این‌ها چه‌کار دارند می‌کنند؟ ولایت، یعنی این. ما کجاییم؟! چرا فکر نمی‌کنیم؟! چرا اندیشه نداریم؟!<br /> <br /> اگر شما اطاعت کنی، «من»‌ات را کنار بگذاری، زندگی‌ات، زندگی شیرینی می‌شود. مگر ما چه می‌خواهیم؟! آقاجان من! قربانتان بروم، خب ما می‌خواهیم بعد از این زندگی بافشار، [در خانه آرامش باشد]. خانم‌عزیز! زندگی خیلی ناجور شده‌است، یک مرد بیرون می‌رود، چقدر با مشکلات برخورده؛ حالا در بیت خدا آمده، تو نوازش کن!<br /> <br /> {{موضوع|روضه حضرت زهرا|حضرت زهرا}} {{روضه|من قول به رفقای‌عزیزم دادم که دو کلام روضه بخوانم. الآن یادم آمد. یک‌چیزهایی است [که] این‌ها القایی است. من این کلام را از منبری‌ها و علماء نشنیده‌ام. وقتی حقّ امیرالمؤمنین {{علیه}} را بردند {{دقیقه|60}} و پهلوی زهرای‌عزیز {{علیها}} را شکستند، محسنش سقط شد، بازویش را شکستند، سیلی به او زدند. این‌ها جفت‌شان در خانه آمدند. وقتی علی {{علیه}} به زهرا {{علیها}} نگاه می‌کرد، خیلی خجالت می‌کشید. می‌دید اگر محسنش سقط‌شده، به‌واسطه علی {{علیه}} شده، اگر بازویش شکسته، می‌خواسته حمایت از ولایت، از علی {{علیه}} بکند. اگر سیلی‌خورده، به‌واسطه علی {{علیه}} بوده. این است که می‌گویم کسی نگفته، این انشای خود من است. این مثل همان است که آقا ابوالفضل {{علیه}} گفت: من را خیمه نبر! این‌ها خجالت می‌کشند. این‌ها به‌من گفتند [که] برو آب بیاور! حالا می‌بینند من دست و پایم این‌جوری شده، تا آخر عمر می‌سوزند. برادر! من را [به خیمه] نَبَر! حالا علی {{علیه}} نگاه به زهرا {{علیها}} می‌کند، می‌بیند زهرا {{علیها}} بازویش شکسته، می‌بیند محسنش این‌جوری شده، پهلویش شکسته، صورتش نیلی است. همه این‌ها را می‌بیند [که] محض او این‌جور شده. علی {{علیه}} حسابش می‌کند که زهرا {{علیها}} محض علی {{علیه}} این‌جوری شده، یعنی محض ولایت؛ خیلی ناراحت است. این‌جایش را روایت داریم که علی {{علیه}} گریه می‌کرد. زهرای‌عزیز {{علیها}} می‌آمد [و] اشک‌های علی {{علیه}} را پاک می‌کرد. باز علی {{علیه}} در قلبش ناراحت‌تر می‌شد. [زهرای‌عزیز {{علیها}}] می‌گفت: علی‌جان! پدرم فرمود: {{توضیح|ببین این‌جا هم دارد امر پدرش را اطاعت می‌کند. آقایان! خانم‌ها! بیایید امر رسول‌الله {{صلی}} را اطاعت کنید!}} اگر مظلومی را نوازش کنی، خدا خوشش می‌آید، آیا از تو مظلوم‌تر کسی هست؟ حالا دارد اشک‌های علی {{علیه}} را پاک می‌کند.|حضرت‌ابوالفضل|حضرت زهرا}}<br /> <br /> {{موضوع|اگر همسرتان را محض شهوت و غیر امر خدا بخواهید، فردای‌قیامت، جهاد اکبر قسمت شما نمی‌شود|جهاد اکبر/شهوت}} رفقای عزیز! ببینید می‌گوید پدرم گفت، خدا گفت مظلومی را نوازش کن. خانم‌ها! بیایید محض خدا، محض امام، شوهرهایتان را بخواهید! رفقای‌عزیز! شما هم خانم‌هایتان را محض خدا بخواهید! والله! اگر محض شهوت، محض چیز دیگری بخواهید، قیامت به شما می‌گویند: تو خانمت را محض شهوت خواستی، {{دقیقه|63}} جهاد اکبر قسمت تو نمی‌شود. اگر به این خانم به زور گفتی [که] برو آب بیاور و او ناراحت بود، نمی‌توانی با این آب، وضو بگیری [و] نمی‌توانی [آن‌را] بخوری. «لا إکراه فِی الدّین» دین، اکراه ندارد. ما چه‌کار می‌کنیم؟! بیایید زندگی علی {{علیه}} را ببینید!<br /> <br /> [[رده: نوارها]]<br /> [[رده: موضوع بررسی نشده]]<br /> <br /> {{یا علی}}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AA&diff=2526 2026-08-09T01:49:31Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10299}}<br /> <br /> اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم<br /> <br /> العبد المؤید الرسول‌المکرم ابوالقاسم محمد<br /> <br /> '''السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته'''<br /> <br /> {{موضوع|عدالت و ولایت توأم به هم هستند، از عدالت به ولایت می‌رسید|عدالت}} ما به شما قول دادیم که عدالت را یک‌خرده افشا کنیم. عدالت با ولایت این‌ها توأم به‌هم است، گفتم عدالت با ولایت این‌ها توأم به‌هم است، از عدالت به ولایت می‌رسی، اول باید عدالت را مراعات کنی. {{موضوع|امتحان دنیا این است که هر کاری باید روی امر باشد؛ پرچم امر یعنی داشتن عدالت و ولایت|عدالت/اطاعت امر}} من بارها به شما گفتم باید افکارتان را، فکرتان را یک‌قدری پخش کنید، چون‌که عالم، دنیا حدودش معلوم نیست. آن‌وقت این حدود دنیا معلوم نیست، شما باید که در این حدود دنیا یک‌قدری کار کنید. اگر حدود دنیا را کار کردید، می‌فهمید که دنیا چنین ارزشی ندارد و دنیا را خیلی طلب نمی‌کنید. مطابق اموراتتان [دنیا را] طلب می‌کنید، یعنی اموراتتان قشنگ بگذرد. دنیا به منزله یک‌چیزی است که به‌اصطلاح شما را آوردند این‌جا امتحان کنند، ما [باید] امتحان پس بدهیم. امتحان دنیا این است که هر کاری که می‌خواهید بکنید باید روی امر باشد. من بارها گفتم اگر پرچم امر دست شما باشد، شما هیچ ناقصی ندارید. حالا پرچم امر از کجا می‌آید؟ از ولایت و عدالت می‌آید. <br /> <br /> {{موضوع|خدا عادل است و ظالم نیست؛ اگر عادل باشید، ظالم نیستید و وصل به توحید هستید|توحید/عدالت}} حالا شما ببین، وقتی‌که می‌خواهیم اصول‌دین را صحبت کنیم می‌گوییم اول توحید است یعنی خداشناسی؛ اما یک‌دفعه می‌گوییم خدا عادل است و ظالم نیست. پس معلوم می‌شود هر که عدالت ندارد ظالم است، بی‌رودربایستی. چون‌که ما اقرار می‌کنیم این خدای ما عادل است، حالا دلش می‌خواهد شما هم عادل باشید. اگر عادل باشید، ان‌شاءالله وصل به توحید می‌شوید.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که ولایت دارد، هم عدالت دارد و هم سخاوت؛ اما کسی که عدالت ندارد، ولایتش حلقی است و در قلبش خطور نکرده است|عدالت/ولایت حلقی}} من جای دیگر هم گفته‌ام اول ولایت است، بعد عدالت است، بعد سخاوت. اگر شما دارای ولایت شدی، آن‌وقت عدالت داری، سخاوت هم داری؛ اما اگر گفتی من ولایت دارم [در حالی‌که] عدالت نداری والله، بالله عدالتت نوک‌زبانی است؛ یعنی توی حلقت است، هیچ اثری [از] ولایت در قلب شما خطور نکرده. چرا؟ آن‌چه در عالم به فساد کشیده می‌شود مال بی‌عدالتی است. عزیزان من، شما باید حتمی عدالت را مراعات کنید. حالا چرا این‌قدر خدا درباره عدالت صحبت فرموده که این‌همه عدالت ابعاد دارد؟ من تا حالا عدالت را خیلی افشا نکرده‌بودم. <br /> <br /> {{موضوع|توحید و عدالت توأم به هم هستند؛ از توحید و عدالت به ولایت و یقین به روز قیامت می‌رسید|اصول دین/توحید/عدالت}} من دوباره تکرار می‌کنم، می‌گوید اصول‌الدین؛ اول توحید، دوم چیست؟ عدل. عدل یعنی عدالت، عدالت باید داشته‌باشی، حالا بعد می‌گوید سوم نبوت، چهارم امامت، پنجم معاد روز قیامت. چرا؟ شما از این‌جا باید شروع کنی، یعنی از خداشناسی باید شروع کنی بعد می‌رسی به توحید. {{دقیقه|5}} توحید و عدالت این‌ها توأم به‌هم است، آن‌وقت از آن‌جا می‌رسی به امامت، بعد امامت، معاد روز قیامت. معاد روز قیامت یعنی‌چه؟ یعنی ما یقین داشته‌باشیم به روز قیامت، اگر یقین به قیامت نداشته‌باشی سخی نمی‌شوی، کار مردم را راه نمی‌اندازی، چون‌که من گفتم که آن‌جا بالاخره برای شما انباشته می‌شود. <br /> <br /> {{موضوع|حقیقت ولایت از عدالت شروع می‌شود؛ به اینکه بگویید من ولایتی هستم نیست، باید امر ولایت را اطاعت کرد|حقیقت ولایت/عدالت/اطاعت امر}} این‌جا دو صف است: یک صف شیطان است، یک صف خدا و عدالت، گفتیم این‌ها توأم به‌هم است. یکی امر شیطان است، حالا اگر امر شیطان را اطاعت کردی خب جهنم می‌روی. [اگر] این امر [خدا] را اطاعت کردی که این خیلی ابعاد دارد، آن [امر شیطان اطاعت‌کردن] فقط می‌روی در جهنم. مثل همان است که [یکی را بعد از مرگش خوابش را دیدند] گفت این‌ها بی‌خود می‌گویند، ما از پلکان افتادیم صاف رفتیم در جهنم. پس آدم می‌تواند [ولایت را اختیار کند]، قربانت بروم، این‌جا [انتخاب در هر دو] مشترک است، خدا مخیرت کرده، طرف شیطان بروی یا طرف ولایت. حالا جانم، ولایت امر دارد، باید امر ولایت را اطاعت کنی. به این‌که [بگویی] من ولایتی‌ام که نیست، ولایت یک اسم است، آن‌آقا مثلاً دکتر ولایتی است، آن فامیلش ولایتی است. این یک اسم است اما حقیقت نیست، حقیقت ولایت از عدالت شروع می‌شود.<br /> <br /> {{موضوع|بشر باید چشم ماورایی داشته‌باشد و به هر چیزی با چشم عبرت نگاه کند؛ همان‌طور که بعضی خاک‌ها شوره‌زار است و هر چه در آن بکارید هیچ می‌شود؛ رفتن دنبال بدعت‌گذار هم همه اعمالتان را هیچ می‌کند|دنبال خلق رفتن/چشم ماورایی}} قربانتان بروم، فدایتان بشوم، شما الان ببین یک‌قدری می‌گویم که باید چشم ماورائی داشته‌باشید. اگر چشم ماورائی نداشته‌باشیم چشم ما چشم حیوانی است، یک‌چیزی بخوریم و یک‌چیزی ببینیم، این‌جا یک گردشی بیاییم. الان این‌جا که ما آمدیم، نمی‌خواهم اسم بیاورم آمدیم در این باغ، ما باید بفهمیم که به‌غیر این باغ، خدا باغ‌هایی برای ما خلق کرده، این باغ هرچه هست مصنوعی است. این مدت دارد، مدتش ان‌شاءالله امیدوارم که حالا صد سال باشد، این صاحب باغ ان‌شاءالله تا صد سال باشد اما بعد از صد سال سقوط می‌کند. چرا؟ این به دست‌رنج یک کسی‌که ولایتی است این‌را خلق کرده، الان این درخت را خلق کرده؛ اما به کمک خاک. خدای تبارک و تعالی یک جاذبه‌ای به این خاک داده، به آن گفته که این‌ها را دربر بگیر اما قوتت را به این درخت بده، خدا به خاک امر کرده.<br /> <br /> ببین، هر چیز را خدا مصداق گذاشته، این شیعه را گذاشته، آن سنی را گذاشته، این یهودی را گذاشته، آن مجوس را گذاشته، خاک هم همین‌ساخت است. مثلاً الان خاک‌هایی هست خاک شوره‌زار است، هرچه تویش بکاری هیچ می‌شود. پس این کشاورزها این‌ها را هیچ‌وقت در خاک شوره‌زار نمی‌ریزند، گندم را هیچ می‌کند، همه را هیچ می‌کند. شما هم همین‌است؛ اگر رفتی طرف بدعت‌گذار تمام اعمالت را هیچ کرده‌ای. اگر بدعت‌گذار را تصدیق کردی همه اعمالت را هیچ کرده‌ای. فرق نمی‌کند، خدای تبارک و تعالی یک نگاهی، نظری دارد از خاک تا نباتات، تا آسمان، تا زمین، دریاها. خدا یک‌نظر دارد، نظری به همه دارد، الان به این خاک امر کرده تو قوتت را بیاور به این‌ها بده. این درختی که الان کوچک است می‌نشانی، به قوت خاک این بزرگ می‌شود؛ اما به قوت خاک، به کمک آب.<br /> <br /> {{موضوع|تمام عالم تنظیم است؛ آبی که در اختیار شماست، مهریه زهراست، وقتی استفاده می‌کنید «سلام‌الله علی‌الحسین»، «سلام‌الله علی الزهرا» بگویید|آب/حضرت زهرا}} تمام این عالم تنظیم است، شما باید الان آب که به باغ می‌دهی، «سلام‌الله علی‌الحسین» بگویی، «سلام‌الله علی الزهرا» باید بگویی، آقایی که این آب را باز می‌کنی. بفهمی این آب مهر زهراست، این آب الان در اختیار شماست، آیا گفتی «سلام‌الله علی الزهرا»؟ سلام بر زهرای‌عزیز، درود خدا بر زهرا، {{دقیقه|10}} رحمت خدا بر زهرا، خدا می‌گوید زهرا خودش رحمت است؛ اما خدا [سلام به او] می‌گوید. هروقت [پیامبر] آمد [به معراج] سلام می‌گوید، سلام ما را به زهرا برسان؛ یعنی درود من به زهرا.<br /> <br /> {{موضوع|آنچه که فساد در این عالم هست از بی‌عدالتی است؛ آن‌دو نفر نه اینکه بی‌عدالتی کردند، اصلا عدالت را کشتند|عدالت}} عزیزان من، شما یک‌قدری باید در این فکر بکنید، آنچه که فساد در این عالم به‌وجود می‌آید روی بی‌عدالتی به‌وجود می‌آید. بی‌عدالتی یعنی خدانشناسی، بی‌عدالتی یعنی نبوت‌نشناسی، بی‌عدالتی یعنی قرآن‌نشناسی. بی‌عدالتی یعنی خدانشناسی، بی‌عدالتی یعنی امر خدا را اطاعت نکردن؛ اما عدالت، همه‌چیز در عدالت است. عزیزان من، شما اگر بخواهید عدالت را افشا کنید چقدر خوب است، شما الان عدالت را در خانه‌ات پیاده‌کن همه از تو راضی‌اند، عدالت را در امر پیاده‌کن، خدا از تو راضی است. ببین یک بی‌عدالتی این دو نفر کردند، چه فاجعه‌ای به‌وجود آوردند؟ اصلاً نه بی‌عدالتی کردند، عدالت را کشتند، زهرای‌عزیز را کشتند، حالا هم چقدر طرفدار دارند. «حب‌الزهرا حب‌الولایة»، حب زهرا حب خدا، حب زهرا حب نبوت، حب زهرا حب ولایت.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که دنبال خلق برود تا خلق تأمینش کند و یا به‌واسطه او عزت پیدا کند، بت‌پرست است نه خداپرست|بت‌پرستی/دنبال خلق رفتن}} حالا عزیز من، ما همه مدیون این ائمه‌طاهرین هستیم، چرا دست برمی‌دارید؟ عزیز من، چرا طرف خلق می‌روید؟ خیلی کلاه سرت می‌رود، اصلاً من عقیده‌ام این‌است: می‌گویم، کسی‌که برود طرفدار خلق [بشود]، یعنی [بخواهد] تأمین بشود، به تمام آیات قرآن این بت‌پرست است. یعنی خداپرست نیست که می‌خواهد یک خلقی تأمینش کند. یا به‌واسطه خلق عزت پیدا کند، این خدا را در قلب و در تمام اشیاءش کنار گذاشته، الان ببین چه‌خبر است در این دنیا. همین‌جور شدند که حالا خدا چه می‌گوید؟ {{موضوع|روح ولایت است؛ بی‌ولایت همه‌چیز جسم است، روح ندارد و مرده‌است اما شیعه حقیقی جسمش هم روح است و مرگ ندارد|روح/جسم}} این‌ها گفتند: «حسبنا کتاب‌الله»، کتاب خدا را ما قبول داریم. کجا کتاب خدا را قبول داری؟ کتاب خدا یک روح دارد، روحش علی است، روح قرآن امیرالمؤمنین است. من جداً می‌گویم هرکس حرف دارد بزند، اگر به‌من می‌گویند این‌را بگو، جوابش را هم به‌من داده‌اند. چرا [امیرالمؤمنین] روح است؟ بشر همه‌اش جسم است، چرا می‌گوید ایشان مُرد؟ چرا می‌گوید؟ جسم شما می‌میرد، تازه جسم شیعه واقعی هم نمی‌میرد، چرا؟ هستند دیگر، مگر حر [نیست که] جسمش هم در خاک [نمی‌پوسد]؟ خاک کوچک‌تر از آن است که به جسم شیعه واقعی جسارت بکند، [آن‌را] جزء خودش بکند، او خاک را جزء خودش می‌کند. ما هنوز به [شناخت] شیعه واقعی نرسیدیم، خاک به شیعه واقعی جسارت نمی‌کند. [مگر] رقیه‌عزیز [نیست که] گفت قبرش را آب گرفته؟ کندند دیدند آب گرفته، همان عبایی که حضرت‌زینب به او پوشانده عوض کفن، همان عبا به [تن] اوست. [قبر] حر را آمدند شکافتند، من مصداق می‌آورم برای شما، نگویید ایشان به‌اصطلاح غلو کرده، تو اصلاً غلو نمی‌فهمی چیست. اصلاً تو که می‌گویی غلو کرده، ولایت در قلبت نفوذ نکرده، ولایت حلقی داری. چه‌کسی می‌داند غلو یعنی‌چه؟ تو نمی‌فهمی، تو ادعای فهم می‌کنی، در صورتی‌که از همه نفهم‌تری. کسی‌که ولایت را نفهمد از هر نفهمی نفهم‌تر است. چرا می‌گوید «بل هم اضل»؟ از اضل بدتر است کسی‌که ولایت را نفهمد. <br /> <br /> {{موضوع|اعمال بی‌اتصال به روح یعنی ولایت، قبولی ندارند؛ قبولی اعمال به عدالت و ولایت است|اتصال به ولایت}} خوشا به حال شما رفقای‌عزیز که آمدید تمرین ولایت می‌کنید، {{دقیقه|15}} قربانتان بروم تمرین ولایت، امروز می‌گویم، این‌ها درس کلاس اول و دوم و آخر است. شما باید دیپلم دارید، لیسانس بگیرید، لیسانس از دیپلم بالاتر است، باید دکترا بگیری. دکترا [بگیری] نه دکتر جسم باشی، آقای‌دکتر، باید دکتر روح هم باشی. هم دکتر روح باشی هم دکتر جسم، هم دکتر جسم باشی هم دکتر روح. خب، دکتر روح چه‌جور بشوم؟ باید به روح اتصال باشی، کارهایت باید از طرف روح باشد. روح یعنی ولایت، روح یعنی امیرالمؤمنین، روح یعنی امام‌حسین، روح یعنی وجود مبارک امام زمان، آیا هستی یا نه؟ یا به همین دکتری خودت کفایت کردی، یک چهارتا دکتر به تو بگویند. این‌که به تو می‌گوید، این یک اسم است، اسم نجات‌دهنده بشر نیست. اسم مثل عبادت است، به‌دینم، عبادت نجات‌دهنده بشر نیست. چقدر این‌ها اهل‌تسنن عبادت می‌کنند؟ یک پیرمردی بود قرآن را در مسجدالحرام تا صبح ختم کرد، گفت خدایا ما را با عمر محشور کن! بفرما. این از روح رفته طرف جسم، چرا می‌گوید بعد از رسول‌الله این‌ها مرتد و کافر شدند؟ چرا؟ این‌ها که هم قرآن را قبول دارند، هم عبادت‌های خیلی چیز می‌کنند. یک‌دوستی داشتم ماه‌رمضان رفته‌بود حج عمره، می‌گفت همین‌جور تخت زده‌اند در کوچه و بازار و این‌ها، همین‌ساخت مدام می‌گویند بیا افطار کن، بیا افطار کن. انفاق‌های مهمی دارند؛ اما انفاق باید امضایش ولایت باشد، یعنی انفاق باید قبولی داشته‌باشد، تو که با امیرالمؤمنین نیستی، انفاقت قبولی ندارد. <br /> <br /> این عالم یک عالمی است تنظیم شده، این عالم یک عالمی است که خدا امر رویش گذاشته، این عالم یک عالمی است که می‌گوید «هو الخلق، هو الامر». این‌جور نیست که تو داری می‌روی. این ره که تو می‌روی به ترکستان است، به کردستان است، نه به بهشت، نه به فردوس، نه به ولایت. عزیز من، قربانت بگردم، کار تو باید آن‌جور باشد که قبولی داشته‌باشد، قبولی این چیست؟ قبولی‌اش ولایت است، عدالت است.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که عدالت دارد؛ تجاوزگر نیست، قانع و راضی است، جمع‌کننده مال نیست، در فکر برادر مؤمنش است|عدالت/سخاوت}} اگر عدالت داشته‌باشی تجاوزگر نیستی. عزیز من، من نمی‌خواهم بگویم، شما حسابش را بکن ببین امیرالمؤمنین یک بی‌عدالتی شده به یک بچه یهودیه. این بچه یهودیه در پناه اسلام بود نه آن یهودی‌ها که شما فکرش را می‌کنید، این‌ها می‌آمدند در پناه اسلام یک جزیه می‌دادند که راحت باشند. حالا [کسی] یک خلخال از پای این بچه یهودیه کشیده، خدا رحمت کند حاج‌شیخ‌عباس را، می‌گفت امیرالمؤمنین تا چندوقت نمازهای نافله‌اش را نشسته خواند، گفت کمر من عیب کرد. چرا کاری می‌کنید که کمر امام زمان عیب کند؟ چرا بی‌عدالتی می‌کنید به کمر امام زمان آسیب برسد؟ والله، امام زمان علی است، والله، امام زمان رسول‌الله است. خودش می‌آید می‌گوید منم نوح، منم آدم، منم پیغمبر آخرالزمان. چرا کاری می‌کنیم که کمر امام زمان عیب کند؟ کجا کمر امام زمان عیب می‌کند؟ موقعی‌که بی‌عدالتی کنی، موقعی‌که تجاوزگر باشی، موقعی‌که نزول بدهی یا نزول بگیری، به او [که می‌دهد] لعنت شده، به تو هم که می‌گیری لعنت شده، چرا این‌کار را می‌کنی؟ خب قانع و راضی بشو، پس تو آخر در این دنیا می‌خواهی چه‌کار کنی؟ تو الان حساب کن روزی چقدر خوراکت است؟ ببین اگر صد سال [زنده] بمانی داری، باز دوباره حرص می‌زنی این و این‌را درست می‌کنی. حالا روایتش را می‌خواهی؟ امام‌صادق فرمود حج می‌روند، عمره می‌روند، جاده هم صاف می‌کنند، سخاوت هم دارند، عاق پدر و مادر هم نیستند، ببین امام این‌جا را چقدر آگاهی دارد؟ می‌گوید اهل‌آتش است، دم از ما هم می‌زنند، می‌گوید دم می‌زنند. یابن رسول‌الله چرا؟ {{دقیقه|20}} دست‌هایش را این‌طور می‌کند، می‌گوید این‌جور مال را چنگ می‌زنند. با همان مال می‌رود عمره، با همان مال نماز می‌خواند، با همان مال مکه می‌رود، می‌گوید اهل‌آتش است، دم زدن اهل‌آتش است. تو باید حقیقت ولایت را داشته‌باشی، حقیقت یعنی با ولایت عمل کنی. خب حساب‌سال داشته‌باش، حالا حساب‌سال اگر داشته‌باشی تازه از ترس جهنم حساب‌سال داری. تو اگر راست می‌گویی غیر حساب سالت هم صدتومان، دویست‌تومان، هزار تومان انفاق‌کن. خب یک انفاق هم داشته‌باش، الان در رفقای من هستند، یک‌وقت می‌بینی به‌قدر صد تومان می‌آیند می‌دهند، می‌گویند مال هدایای امام زمان، هستند دیگر. من به قربان بعضی‌ها بروم، خیلی حواسشان جمع است، می‌دانند من نه سهم امام می‌خورم، نه رد مظالم، نه صدقه، نمی‌خورم، یک‌وقت می‌آورند می‌گویند این مال خودت. چقدر حواس همه‌تان جمع است؟ من از همه‌تان تشکر می‌کنم اما باز هنوز آگاهی ما کم است. خب این‌قدر روی‌هم نگذار، یک‌خرده از این بردار به‌غیر حساب سالت بده به یکی. امروز این‌را اطعام بکن، امروز این بنده‌خدا را چیز [کمک] کن. الان این بنده‌زاده می‌داند دیگر، الان این بنده‌خدا کسی است چرخ‌ساز است، اجاره‌خانه ندارد بدهد، چیز ندارد، خب من هر دفعه صد تومان، پنجاه‌تومان به او می‌دهم. این [اگر] به‌غیر از ترس جهنم یک‌چیز هم اضافه بدهید، خدا هم اضافه به شما می‌دهد. چرا من امروز این صحبت را کردم که خدای تبارک و تعالی خودش یک‌چیزی به شما می‌دهد؟ وقتی شما همه‌چیز شدید، تند می‌شود اگرنه می‌گفتم، خدا هم چیزهایی به تو می‌دهد. چرا می‌گوید امام‌حسین هرچه داشت داد؟ خدا هم هرچه دارد، می‌دهد به امام‌حسین. خب فرق نمی‌کند، تو هم یک‌قدری از این‌کارها بکن. او بچه‌اش را، همه چیزش را انفاق کرده، تو یک‌خرده مال انفاق‌کن در راه مردم، الان وضع مردم یک‌قدری ناجور است قربانتان بروم. اگر خدا به تو داده، الان دارد امتحانت می‌کند، مدام روی‌هم، روی‌هم نگذار، یک‌قدری انفاق‌کن. ببین امیرالمؤمنین علی {{علیه}} چطور این کسی [خلخال از پایش کشیدند] مثل بچه خودش حساب کرده، که اگر یک‌چیز به بچه خودش بشود، جرم شده، می‌گوید ظلم به این شده، به این بچه یهودی [هم شده]، کمر من عیب کرده. «انما المؤمنون اخوة» همه ما با هم برادریم، ما همه باید هماهنگ باشیم. عزیزان من، قربانتان بروم، اگر از پول گذشتی از پل می‌گذری. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|اگر عدالت داشته‌باشید، همه چیز دارید|عدالت}} حالا خدا چرا این‌قدر دارد در عدالت پافشاری می‌کند؟ می‌بیند اگر عدالت داشته‌باشی، همه‌چیز داری، خدا می‌خواهد دارای همه چیزت بکند، این است که این‌همه خدا روی عدالت حساب کرده. {{موضوع|آتش قلب شیعه تا وقتی که امام‌زمان نیاید و احقاق‌‌حق از دشمنان امیرالمؤمنین نکند، خاموش نمی‌شود|شیعه}} شما ببین اگر این دو نفر عدالت داشتند، زهرای‌عزیز را این‌جور می‌کردند؟ این نه [این‌که] زهرا را زده، نه [این‌که] زهرا را سیلی به او زده، نه [این‌که] زهرا را پهلویش را شکسته، پهلوی تمام این خلقت را شکسته. جریمه این خیلی است، تمام قلب دوستان او را این دو نفر جریحه‌دار کردند. {{درباره متقی|من والله بالله به خدا می‌گویم، می‌گویم اگر بهشت را به‌من بدهی، همه این خلقت را بدهی من ناراحتم، اصلاً من خلقت را کنار انداختم، نه یک باغ و یک دکان و نمی‌دانم یک کاخ و ماخ، خلقت را کنار انداختم. می‌گویم من جریحه‌دارم، چرا؟ مگر من یادم می‌رود؟}}<br /> <br /> یکی از این علما دیروز خانه ما آمده‌بود، بنا کرد [گفتن؛] هرکس زهرا را بخواهد نمی‌دانم خدا می‌گوید من را خواسته. هرکس زهرا را بخواهد نمی‌دانم [خدا می‌گوید] در محشر چه به او می‌دهم، در معاد چه می‌دهم. گفتم فرحزاد، مگر ممکن است زهرا را آدم نخواهد؟ این غیرممکن است دوست علی، زهرا را نخواهد. چه می‌گویی، مدام اگر اگر درآوردی؟ {{درباره متقی|به تمام آیات قرآن، اگر خدای تبارک و تعالی همه این عالم را به‌من بدهد من ناراحتم، یعنی من تأمین نمی‌شوم تا زمانی‌که وجود امام زمان بیاید، احقاق حق از این‌ها بکند.}} جرایح دل شیعه آن‌موقع شاد می‌شود که بیاید احقاق حق از دشمنان این‌ها بکند. {{دقیقه|25}} الان دشمن‌ها دارند می‌زنند و می‌خوانند و می‌رقصند. جلوی رقص این‌ها را بگیرد، جلوی اطوارهای این‌ها را بگیرد، جلوی عشق این‌ها را بگیرد، این‌ها پشت به زهرا، پشت به ولایت کردند، اگرنه شیعه که نباید این‌قدر بخندد. نه این خنده‌هایی که ما می‌کنیم، این خنده‌ها خنده ولایت است. آن‌ها که در این تئاترها، در این سینماها، در این‌جاها که خدا گفته نرو می‌روند. آن‌ها همین‌ساخت عشق دارند می‌کنند، تند می‌شود با یک عده‌ای... این‌که دور هم می‌نشینیم بخندیم این خنده‌ها باید باشد. این‌ها خنده‌های ولایت است، یک‌قدری دوستان امیرالمؤمنین تازه می‌شوند، حالی به حالی می‌شوند. چرا من یک‌دفعه یک شوخی‌هایی می‌کنم؟ می‌خواهم یک‌خرده حالی به حالی بشوید.<br /> <br /> گفته‌ام، خب حالا این‌جا هم می‌گویم بالاخره، گفت یک‌نفر آمد [خدمت پیامبر] گفت که این بچه [می‌خواهد به‌دنیا بیاید] چه‌جور می‌شود؟ گفت [فرشته‌ای] رحم را باز می‌کند، گفت نیامده هم‌بیاورد، خندیدند. پیغمبر فرمود این مرد آمرزیده‌شد، چون‌که دوستان‌علی را خنداند. یک‌وقت یک حرف‌هایی است که خیلی چیزی نیست؛ اما شیعه باید مثل آتش خال‌ریزه [آتش زیر خاکستر]، اگر می‌خندد این دلش پیش زهرا باشد. چرا امام‌حسین می‌گوید قبر من در دل شیعه‌هاست؟ این قبر امام‌حسین باید مدام در نظرت باشد، اگر این‌جور باشد شعبده‌باز نمی‌شوی عزیز من. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|در دنیا نگاه کنید ببینید کسانی که فساد کردند به کجا رسیدند؛ کسی که عدالت دارد، فسادگر نیست|عدالت/تفکر}} قربانتان بروم، حالا شما باید یک‌قدری همین‌ساخت که نشستید، این‌هایی که دارید می‌نویسید بنویسید، همین‌ساخت که نشستید یک‌نگاه در این دنیا بکنید. یک‌نگاه از زمان آدم ابوالبشر بکن که خدا چه‌جور پاداش می‌دهد، هیچ‌کسی را خدا نمی‌بیند، چه‌جور نمی‌بیند؟ یعنی ملاحظه هیچ‌کسی را نمی‌کند، تا پسر آدم این‌کار را کرده اهل‌جهنم است [با این‌که] پسر پیغمبر است، چرا؟ حالا پسر ابابکر را [امیرالمؤمنین] می‌گوید محمد بن ابابکر [پسر من است]، چرا؟ این ولایت دارد. مگر نزد قابیل، هابیل را کشت؟ از آن‌زمان باید ببینید چه‌جور می‌شود. همان‌جور بیایید زمان نوح را نگاه کنی، مگر این‌ها چه کردند؟ این‌ها فقط نوح را قبول نداشتند، خدا با آن‌ها چه‌کرد؟ زمان لوط را ببینی، چه‌کار می‌کردند این‌جوری شدند؟ مگر تو نمی‌شوی؟ ما همه این‌که الان [مثل آن‌ها عذاب] نمی‌شویم، پیغمبر یک پرده‌ای کشیده روی ماها. یعنی گفت امت من نمی‌خواهم مثل آن‌ها باشد، [خدا] گفت باشد. اگرنه الان چه‌جور است؟ مگر نیستند؟ این‌قدر شلوغ‌کاری دارند می‌کنند، نمی‌خواهم بی‌حیاگری کنم. چه شلوغ‌کاری‌هایی دارید می‌کنید؟ شما نمی‌کنید، می‌کنند. الحمد لله شما ولایتتان کامل شده اما باید نگاه کنید، یقین ولایت خیلی بالاست. این‌نیست که ما امیرالمؤمنین را قبول داریم به «الیوم اکملت لکم دینکم»، این یک صدری است که ما جهنمی نیستیم. ما نمی‌خواهیم [که فقط] جهنمی نشویم که این‌کار را می‌کنیم، ما باید مافوق این‌ها را ببینیم. تو نباید این‌قدر که یک بهشت به تو دادند قانع بشوی، نه. ما مافوق بهشت را می‌خواهیم، ما آن‌کسی را می‌خواهیم که بهشت را خلق کرده، می‌خواهیم از آن دریچه بیاییم در بهشت. حالا عزیز من باید نگاه کنی، این‌که عدالت می‌گویم، ببین هر کسی بی‌عدالتی کرد چه جرمی دارد؟ خدا چیز [تعارف] ندارد با کسی، عزیز من، قربانت بروم، شما بیا مجرم نباش. والله اگر عدالت داشته‌باشی مجرم نیستی. ببین یکی از [صفات] خدا، دوباره تکرار می‌کنم [این است که] می‌گوید خدا عادل است و ظالم نیست. پس یعنی‌چه؟ تو اگر این‌کار را بکنی ظالم نیستی، پس ظالم کیست؟ ظالم آن است که عدالت ندارد. اگر تو عدالت داشته‌باشی، هر کجا بروی اصلاح می‌کنی، نه فساد بکنی. {{دقیقه|30}} آدمی که عدالت ندارد هر کجا می‌رود فساد می‌کند، آدمی که عدالت دارد، هر کجا می‌رود اصلاح می‌کند.<br /> <br /> {{موضوع|اگر بخواهید ظالم نباشید، هر کاری که پیش می‌آید آگاه باشید که ائمه‌طاهرین چه کردند، شما هم همان‌ کار را کنید، آن‌وقت عدالت دارید و ظالم نیستید|آگاهی/اطاعت امر/عدالت}} {{درباره متقی|من الان یک‌وقت آن‌جا نشستم می‌بینم یک مورچه یک‌چیزی دهانش است دارد می‌آید، {{توضیح|این است که می‌گویم باید این‌جوری باشید. هرچه که برایتان پیش می‌آید شما باید این‌قدر آگاهی داشته‌باشید که کارهای ائمه و آن‌ها در نظرتان باشد، اگر در نظرت باشد خلاف نمی‌کنی}} من تا این مورچه می‌آید چیز دهانش است، می‌بینم الان به پایم گیر می‌کند، پایم را این‌طور می‌کنم مورچه رد بشود. فوری یاد این می‌افتم که امیرالمؤمنین [فرمود اگر تمام دنیا را به‌من بدهند که با گرفتن پوست جویی از دهان مورچه‌ای خدا را نافرمانی کنم هرگز نمی‌کنم] تمام این دنیا را بی‌ارزش می‌کند که [در مقابل آن] من یک جو را از دهان مورچه بگیرم، یعنی این‌قدر می‌خواهم به یک مورچه ظلم نشود. من تا این مورچه را می‌بینم یاد حرف امیرالمؤمنین می‌افتم.}} اگر بخواهید آگاهی داشته‌باشید تا کار برایتان جور می‌شود یاد آن‌ها بیفتید، که این‌ها چه‌جور بودند؟ این است اطاعت ولایت، نه این‌که بگوییم ما اطاعت از ولایت می‌کنیم. کارهایی که برایت پیش می‌آید باید آگاهی داشته‌باشی، آن‌وقت ظلم نمی‌کنی. امیرالمؤمنین، علی {{علیه}} کارش این بوده، تا هزارتا هم نوشته‌اند نخلستان داشته، یکی‌اش را [می‌فروخته]، می‌برده مسجد می‌داده به مردم. تو چه می‌دهی به مردم؟<br /> <br /> {{موضوع|ولایت فهم همه خلقت است، کسی که به ولایت ایراد کند، از نفهمی‌ اوست|امیرالمؤمنین/ایراد به ولایت}} یک‌نفر بود وقتی‌که امیرالمؤمنین داشت این‌ها را هدایا می‌داد به مردم، به امیرالمؤمنین گفت به این‌که دادی [مال] دارد. [امیرالمؤمنین] گفت خدا مثل تو را زیاد نکند، گفت خدا مثل تو را زیاد نکند که فضولی کنی، فضولی‌اش را من می‌گویم، چرا؟ اصلاً کارهای امام به‌غیر این‌است، متوجهی دارم چه می‌گویم؟ می‌گویم در زمان امیرالمؤمنین بود، یک‌زنی بود خیلی بدکاره بود، امیرالمؤمنین یک‌چیز حسابی به او داد. یکی بود دارا بود، امیرالمؤمنین یک‌چیز حسابی به آن دارا داد، متوجهی؟ یکی فسادکار بود، یک‌چیز حسابی به این داد. خیلی اصحاب ناراحت شدند، چرا داده؟ حالا آن‌که داد [به آن دارا] یک‌دفعه به خود آمد، گفت امیرالمؤمنین که به‌من داده، من نباید به مردم بدهم؟ از سخی‌ها شد. آن‌زن که به او داد، گفت امیرالمؤمنین این‌را به ما داده، دیگر ما خلاف نکنیم، دیگر خلاف‌گر نشد. آن یارو [فسادکار] هم همین‌جور. یعنی این عطایی که کرد امیرالمؤمنین، این‌ها همه را از گناه بازداشت؛ اما مثلاً من می‌گویم چرا دادی؟ چون‌که تو داری ظاهر را می‌بینی، امام هر کاری می‌کند درست‌است، هیچ‌کس نباید فضولی کند، اگر فضولی کند از نفهمی‌اش است. چون‌که امام کار بی‌امر نمی‌کند، در صورتی‌که خودش امر است. همین کارها را دارند می‌کنند، ایراد می‌کنند دیگر. حالا هم همین است به کارها ایراد می‌کنند، یک سؤال‌هایی می‌کنند که آدم شاخ درمی‌آورد. تو باید ولایت را غیر از خودت بدانی، ولایت را باید فهم همه خلقت بدانی، فهم همه خلقت که اشتباه نمی‌کند که، تو اشتباه‌کاری، تو نمی‌فهمی. مگر تا یک‌چیزی این‌جایت گذاشتی تو فهمیده شدی؟ تا یک‌چیزی آن‌جایت گذاشتی مگر فهمیده شدی؟ این‌که بدتر شد که. (صلوات بفرستید.)<br /> <br /> {{موضوع|درجه‌ای که خلق به شما بدهد باطل است؛ اگر از خلق بگذرید و با نور ولایت آشنا شوید، خدا به شما درجه می‌دهد|درجه ولایت}} عزیز من، بگذار او یک‌چیزی به تو بدهد، او یک‌چیزی به یک جایت بگذارد، خلق که بگذارد درست نیست. بگذار خدا بگذارد، بگذار پیغمبر بگذارد، بگذار ائمه بگذارند قربانت بروم. یک‌دفعه می‌گذارد می‌گوید متقی است تمام اعمالش را قبول کردم، می‌خندی به این حرف‌ها؟ یک‌دفعه اصحاب یمینت می‌کند، چه‌کارت دارد می‌کند؟ بگذار او به تو نمره بدهد، نمره‌های خلق مثل درجه می‌ماند که این‌جایت یک درجه می‌زند، این‌را می‌کند. یک ستاره می‌گذارد این‌جایت، فوری آن‌را درمی‌آورد؛ اما مواظب باش ستاره آسمان را چه‌کسی خلق کرده؟ {{دقیقه|35}} بگذار او ستاره بگذارد این‌جایت. کجا ستاره می‌گذارد؟ آن‌موقع‌که به نور ولایت آشنایت می‌کند. کجاییم ما؟ تو از خلق بگذر، او تحویلت می‌گیرد. ما از خلق نگذشتیم، پابند خلقیم، پابند دنیاییم، قربانت بروم، عزیز من، فدایت بشوم، گوش بده.<br /> <br /> {{موضوع|خدا با امر به سخاوت و عدالت در فکر نجات شماست|سخاوت}} تو بلبل باغ ملکوتی نه از عالم خاک، اصلاً تو از خاک خلق شدی؛ اما خدا می‌خواهد از خاک نجاتت بدهد. کجا نجاتت می‌دهد؟ شما یک تربت امام‌حسین ببین خاک بوده، مگر خاک نیست؟ حالا شفا شده، حرام هم بوده، [حالا هم] حلال شده، هم شفا شده. خدا می‌خواهد تو را شفا قرار بدهد اما مردم را شفا بدهی، سخی باشی، با عدالت باشی، با سخاوت باشی، با رحم باشی، خودخور نباشی. ببین امام‌صادق چه می‌گوید؟ امام‌صادق گفتم دوباره تکرار می‌کنم روی مناسبت، می‌گوید مکه می‌روند و عمره می‌روند، انفاق دارند، صدقه هم می‌دهند، عاق پدر و مادر هم نیستند، می‌گوید قرآن هم سر می‌گیرند، این‌ها اهل آتشند. می‌گوید یابن رسول‌الله چرا؟ می‌گوید مال را چنگ می‌زنند، همه‌اش به‌فکر خودش است، مثل چهارشاخ. چهارشاخ این‌طور می‌کند، دیده‌اید که سر خرمن‌ها، من دیده‌ام. صلوات بفرستید.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که عدالت دارد، اتصال به خداست؛ زمانی شبیه خدا می‌شوید که امر خدا یعنی ولایت را اطاعت کنید|عدالت/اطاعت امر}} پس دوباره تکرار می‌کنم آنچه که فساد در این خلقت شده و می‌شود از بی‌عدالتی است، باید عدالت داشته‌باشی. خدای تبارک و تعالی می‌گوید عادل است و ظالم نیست، ظلم‌کننده آن است که عدالت ندارد. قربانتان بروم، دلم می‌خواهد همه کارهایتان روی عدالت باشد. اگر روی عدالت شدی وصل به خدا می‌شوی، چون‌که خدا عادل است دیگر. ببین خدا می‌گوید مثلی، کیست مثل من امر بشود؟ خب می‌شوی دیگر، زمانی مثل خدا می‌شوی که امر خدا را اطاعت کنی؛ اما خدا امرش را هم حواله کرده، می‌گوید امر من علی‌بن‌ابوطالب است، امر من زهرای‌عزیز است. فکر آن‌ها باشید، ببینید آن‌ها چه رویه‌ای داشتند تو رویه [آن‌ها را در پیش بگیر]، نرو رویه انگلیس و آمریکا و مردمی که پیرو آن‌ها باشند [در پیش بگیر که] خودت را آن رنگ بکنی، بیا این رنگ بکن. مگر [رویه] آن‌ها اشتباه بوده؟ نه والله، چه‌جور بودند آن‌ها؟ خانم‌های عزیز به شما هم می‌گویم، شما بیا مثل زهرا بشو، زهرا رویش را می‌گرفت، زهرای‌عزیز چادر داشته، حفظ می‌کرده خودش را، چرا این‌جوری می‌شوید شما؟ چرا می‌روی خودت را مثل خانم‌های انگلیس‌ها و آمریکایی‌ها می‌کنی؟ خب با آن‌ها محشور می‌شوی، بیا مثل این شو، با این محشور شو. مگر خدا نمی‌گوید به عمل هر قومی راضی باشی جزء آن قومی؟ توجه می‌فرمایید من چه می‌گویم؟ چرا این‌جوری شدیم ما؟ پس ما حقیقت زهرا را قبول نداریم، ما حقیقت امیرالمؤمنین را قبول نداریم. چرا به تو می‌گوید که [آخرالزمان] اگر یکی با دین از دنیا برود ملائکه تعجب می‌کنند؟ چون‌که ما پشت به حقیقت کردیم، اصلاً اعمالت پیداست پشت به ولایت کردی. عزیز من، تو باید بیایی اتصال به ولایت بشوی، خودت را شبیه [ولایت کنی]. چقدر این آخوندها به ما گفتند که شبیه [شدن] به کفار حرام است؟ آقایان چقدر به ما گفتند؟ چرا تو خودت را شبیه به کفار می‌کنی؟ تشبه به کفار حرام است، چرا خودت را تشبه به کفار می‌کنی؟ تشبه [به کفار] حرام است.<br /> <br /> {{موضوع|مرتد به ولایت، مرتد به خدا و کافر است؛ اطاعت امر ولایت، اطاعت امر خداست|اطاعت امر/مرتد به ولایت}} عزیز من، قربانتان بروم، هست دیگر، بیا سلمان بشو، اباذر بشو، میثم بشو، مقداد بشو. هست، بودند و هستند. اصلاً چرا می‌گوید بعد از رسول‌الله این‌ها همه مرتد شدند، الا قلیل؟ دوباره تکرار می‌کنم، مرتد به ولایت شدند. خدا [می‌گوید] مرتد به ولایت، کافر است، ما که نمی‌توانیم مرتد به خدا بشویم. خدا «لم‌یلد و لم‌یولد» است، خدا هست، خدا کیست؟ او که علی را خلق کرده، او که قرآن به ما نازل کرده، او که امر به ما نازل کرده. {{دقیقه|40}} قربانتان بروم، بیایید همیشه پرچم امر داشته‌باشید، حرکت که می‌کنید هر کجا امر خدا و پیغمبر است اطاعت کنید، هر کجا نیست نکنید. دوباره تکرار می‌کنم حالا کمیل آمده می‌گوید: ما الحقیقة؟ [حقیقت چیست؟] امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌گوید: تو [را] چه به‌ حقیقت؟! {{ارجاع|«ما لَکَ و الحقیقة»}} [کمیل] نمی‌شناسد علی را، حالا ایستاد [تا] شناخت [که حقیقت خود امیرالمؤمنین {{علیه}} است.] حالا که شناخت، می‌گوید دست و جوارح خودت را نزد خدا بگذار. یعنی به تو می‌گوید این دست و جوارح خودت امر خدا را اطاعت کند. خدا دست می‌خواهد چه کند؟ پا می‌خواهد چه کند؟ امیرالمؤمنین دارد این‌را می‌گوید، می‌گوید عزیز من برو [دست و جوارح را] نزد خدا [بگذار]. این دست تو چیز ظالمانه ننویسد، این قلم تو کار بد نکند، این پای تو جای غیر خدا نرود، چشم تو غیر خدا نگاه نکند. پس تو اگر امر خدا را اطاعت کردی، امر ولایت را اطاعت کردی. اگر امر ولایت را اطاعت کردی، امر خدا را اطاعت کردی. خیلی قشنگ است والله، توجه می‌کنید می‌گویم یعنی‌چه؟ (یک صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|اگر امر خدا را اطاعت کنید، امرالله می‌شوید و خدا صفات‌الله به شما می‌دهد|اطاعت امر/صفات‌الله}} حالا اگر امر را اطاعت کردی خدا تو را امرالله می‌کند، والله امرالله می‌کند تو را. مگر امرالله نبودند؟ نیستند؟ چرا آن‌ها را امرالله کرد؟ تو بیا امر را اطاعت‌کن، گفتم خدا یک صفاتی دارد به‌نام صفات‌الله به تو می‌دهد؛ اما امر را اطاعت‌کن، در امر باشی. ببین به یک مورچه نمی‌شود ظلم کرد، به آدم، انسان که هیچ. {{موضوع|ولایت کامل، ولایت با عدالت است|ولایت کامل/عدالت}} شما باید دوباره تکرار می‌کنم، اگر عدالت داشته‌باشی همه‌چیز داری. اگر عدالت داشته‌باشی، والله به‌دینم ولایت داری تو کاملی. ولایت با عدالت، [داشته‌باشی] تو کامل کاملی، آن‌وقت چرا؟ این‌ها امر خداست. ولایت و عدالت امر خداست، حالا اگر تو امر خدا را اطاعت کردی دیگر همه‌چیز هستی. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|دعا|دعا}} خدایا عاقبتتان را به‌خیر کن.<br /> <br /> خدایا ما را با خودت آشنا کن.<br /> <br /> خدایا ما را بیامرز.<br /> <br /> خدایا این رفقای من سخی هستند، سخی‌تر شوند.<br /> <br /> رفقا، به‌فکر آخرتتان باشید، «انما الدنیا فناء و الآخرة بقاء». اگر آدم راست، راستی تصدیق کند، اگر قیامت را تصدیق کنید، عدالت هم دارید. اگر ولایت را تصدیق کنید، عدالت هم دارید. اگر تصدیق کنید خدا را، عدالت هم دارید. چون‌که عدالت تو را حفظ می‌کند، تمام افکارت را حفظ می‌کند. اصلاً آدم با عدالت خلاف نمی‌کند، چون‌که دائم در عدالت است. تا می‌خواهد حرف بد بزند، نمی‌زند، بداخلاقی کند، نمی‌کند. هر کاری می‌خواهد بکند، عدالت وقتی در نظرش می‌آید نمی‌کند. هر کاری هم که دنیا شده، بی‌عدالتی می‌شود.<br /> <br /> خدایا عدالت را [می‌دهی]، یقین عدالت هم به ما بده. ما عدالت را مراعات کنیم.<br /> <br /> خدایا عدالت خشنودی خدا و رسول و ائمه است، ما آن‌را مدارا کنیم. یعنی چطور مدارا کنیم؟ یعنی یواش‌یواش ما این‌را قبول کنیم، وقتی قبول کردیم به آن عمل کنیم. (با صلوات بر محمد)<br /> <br /> {{بسم الله}}<br /> «انا انزلناه فی لیلة‌القدر، و ما ادراک ما لیلة‌القدر، لیلة‌القدر خیر من الف شهر، تنزل الملائکة و الروح فیها باذن ربهم من کل امر، سلام هی حتی مطلع الفجر»<br /> <br /> {{موضوع|ملائکه در شب‌قدر تنها به روح یعنی امام‌زمان نازل می‌شوند؛ تا هر کسی ادعای حجت خدا بودن نکند|شب قدر/روح}} جای دیگر اشاره کردم، خدای تبارک و تعالی ملائکه را نازل می‌کند به روح. پس در تمام خلقت به‌خصوص این دنیا کسی ادعا نکند که حالا مثلاً ملائکه به‌من نازل می‌شود. ملائکه نازل می‌شود به روح؛ روح، وجود امام زمان است؛ {{موضوع|خدای تبارک و تعالی به ائمه طاهرین علم خلقت داده‌است چون خلقت محتاج آن‌هاست؛ علم ائمه‌طاهرین نسبت به خلقت نامحدود، اما نسبت به خدا محدود است|علم/ائمه طاهرین}} اما حالا حرف من این‌است، وقتی ملائکه نازل می‌شود به روح، همان که گفتم که؛ {{دقیقه|45}} در عرش خدا این دوازده‌امام، چهارده‌معصوم که می‌روند، امام‌صادق می‌فرماید که جدمان برای ما صحبت می‌کند؛ یعنی عنایت خدا، لطف خدا، علم خدا حد ندارد. کسی از مشهد آمد، یکی از علمای خیلی مهم مشهد از من سؤال کرد که این‌ها کاملند چطور می‌شود که امام‌صادق می‌گوید که جدمان برای ما صحبت می‌کند؟ گفتم این‌ها کامل هستند، کاملی نیستند که [نسبت به خدا کامل باشند]، یعنی به این‌ها علم خلقت داده‌شده چون‌که خلقت احتیاج به این‌ها دارد؛ اما علم خدا که به خلقت مربوط نیست، او آنقدر علم دارد که شاید به این‌ها یک ذراتی علم داده‌باشد، علم خدا که بی‌حد است. آن‌وقت ایشان خلاصه قبول کرد.<br /> <br /> {{موضوع|امر امام‌زمان نازله است و باید آن را اطاعت کرد؛ کسی که نافرمانی کند، خلاف نازله رفتار کرده‌است|نازله/اطاعت امر}} پس حالا که [ملائکه] به امام زمان نازل می‌شود، «ملائکة و الروح» به روح نازل می‌شود. حالا حرف من این‌است، حالا که به روح نازل می‌شود، آقا امام زمان آن امری که به شما می‌کند آن نازله است، یعنی باید امر امام زمان را اطاعت کنی. او به شیعه‌ها نازل می‌کند؛ یعنی به همه، هر کسی‌که نافرمانی بکند خلاف نازله را کرده، مثل این‌که نستجیر بالله امام زمان نمی‌تواند خلاف بکند، پس خلاف تویش نیست که بکند؛ اما شما خلاف تویت است، حالا نباید خلاف کنی. آن به تو نازل می‌شود، باید این‌که نازل‌شد امر را اطاعت کنی. <br /> <br /> {{موضوع|اطاعت امر امام‌زمان و گناه نکردن از شب قدر هم بالاتر است؛ قدر، [اطاعت] امر امام‌زمان است|شب قدر/اطاعت امر}} حالا دوباره من تکرار کنم: «انا انزلناه فی لیلة‌القدر، و ما ادراک ما لیلة‌القدر، لیلة‌القدر خیر من الف شهر، تنزل الملائکة و الروح، فیها باذن ربهم من کل امر»؛ به اجازه رب ملائکه نازل می‌شود به روح، حالا گفتم آن امر امام، نازل است به شماها، اگر شما آن امر را اطاعت کنید درست‌است. حالا خود امیرالمؤمنین چه می‌گوید؟ من یک مصداق برای شما بیاورم، از امیرالمؤمنین سراغ می‌گیرند که علما، فقها، صدیقین، همه و همه، از آن‌ها سؤال کردیم چه روزی خوب است؟ در هفته می‌گویند شب‌جمعه، می‌گوید در ماه اول ماه، [در] سال شب‌قدر. می‌گوید من که امیرالمؤمنین هستم می‌گویم هر روزی که گناه نکنید. شب‌قدر را هم امیرالمؤمنین چه‌کار می‌کند؟ می‌گذارد این‌طرف، اگر تو گناه کردی از شب‌قدر استفاده نمی‌کنی. چرا؟ حالا معلوم می‌شود که امر امام زمان قدر است، تو باید امر را اطاعت کنی. <br /> <br /> {{موضوع|کسی که ولایت و عدالت دارد، در امر خداست، دیگر تجاوزگر نیست و گناه نمی‌کند|عدالت/گناه}} از آن‌طرف هم باز امام‌صادق می‌فرماید که شما عضو مایید، موقعی‌که گناه کردید جدا می‌شوید. پس حرف من این است که عزیزان من، قربانتان بروم خیلی باید مواظب باشید. حالا چه می‌شود که شما گناه نکنی؟ باید ولایت داشته‌باشی، عادل باشی، عدالت داشته‌باشی. اگر عدالت داشته‌باشی اصلاً تجاوزگر نیستی، اگر عدالت داشته‌باشی گنه‌کار نیستی. اگر عدالت داشته‌باشی، همه امر است. چون‌که من دوباره اول نوار گفتم که ولایت، عدالت، سخاوت، آن‌وقت شما در امری.<br /> <br /> {{موضوع|تقلید نکردن از امام‌زمان، اعمال را باطل می‌کند؛ امر امام‌زمان، امر خداست|تقلید/اطاعت امر}} این‌هم که می‌گویند که اگر تقلید نکنی، عملت باطل است، یعنی این‌جا تقلید امام زمان را نکنی عملت باطل است. چرا باطل است؟ می‌روی عمل خودت را به‌جا می‌آوری، ایده خودت را به‌جا می‌آوری، خب باطل است. تو باید امام زمانت را بشناسی، قبول کنی و امر ایشان را اطاعت کنی. حالا اگر امر امام زمان را اطاعت کردی، هم امر خدا را اطاعت کردی، هم امر ولی را اطاعت کردی که امام زمان ولی است، هم امر قرآن را اطاعت کردی. {{دقیقه|50}}<br /> <br /> {{موضوع|هر جلسه‌ای که در آن امر خدا کنار گذاشته‌شود و حرف از خودشان بزنند، جلسه بنی‌ساعده و مورد لعنت است|جلسه بنی‌ساعده/از خود حرف زدن}} حالا اهل‌تسنن نه، این‌ها رفتند امر را گذاشتند کنار، امر خودشان را اطاعت کردند. یک عده‌ای هم آمدند امر آن‌ها را اطاعت کردند، حالا خدا می‌گوید این‌ها بعد رسول‌الله مرتد و کافرند. آقا امام‌حسین هم می‌گوید من کشته جلسه بنی‌ساعده‌ام. حالا یک‌وقت می‌بینی اصلاً بعضی‌ها که دارند یک کارهایی می‌کنند، نه این‌که حالا مثلاً بگوییم که حکومت یک‌جلسه بنی‌ساعده درست می‌کند، ممکن است تو هم درست‌کنی. تو چهار نفر دور خودت جمع کردی، به‌غیر امر حرف می‌زنی، این جلسه هم مثل جلسه بنی‌ساعده است. پس خیلی باید توجه کنی، اشخاصی که دور هم جمع می‌شوند باید فقط حرف ولایت را بزنند. اگر حرف دیگر بزنند، به نظر ولایی من، آن مشابه جلسه بنی‌ساعده است. چرا؟ خدا به پیغمبرش می‌گوید حرف از خودت بزنی رگ دلت را قطع می‌کنم، تو چه‌کاره‌ای؟ پس هست، عده‌ای هستند که به یک عناوینی جلسه درست می‌کنند، این‌ها به‌غیر امر حرف می‌زنند. خیلی باید توجه داشته‌باشید، در هر جلساتی شرکت نکنید. یا جلساتی که شرکت می‌کنید اول ابعاد آن جلسه را باید در نظر بیاورید.<br /> <br /> منحصر نیست به عمر و ابابکر که جلسه بنی‌ساعده درست کردند، بنی‌عباس هم درست کردند، مگر هارون نکرد؟ مأمون نکرد؟ این‌ها نکردند؟ آن‌ها هم درست کردند دیگر، در هر زمانی ولی را گذاشتند کنار، زمان معاویه امیرالمؤمنین را گذاشت کنار. می‌گویم تمام خون شهدا، هر چه که گناه است گردن آن دوتا، [یعنی] عمر و ابابکر است؛ اما خب این‌ها هم مشابه آن‌است. آن‌ها آن‌زمان امیرالمومنین را کنار گذاشتند، بنی‌عباس امام‌حسن [عسکری] را کنار گذاشت، [همین‌طور] امام‌صادق را کنار گذاشت. پس این‌ها را کنار گذاشتند، این آدم جزء جلسه بنی‌ساعده است، چرا لعنت شده؟ هم به عمر و ابابکر لعنت شده، هم به بنی‌عباس لعنت شده، این بنی‌عباس سیدند، بچه‌های عباسند؛ اما چون‌که اطاعت نکردند از امام مورد لعنت هستند. من هم همین‌جورم، من هم باید اطاعت کنم. اطاعت امام به ما واجب است و اطاعت امام همان است که این ائمه سنت پیغمبر را افشا می‌کنند. نماز است، روزه است، زکات است، خمس است، سهم امام است، انفاق است، حالا اگر شما این‌کار را کردی جزء جلسه بنی‌ساعده نیستی؛ اما اگر کسی این‌ها را انکار کرد از خودش حرف زد، درست می‌کنند دیگر، این‌کار را این‌جوری کن، این‌کار را این‌جوری کن، این دارد امر خودش را اجرا می‌کند. پس رفقا باید مواظب باشید در هر جلسه‌ای نروید. <br /> <br /> {{موضوع|امام‌صادق غبطه به جلسه‌ای می‌خورد که اتصال به امر باشد نه خلق|جلسه ولایت}} حالا ببین امام‌صادق چه می‌گوید؟ می‌گوید وقتی دور هم می‌نشینید حرف ما را بزنید من غبطه می‌خورم به آن جلسه. غبطه نمی‌خورد امام‌صادق به جلسه بنی‌ساعده، باید توجه داشته‌باشی. به چه‌چیز غبطه می‌خورد امام‌صادق؟ [جایی] که حرف آن‌ها زده‌شود، چرا حرف آن‌ها؟ چون‌که حرف اتصال به امر است، وقتی شما حرف امامت را شنیدی، اتصال به امر می‌شوی. وقتی اتصال به امر شدی کارت درست‌است؛ اما نه اتصال به خلق بشوی، حرف من این‌است. بعضی جلسات اتصال به خلق است، تو باید جلسه بگیری اتصال به امر بشوی. وقتی اتصال به امر شدی این‌را امام‌صادق تأیید کرده، می‌گوید غبطه می‌خورم، یعنی کاش من در این جلسه شرکت می‌کردم. {{موضوع|جلسه ولایت در ماوراء احترام دارد و ملائکه آسمان با اجازه در آن حاضر می‌شوند|جلسه ولایت}} حالا این جلسه این‌قدر احترام دارد، نه [این‌که فقط] احترام این‌جا دارد، احترام به ماوراء دارد، احترام به ملائکه آسمان دارد. ملائکه آسمان این‌قدر گریه و زاری می‌کنند در پیش [ذات] اقدس الهی [که] خدایا ما برویم در مجلس امام‌حسین. {{دقیقه|55}} حالا وقتی می‌آیند مجلس طی شده خودشان را می‌مالند به دیوارها. چون‌که نگاه نکن ضبط صوت داری، این دیوار هم ضبط صوت است، ضبط می‌کند اعمال شما را، پرده اعمالت را ضبط می‌کند، یعنی یک شعوری دارد. مگر امام‌رضا نبود به [نقش] آن شیرها گفت دشمن خدا را بخورید، شیر شد؟ پس یک قوه‌ای در این‌ها هست. حالا می‌آیند خودشان را می‌مالند به این دیوارها و حرکت می‌کنند. حالا ملائکه‌ها می‌آیند این‌ها را می‌بوسند، این عین همان است که شما الان می‌روی امام‌حسین زیارت می‌کنی، می‌آیند تو را می‌بوسند. می‌گوید تا هفتاد نفر کسی زائر امام‌حسین را ببوسد ثواب می‌برد. تا هفتاد نفر که بیایند، ایشان [را ببوسند] نه یک‌نفر، او بوسیده، او بوسیده، او بوسیده، تا هفتاد نفر ثواب می‌برد. چرا؟ این اتصال شد به جسم؛ اما الان این‌که من می‌گویم اتصال می‌شود به روح، بالاتر است. پس ملائکه همه افتخار می‌کنند به این‌که اجازه گرفته‌اند آمده‌اند در مجلس امام‌حسین؛ اما مجلس امام‌حسین باشد. این مجلس، مجلس امام‌حسین باشد نه جلسه بنی‌ساعده. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|اگر امر را اطاعت کنید، خدا ملک حافظ برایتان می‌گذارد و شما را از گناه بیرون می‌کشد؛ قضایای متقی و نرفتن پایش در مجلس حاج آقا جلال زرگر|اطاعت امر/ملک حافظ/درباره متقی}} پس عزیزان من هر کجا پایت می‌رود نرو، اگر شما راست، راستی بخواهی نروی خدا ملک می‌گذارد برایت هدایتت می‌کند، نمی‌گذارد بروی در مجلس؛ اما نخواهی به‌قول من خودت موس موسکت شود بروی. اگر واقع تو بخواهی بفهمی، خدای تبارک و تعالی فهم به تو می‌دهد. من به شما گفتم، نمی‌خواهم این حرف را از خودم بزنم، مصداق می‌خواهم بیاورم. {{درباره متقی|من به شما گفتم که ما خانه‌مان دم خانه بهاءالدینی بود، حالا خانه یکی از این به‌حساب طلافروش‌ها آن‌جا دم مدرسه آسیدصادق [بود]. من منبر پسر حاج‌شیخ‌عباس را دوست داشتم، دیدم صحبت می‌کند، اوایلش بود، من فوری از پشت‌بام آمدم پایین و رفتم. رفتم در خانه این، دیدم که هنوز آب لوله‌کشی نبود، این بلد بود و خلاصه بشکه‌هایی گذاشته‌بود بالای پشت‌بام، آن‌وقت این‌جا یک حوض بزرگی بود آب فواره می‌زد. آن‌وقت دور خانه را تخت‌هایی گذاشته‌بود که حضار مجلس روی این تخت‌ها بنشینند، خیلی این با جلالت بود. ما رفتیم برویم دیدیم نمی‌توانیم، دوباره این‌طور کردیم دیدیم نمی‌توانیم، اصلاً نمی‌توانیم برویم. برگشتیم، یک‌خرده که رفتیم گفتیم فلان، فلان‌شده دیوانه شدی آخر تو؟ آخر چرا [نرفتی]؟ دیدم نمی‌رود. صبح آمدم نزدیک خانه بهاءالدینی آن‌جا یک نانوایی بود نان بگیرم، برادر آقای بهاءالدینی من را صدا زد، گفت بیا این‌جا ببینم. آمدم، گفت این انگشتر چقدر می‌ارزد؟ گفتم والا من وارد نیستم، پنجاه، شصت تومان می‌ارزد. گفت این انگشتر را این حاج‌آقا جلال خرید از یک زن دو تومان، وقتی خرید گفتم حاج‌آقا این‌را می‌دهی به‌من؟ گفت این صد تومان می‌ارزد، گفت به‌من داد شصت تومان. خب، این مؤمن پایش نمی‌رود در این مجلس، نمی‌رود، حافظ دارد می‌کشد او را عقب.}}<br /> <br /> باباجان، بیایید امر را اطاعت کنید، خدا حافظ می‌گذارد، به حضرت‌عباس می‌کشاند شما را از گناه این‌طرف. یک‌دفعه می‌بینی محبت پول را از دلت بیرون می‌کند، پول را انفاق می‌کنی. یک‌دفعه محبت خودت را [از دلت بیرون می‌کند، خودت را] انفاق می‌کنی، مگر من چه‌کسی هستم؟ چه‌جوری هستم؟ من دلم می‌خواهد همیشه امر را اطاعت کنم، روی امر بروم، متوجهی؟ آخر بی‌انصاف بی‌رحم، تو روضه‌خوانی [گرفتی]، این مجلس امام‌حسین نیست، این جلسه بنی‌ساعده است. این خودش را می‌خواهد بزرگ کند، این عدالت ندارد، این صداقت ندارد، این رحم ندارد، این مروت ندارد، دارد روضه می‌خواند، خب نرو در این‌خانه. من هنوز الان چندین‌سال است یادم نمی‌رود، آخر تو چطور دلت می‌آید این [کار را] می‌کنی؟ {{درباره متقی|به ارواح پدر و مادرم من یک‌وقت یک‌چیزهایی که می‌خریدم، خود با خدا، من یا ضرر می‌کردم یا یک‌چیز جزئی برای من داشت. یک‌وقت ضرر هم می‌کردم،}} حالی‌ات هست چه می‌گویم؟ خب، آخر تو چه انصافی داری؟ حالا این روضه می‌خواند، این روضه است؟ این ملائکه می‌آید لعنت می‌کند به این مجلس، نه پرهایش را بمالد به مجلس. مجلسی که پرهایش را می‌مالد [باید] روی امر باشد.<br /> <br /> {{موضوع|مجلس باید ولایت از آن بجوشد؛ اگر خدا می‌گوید آخرالزمان به خیر و شر مردم کار نداشته‌باشید و بروید کنار، چون می‌داند که [به جز مجلس ولایت] دیگر چنین مجلسی نیست|جلسه ولایت/کنار رفتن}} این مجلس‌ها که ما داریم والله، خدا می‌داند روی امر است، هیچ نیست، نه پایین دارد، نه بالا دارد، هیچ ندارد. {{دقیقه|60}} فقط ولایت از آن می‌جوشد، مجلسی بروید که ولایت از آن بجوشد، چرا به شما می‌گوید آخرالزمان برو کنار، به‌خیر و شر مردم شرکت نکن؟ می‌فهمد، خدا می‌داند مجلس نیست دیگر، او می‌داند مجلس نیست، می‌گوید برو کنار. پس من دوباره تکرار می‌کنم، ان‌شاءالله امیدوارم اشخاصی که مجلس می‌گیرند مجلس عدالت بگیرند، مجلس سخاوت بگیرند، مجلسی بگیرند که قال الصادق، قال‌الباقر باشد. عزیزان من، من به همه کسانی‌که این نوار من را گوش می‌دهند ابلاغ می‌کنم در هر جایی نروید. توجه کنید به هر کجا که می‌روید، چون‌که پیغمبر فرمود، امام‌صادق فرمود، به‌خیر و شر مردم شرکت نکنید، خیرشان هم شر است. چون‌که خیرش این‌جوری است، ببین الان خیر هست، او را هم دیده، آقا را هم دیده، این تشکیلات را هم درست‌کرده، مردم می‌آیند و می‌روند. این می‌خواهد اسم در کند، نمی‌خواهد امر را اطاعت کند. امر را اطاعت کرد [که] انگشتر صد تومانی را می‌خرد دو تومان؟ آن‌هم از یک زن؟ اصلاً آدم خوابش نمی‌برد. من به‌دینم قسم اگر یکی...<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> <br /> ==ارجاعات==<br /> [[رده: نوارها]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AA&diff=2525 2026-08-09T01:47:44Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10299}}<br /> <br /> اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم<br /> <br /> العبد المؤید الرسول‌المکرم ابوالقاسم محمد<br /> <br /> '''السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته'''<br /> <br /> {{موضوع|عدالت و ولایت توأم به هم هستند، از عدالت به ولایت می‌رسید|عدالت}} ما به شما قول دادیم که عدالت را یک‌خرده افشا کنیم. عدالت با ولایت این‌ها توأم به‌هم است، گفتم عدالت با ولایت این‌ها توأم به‌هم است، از عدالت به ولایت می‌رسی، اول باید عدالت را مراعات کنی. {{موضوع|امتحان دنیا این است که هر کاری باید روی امر باشد؛ پرچم امر یعنی داشتن عدالت و ولایت|عدالت/اطاعت امر}} من بارها به شما گفتم باید افکارتان را، فکرتان را یک‌قدری پخش کنید، چون‌که عالم، دنیا حدودش معلوم نیست. آن‌وقت این حدود دنیا معلوم نیست، شما باید که در این حدود دنیا یک‌قدری کار کنید. اگر حدود دنیا را کار کردید، می‌فهمید که دنیا چنین ارزشی ندارد و دنیا را خیلی طلب نمی‌کنید. مطابق اموراتتان [دنیا را] طلب می‌کنید، یعنی اموراتتان قشنگ بگذرد. دنیا به منزله یک‌چیزی است که به‌اصطلاح شما را آوردند این‌جا امتحان کنند، ما [باید] امتحان پس بدهیم. امتحان دنیا این است که هر کاری که می‌خواهید بکنید باید روی امر باشد. من بارها گفتم اگر پرچم امر دست شما باشد، شما هیچ ناقصی ندارید. حالا پرچم امر از کجا می‌آید؟ از ولایت و عدالت می‌آید. <br /> <br /> {{موضوع|خدا عادل است و ظالم نیست؛ اگر عادل باشید، ظالم نیستید و وصل به توحید هستید|توحید/عدالت}} حالا شما ببین، وقتی‌که می‌خواهیم اصول‌دین را صحبت کنیم می‌گوییم اول توحید است یعنی خداشناسی؛ اما یک‌دفعه می‌گوییم خدا عادل است و ظالم نیست. پس معلوم می‌شود هر که عدالت ندارد ظالم است، بی‌رودربایستی. چون‌که ما اقرار می‌کنیم این خدای ما عادل است، حالا دلش می‌خواهد شما هم عادل باشید. اگر عادل باشید، ان‌شاءالله وصل به توحید می‌شوید.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که ولایت دارد، هم عدالت دارد و هم سخاوت؛ اما کسی که عدالت ندارد، ولایتش حلقی است و در قلبش خطور نکرده است|عدالت/ولایت حلقی}} من جای دیگر هم گفته‌ام اول ولایت است، بعد عدالت است، بعد سخاوت. اگر شما دارای ولایت شدی، آن‌وقت عدالت داری، سخاوت هم داری؛ اما اگر گفتی من ولایت دارم [در حالی‌که] عدالت نداری والله، بالله عدالتت نوک‌زبانی است؛ یعنی توی حلقت است، هیچ اثری [از] ولایت در قلب شما خطور نکرده. چرا؟ آن‌چه در عالم به فساد کشیده می‌شود مال بی‌عدالتی است. عزیزان من، شما باید حتمی عدالت را مراعات کنید. حالا چرا این‌قدر خدا درباره عدالت صحبت فرموده که این‌همه عدالت ابعاد دارد؟ من تا حالا عدالت را خیلی افشا نکرده‌بودم. <br /> <br /> {{موضوع|توحید و عدالت توأم به هم هستند؛ از توحید و عدالت به ولایت و یقین به روز قیامت می‌رسید|اصول دین/توحید/عدالت}} من دوباره تکرار می‌کنم، می‌گوید اصول‌الدین؛ اول توحید، دوم چیست؟ عدل. عدل یعنی عدالت، عدالت باید داشته‌باشی، حالا بعد می‌گوید سوم نبوت، چهارم امامت، پنجم معاد روز قیامت. چرا؟ شما از این‌جا باید شروع کنی، یعنی از خداشناسی باید شروع کنی بعد می‌رسی به توحید. {{دقیقه|5}} توحید و عدالت این‌ها توأم به‌هم است، آن‌وقت از آن‌جا می‌رسی به امامت، بعد امامت، معاد روز قیامت. معاد روز قیامت یعنی‌چه؟ یعنی ما یقین داشته‌باشیم به روز قیامت، اگر یقین به قیامت نداشته‌باشی سخی نمی‌شوی، کار مردم را راه نمی‌اندازی، چون‌که من گفتم که آن‌جا بالاخره برای شما انباشته می‌شود. <br /> <br /> {{موضوع|حقیقت ولایت از عدالت شروع می‌شود؛ به اینکه بگویید من ولایتی هستم نیست، باید امر ولایت را اطاعت کرد|حقیقت ولایت/عدالت/اطاعت امر}} این‌جا دو صف است: یک صف شیطان است، یک صف خدا و عدالت، گفتیم این‌ها توأم به‌هم است. یکی امر شیطان است، حالا اگر امر شیطان را اطاعت کردی خب جهنم می‌روی. [اگر] این امر [خدا] را اطاعت کردی که این خیلی ابعاد دارد، آن [امر شیطان اطاعت‌کردن] فقط می‌روی در جهنم. مثل همان است که [یکی را بعد از مرگش خوابش را دیدند] گفت این‌ها بی‌خود می‌گویند، ما از پلکان افتادیم صاف رفتیم در جهنم. پس آدم می‌تواند [ولایت را اختیار کند]، قربانت بروم، این‌جا [انتخاب در هر دو] مشترک است، خدا مخیرت کرده، طرف شیطان بروی یا طرف ولایت. حالا جانم، ولایت امر دارد، باید امر ولایت را اطاعت کنی. به این‌که [بگویی] من ولایتی‌ام که نیست، ولایت یک اسم است، آن‌آقا مثلاً دکتر ولایتی است، آن فامیلش ولایتی است. این یک اسم است اما حقیقت نیست، حقیقت ولایت از عدالت شروع می‌شود.<br /> <br /> {{موضوع|بشر باید چشم ماورایی داشته‌باشد و به هر چیزی با چشم عبرت نگاه کند؛ همان‌طور که بعضی خاک‌ها شوره‌زار است و هر چه در آن بکارید هیچ می‌شود؛ رفتن دنبال بدعت‌گذار هم همه اعمالتان را هیچ می‌کند|دنبال خلق رفتن/چشم ماورایی}} قربانتان بروم، فدایتان بشوم، شما الان ببین یک‌قدری می‌گویم که باید چشم ماورائی داشته‌باشید. اگر چشم ماورائی نداشته‌باشیم چشم ما چشم حیوانی است، یک‌چیزی بخوریم و یک‌چیزی ببینیم، این‌جا یک گردشی بیاییم. الان این‌جا که ما آمدیم، نمی‌خواهم اسم بیاورم آمدیم در این باغ، ما باید بفهمیم که به‌غیر این باغ، خدا باغ‌هایی برای ما خلق کرده، این باغ هرچه هست مصنوعی است. این مدت دارد، مدتش ان‌شاءالله امیدوارم که حالا صد سال باشد، این صاحب باغ ان‌شاءالله تا صد سال باشد اما بعد از صد سال سقوط می‌کند. چرا؟ این به دست‌رنج یک کسی‌که ولایتی است این‌را خلق کرده، الان این درخت را خلق کرده؛ اما به کمک خاک. خدای تبارک و تعالی یک جاذبه‌ای به این خاک داده، به آن گفته که این‌ها را دربر بگیر اما قوتت را به این درخت بده، خدا به خاک امر کرده.<br /> <br /> ببین، هر چیز را خدا مصداق گذاشته، این شیعه را گذاشته، آن سنی را گذاشته، این یهودی را گذاشته، آن مجوس را گذاشته، خاک هم همین‌ساخت است. مثلاً الان خاک‌هایی هست خاک شوره‌زار است، هرچه تویش بکاری هیچ می‌شود. پس این کشاورزها این‌ها را هیچ‌وقت در خاک شوره‌زار نمی‌ریزند، گندم را هیچ می‌کند، همه را هیچ می‌کند. شما هم همین‌است؛ اگر رفتی طرف بدعت‌گذار تمام اعمالت را هیچ کرده‌ای. اگر بدعت‌گذار را تصدیق کردی همه اعمالت را هیچ کرده‌ای. فرق نمی‌کند، خدای تبارک و تعالی یک نگاهی، نظری دارد از خاک تا نباتات، تا آسمان، تا زمین، دریاها. خدا یک‌نظر دارد، نظری به همه دارد، الان به این خاک امر کرده تو قوتت را بیاور به این‌ها بده. این درختی که الان کوچک است می‌نشانی، به قوت خاک این بزرگ می‌شود؛ اما به قوت خاک، به کمک آب.<br /> <br /> {{موضوع|تمام عالم تنظیم است؛ آبی که در اختیار شماست، مهریه زهراست، وقتی استفاده می‌کنید «سلام‌الله علی‌الحسین»، «سلام‌الله علی الزهرا» بگویید|آب/حضرت زهرا}} تمام این عالم تنظیم است، شما باید الان آب که به باغ می‌دهی، «سلام‌الله علی‌الحسین» بگویی، «سلام‌الله علی الزهرا» باید بگویی، آقایی که این آب را باز می‌کنی. بفهمی این آب مهر زهراست، این آب الان در اختیار شماست، آیا گفتی «سلام‌الله علی الزهرا»؟ سلام بر زهرای‌عزیز، درود خدا بر زهرا، {{دقیقه|10}} رحمت خدا بر زهرا، خدا می‌گوید زهرا خودش رحمت است؛ اما خدا [سلام به او] می‌گوید. هروقت [پیامبر] آمد [به معراج] سلام می‌گوید، سلام ما را به زهرا برسان؛ یعنی درود من به زهرا.<br /> <br /> {{موضوع|آنچه که فساد در این عالم هست از بی‌عدالتی است؛ آن‌دو نفر نه اینکه بی‌عدالتی کردند، اصلا عدالت را کشتند|عدالت}} عزیزان من، شما یک‌قدری باید در این فکر بکنید، آنچه که فساد در این عالم به‌وجود می‌آید روی بی‌عدالتی به‌وجود می‌آید. بی‌عدالتی یعنی خدانشناسی، بی‌عدالتی یعنی نبوت‌نشناسی، بی‌عدالتی یعنی قرآن‌نشناسی. بی‌عدالتی یعنی خدانشناسی، بی‌عدالتی یعنی امر خدا را اطاعت نکردن؛ اما عدالت، همه‌چیز در عدالت است. عزیزان من، شما اگر بخواهید عدالت را افشا کنید چقدر خوب است، شما الان عدالت را در خانه‌ات پیاده‌کن همه از تو راضی‌اند، عدالت را در امر پیاده‌کن، خدا از تو راضی است. ببین یک بی‌عدالتی این دو نفر کردند، چه فاجعه‌ای به‌وجود آوردند؟ اصلاً نه بی‌عدالتی کردند، عدالت را کشتند، زهرای‌عزیز را کشتند، حالا هم چقدر طرفدار دارند. «حب‌الزهرا حب‌الولایة»، حب زهرا حب خدا، حب زهرا حب نبوت، حب زهرا حب ولایت.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که دنبال خلق برود تا خلق تأمینش کند و یا به‌واسطه او عزت پیدا کند، بت‌پرست است نه خداپرست|بت‌پرستی/دنبال خلق رفتن}} حالا عزیز من، ما همه مدیون این ائمه‌طاهرین هستیم، چرا دست برمی‌دارید؟ عزیز من، چرا طرف خلق می‌روید؟ خیلی کلاه سرت می‌رود، اصلاً من عقیده‌ام این‌است: می‌گویم، کسی‌که برود طرفدار خلق [بشود]، یعنی [بخواهد] تأمین بشود، به تمام آیات قرآن این بت‌پرست است. یعنی خداپرست نیست که می‌خواهد یک خلقی تأمینش کند. یا به‌واسطه خلق عزت پیدا کند، این خدا را در قلب و در تمام اشیاءش کنار گذاشته، الان ببین چه‌خبر است در این دنیا. همین‌جور شدند که حالا خدا چه می‌گوید؟ {{موضوع|روح ولایت است؛ بی‌ولایت همه‌چیز جسم است، روح ندارد و مرده‌است اما شیعه حقیقی جسمش هم روح است و مرگ ندارد|روح/جسم}} این‌ها گفتند: «حسبنا کتاب‌الله»، کتاب خدا را ما قبول داریم. کجا کتاب خدا را قبول داری؟ کتاب خدا یک روح دارد، روحش علی است، روح قرآن امیرالمؤمنین است. من جداً می‌گویم هرکس حرف دارد بزند، اگر به‌من می‌گویند این‌را بگو، جوابش را هم به‌من داده‌اند. چرا [امیرالمؤمنین] روح است؟ بشر همه‌اش جسم است، چرا می‌گوید ایشان مُرد؟ چرا می‌گوید؟ جسم شما می‌میرد، تازه جسم شیعه واقعی هم نمی‌میرد، چرا؟ هستند دیگر، مگر حر [نیست که] جسمش هم در خاک [نمی‌پوسد]؟ خاک کوچک‌تر از آن است که به جسم شیعه واقعی جسارت بکند، [آن‌را] جزء خودش بکند، او خاک را جزء خودش می‌کند. ما هنوز به [شناخت] شیعه واقعی نرسیدیم، خاک به شیعه واقعی جسارت نمی‌کند. [مگر] رقیه‌عزیز [نیست که] گفت قبرش را آب گرفته؟ کندند دیدند آب گرفته، همان عبایی که حضرت‌زینب به او پوشانده عوض کفن، همان عبا به [تن] اوست. [قبر] حر را آمدند شکافتند، من مصداق می‌آورم برای شما، نگویید ایشان به‌اصطلاح غلو کرده، تو اصلاً غلو نمی‌فهمی چیست. اصلاً تو که می‌گویی غلو کرده، ولایت در قلبت نفوذ نکرده، ولایت حلقی داری. چه‌کسی می‌داند غلو یعنی‌چه؟ تو نمی‌فهمی، تو ادعای فهم می‌کنی، در صورتی‌که از همه نفهم‌تری. کسی‌که ولایت را نفهمد از هر نفهمی نفهم‌تر است. چرا می‌گوید «بل هم اضل»؟ از اضل بدتر است کسی‌که ولایت را نفهمد. <br /> <br /> {{موضوع|اعمال بی‌اتصال به روح یعنی ولایت، قبولی ندارند؛ قبولی اعمال به عدالت و ولایت است|اتصال به ولایت}} خوشا به حال شما رفقای‌عزیز که آمدید تمرین ولایت می‌کنید، {{دقیقه|15}} قربانتان بروم تمرین ولایت، امروز می‌گویم، این‌ها درس کلاس اول و دوم و آخر است. شما باید دیپلم دارید، لیسانس بگیرید، لیسانس از دیپلم بالاتر است، باید دکترا بگیری. دکترا [بگیری] نه دکتر جسم باشی، آقای‌دکتر، باید دکتر روح هم باشی. هم دکتر روح باشی هم دکتر جسم، هم دکتر جسم باشی هم دکتر روح. خب، دکتر روح چه‌جور بشوم؟ باید به روح اتصال باشی، کارهایت باید از طرف روح باشد. روح یعنی ولایت، روح یعنی امیرالمؤمنین، روح یعنی امام‌حسین، روح یعنی وجود مبارک امام زمان، آیا هستی یا نه؟ یا به همین دکتری خودت کفایت کردی، یک چهارتا دکتر به تو بگویند. این‌که به تو می‌گوید، این یک اسم است، اسم نجات‌دهنده بشر نیست. اسم مثل عبادت است، به‌دینم، عبادت نجات‌دهنده بشر نیست. چقدر این‌ها اهل‌تسنن عبادت می‌کنند؟ یک پیرمردی بود قرآن را در مسجدالحرام تا صبح ختم کرد، گفت خدایا ما را با عمر محشور کن! بفرما. این از روح رفته طرف جسم، چرا می‌گوید بعد از رسول‌الله این‌ها مرتد و کافر شدند؟ چرا؟ این‌ها که هم قرآن را قبول دارند، هم عبادت‌های خیلی چیز می‌کنند. یک‌دوستی داشتم ماه‌رمضان رفته‌بود حج عمره، می‌گفت همین‌جور تخت زده‌اند در کوچه و بازار و این‌ها، همین‌ساخت مدام می‌گویند بیا افطار کن، بیا افطار کن. انفاق‌های مهمی دارند؛ اما انفاق باید امضایش ولایت باشد، یعنی انفاق باید قبولی داشته‌باشد، تو که با امیرالمؤمنین نیستی، انفاقت قبولی ندارد. <br /> <br /> این عالم یک عالمی است تنظیم شده، این عالم یک عالمی است که خدا امر رویش گذاشته، این عالم یک عالمی است که می‌گوید «هو الخلق، هو الامر». این‌جور نیست که تو داری می‌روی. این ره که تو می‌روی به ترکستان است، به کردستان است، نه به بهشت، نه به فردوس، نه به ولایت. عزیز من، قربانت بگردم، کار تو باید آن‌جور باشد که قبولی داشته‌باشد، قبولی این چیست؟ قبولی‌اش ولایت است، عدالت است.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که عدالت دارد؛ تجاوزگر نیست، قانع و راضی است، جمع‌کننده مال نیست، در فکر برادر مؤمنش است|عدالت/سخاوت}} اگر عدالت داشته‌باشی تجاوزگر نیستی. عزیز من، من نمی‌خواهم بگویم، شما حسابش را بکن ببین امیرالمؤمنین یک بی‌عدالتی شده به یک بچه یهودیه. این بچه یهودیه در پناه اسلام بود نه آن یهودی‌ها که شما فکرش را می‌کنید، این‌ها می‌آمدند در پناه اسلام یک جزیه می‌دادند که راحت باشند. حالا [کسی] یک خلخال از پای این بچه یهودیه کشیده، خدا رحمت کند حاج‌شیخ‌عباس را، می‌گفت امیرالمؤمنین تا چندوقت نمازهای نافله‌اش را نشسته خواند، گفت کمر من عیب کرد. چرا کاری می‌کنید که کمر امام زمان عیب کند؟ چرا بی‌عدالتی می‌کنید به کمر امام زمان آسیب برسد؟ والله، امام زمان علی است، والله، امام زمان رسول‌الله است. خودش می‌آید می‌گوید منم نوح، منم آدم، منم پیغمبر آخرالزمان. چرا کاری می‌کنیم که کمر امام زمان عیب کند؟ کجا کمر امام زمان عیب می‌کند؟ موقعی‌که بی‌عدالتی کنی، موقعی‌که تجاوزگر باشی، موقعی‌که نزول بدهی یا نزول بگیری، به او [که می‌دهد] لعنت شده، به تو هم که می‌گیری لعنت شده، چرا این‌کار را می‌کنی؟ خب قانع و راضی بشو، پس تو آخر در این دنیا می‌خواهی چه‌کار کنی؟ تو الان حساب کن روزی چقدر خوراکت است؟ ببین اگر صد سال [زنده] بمانی داری، باز دوباره حرص می‌زنی این و این‌را درست می‌کنی. حالا روایتش را می‌خواهی؟ امام‌صادق فرمود حج می‌روند، عمره می‌روند، جاده هم صاف می‌کنند، سخاوت هم دارند، عاق پدر و مادر هم نیستند، ببین امام این‌جا را چقدر آگاهی دارد؟ می‌گوید اهل‌آتش است، دم از ما هم می‌زنند، می‌گوید دم می‌زنند. یابن رسول‌الله چرا؟ {{دقیقه|20}} دست‌هایش را این‌طور می‌کند، می‌گوید این‌جور مال را چنگ می‌زنند. با همان مال می‌رود عمره، با همان مال نماز می‌خواند، با همان مال مکه می‌رود، می‌گوید اهل‌آتش است، دم زدن اهل‌آتش است. تو باید حقیقت ولایت را داشته‌باشی، حقیقت یعنی با ولایت عمل کنی. خب حساب‌سال داشته‌باش، حالا حساب‌سال اگر داشته‌باشی تازه از ترس جهنم حساب‌سال داری. تو اگر راست می‌گویی غیر حساب سالت هم صدتومان، دویست‌تومان، هزار تومان انفاق‌کن. خب یک انفاق هم داشته‌باش، الان در رفقای من هستند، یک‌وقت می‌بینی به‌قدر صد تومان می‌آیند می‌دهند، می‌گویند مال هدایای امام زمان، هستند دیگر. من به قربان بعضی‌ها بروم، خیلی حواسشان جمع است، می‌دانند من نه سهم امام می‌خورم، نه رد مظالم، نه صدقه، نمی‌خورم، یک‌وقت می‌آورند می‌گویند این مال خودت. چقدر حواس همه‌تان جمع است؟ من از همه‌تان تشکر می‌کنم اما باز هنوز آگاهی ما کم است. خب این‌قدر روی‌هم نگذار، یک‌خرده از این بردار به‌غیر حساب سالت بده به یکی. امروز این‌را اطعام بکن، امروز این بنده‌خدا را چیز [کمک] کن. الان این بنده‌زاده می‌داند دیگر، الان این بنده‌خدا کسی است چرخ‌ساز است، اجاره‌خانه ندارد بدهد، چیز ندارد، خب من هر دفعه صد تومان، پنجاه‌تومان به او می‌دهم. این [اگر] به‌غیر از ترس جهنم یک‌چیز هم اضافه بدهید، خدا هم اضافه به شما می‌دهد. چرا من امروز این صحبت را کردم که خدای تبارک و تعالی خودش یک‌چیزی به شما می‌دهد؟ وقتی شما همه‌چیز شدید، تند می‌شود اگرنه می‌گفتم، خدا هم چیزهایی به تو می‌دهد. چرا می‌گوید امام‌حسین هرچه داشت داد؟ خدا هم هرچه دارد، می‌دهد به امام‌حسین. خب فرق نمی‌کند، تو هم یک‌قدری از این‌کارها بکن. او بچه‌اش را، همه چیزش را انفاق کرده، تو یک‌خرده مال انفاق‌کن در راه مردم، الان وضع مردم یک‌قدری ناجور است قربانتان بروم. اگر خدا به تو داده، الان دارد امتحانت می‌کند، مدام روی‌هم، روی‌هم نگذار، یک‌قدری انفاق‌کن. ببین امیرالمؤمنین علی {{علیه}} چطور این کسی [خلخال از پایش کشیدند] مثل بچه خودش حساب کرده، که اگر یک‌چیز به بچه خودش بشود، جرم شده، می‌گوید ظلم به این شده، به این بچه یهودی [هم شده]، کمر من عیب کرده. «انما المؤمنون اخوة» همه ما با هم برادریم، ما همه باید هماهنگ باشیم. عزیزان من، قربانتان بروم، اگر از پول گذشتی از پل می‌گذری. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|اگر عدالت داشته‌باشید، همه چیز دارید|عدالت}} حالا خدا چرا این‌قدر دارد در عدالت پافشاری می‌کند؟ می‌بیند اگر عدالت داشته‌باشی، همه‌چیز داری، خدا می‌خواهد دارای همه چیزت بکند، این است که این‌همه خدا روی عدالت حساب کرده. {{موضوع|آتش قلب شیعه تا وقتی که امام‌زمان نیاید و احقاق‌‌حق از دشمنان امیرالمؤمنین نکند، خاموش نمی‌شود|شیعه}} شما ببین اگر این دو نفر عدالت داشتند، زهرای‌عزیز را این‌جور می‌کردند؟ این نه [این‌که] زهرا را زده، نه [این‌که] زهرا را سیلی به او زده، نه [این‌که] زهرا را پهلویش را شکسته، پهلوی تمام این خلقت را شکسته. جریمه این خیلی است، تمام قلب دوستان او را این دو نفر جریحه‌دار کردند. {{درباره متقی|من والله بالله به خدا می‌گویم، می‌گویم اگر بهشت را به‌من بدهی، همه این خلقت را بدهی من ناراحتم، اصلاً من خلقت را کنار انداختم، نه یک باغ و یک دکان و نمی‌دانم یک کاخ و ماخ، خلقت را کنار انداختم. می‌گویم من جریحه‌دارم، چرا؟ مگر من یادم می‌رود؟}}<br /> <br /> یکی از این علما دیروز خانه ما آمده‌بود، بنا کرد [گفتن؛] هرکس زهرا را بخواهد نمی‌دانم خدا می‌گوید من را خواسته. هرکس زهرا را بخواهد نمی‌دانم [خدا می‌گوید] در محشر چه به او می‌دهم، در معاد چه می‌دهم. گفتم فرحزاد، مگر ممکن است زهرا را آدم نخواهد؟ این غیرممکن است دوست علی، زهرا را نخواهد. چه می‌گویی، مدام اگر اگر درآوردی؟ {{درباره متقی|به تمام آیات قرآن، اگر خدای تبارک و تعالی همه این عالم را به‌من بدهد من ناراحتم، یعنی من تأمین نمی‌شوم تا زمانی‌که وجود امام زمان بیاید، احقاق حق از این‌ها بکند.}} جرایح دل شیعه آن‌موقع شاد می‌شود که بیاید احقاق حق از دشمنان این‌ها بکند. {{دقیقه|25}} الان دشمن‌ها دارند می‌زنند و می‌خوانند و می‌رقصند. جلوی رقص این‌ها را بگیرد، جلوی اطوارهای این‌ها را بگیرد، جلوی عشق این‌ها را بگیرد، این‌ها پشت به زهرا، پشت به ولایت کردند، اگرنه شیعه که نباید این‌قدر بخندد. نه این خنده‌هایی که ما می‌کنیم، این خنده‌ها خنده ولایت است. آن‌ها که در این تئاترها، در این سینماها، در این‌جاها که خدا گفته نرو می‌روند. آن‌ها همین‌ساخت عشق دارند می‌کنند، تند می‌شود با یک عده‌ای... این‌که دور هم می‌نشینیم بخندیم این خنده‌ها باید باشد. این‌ها خنده‌های ولایت است، یک‌قدری دوستان امیرالمؤمنین تازه می‌شوند، حالی به حالی می‌شوند. چرا من یک‌دفعه یک شوخی‌هایی می‌کنم؟ می‌خواهم یک‌خرده حالی به حالی بشوید.<br /> <br /> گفته‌ام، خب حالا این‌جا هم می‌گویم بالاخره، گفت یک‌نفر آمد [خدمت پیامبر] گفت که این بچه [می‌خواهد به‌دنیا بیاید] چه‌جور می‌شود؟ گفت [فرشته‌ای] رحم را باز می‌کند، گفت نیامده هم‌بیاورد، خندیدند. پیغمبر فرمود این مرد آمرزیده‌شد، چون‌که دوستان‌علی را خنداند. یک‌وقت یک حرف‌هایی است که خیلی چیزی نیست؛ اما شیعه باید مثل آتش خال‌ریزه [آتش زیر خاکستر]، اگر می‌خندد این دلش پیش زهرا باشد. چرا امام‌حسین می‌گوید قبر من در دل شیعه‌هاست؟ این قبر امام‌حسین باید مدام در نظرت باشد، اگر این‌جور باشد شعبده‌باز نمی‌شوی عزیز من. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|در دنیا نگاه کنید ببینید کسانی که فساد کردند به کجا رسیدند؛ کسی که عدالت دارد، فسادگر نیست|عدالت/تفکر}} قربانتان بروم، حالا شما باید یک‌قدری همین‌ساخت که نشستید، این‌هایی که دارید می‌نویسید بنویسید، همین‌ساخت که نشستید یک‌نگاه در این دنیا بکنید. یک‌نگاه از زمان آدم ابوالبشر بکن که خدا چه‌جور پاداش می‌دهد، هیچ‌کسی را خدا نمی‌بیند، چه‌جور نمی‌بیند؟ یعنی ملاحظه هیچ‌کسی را نمی‌کند، تا پسر آدم این‌کار را کرده اهل‌جهنم است [با این‌که] پسر پیغمبر است، چرا؟ حالا پسر ابابکر را [امیرالمؤمنین] می‌گوید محمد بن ابابکر [پسر من است]، چرا؟ این ولایت دارد. مگر نزد قابیل، هابیل را کشت؟ از آن‌زمان باید ببینید چه‌جور می‌شود. همان‌جور بیایید زمان نوح را نگاه کنی، مگر این‌ها چه کردند؟ این‌ها فقط نوح را قبول نداشتند، خدا با آن‌ها چه‌کرد؟ زمان لوط را ببینی، چه‌کار می‌کردند این‌جوری شدند؟ مگر تو نمی‌شوی؟ ما همه این‌که الان [مثل آن‌ها عذاب] نمی‌شویم، پیغمبر یک پرده‌ای کشیده روی ماها. یعنی گفت امت من نمی‌خواهم مثل آن‌ها باشد، [خدا] گفت باشد. اگرنه الان چه‌جور است؟ مگر نیستند؟ این‌قدر شلوغ‌کاری دارند می‌کنند، نمی‌خواهم بی‌حیاگری کنم. چه شلوغ‌کاری‌هایی دارید می‌کنید؟ شما نمی‌کنید، می‌کنند. الحمد لله شما ولایتتان کامل شده اما باید نگاه کنید، یقین ولایت خیلی بالاست. این‌نیست که ما امیرالمؤمنین را قبول داریم به «الیوم اکملت لکم دینکم»، این یک صدری است که ما جهنمی نیستیم. ما نمی‌خواهیم [که فقط] جهنمی نشویم که این‌کار را می‌کنیم، ما باید مافوق این‌ها را ببینیم. تو نباید این‌قدر که یک بهشت به تو دادند قانع بشوی، نه. ما مافوق بهشت را می‌خواهیم، ما آن‌کسی را می‌خواهیم که بهشت را خلق کرده، می‌خواهیم از آن دریچه بیاییم در بهشت. حالا عزیز من باید نگاه کنی، این‌که عدالت می‌گویم، ببین هر کسی بی‌عدالتی کرد چه جرمی دارد؟ خدا چیز [تعارف] ندارد با کسی، عزیز من، قربانت بروم، شما بیا مجرم نباش. والله اگر عدالت داشته‌باشی مجرم نیستی. ببین یکی از [صفات] خدا، دوباره تکرار می‌کنم [این است که] می‌گوید خدا عادل است و ظالم نیست. پس یعنی‌چه؟ تو اگر این‌کار را بکنی ظالم نیستی، پس ظالم کیست؟ ظالم آن است که عدالت ندارد. اگر تو عدالت داشته‌باشی، هر کجا بروی اصلاح می‌کنی، نه فساد بکنی. {{دقیقه|30}} آدمی که عدالت ندارد هر کجا می‌رود فساد می‌کند، آدمی که عدالت دارد، هر کجا می‌رود اصلاح می‌کند.<br /> <br /> {{موضوع|اگر بخواهید ظالم نباشید، هر کاری که پیش می‌آید آگاه باشید که ائمه‌طاهرین چه کردند، شما هم همان‌ کار را کنید، آن‌وقت عدالت دارید و ظالم نیستید|آگاهی/اطاعت امر/عدالت}} {{درباره متقی|من الان یک‌وقت آن‌جا نشستم می‌بینم یک مورچه یک‌چیزی دهانش است دارد می‌آید، {{توضیح|این است که می‌گویم باید این‌جوری باشید. هرچه که برایتان پیش می‌آید شما باید این‌قدر آگاهی داشته‌باشید که کارهای ائمه و آن‌ها در نظرتان باشد، اگر در نظرت باشد خلاف نمی‌کنی}} من تا این مورچه می‌آید چیز دهانش است، می‌بینم الان به پایم گیر می‌کند، پایم را این‌طور می‌کنم مورچه رد بشود. فوری یاد این می‌افتم که امیرالمؤمنین [فرمود اگر تمام دنیا را به‌من بدهند که با گرفتن پوست جویی از دهان مورچه‌ای خدا را نافرمانی کنم هرگز نمی‌کنم] تمام این دنیا را بی‌ارزش می‌کند که [در مقابل آن] من یک جو را از دهان مورچه بگیرم، یعنی این‌قدر می‌خواهم به یک مورچه ظلم نشود. من تا این مورچه را می‌بینم یاد حرف امیرالمؤمنین می‌افتم.}} اگر بخواهید آگاهی داشته‌باشید تا کار برایتان جور می‌شود یاد آن‌ها بیفتید، که این‌ها چه‌جور بودند؟ این است اطاعت ولایت، نه این‌که بگوییم ما اطاعت از ولایت می‌کنیم. کارهایی که برایت پیش می‌آید باید آگاهی داشته‌باشی، آن‌وقت ظلم نمی‌کنی. امیرالمؤمنین، علی {{علیه}} کارش این بوده، تا هزارتا هم نوشته‌اند نخلستان داشته، یکی‌اش را [می‌فروخته]، می‌برده مسجد می‌داده به مردم. تو چه می‌دهی به مردم؟<br /> <br /> {{موضوع|ولایت فهم همه خلقت است، کسی که به ولایت ایراد کند، از نفهمی‌ اوست|امیرالمؤمنین/ایراد به ولایت}} یک‌نفر بود وقتی‌که امیرالمؤمنین داشت این‌ها را هدایا می‌داد به مردم، به امیرالمؤمنین گفت به این‌که دادی [مال] دارد. [امیرالمؤمنین] گفت خدا مثل تو را زیاد نکند، گفت خدا مثل تو را زیاد نکند که فضولی کنی، فضولی‌اش را من می‌گویم، چرا؟ اصلاً کارهای امام به‌غیر این‌است، متوجهی دارم چه می‌گویم؟ می‌گویم در زمان امیرالمؤمنین بود، یک‌زنی بود خیلی بدکاره بود، امیرالمؤمنین یک‌چیز حسابی به او داد. یکی بود دارا بود، امیرالمؤمنین یک‌چیز حسابی به آن دارا داد، متوجهی؟ یکی فسادکار بود، یک‌چیز حسابی به این داد. خیلی اصحاب ناراحت شدند، چرا داده؟ حالا آن‌که داد [به آن دارا] یک‌دفعه به خود آمد، گفت امیرالمؤمنین که به‌من داده، من نباید به مردم بدهم؟ از سخی‌ها شد. آن‌زن که به او داد، گفت امیرالمؤمنین این‌را به ما داده، دیگر ما خلاف نکنیم، دیگر خلاف‌گر نشد. آن یارو [فسادکار] هم همین‌جور. یعنی این عطایی که کرد امیرالمؤمنین، این‌ها همه را از گناه بازداشت؛ اما مثلاً من می‌گویم چرا دادی؟ چون‌که تو داری ظاهر را می‌بینی، امام هر کاری می‌کند درست‌است، هیچ‌کس نباید فضولی کند، اگر فضولی کند از نفهمی‌اش است. چون‌که امام کار بی‌امر نمی‌کند، در صورتی‌که خودش امر است. همین کارها را دارند می‌کنند، ایراد می‌کنند دیگر. حالا هم همین است به کارها ایراد می‌کنند، یک سؤال‌هایی می‌کنند که آدم شاخ درمی‌آورد. تو باید ولایت را غیر از خودت بدانی، ولایت را باید فهم همه خلقت بدانی، فهم همه خلقت که اشتباه نمی‌کند که، تو اشتباه‌کاری، تو نمی‌فهمی. مگر تا یک‌چیزی این‌جایت گذاشتی تو فهمیده شدی؟ تا یک‌چیزی آن‌جایت گذاشتی مگر فهمیده شدی؟ این‌که بدتر شد که. (صلوات بفرستید.)<br /> <br /> {{موضوع|درجه‌ای که خلق به شما بدهد باطل است؛ اگر از خلق بگذرید و با نور ولایت آشنا شوید، خدا به شما درجه می‌دهد|درجه ولایت}} عزیز من، بگذار او یک‌چیزی به تو بدهد، او یک‌چیزی به یک جایت بگذارد، خلق که بگذارد درست نیست. بگذار خدا بگذارد، بگذار پیغمبر بگذارد، بگذار ائمه بگذارند قربانت بروم. یک‌دفعه می‌گذارد می‌گوید متقی است تمام اعمالش را قبول کردم، می‌خندی به این حرف‌ها؟ یک‌دفعه اصحاب یمینت می‌کند، چه‌کارت دارد می‌کند؟ بگذار او به تو نمره بدهد، نمره‌های خلق مثل درجه می‌ماند که این‌جایت یک درجه می‌زند، این‌را می‌کند. یک ستاره می‌گذارد این‌جایت، فوری آن‌را درمی‌آورد؛ اما مواظب باش ستاره آسمان را چه‌کسی خلق کرده؟ {{دقیقه|35}} بگذار او ستاره بگذارد این‌جایت. کجا ستاره می‌گذارد؟ آن‌موقع‌که به نور ولایت آشنایت می‌کند. کجاییم ما؟ تو از خلق بگذر، او تحویلت می‌گیرد. ما از خلق نگذشتیم، پابند خلقیم، پابند دنیاییم، قربانت بروم، عزیز من، فدایت بشوم، گوش بده.<br /> <br /> {{موضوع|خدا با امر به سخاوت و عدالت در فکر نجات شماست|سخاوت}} تو بلبل باغ ملکوتی نه از عالم خاک، اصلاً تو از خاک خلق شدی؛ اما خدا می‌خواهد از خاک نجاتت بدهد. کجا نجاتت می‌دهد؟ شما یک تربت امام‌حسین ببین خاک بوده، مگر خاک نیست؟ حالا شفا شده، حرام هم بوده، [حالا هم] حلال شده، هم شفا شده. خدا می‌خواهد تو را شفا قرار بدهد اما مردم را شفا بدهی، سخی باشی، با عدالت باشی، با سخاوت باشی، با رحم باشی، خودخور نباشی. ببین امام‌صادق چه می‌گوید؟ امام‌صادق گفتم دوباره تکرار می‌کنم روی مناسبت، می‌گوید مکه می‌روند و عمره می‌روند، انفاق دارند، صدقه هم می‌دهند، عاق پدر و مادر هم نیستند، می‌گوید قرآن هم سر می‌گیرند، این‌ها اهل آتشند. می‌گوید یابن رسول‌الله چرا؟ می‌گوید مال را چنگ می‌زنند، همه‌اش به‌فکر خودش است، مثل چهارشاخ. چهارشاخ این‌طور می‌کند، دیده‌اید که سر خرمن‌ها، من دیده‌ام. صلوات بفرستید.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که عدالت دارد، اتصال به خداست؛ زمانی شبیه خدا می‌شوید که امر خدا یعنی ولایت را اطاعت کنید|عدالت/اطاعت امر}} پس دوباره تکرار می‌کنم آنچه که فساد در این خلقت شده و می‌شود از بی‌عدالتی است، باید عدالت داشته‌باشی. خدای تبارک و تعالی می‌گوید عادل است و ظالم نیست، ظلم‌کننده آن است که عدالت ندارد. قربانتان بروم، دلم می‌خواهد همه کارهایتان روی عدالت باشد. اگر روی عدالت شدی وصل به خدا می‌شوی، چون‌که خدا عادل است دیگر. ببین خدا می‌گوید مثلی، کیست مثل من امر بشود؟ خب می‌شوی دیگر، زمانی مثل خدا می‌شوی که امر خدا را اطاعت کنی؛ اما خدا امرش را هم حواله کرده، می‌گوید امر من علی‌بن‌ابوطالب است، امر من زهرای‌عزیز است. فکر آن‌ها باشید، ببینید آن‌ها چه رویه‌ای داشتند تو رویه [آن‌ها را در پیش بگیر]، نرو رویه انگلیس و آمریکا و مردمی که پیرو آن‌ها باشند [در پیش بگیر که] خودت را آن رنگ بکنی، بیا این رنگ بکن. مگر [رویه] آن‌ها اشتباه بوده؟ نه والله، چه‌جور بودند آن‌ها؟ خانم‌های عزیز به شما هم می‌گویم، شما بیا مثل زهرا بشو، زهرا رویش را می‌گرفت، زهرای‌عزیز چادر داشته، حفظ می‌کرده خودش را، چرا این‌جوری می‌شوید شما؟ چرا می‌روی خودت را مثل خانم‌های انگلیس‌ها و آمریکایی‌ها می‌کنی؟ خب با آن‌ها محشور می‌شوی، بیا مثل این شو، با این محشور شو. مگر خدا نمی‌گوید به عمل هر قومی راضی باشی جزء آن قومی؟ توجه می‌فرمایید من چه می‌گویم؟ چرا این‌جوری شدیم ما؟ پس ما حقیقت زهرا را قبول نداریم، ما حقیقت امیرالمؤمنین را قبول نداریم. چرا به تو می‌گوید که [آخرالزمان] اگر یکی با دین از دنیا برود ملائکه تعجب می‌کنند؟ چون‌که ما پشت به حقیقت کردیم، اصلاً اعمالت پیداست پشت به ولایت کردی. عزیز من، تو باید بیایی اتصال به ولایت بشوی، خودت را شبیه [ولایت کنی]. چقدر این آخوندها به ما گفتند که شبیه [شدن] به کفار حرام است؟ آقایان چقدر به ما گفتند؟ چرا تو خودت را شبیه به کفار می‌کنی؟ تشبه به کفار حرام است، چرا خودت را تشبه به کفار می‌کنی؟ تشبه [به کفار] حرام است.<br /> <br /> {{موضوع|مرتد به ولایت، مرتد به خدا و کافر است؛ اطاعت امر ولایت، اطاعت امر خداست|اطاعت امر/مرتد به ولایت}} عزیز من، قربانتان بروم، هست دیگر، بیا سلمان بشو، اباذر بشو، میثم بشو، مقداد بشو. هست، بودند و هستند. اصلاً چرا می‌گوید بعد از رسول‌الله این‌ها همه مرتد شدند، الا قلیل؟ دوباره تکرار می‌کنم، مرتد به ولایت شدند. خدا [می‌گوید] مرتد به ولایت، کافر است، ما که نمی‌توانیم مرتد به خدا بشویم. خدا «لم‌یلد و لم‌یولد» است، خدا هست، خدا کیست؟ او که علی را خلق کرده، او که قرآن به ما نازل کرده، او که امر به ما نازل کرده. {{دقیقه|40}} قربانتان بروم، بیایید همیشه پرچم امر داشته‌باشید، حرکت که می‌کنید هر کجا امر خدا و پیغمبر است اطاعت کنید، هر کجا نیست نکنید. دوباره تکرار می‌کنم حالا کمیل آمده می‌گوید: ما الحقیقة؟ [حقیقت چیست؟] امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌گوید: تو [را] چه به‌ حقیقت؟! {{ارجاع|«ما لَکَ و الحقیقة»}} [کمیل] نمی‌شناسد علی را، حالا ایستاد [تا] شناخت [که حقیقت خود امیرالمؤمنین {{علیه}} است.] حالا که شناخت، می‌گوید دست و جوارح خودت را نزد خدا بگذار. یعنی به تو می‌گوید این دست و جوارح خودت امر خدا را اطاعت کند. خدا دست می‌خواهد چه کند؟ پا می‌خواهد چه کند؟ امیرالمؤمنین دارد این‌را می‌گوید، می‌گوید عزیز من برو [دست و جوارح را] نزد خدا [بگذار]. این دست تو چیز ظالمانه ننویسد، این قلم تو کار بد نکند، این پای تو جای غیر خدا نرود، چشم تو غیر خدا نگاه نکند. پس تو اگر امر خدا را اطاعت کردی، امر ولایت را اطاعت کردی. اگر امر ولایت را اطاعت کردی، امر خدا را اطاعت کردی. خیلی قشنگ است والله، توجه می‌کنید می‌گویم یعنی‌چه؟ (یک صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|اگر امر خدا را اطاعت کنید، امرالله می‌شوید و خدا صفات‌الله به شما می‌دهد|اطاعت امر/صفات‌الله}} حالا اگر امر را اطاعت کردی خدا تو را امرالله می‌کند، والله امرالله می‌کند تو را. مگر امرالله نبودند؟ نیستند؟ چرا آن‌ها را امرالله کرد؟ تو بیا امر را اطاعت‌کن، گفتم خدا یک صفاتی دارد به‌نام صفات‌الله به تو می‌دهد؛ اما امر را اطاعت‌کن، در امر باشی. ببین به یک مورچه نمی‌شود ظلم کرد، به آدم، انسان که هیچ. {{موضوع|ولایت کامل، ولایت با عدالت است|ولایت کامل/عدالت}} شما باید دوباره تکرار می‌کنم، اگر عدالت داشته‌باشی همه‌چیز داری. اگر عدالت داشته‌باشی، والله به‌دینم ولایت داری تو کاملی. ولایت با عدالت، [داشته‌باشی] تو کامل کاملی، آن‌وقت چرا؟ این‌ها امر خداست. ولایت و عدالت امر خداست، حالا اگر تو امر خدا را اطاعت کردی دیگر همه‌چیز هستی. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|دعا|دعا}} خدایا عاقبتتان را به‌خیر کن.<br /> <br /> خدایا ما را با خودت آشنا کن.<br /> <br /> خدایا ما را بیامرز.<br /> <br /> خدایا این رفقای من سخی هستند، سخی‌تر شوند.<br /> <br /> رفقا، به‌فکر آخرتتان باشید، «انما الدنیا فناء و الآخرة بقاء». اگر آدم راست، راستی تصدیق کند، اگر قیامت را تصدیق کنید، عدالت هم دارید. اگر ولایت را تصدیق کنید، عدالت هم دارید. اگر تصدیق کنید خدا را، عدالت هم دارید. چون‌که عدالت تو را حفظ می‌کند، تمام افکارت را حفظ می‌کند. اصلاً آدم با عدالت خلاف نمی‌کند، چون‌که دائم در عدالت است. تا می‌خواهد حرف بد بزند، نمی‌زند، بداخلاقی کند، نمی‌کند. هر کاری می‌خواهد بکند، عدالت وقتی در نظرش می‌آید نمی‌کند. هر کاری هم که دنیا شده، بی‌عدالتی می‌شود.<br /> <br /> خدایا عدالت را [می‌دهی]، یقین عدالت هم به ما بده. ما عدالت را مراعات کنیم.<br /> <br /> خدایا عدالت خشنودی خدا و رسول و ائمه است، ما آن‌را مدارا کنیم. یعنی چطور مدارا کنیم؟ یعنی یواش‌یواش ما این‌را قبول کنیم، وقتی قبول کردیم به آن عمل کنیم. (با صلوات بر محمد)<br /> <br /> {{بسم الله}}<br /> «انا انزلناه فی لیلة‌القدر، و ما ادراک ما لیلة‌القدر، لیلة‌القدر خیر من الف شهر، تنزل الملائکة و الروح فیها باذن ربهم من کل امر، سلام هی حتی مطلع الفجر»<br /> <br /> {{موضوع|ملائکه در شب‌قدر تنها به روح یعنی امام‌زمان نازل می‌شوند؛ تا هر کسی ادعای حجت خدا بودن نکند|شب قدر/روح}} جای دیگر اشاره کردم، خدای تبارک و تعالی ملائکه را نازل می‌کند به روح. پس در تمام خلقت به‌خصوص این دنیا کسی ادعا نکند که حالا مثلاً ملائکه به‌من نازل می‌شود. ملائکه نازل می‌شود به روح؛ روح، وجود امام زمان است؛ {{موضوع|خدای تبارک و تعالی به ائمه طاهرین علم خلقت داده‌است چون خلقت محتاج آن‌هاست؛ علم ائمه‌طاهرین نسبت به خلقت نامحدود، اما نسبت به خدا محدود است|علم/ائمه طاهرین}} اما حالا حرف من این‌است، وقتی ملائکه نازل می‌شود به روح، همان که گفتم که؛ {{دقیقه|45}} در عرش خدا این دوازده‌امام، چهارده‌معصوم که می‌روند، امام‌صادق می‌فرماید که جدمان برای ما صحبت می‌کند؛ یعنی عنایت خدا، لطف خدا، علم خدا حد ندارد. کسی از مشهد آمد، یکی از علمای خیلی مهم مشهد از من سؤال کرد که این‌ها کاملند چطور می‌شود که امام‌صادق می‌گوید که جدمان برای ما صحبت می‌کند؟ گفتم این‌ها کامل هستند، کاملی نیستند که [نسبت به خدا کامل باشند]، یعنی به این‌ها علم خلقت داده‌شده چون‌که خلقت احتیاج به این‌ها دارد؛ اما علم خدا که به خلقت مربوط نیست، او آنقدر علم دارد که شاید به این‌ها یک ذراتی علم داده‌باشد، علم خدا که بی‌حد است. آن‌وقت ایشان خلاصه قبول کرد.<br /> <br /> {{موضوع|امر امام‌زمان نازله است و باید آن را اطاعت کرد؛ کسی که نافرمانی کند، خلاف نازله رفتار کرده‌است|نازله/اطاعت امر}} پس حالا که [ملائکه] به امام زمان نازل می‌شود، «ملائکة و الروح» به روح نازل می‌شود. حالا حرف من این‌است، حالا که به روح نازل می‌شود، آقا امام زمان آن امری که به شما می‌کند آن نازله است، یعنی باید امر امام زمان را اطاعت کنی. او به شیعه‌ها نازل می‌کند؛ یعنی به همه، هر کسی‌که نافرمانی بکند خلاف نازله را کرده، مثل این‌که نستجیر بالله امام زمان نمی‌تواند خلاف بکند، پس خلاف تویش نیست که بکند؛ اما شما خلاف تویت است، حالا نباید خلاف کنی. آن به تو نازل می‌شود، باید این‌که نازل‌شد امر را اطاعت کنی. <br /> <br /> {{موضوع|اطاعت امر امام‌زمان و گناه نکردن از شب قدر هم بالاتر است؛ قدر، [اطاعت] امر امام‌زمان است|شب قدر/اطاعت امر}} حالا دوباره من تکرار کنم: «انا انزلناه فی لیلة‌القدر، و ما ادراک ما لیلة‌القدر، لیلة‌القدر خیر من الف شهر، تنزل الملائکة و الروح، فیها باذن ربهم من کل امر»؛ به اجازه رب ملائکه نازل می‌شود به روح، حالا گفتم آن امر امام، نازل است به شماها، اگر شما آن امر را اطاعت کنید درست‌است. حالا خود امیرالمؤمنین چه می‌گوید؟ من یک مصداق برای شما بیاورم، از امیرالمؤمنین سراغ می‌گیرند که علما، فقها، صدیقین، همه و همه، از آن‌ها سؤال کردیم چه روزی خوب است؟ در هفته می‌گویند شب‌جمعه، می‌گوید در ماه اول ماه، [در] سال شب‌قدر. می‌گوید من که امیرالمؤمنین هستم می‌گویم هر روزی که گناه نکنید. شب‌قدر را هم امیرالمؤمنین چه‌کار می‌کند؟ می‌گذارد این‌طرف، اگر تو گناه کردی از شب‌قدر استفاده نمی‌کنی. چرا؟ حالا معلوم می‌شود که امر امام زمان قدر است، تو باید امر را اطاعت کنی. <br /> <br /> {{موضوع|کسی که ولایت و عدالت دارد، در امر خداست، دیگر تجاوزگر نیست و گناه نمی‌کند|عدالت/گناه}} از آن‌طرف هم باز امام‌صادق می‌فرماید که شما عضو مایید، موقعی‌که گناه کردید جدا می‌شوید. پس حرف من این است که عزیزان من، قربانتان بروم خیلی باید مواظب باشید. حالا چه می‌شود که شما گناه نکنی؟ باید ولایت داشته‌باشی، عادل باشی، عدالت داشته‌باشی. اگر عدالت داشته‌باشی اصلاً تجاوزگر نیستی، اگر عدالت داشته‌باشی گنه‌کار نیستی. اگر عدالت داشته‌باشی، همه امر است. چون‌که من دوباره اول نوار گفتم که ولایت، عدالت، سخاوت، آن‌وقت شما در امری.<br /> <br /> {{موضوع|تقلید نکردن از امام‌زمان، اعمال را باطل می‌کند؛ امر امام‌زمان، امر خداست|تقلید/اطاعت امر}} این‌هم که می‌گویند که اگر تقلید نکنی، عملت باطل است، یعنی این‌جا تقلید امام زمان را نکنی عملت باطل است. چرا باطل است؟ می‌روی عمل خودت را به‌جا می‌آوری، ایده خودت را به‌جا می‌آوری، خب باطل است. تو باید امام زمانت را بشناسی، قبول کنی و امر ایشان را اطاعت کنی. حالا اگر امر امام زمان را اطاعت کردی، هم امر خدا را اطاعت کردی، هم امر ولی را اطاعت کردی که امام زمان ولی است، هم امر قرآن را اطاعت کردی. {{دقیقه|50}}<br /> <br /> {{موضوع|هر جلسه‌ای که در آن امر خدا کنار گذاشته‌شود و حرف از خودشان بزنند، جلسه بنی‌ساعده و مورد لعنت است|جلسه بنی‌ساعده/از خود حرف زدن}} حالا اهل‌تسنن نه، این‌ها رفتند امر را گذاشتند کنار، امر خودشان را اطاعت کردند. یک عده‌ای هم آمدند امر آن‌ها را اطاعت کردند، حالا خدا می‌گوید این‌ها بعد رسول‌الله مرتد و کافرند. آقا امام‌حسین هم می‌گوید من کشته جلسه بنی‌ساعده‌ام. حالا یک‌وقت می‌بینی اصلاً بعضی‌ها که دارند یک کارهایی می‌کنند، نه این‌که حالا مثلاً بگوییم که حکومت یک‌جلسه بنی‌ساعده درست می‌کند، ممکن است تو هم درست‌کنی. تو چهار نفر دور خودت جمع کردی، به‌غیر امر حرف می‌زنی، این جلسه هم مثل جلسه بنی‌ساعده است. پس خیلی باید توجه کنی، اشخاصی که دور هم جمع می‌شوند باید فقط حرف ولایت را بزنند. اگر حرف دیگر بزنند، به نظر ولایی من، آن مشابه جلسه بنی‌ساعده است. چرا؟ خدا به پیغمبرش می‌گوید حرف از خودت بزنی رگ دلت را قطع می‌کنم، تو چه‌کاره‌ای؟ پس هست، عده‌ای هستند که به یک عناوینی جلسه درست می‌کنند، این‌ها به‌غیر امر حرف می‌زنند. خیلی باید توجه داشته‌باشید، در هر جلساتی شرکت نکنید. یا جلساتی که شرکت می‌کنید اول ابعاد آن جلسه را باید در نظر بیاورید.<br /> <br /> منحصر نیست به عمر و ابابکر که جلسه بنی‌ساعده درست کردند، بنی‌عباس هم درست کردند، مگر هارون نکرد؟ مأمون نکرد؟ این‌ها نکردند؟ آن‌ها هم درست کردند دیگر، در هر زمانی ولی را گذاشتند کنار، زمان معاویه امیرالمؤمنین را گذاشت کنار. می‌گویم تمام خون شهدا، هر چه که گناه است گردن آن دوتا، [یعنی] عمر و ابابکر است؛ اما خب این‌ها هم مشابه آن‌است. آن‌ها آن‌زمان امیرالمومنین را کنار گذاشتند، بنی‌عباس امام‌حسن [عسکری] را کنار گذاشت، [همین‌طور] امام‌صادق را کنار گذاشت. پس این‌ها را کنار گذاشتند، این آدم جزء جلسه بنی‌ساعده است، چرا لعنت شده؟ هم به عمر و ابابکر لعنت شده، هم به بنی‌عباس لعنت شده، این بنی‌عباس سیدند، بچه‌های عباسند؛ اما چون‌که اطاعت نکردند از امام مورد لعنت هستند. من هم همین‌جورم، من هم باید اطاعت کنم. اطاعت امام به ما واجب است و اطاعت امام همان است که این ائمه سنت پیغمبر را افشا می‌کنند. نماز است، روزه است، زکات است، خمس است، سهم امام است، انفاق است، حالا اگر شما این‌کار را کردی جزء جلسه بنی‌ساعده نیستی؛ اما اگر کسی این‌ها را انکار کرد از خودش حرف زد، درست می‌کنند دیگر، این‌کار را این‌جوری کن، این‌کار را این‌جوری کن، این دارد امر خودش را اجرا می‌کند. پس رفقا باید مواظب باشید در هر جلسه‌ای نروید. <br /> <br /> {{موضوع|امام‌صادق غبطه به جلسه‌ای می‌خورد که اتصال به امر باشد نه خلق|جلسه ولایت}} حالا ببین امام‌صادق چه می‌گوید؟ می‌گوید وقتی دور هم می‌نشینید حرف ما را بزنید من غبطه می‌خورم به آن جلسه. غبطه نمی‌خورد امام‌صادق به جلسه بنی‌ساعده، باید توجه داشته‌باشی. به چه‌چیز غبطه می‌خورد امام‌صادق؟ [جایی] که حرف آن‌ها زده‌شود، چرا حرف آن‌ها؟ چون‌که حرف اتصال به امر است، وقتی شما حرف امامت را شنیدی، اتصال به امر می‌شوی. وقتی اتصال به امر شدی کارت درست‌است؛ اما نه اتصال به خلق بشوی، حرف من این‌است. بعضی جلسات اتصال به خلق است، تو باید جلسه بگیری اتصال به امر بشوی. وقتی اتصال به امر شدی این‌را امام‌صادق تأیید کرده، می‌گوید غبطه می‌خورم، یعنی کاش من در این جلسه شرکت می‌کردم. {{موضوع|جلسه ولایت در ماوراء احترام دارد و ملائکه آسمان با اجازه در آن حاضر می‌شوند|جلسه ولایت}} حالا این جلسه این‌قدر احترام دارد، نه [این‌که فقط] احترام این‌جا دارد، احترام به ماوراء دارد، احترام به ملائکه آسمان دارد. ملائکه آسمان این‌قدر گریه و زاری می‌کنند در پیش [ذات] اقدس الهی [که] خدایا ما برویم در مجلس امام‌حسین. {{دقیقه|55}} حالا وقتی می‌آیند مجلس طی شده خودشان را می‌مالند به دیوارها. چون‌که نگاه نکن ضبط صوت داری، این دیوار هم ضبط صوت است، ضبط می‌کند اعمال شما را، پرده اعمالت را ضبط می‌کند، یعنی یک شعوری دارد. مگر امام‌رضا نبود به [نقش] آن شیرها گفت دشمن خدا را بخورید، شیر شد؟ پس یک قوه‌ای در این‌ها هست. حالا می‌آیند خودشان را می‌مالند به این دیوارها و حرکت می‌کنند. حالا ملائکه‌ها می‌آیند این‌ها را می‌بوسند، این عین همان است که شما الان می‌روی امام‌حسین زیارت می‌کنی، می‌آیند تو را می‌بوسند. می‌گوید تا هفتاد نفر کسی زائر امام‌حسین را ببوسد ثواب می‌برد. تا هفتاد نفر که بیایند، ایشان [را ببوسند] نه یک‌نفر، او بوسیده، او بوسیده، او بوسیده، تا هفتاد نفر ثواب می‌برد. چرا؟ این اتصال شد به جسم؛ اما الان این‌که من می‌گویم اتصال می‌شود به روح، بالاتر است. پس ملائکه همه افتخار می‌کنند به این‌که اجازه گرفته‌اند آمده‌اند در مجلس امام‌حسین؛ اما مجلس امام‌حسین باشد. این مجلس، مجلس امام‌حسین باشد نه جلسه بنی‌ساعده. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|اگر امر را اطاعت کنید، خدا ملک حافظ برایتان می‌گذارد و شما را از گناه بیرون می‌کشد؛ قضایای متقی و نرفتن پایش در مجلس حاج آقا جلال زرگر|اطاعت امر/ملک حافظ/درباره متقی}} پس عزیزان من هر کجا پایت می‌رود نرو، اگر شما راست، راستی بخواهی نروی خدا ملک می‌گذارد برایت هدایتت می‌کند، نمی‌گذارد بروی در مجلس؛ اما نخواهی به‌قول من خودت موس موسکت شود بروی. اگر واقع تو بخواهی بفهمی، خدای تبارک و تعالی فهم به تو می‌دهد. من به شما گفتم، نمی‌خواهم این حرف را از خودم بزنم، مصداق می‌خواهم بیاورم. {{درباره متقی|من به شما گفتم که ما خانه‌مان دم خانه بهاءالدینی بود، حالا خانه یکی از این به‌حساب طلافروش‌ها آن‌جا دم مدرسه آسیدصادق [بود]. من منبر پسر حاج‌شیخ‌عباس را دوست داشتم، دیدم صحبت می‌کند، اوایلش بود، من فوری از پشت‌بام آمدم پایین و رفتم. رفتم در خانه این، دیدم که هنوز آب لوله‌کشی نبود، این بلد بود و خلاصه بشکه‌هایی گذاشته‌بود بالای پشت‌بام، آن‌وقت این‌جا یک حوض بزرگی بود آب فواره می‌زد. آن‌وقت دور خانه را تخت‌هایی گذاشته‌بود که حضار مجلس روی این تخت‌ها بنشینند، خیلی این با جلالت بود. ما رفتیم برویم دیدیم نمی‌توانیم، دوباره این‌طور کردیم دیدیم نمی‌توانیم، اصلاً نمی‌توانیم برویم. برگشتیم، یک‌خرده که رفتیم گفتیم فلان، فلان‌شده دیوانه شدی آخر تو؟ آخر چرا [نرفتی]؟ دیدم نمی‌رود. صبح آمدم نزدیک خانه بهاءالدینی آن‌جا یک نانوایی بود نان بگیرم، برادر آقای بهاءالدینی من را صدا زد، گفت بیا این‌جا ببینم. آمدم، گفت این انگشتر چقدر می‌ارزد؟ گفتم والا من وارد نیستم، پنجاه، شصت تومان می‌ارزد. گفت این انگشتر را این حاج‌آقا جلال خرید از یک زن دو تومان، وقتی خرید گفتم حاج‌آقا این‌را می‌دهی به‌من؟ گفت این صد تومان می‌ارزد، گفت به‌من داد شصت تومان. خب، این مؤمن پایش نمی‌رود در این مجلس، نمی‌رود، حافظ دارد می‌کشد او را عقب.}}<br /> <br /> باباجان، بیایید امر را اطاعت کنید، خدا حافظ می‌گذارد، به حضرت‌عباس می‌کشاند شما را از گناه این‌طرف. یک‌دفعه می‌بینی محبت پول را از دلت بیرون می‌کند، پول را انفاق می‌کنی. یک‌دفعه محبت خودت را [از دلت بیرون می‌کند، خودت را] انفاق می‌کنی، مگر من چه‌کسی هستم؟ چه‌جوری هستم؟ من دلم می‌خواهد همیشه امر را اطاعت کنم، روی امر بروم، متوجهی؟ آخر بی‌انصاف بی‌رحم، تو روضه‌خوانی [گرفتی]، این مجلس امام‌حسین نیست، این جلسه بنی‌ساعده است. این خودش را می‌خواهد بزرگ کند، این عدالت ندارد، این صداقت ندارد، این رحم ندارد، این مروت ندارد، دارد روضه می‌خواند، خب نرو در این‌خانه. من هنوز الان چندین‌سال است یادم نمی‌رود، آخر تو چطور دلت می‌آید این [کار را] می‌کنی؟ {{درباره متقی|به ارواح پدر و مادرم من یک‌وقت یک‌چیزهایی که می‌خریدم، خود با خدا، من یا ضرر می‌کردم یا یک‌چیز جزئی برای من داشت. یک‌وقت ضرر هم می‌کردم،}} حالی‌ات هست چه می‌گویم؟ خب، آخر تو چه انصافی داری؟ حالا این روضه می‌خواند، این روضه است؟ این ملائکه می‌آید لعنت می‌کند به این مجلس، نه پرهایش را بمالد به مجلس. مجلسی که پرهایش را می‌مالد [باید] روی امر باشد.<br /> <br /> {{موضوع|مجلس باید ولایت از آن بجوشد؛ اگر خدا می‌گوید آخرالزمان به خیر و شر مردم کار نداشته‌باشید و بروید کنار، چون می‌داند که دیگر چنین مجلسی نیست|جلسه ولایت/کنار رفتن}} این مجلس‌ها که ما داریم والله، خدا می‌داند روی امر است، هیچ نیست، نه پایین دارد، نه بالا دارد، هیچ ندارد. {{دقیقه|60}} فقط ولایت از آن می‌جوشد، مجلسی بروید که ولایت از آن بجوشد، چرا به شما می‌گوید آخرالزمان برو کنار، به‌خیر و شر مردم شرکت نکن؟ می‌فهمد، خدا می‌داند مجلس نیست دیگر، او می‌داند مجلس نیست، می‌گوید برو کنار. پس من دوباره تکرار می‌کنم، ان‌شاءالله امیدوارم اشخاصی که مجلس می‌گیرند مجلس عدالت بگیرند، مجلس سخاوت بگیرند، مجلسی بگیرند که قال الصادق، قال‌الباقر باشد. عزیزان من، من به همه کسانی‌که این نوار من را گوش می‌دهند ابلاغ می‌کنم در هر جایی نروید. توجه کنید به هر کجا که می‌روید، چون‌که پیغمبر فرمود، امام‌صادق فرمود، به‌خیر و شر مردم شرکت نکنید، خیرشان هم شر است. چون‌که خیرش این‌جوری است، ببین الان خیر هست، او را هم دیده، آقا را هم دیده، این تشکیلات را هم درست‌کرده، مردم می‌آیند و می‌روند. این می‌خواهد اسم در کند، نمی‌خواهد امر را اطاعت کند. امر را اطاعت کرد [که] انگشتر صد تومانی را می‌خرد دو تومان؟ آن‌هم از یک زن؟ اصلاً آدم خوابش نمی‌برد. من به‌دینم قسم اگر یکی...<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> <br /> ==ارجاعات==<br /> [[رده: نوارها]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AA&diff=2524 2026-08-09T01:47:11Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10299}}<br /> <br /> اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم<br /> <br /> العبد المؤید الرسول‌المکرم ابوالقاسم محمد<br /> <br /> '''السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته'''<br /> <br /> {{موضوع|عدالت و ولایت توأم به هم هستند، از عدالت به ولایت می‌رسید|عدالت}} ما به شما قول دادیم که عدالت را یک‌خرده افشا کنیم. عدالت با ولایت این‌ها توأم به‌هم است، گفتم عدالت با ولایت این‌ها توأم به‌هم است، از عدالت به ولایت می‌رسی، اول باید عدالت را مراعات کنی. {{موضوع|امتحان دنیا این است که هر کاری باید روی امر باشد؛ پرچم امر یعنی داشتن عدالت و ولایت|عدالت/اطاعت امر}} من بارها به شما گفتم باید افکارتان را، فکرتان را یک‌قدری پخش کنید، چون‌که عالم، دنیا حدودش معلوم نیست. آن‌وقت این حدود دنیا معلوم نیست، شما باید که در این حدود دنیا یک‌قدری کار کنید. اگر حدود دنیا را کار کردید، می‌فهمید که دنیا چنین ارزشی ندارد و دنیا را خیلی طلب نمی‌کنید. مطابق اموراتتان [دنیا را] طلب می‌کنید، یعنی اموراتتان قشنگ بگذرد. دنیا به منزله یک‌چیزی است که به‌اصطلاح شما را آوردند این‌جا امتحان کنند، ما [باید] امتحان پس بدهیم. امتحان دنیا این است که هر کاری که می‌خواهید بکنید باید روی امر باشد. من بارها گفتم اگر پرچم امر دست شما باشد، شما هیچ ناقصی ندارید. حالا پرچم امر از کجا می‌آید؟ از ولایت و عدالت می‌آید. <br /> <br /> {{موضوع|خدا عادل است و ظالم نیست؛ اگر عادل باشید، ظالم نیستید و وصل به توحید هستید|توحید/عدالت}} حالا شما ببین، وقتی‌که می‌خواهیم اصول‌دین را صحبت کنیم می‌گوییم اول توحید است یعنی خداشناسی؛ اما یک‌دفعه می‌گوییم خدا عادل است و ظالم نیست. پس معلوم می‌شود هر که عدالت ندارد ظالم است، بی‌رودربایستی. چون‌که ما اقرار می‌کنیم این خدای ما عادل است، حالا دلش می‌خواهد شما هم عادل باشید. اگر عادل باشید، ان‌شاءالله وصل به توحید می‌شوید.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که ولایت دارد، هم عدالت دارد و هم سخاوت؛ اما کسی که عدالت ندارد، ولایتش حلقی است و در قلبش خطور نکرده است|عدالت/ولایت حلقی}} من جای دیگر هم گفته‌ام اول ولایت است، بعد عدالت است، بعد سخاوت. اگر شما دارای ولایت شدی، آن‌وقت عدالت داری، سخاوت هم داری؛ اما اگر گفتی من ولایت دارم [در حالی‌که] عدالت نداری والله، بالله عدالتت نوک‌زبانی است؛ یعنی توی حلقت است، هیچ اثری [از] ولایت در قلب شما خطور نکرده. چرا؟ آن‌چه در عالم به فساد کشیده می‌شود مال بی‌عدالتی است. عزیزان من، شما باید حتمی عدالت را مراعات کنید. حالا چرا این‌قدر خدا درباره عدالت صحبت فرموده که این‌همه عدالت ابعاد دارد؟ من تا حالا عدالت را خیلی افشا نکرده‌بودم. <br /> <br /> {{موضوع|توحید و عدالت توأم به هم هستند؛ از توحید و عدالت به ولایت و یقین به روز قیامت می‌رسید|اصول دین/توحید/عدالت}} من دوباره تکرار می‌کنم، می‌گوید اصول‌الدین؛ اول توحید، دوم چیست؟ عدل. عدل یعنی عدالت، عدالت باید داشته‌باشی، حالا بعد می‌گوید سوم نبوت، چهارم امامت، پنجم معاد روز قیامت. چرا؟ شما از این‌جا باید شروع کنی، یعنی از خداشناسی باید شروع کنی بعد می‌رسی به توحید. {{دقیقه|5}} توحید و عدالت این‌ها توأم به‌هم است، آن‌وقت از آن‌جا می‌رسی به امامت، بعد امامت، معاد روز قیامت. معاد روز قیامت یعنی‌چه؟ یعنی ما یقین داشته‌باشیم به روز قیامت، اگر یقین به قیامت نداشته‌باشی سخی نمی‌شوی، کار مردم را راه نمی‌اندازی، چون‌که من گفتم که آن‌جا بالاخره برای شما انباشته می‌شود. <br /> <br /> {{موضوع|حقیقت ولایت از عدالت شروع می‌شود؛ به اینکه بگویید من ولایتی هستم نیست، باید امر ولایت را اطاعت کرد|حقیقت ولایت/عدالت/اطاعت امر}} این‌جا دو صف است: یک صف شیطان است، یک صف خدا و عدالت، گفتیم این‌ها توأم به‌هم است. یکی امر شیطان است، حالا اگر امر شیطان را اطاعت کردی خب جهنم می‌روی. [اگر] این امر [خدا] را اطاعت کردی که این خیلی ابعاد دارد، آن [امر شیطان اطاعت‌کردن] فقط می‌روی در جهنم. مثل همان است که [یکی را بعد از مرگش خوابش را دیدند] گفت این‌ها بی‌خود می‌گویند، ما از پلکان افتادیم صاف رفتیم در جهنم. پس آدم می‌تواند [ولایت را اختیار کند]، قربانت بروم، این‌جا [انتخاب در هر دو] مشترک است، خدا مخیرت کرده، طرف شیطان بروی یا طرف ولایت. حالا جانم، ولایت امر دارد، باید امر ولایت را اطاعت کنی. به این‌که [بگویی] من ولایتی‌ام که نیست، ولایت یک اسم است، آن‌آقا مثلاً دکتر ولایتی است، آن فامیلش ولایتی است. این یک اسم است اما حقیقت نیست، حقیقت ولایت از عدالت شروع می‌شود.<br /> <br /> {{موضوع|بشر باید چشم ماورایی داشته‌باشد و به هر چیزی با چشم عبرت نگاه کند؛ همان‌طور که بعضی خاک‌ها شوره‌زار است و هر چه در آن بکارید هیچ می‌شود؛ رفتن دنبال بدعت‌گذار هم همه اعمالتان را هیچ می‌کند|دنبال خلق رفتن/چشم ماورایی}} قربانتان بروم، فدایتان بشوم، شما الان ببین یک‌قدری می‌گویم که باید چشم ماورائی داشته‌باشید. اگر چشم ماورائی نداشته‌باشیم چشم ما چشم حیوانی است، یک‌چیزی بخوریم و یک‌چیزی ببینیم، این‌جا یک گردشی بیاییم. الان این‌جا که ما آمدیم، نمی‌خواهم اسم بیاورم آمدیم در این باغ، ما باید بفهمیم که به‌غیر این باغ، خدا باغ‌هایی برای ما خلق کرده، این باغ هرچه هست مصنوعی است. این مدت دارد، مدتش ان‌شاءالله امیدوارم که حالا صد سال باشد، این صاحب باغ ان‌شاءالله تا صد سال باشد اما بعد از صد سال سقوط می‌کند. چرا؟ این به دست‌رنج یک کسی‌که ولایتی است این‌را خلق کرده، الان این درخت را خلق کرده؛ اما به کمک خاک. خدای تبارک و تعالی یک جاذبه‌ای به این خاک داده، به آن گفته که این‌ها را دربر بگیر اما قوتت را به این درخت بده، خدا به خاک امر کرده.<br /> <br /> ببین، هر چیز را خدا مصداق گذاشته، این شیعه را گذاشته، آن سنی را گذاشته، این یهودی را گذاشته، آن مجوس را گذاشته، خاک هم همین‌ساخت است. مثلاً الان خاک‌هایی هست خاک شوره‌زار است، هرچه تویش بکاری هیچ می‌شود. پس این کشاورزها این‌ها را هیچ‌وقت در خاک شوره‌زار نمی‌ریزند، گندم را هیچ می‌کند، همه را هیچ می‌کند. شما هم همین‌است؛ اگر رفتی طرف بدعت‌گذار تمام اعمالت را هیچ کرده‌ای. اگر بدعت‌گذار را تصدیق کردی همه اعمالت را هیچ کرده‌ای. فرق نمی‌کند، خدای تبارک و تعالی یک نگاهی، نظری دارد از خاک تا نباتات، تا آسمان، تا زمین، دریاها. خدا یک‌نظر دارد، نظری به همه دارد، الان به این خاک امر کرده تو قوتت را بیاور به این‌ها بده. این درختی که الان کوچک است می‌نشانی، به قوت خاک این بزرگ می‌شود؛ اما به قوت خاک، به کمک آب.<br /> <br /> {{موضوع|تمام عالم تنظیم است؛ آبی که در اختیار شماست، مهریه زهراست، وقتی استفاده می‌کنید «سلام‌الله علی‌الحسین»، «سلام‌الله علی الزهرا» بگویید|آب/حضرت زهرا}} تمام این عالم تنظیم است، شما باید الان آب که به باغ می‌دهی، «سلام‌الله علی‌الحسین» بگویی، «سلام‌الله علی الزهرا» باید بگویی، آقایی که این آب را باز می‌کنی. بفهمی این آب مهر زهراست، این آب الان در اختیار شماست، آیا گفتی «سلام‌الله علی الزهرا»؟ سلام بر زهرای‌عزیز، درود خدا بر زهرا، {{دقیقه|10}} رحمت خدا بر زهرا، خدا می‌گوید زهرا خودش رحمت است؛ اما خدا [سلام به او] می‌گوید. هروقت [پیامبر] آمد [به معراج] سلام می‌گوید، سلام ما را به زهرا برسان؛ یعنی درود من به زهرا.<br /> <br /> {{موضوع|آنچه که فساد در این عالم هست از بی‌عدالتی است؛ آن‌دو نفر نه اینکه بی‌عدالتی کردند، اصلا عدالت را کشتند|عدالت}} عزیزان من، شما یک‌قدری باید در این فکر بکنید، آنچه که فساد در این عالم به‌وجود می‌آید روی بی‌عدالتی به‌وجود می‌آید. بی‌عدالتی یعنی خدانشناسی، بی‌عدالتی یعنی نبوت‌نشناسی، بی‌عدالتی یعنی قرآن‌نشناسی. بی‌عدالتی یعنی خدانشناسی، بی‌عدالتی یعنی امر خدا را اطاعت نکردن؛ اما عدالت، همه‌چیز در عدالت است. عزیزان من، شما اگر بخواهید عدالت را افشا کنید چقدر خوب است، شما الان عدالت را در خانه‌ات پیاده‌کن همه از تو راضی‌اند، عدالت را در امر پیاده‌کن، خدا از تو راضی است. ببین یک بی‌عدالتی این دو نفر کردند، چه فاجعه‌ای به‌وجود آوردند؟ اصلاً نه بی‌عدالتی کردند، عدالت را کشتند، زهرای‌عزیز را کشتند، حالا هم چقدر طرفدار دارند. «حب‌الزهرا حب‌الولایة»، حب زهرا حب خدا، حب زهرا حب نبوت، حب زهرا حب ولایت.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که دنبال خلق برود تا خلق تأمینش کند و یا به‌واسطه او عزت پیدا کند، بت‌پرست است نه خداپرست|بت‌پرستی/دنبال خلق رفتن}} حالا عزیز من، ما همه مدیون این ائمه‌طاهرین هستیم، چرا دست برمی‌دارید؟ عزیز من، چرا طرف خلق می‌روید؟ خیلی کلاه سرت می‌رود، اصلاً من عقیده‌ام این‌است: می‌گویم، کسی‌که برود طرفدار خلق [بشود]، یعنی [بخواهد] تأمین بشود، به تمام آیات قرآن این بت‌پرست است. یعنی خداپرست نیست که می‌خواهد یک خلقی تأمینش کند. یا به‌واسطه خلق عزت پیدا کند، این خدا را در قلب و در تمام اشیاءش کنار گذاشته، الان ببین چه‌خبر است در این دنیا. همین‌جور شدند که حالا خدا چه می‌گوید؟ {{موضوع|روح ولایت است؛ بی‌ولایت همه‌چیز جسم است، روح ندارد و مرده‌است اما شیعه حقیقی جسمش هم روح است و مرگ ندارد|روح/جسم}} این‌ها گفتند: «حسبنا کتاب‌الله»، کتاب خدا را ما قبول داریم. کجا کتاب خدا را قبول داری؟ کتاب خدا یک روح دارد، روحش علی است، روح قرآن امیرالمؤمنین است. من جداً می‌گویم هرکس حرف دارد بزند، اگر به‌من می‌گویند این‌را بگو، جوابش را هم به‌من داده‌اند. چرا [امیرالمؤمنین] روح است؟ بشر همه‌اش جسم است، چرا می‌گوید ایشان مُرد؟ چرا می‌گوید؟ جسم شما می‌میرد، تازه جسم شیعه واقعی هم نمی‌میرد، چرا؟ هستند دیگر، مگر حر [نیست که] جسمش هم در خاک [نمی‌پوسد]؟ خاک کوچک‌تر از آن است که به جسم شیعه واقعی جسارت بکند، [آن‌را] جزء خودش بکند، او خاک را جزء خودش می‌کند. ما هنوز به [شناخت] شیعه واقعی نرسیدیم، خاک به شیعه واقعی جسارت نمی‌کند. [مگر] رقیه‌عزیز [نیست که] گفت قبرش را آب گرفته؟ کندند دیدند آب گرفته، همان عبایی که حضرت‌زینب به او پوشانده عوض کفن، همان عبا به [تن] اوست. [قبر] حر را آمدند شکافتند، من مصداق می‌آورم برای شما، نگویید ایشان به‌اصطلاح غلو کرده، تو اصلاً غلو نمی‌فهمی چیست. اصلاً تو که می‌گویی غلو کرده، ولایت در قلبت نفوذ نکرده، ولایت حلقی داری. چه‌کسی می‌داند غلو یعنی‌چه؟ تو نمی‌فهمی، تو ادعای فهم می‌کنی، در صورتی‌که از همه نفهم‌تری. کسی‌که ولایت را نفهمد از هر نفهمی نفهم‌تر است. چرا می‌گوید «بل هم اضل»؟ از اضل بدتر است کسی‌که ولایت را نفهمد. <br /> <br /> {{موضوع|اعمال بی‌اتصال به روح یعنی ولایت، قبولی ندارند؛ قبولی اعمال به عدالت و ولایت است|اتصال به ولایت}} خوشا به حال شما رفقای‌عزیز که آمدید تمرین ولایت می‌کنید، {{دقیقه|15}} قربانتان بروم تمرین ولایت، امروز می‌گویم، این‌ها درس کلاس اول و دوم و آخر است. شما باید دیپلم دارید، لیسانس بگیرید، لیسانس از دیپلم بالاتر است، باید دکترا بگیری. دکترا [بگیری] نه دکتر جسم باشی، آقای‌دکتر، باید دکتر روح هم باشی. هم دکتر روح باشی هم دکتر جسم، هم دکتر جسم باشی هم دکتر روح. خب، دکتر روح چه‌جور بشوم؟ باید به روح اتصال باشی، کارهایت باید از طرف روح باشد. روح یعنی ولایت، روح یعنی امیرالمؤمنین، روح یعنی امام‌حسین، روح یعنی وجود مبارک امام زمان، آیا هستی یا نه؟ یا به همین دکتری خودت کفایت کردی، یک چهارتا دکتر به تو بگویند. این‌که به تو می‌گوید، این یک اسم است، اسم نجات‌دهنده بشر نیست. اسم مثل عبادت است، به‌دینم، عبادت نجات‌دهنده بشر نیست. چقدر این‌ها اهل‌تسنن عبادت می‌کنند؟ یک پیرمردی بود قرآن را در مسجدالحرام تا صبح ختم کرد، گفت خدایا ما را با عمر محشور کن! بفرما. این از روح رفته طرف جسم، چرا می‌گوید بعد از رسول‌الله این‌ها مرتد و کافر شدند؟ چرا؟ این‌ها که هم قرآن را قبول دارند، هم عبادت‌های خیلی چیز می‌کنند. یک‌دوستی داشتم ماه‌رمضان رفته‌بود حج عمره، می‌گفت همین‌جور تخت زده‌اند در کوچه و بازار و این‌ها، همین‌ساخت مدام می‌گویند بیا افطار کن، بیا افطار کن. انفاق‌های مهمی دارند؛ اما انفاق باید امضایش ولایت باشد، یعنی انفاق باید قبولی داشته‌باشد، تو که با امیرالمؤمنین نیستی، انفاقت قبولی ندارد. <br /> <br /> این عالم یک عالمی است تنظیم شده، این عالم یک عالمی است که خدا امر رویش گذاشته، این عالم یک عالمی است که می‌گوید «هو الخلق، هو الامر». این‌جور نیست که تو داری می‌روی. این ره که تو می‌روی به ترکستان است، به کردستان است، نه به بهشت، نه به فردوس، نه به ولایت. عزیز من، قربانت بگردم، کار تو باید آن‌جور باشد که قبولی داشته‌باشد، قبولی این چیست؟ قبولی‌اش ولایت است، عدالت است.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که عدالت دارد؛ تجاوزگر نیست، قانع و راضی است، جمع‌کننده مال نیست، در فکر برادر مؤمنش است|عدالت/سخاوت}} اگر عدالت داشته‌باشی تجاوزگر نیستی. عزیز من، من نمی‌خواهم بگویم، شما حسابش را بکن ببین امیرالمؤمنین یک بی‌عدالتی شده به یک بچه یهودیه. این بچه یهودیه در پناه اسلام بود نه آن یهودی‌ها که شما فکرش را می‌کنید، این‌ها می‌آمدند در پناه اسلام یک جزیه می‌دادند که راحت باشند. حالا [کسی] یک خلخال از پای این بچه یهودیه کشیده، خدا رحمت کند حاج‌شیخ‌عباس را، می‌گفت امیرالمؤمنین تا چندوقت نمازهای نافله‌اش را نشسته خواند، گفت کمر من عیب کرد. چرا کاری می‌کنید که کمر امام زمان عیب کند؟ چرا بی‌عدالتی می‌کنید به کمر امام زمان آسیب برسد؟ والله، امام زمان علی است، والله، امام زمان رسول‌الله است. خودش می‌آید می‌گوید منم نوح، منم آدم، منم پیغمبر آخرالزمان. چرا کاری می‌کنیم که کمر امام زمان عیب کند؟ کجا کمر امام زمان عیب می‌کند؟ موقعی‌که بی‌عدالتی کنی، موقعی‌که تجاوزگر باشی، موقعی‌که نزول بدهی یا نزول بگیری، به او [که می‌دهد] لعنت شده، به تو هم که می‌گیری لعنت شده، چرا این‌کار را می‌کنی؟ خب قانع و راضی بشو، پس تو آخر در این دنیا می‌خواهی چه‌کار کنی؟ تو الان حساب کن روزی چقدر خوراکت است؟ ببین اگر صد سال [زنده] بمانی داری، باز دوباره حرص می‌زنی این و این‌را درست می‌کنی. حالا روایتش را می‌خواهی؟ امام‌صادق فرمود حج می‌روند، عمره می‌روند، جاده هم صاف می‌کنند، سخاوت هم دارند، عاق پدر و مادر هم نیستند، ببین امام این‌جا را چقدر آگاهی دارد؟ می‌گوید اهل‌آتش است، دم از ما هم می‌زنند، می‌گوید دم می‌زنند. یابن رسول‌الله چرا؟ {{دقیقه|20}} دست‌هایش را این‌طور می‌کند، می‌گوید این‌جور مال را چنگ می‌زنند. با همان مال می‌رود عمره، با همان مال نماز می‌خواند، با همان مال مکه می‌رود، می‌گوید اهل‌آتش است، دم زدن اهل‌آتش است. تو باید حقیقت ولایت را داشته‌باشی، حقیقت یعنی با ولایت عمل کنی. خب حساب‌سال داشته‌باش، حالا حساب‌سال اگر داشته‌باشی تازه از ترس جهنم حساب‌سال داری. تو اگر راست می‌گویی غیر حساب سالت هم صدتومان، دویست‌تومان، هزار تومان انفاق‌کن. خب یک انفاق هم داشته‌باش، الان در رفقای من هستند، یک‌وقت می‌بینی به‌قدر صد تومان می‌آیند می‌دهند، می‌گویند مال هدایای امام زمان، هستند دیگر. من به قربان بعضی‌ها بروم، خیلی حواسشان جمع است، می‌دانند من نه سهم امام می‌خورم، نه رد مظالم، نه صدقه، نمی‌خورم، یک‌وقت می‌آورند می‌گویند این مال خودت. چقدر حواس همه‌تان جمع است؟ من از همه‌تان تشکر می‌کنم اما باز هنوز آگاهی ما کم است. خب این‌قدر روی‌هم نگذار، یک‌خرده از این بردار به‌غیر حساب سالت بده به یکی. امروز این‌را اطعام بکن، امروز این بنده‌خدا را چیز [کمک] کن. الان این بنده‌زاده می‌داند دیگر، الان این بنده‌خدا کسی است چرخ‌ساز است، اجاره‌خانه ندارد بدهد، چیز ندارد، خب من هر دفعه صد تومان، پنجاه‌تومان به او می‌دهم. این [اگر] به‌غیر از ترس جهنم یک‌چیز هم اضافه بدهید، خدا هم اضافه به شما می‌دهد. چرا من امروز این صحبت را کردم که خدای تبارک و تعالی خودش یک‌چیزی به شما می‌دهد؟ وقتی شما همه‌چیز شدید، تند می‌شود اگرنه می‌گفتم، خدا هم چیزهایی به تو می‌دهد. چرا می‌گوید امام‌حسین هرچه داشت داد؟ خدا هم هرچه دارد، می‌دهد به امام‌حسین. خب فرق نمی‌کند، تو هم یک‌قدری از این‌کارها بکن. او بچه‌اش را، همه چیزش را انفاق کرده، تو یک‌خرده مال انفاق‌کن در راه مردم، الان وضع مردم یک‌قدری ناجور است قربانتان بروم. اگر خدا به تو داده، الان دارد امتحانت می‌کند، مدام روی‌هم، روی‌هم نگذار، یک‌قدری انفاق‌کن. ببین امیرالمؤمنین علی {{علیه}} چطور این کسی [خلخال از پایش کشیدند] مثل بچه خودش حساب کرده، که اگر یک‌چیز به بچه خودش بشود، جرم شده، می‌گوید ظلم به این شده، به این بچه یهودی [هم شده]، کمر من عیب کرده. «انما المؤمنون اخوة» همه ما با هم برادریم، ما همه باید هماهنگ باشیم. عزیزان من، قربانتان بروم، اگر از پول گذشتی از پل می‌گذری. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|اگر عدالت داشته‌باشید، همه چیز دارید|عدالت}} حالا خدا چرا این‌قدر دارد در عدالت پافشاری می‌کند؟ می‌بیند اگر عدالت داشته‌باشی، همه‌چیز داری، خدا می‌خواهد دارای همه چیزت بکند، این است که این‌همه خدا روی عدالت حساب کرده. {{موضوع|آتش قلب شیعه تا وقتی که امام‌زمان نیاید و احقاق‌‌حق از دشمنان امیرالمؤمنین نکند، خاموش نمی‌شود|شیعه}} شما ببین اگر این دو نفر عدالت داشتند، زهرای‌عزیز را این‌جور می‌کردند؟ این نه [این‌که] زهرا را زده، نه [این‌که] زهرا را سیلی به او زده، نه [این‌که] زهرا را پهلویش را شکسته، پهلوی تمام این خلقت را شکسته. جریمه این خیلی است، تمام قلب دوستان او را این دو نفر جریحه‌دار کردند. {{درباره متقی|من والله بالله به خدا می‌گویم، می‌گویم اگر بهشت را به‌من بدهی، همه این خلقت را بدهی من ناراحتم، اصلاً من خلقت را کنار انداختم، نه یک باغ و یک دکان و نمی‌دانم یک کاخ و ماخ، خلقت را کنار انداختم. می‌گویم من جریحه‌دارم، چرا؟ مگر من یادم می‌رود؟}}<br /> <br /> یکی از این علما دیروز خانه ما آمده‌بود، بنا کرد [گفتن؛] هرکس زهرا را بخواهد نمی‌دانم خدا می‌گوید من را خواسته. هرکس زهرا را بخواهد نمی‌دانم [خدا می‌گوید] در محشر چه به او می‌دهم، در معاد چه می‌دهم. گفتم فرحزاد، مگر ممکن است زهرا را آدم نخواهد؟ این غیرممکن است دوست علی، زهرا را نخواهد. چه می‌گویی، مدام اگر اگر درآوردی؟ {{درباره متقی|به تمام آیات قرآن، اگر خدای تبارک و تعالی همه این عالم را به‌من بدهد من ناراحتم، یعنی من تأمین نمی‌شوم تا زمانی‌که وجود امام زمان بیاید، احقاق حق از این‌ها بکند.}} جرایح دل شیعه آن‌موقع شاد می‌شود که بیاید احقاق حق از دشمنان این‌ها بکند. {{دقیقه|25}} الان دشمن‌ها دارند می‌زنند و می‌خوانند و می‌رقصند. جلوی رقص این‌ها را بگیرد، جلوی اطوارهای این‌ها را بگیرد، جلوی عشق این‌ها را بگیرد، این‌ها پشت به زهرا، پشت به ولایت کردند، اگرنه شیعه که نباید این‌قدر بخندد. نه این خنده‌هایی که ما می‌کنیم، این خنده‌ها خنده ولایت است. آن‌ها که در این تئاترها، در این سینماها، در این‌جاها که خدا گفته نرو می‌روند. آن‌ها همین‌ساخت عشق دارند می‌کنند، تند می‌شود با یک عده‌ای... این‌که دور هم می‌نشینیم بخندیم این خنده‌ها باید باشد. این‌ها خنده‌های ولایت است، یک‌قدری دوستان امیرالمؤمنین تازه می‌شوند، حالی به حالی می‌شوند. چرا من یک‌دفعه یک شوخی‌هایی می‌کنم؟ می‌خواهم یک‌خرده حالی به حالی بشوید.<br /> <br /> گفته‌ام، خب حالا این‌جا هم می‌گویم بالاخره، گفت یک‌نفر آمد [خدمت پیامبر] گفت که این بچه [می‌خواهد به‌دنیا بیاید] چه‌جور می‌شود؟ گفت [فرشته‌ای] رحم را باز می‌کند، گفت نیامده هم‌بیاورد، خندیدند. پیغمبر فرمود این مرد آمرزیده‌شد، چون‌که دوستان‌علی را خنداند. یک‌وقت یک حرف‌هایی است که خیلی چیزی نیست؛ اما شیعه باید مثل آتش خال‌ریزه [آتش زیر خاکستر]، اگر می‌خندد این دلش پیش زهرا باشد. چرا امام‌حسین می‌گوید قبر من در دل شیعه‌هاست؟ این قبر امام‌حسین باید مدام در نظرت باشد، اگر این‌جور باشد شعبده‌باز نمی‌شوی عزیز من. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|در دنیا نگاه کنید ببینید کسانی که فساد کردند به کجا رسیدند؛ کسی که عدالت دارد، فسادگر نیست|عدالت/تفکر}} قربانتان بروم، حالا شما باید یک‌قدری همین‌ساخت که نشستید، این‌هایی که دارید می‌نویسید بنویسید، همین‌ساخت که نشستید یک‌نگاه در این دنیا بکنید. یک‌نگاه از زمان آدم ابوالبشر بکن که خدا چه‌جور پاداش می‌دهد، هیچ‌کسی را خدا نمی‌بیند، چه‌جور نمی‌بیند؟ یعنی ملاحظه هیچ‌کسی را نمی‌کند، تا پسر آدم این‌کار را کرده اهل‌جهنم است [با این‌که] پسر پیغمبر است، چرا؟ حالا پسر ابابکر را [امیرالمؤمنین] می‌گوید محمد بن ابابکر [پسر من است]، چرا؟ این ولایت دارد. مگر نزد قابیل، هابیل را کشت؟ از آن‌زمان باید ببینید چه‌جور می‌شود. همان‌جور بیایید زمان نوح را نگاه کنی، مگر این‌ها چه کردند؟ این‌ها فقط نوح را قبول نداشتند، خدا با آن‌ها چه‌کرد؟ زمان لوط را ببینی، چه‌کار می‌کردند این‌جوری شدند؟ مگر تو نمی‌شوی؟ ما همه این‌که الان [مثل آن‌ها عذاب] نمی‌شویم، پیغمبر یک پرده‌ای کشیده روی ماها. یعنی گفت امت من نمی‌خواهم مثل آن‌ها باشد، [خدا] گفت باشد. اگرنه الان چه‌جور است؟ مگر نیستند؟ این‌قدر شلوغ‌کاری دارند می‌کنند، نمی‌خواهم بی‌حیاگری کنم. چه شلوغ‌کاری‌هایی دارید می‌کنید؟ شما نمی‌کنید، می‌کنند. الحمد لله شما ولایتتان کامل شده اما باید نگاه کنید، یقین ولایت خیلی بالاست. این‌نیست که ما امیرالمؤمنین را قبول داریم به «الیوم اکملت لکم دینکم»، این یک صدری است که ما جهنمی نیستیم. ما نمی‌خواهیم [که فقط] جهنمی نشویم که این‌کار را می‌کنیم، ما باید مافوق این‌ها را ببینیم. تو نباید این‌قدر که یک بهشت به تو دادند قانع بشوی، نه. ما مافوق بهشت را می‌خواهیم، ما آن‌کسی را می‌خواهیم که بهشت را خلق کرده، می‌خواهیم از آن دریچه بیاییم در بهشت. حالا عزیز من باید نگاه کنی، این‌که عدالت می‌گویم، ببین هر کسی بی‌عدالتی کرد چه جرمی دارد؟ خدا چیز [تعارف] ندارد با کسی، عزیز من، قربانت بروم، شما بیا مجرم نباش. والله اگر عدالت داشته‌باشی مجرم نیستی. ببین یکی از [صفات] خدا، دوباره تکرار می‌کنم [این است که] می‌گوید خدا عادل است و ظالم نیست. پس یعنی‌چه؟ تو اگر این‌کار را بکنی ظالم نیستی، پس ظالم کیست؟ ظالم آن است که عدالت ندارد. اگر تو عدالت داشته‌باشی، هر کجا بروی اصلاح می‌کنی، نه فساد بکنی. {{دقیقه|30}} آدمی که عدالت ندارد هر کجا می‌رود فساد می‌کند، آدمی که عدالت دارد، هر کجا می‌رود اصلاح می‌کند.<br /> <br /> {{موضوع|اگر بخواهید ظالم نباشید، هر کاری که پیش می‌آید آگاه باشید که ائمه‌طاهرین چه کردند، شما هم همان‌ کار را کنید، آن‌وقت عدالت دارید و ظالم نیستید|آگاهی/اطاعت امر/عدالت}} {{درباره متقی|من الان یک‌وقت آن‌جا نشستم می‌بینم یک مورچه یک‌چیزی دهانش است دارد می‌آید، {{توضیح|این است که می‌گویم باید این‌جوری باشید. هرچه که برایتان پیش می‌آید شما باید این‌قدر آگاهی داشته‌باشید که کارهای ائمه و آن‌ها در نظرتان باشد، اگر در نظرت باشد خلاف نمی‌کنی}} من تا این مورچه می‌آید چیز دهانش است، می‌بینم الان به پایم گیر می‌کند، پایم را این‌طور می‌کنم مورچه رد بشود. فوری یاد این می‌افتم که امیرالمؤمنین [فرمود اگر تمام دنیا را به‌من بدهند که با گرفتن پوست جویی از دهان مورچه‌ای خدا را نافرمانی کنم هرگز نمی‌کنم] تمام این دنیا را بی‌ارزش می‌کند که [در مقابل آن] من یک جو را از دهان مورچه بگیرم، یعنی این‌قدر می‌خواهم به یک مورچه ظلم نشود. من تا این مورچه را می‌بینم یاد حرف امیرالمؤمنین می‌افتم.}} اگر بخواهید آگاهی داشته‌باشید تا کار برایتان جور می‌شود یاد آن‌ها بیفتید، که این‌ها چه‌جور بودند؟ این است اطاعت ولایت، نه این‌که بگوییم ما اطاعت از ولایت می‌کنیم. کارهایی که برایت پیش می‌آید باید آگاهی داشته‌باشی، آن‌وقت ظلم نمی‌کنی. امیرالمؤمنین، علی {{علیه}} کارش این بوده، تا هزارتا هم نوشته‌اند نخلستان داشته، یکی‌اش را [می‌فروخته]، می‌برده مسجد می‌داده به مردم. تو چه می‌دهی به مردم؟<br /> <br /> {{موضوع|ولایت فهم همه خلقت است، کسی که به ولایت ایراد کند، از نفهمی‌ اوست|امیرالمؤمنین/ایراد به ولایت}} یک‌نفر بود وقتی‌که امیرالمؤمنین داشت این‌ها را هدایا می‌داد به مردم، به امیرالمؤمنین گفت به این‌که دادی [مال] دارد. [امیرالمؤمنین] گفت خدا مثل تو را زیاد نکند، گفت خدا مثل تو را زیاد نکند که فضولی کنی، فضولی‌اش را من می‌گویم، چرا؟ اصلاً کارهای امام به‌غیر این‌است، متوجهی دارم چه می‌گویم؟ می‌گویم در زمان امیرالمؤمنین بود، یک‌زنی بود خیلی بدکاره بود، امیرالمؤمنین یک‌چیز حسابی به او داد. یکی بود دارا بود، امیرالمؤمنین یک‌چیز حسابی به آن دارا داد، متوجهی؟ یکی فسادکار بود، یک‌چیز حسابی به این داد. خیلی اصحاب ناراحت شدند، چرا داده؟ حالا آن‌که داد [به آن دارا] یک‌دفعه به خود آمد، گفت امیرالمؤمنین که به‌من داده، من نباید به مردم بدهم؟ از سخی‌ها شد. آن‌زن که به او داد، گفت امیرالمؤمنین این‌را به ما داده، دیگر ما خلاف نکنیم، دیگر خلاف‌گر نشد. آن یارو [فسادکار] هم همین‌جور. یعنی این عطایی که کرد امیرالمؤمنین، این‌ها همه را از گناه بازداشت؛ اما مثلاً من می‌گویم چرا دادی؟ چون‌که تو داری ظاهر را می‌بینی، امام هر کاری می‌کند درست‌است، هیچ‌کس نباید فضولی کند، اگر فضولی کند از نفهمی‌اش است. چون‌که امام کار بی‌امر نمی‌کند، در صورتی‌که خودش امر است. همین کارها را دارند می‌کنند، ایراد می‌کنند دیگر. حالا هم همین است به کارها ایراد می‌کنند، یک سؤال‌هایی می‌کنند که آدم شاخ درمی‌آورد. تو باید ولایت را غیر از خودت بدانی، ولایت را باید فهم همه خلقت بدانی، فهم همه خلقت که اشتباه نمی‌کند که، تو اشتباه‌کاری، تو نمی‌فهمی. مگر تا یک‌چیزی این‌جایت گذاشتی تو فهمیده شدی؟ تا یک‌چیزی آن‌جایت گذاشتی مگر فهمیده شدی؟ این‌که بدتر شد که. (صلوات بفرستید.)<br /> <br /> {{موضوع|درجه‌ای که خلق به شما بدهد باطل است؛ اگر از خلق بگذرید و با نور ولایت آشنا شوید، خدا به شما درجه می‌دهد|درجه ولایت}} عزیز من، بگذار او یک‌چیزی به تو بدهد، او یک‌چیزی به یک جایت بگذارد، خلق که بگذارد درست نیست. بگذار خدا بگذارد، بگذار پیغمبر بگذارد، بگذار ائمه بگذارند قربانت بروم. یک‌دفعه می‌گذارد می‌گوید متقی است تمام اعمالش را قبول کردم، می‌خندی به این حرف‌ها؟ یک‌دفعه اصحاب یمینت می‌کند، چه‌کارت دارد می‌کند؟ بگذار او به تو نمره بدهد، نمره‌های خلق مثل درجه می‌ماند که این‌جایت یک درجه می‌زند، این‌را می‌کند. یک ستاره می‌گذارد این‌جایت، فوری آن‌را درمی‌آورد؛ اما مواظب باش ستاره آسمان را چه‌کسی خلق کرده؟ {{دقیقه|35}} بگذار او ستاره بگذارد این‌جایت. کجا ستاره می‌گذارد؟ آن‌موقع‌که به نور ولایت آشنایت می‌کند. کجاییم ما؟ تو از خلق بگذر، او تحویلت می‌گیرد. ما از خلق نگذشتیم، پابند خلقیم، پابند دنیاییم، قربانت بروم، عزیز من، فدایت بشوم، گوش بده.<br /> <br /> {{موضوع|خدا با امر به سخاوت و عدالت در فکر نجات شماست|سخاوت}} تو بلبل باغ ملکوتی نه از عالم خاک، اصلاً تو از خاک خلق شدی؛ اما خدا می‌خواهد از خاک نجاتت بدهد. کجا نجاتت می‌دهد؟ شما یک تربت امام‌حسین ببین خاک بوده، مگر خاک نیست؟ حالا شفا شده، حرام هم بوده، [حالا هم] حلال شده، هم شفا شده. خدا می‌خواهد تو را شفا قرار بدهد اما مردم را شفا بدهی، سخی باشی، با عدالت باشی، با سخاوت باشی، با رحم باشی، خودخور نباشی. ببین امام‌صادق چه می‌گوید؟ امام‌صادق گفتم دوباره تکرار می‌کنم روی مناسبت، می‌گوید مکه می‌روند و عمره می‌روند، انفاق دارند، صدقه هم می‌دهند، عاق پدر و مادر هم نیستند، می‌گوید قرآن هم سر می‌گیرند، این‌ها اهل آتشند. می‌گوید یابن رسول‌الله چرا؟ می‌گوید مال را چنگ می‌زنند، همه‌اش به‌فکر خودش است، مثل چهارشاخ. چهارشاخ این‌طور می‌کند، دیده‌اید که سر خرمن‌ها، من دیده‌ام. صلوات بفرستید.<br /> <br /> {{موضوع|کسی که عدالت دارد، اتصال به خداست؛ زمانی شبیه خدا می‌شوید که امر خدا یعنی ولایت را اطاعت کنید|عدالت/اطاعت امر}} پس دوباره تکرار می‌کنم آنچه که فساد در این خلقت شده و می‌شود از بی‌عدالتی است، باید عدالت داشته‌باشی. خدای تبارک و تعالی می‌گوید عادل است و ظالم نیست، ظلم‌کننده آن است که عدالت ندارد. قربانتان بروم، دلم می‌خواهد همه کارهایتان روی عدالت باشد. اگر روی عدالت شدی وصل به خدا می‌شوی، چون‌که خدا عادل است دیگر. ببین خدا می‌گوید مثلی، کیست مثل من امر بشود؟ خب می‌شوی دیگر، زمانی مثل خدا می‌شوی که امر خدا را اطاعت کنی؛ اما خدا امرش را هم حواله کرده، می‌گوید امر من علی‌بن‌ابوطالب است، امر من زهرای‌عزیز است. فکر آن‌ها باشید، ببینید آن‌ها چه رویه‌ای داشتند تو رویه [آن‌ها را در پیش بگیر]، نرو رویه انگلیس و آمریکا و مردمی که پیرو آن‌ها باشند [در پیش بگیر که] خودت را آن رنگ بکنی، بیا این رنگ بکن. مگر [رویه] آن‌ها اشتباه بوده؟ نه والله، چه‌جور بودند آن‌ها؟ خانم‌های عزیز به شما هم می‌گویم، شما بیا مثل زهرا بشو، زهرا رویش را می‌گرفت، زهرای‌عزیز چادر داشته، حفظ می‌کرده خودش را، چرا این‌جوری می‌شوید شما؟ چرا می‌روی خودت را مثل خانم‌های انگلیس‌ها و آمریکایی‌ها می‌کنی؟ خب با آن‌ها محشور می‌شوی، بیا مثل این شو، با این محشور شو. مگر خدا نمی‌گوید به عمل هر قومی راضی باشی جزء آن قومی؟ توجه می‌فرمایید من چه می‌گویم؟ چرا این‌جوری شدیم ما؟ پس ما حقیقت زهرا را قبول نداریم، ما حقیقت امیرالمؤمنین را قبول نداریم. چرا به تو می‌گوید که [آخرالزمان] اگر یکی با دین از دنیا برود ملائکه تعجب می‌کنند؟ چون‌که ما پشت به حقیقت کردیم، اصلاً اعمالت پیداست پشت به ولایت کردی. عزیز من، تو باید بیایی اتصال به ولایت بشوی، خودت را شبیه [ولایت کنی]. چقدر این آخوندها به ما گفتند که شبیه [شدن] به کفار حرام است؟ آقایان چقدر به ما گفتند؟ چرا تو خودت را شبیه به کفار می‌کنی؟ تشبه به کفار حرام است، چرا خودت را تشبه به کفار می‌کنی؟ تشبه [به کفار] حرام است.<br /> <br /> {{موضوع|مرتد به ولایت، مرتد به خدا و کافر است؛ اطاعت امر ولایت، اطاعت امر خداست|اطاعت امر/مرتد به ولایت}} عزیز من، قربانتان بروم، هست دیگر، بیا سلمان بشو، اباذر بشو، میثم بشو، مقداد بشو. هست، بودند و هستند. اصلاً چرا می‌گوید بعد از رسول‌الله این‌ها همه مرتد شدند، الا قلیل؟ دوباره تکرار می‌کنم، مرتد به ولایت شدند. خدا [می‌گوید] مرتد به ولایت، کافر است، ما که نمی‌توانیم مرتد به خدا بشویم. خدا «لم‌یلد و لم‌یولد» است، خدا هست، خدا کیست؟ او که علی را خلق کرده، او که قرآن به ما نازل کرده، او که امر به ما نازل کرده. {{دقیقه|40}} قربانتان بروم، بیایید همیشه پرچم امر داشته‌باشید، حرکت که می‌کنید هر کجا امر خدا و پیغمبر است اطاعت کنید، هر کجا نیست نکنید. دوباره تکرار می‌کنم حالا کمیل آمده می‌گوید: ما الحقیقة؟ [حقیقت چیست؟] امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌گوید: تو [را] چه به‌ حقیقت؟! {{ارجاع|«ما لَکَ و الحقیقة»}} [کمیل] نمی‌شناسد علی را، حالا ایستاد [تا] شناخت [که حقیقت خود امیرالمؤمنین {{علیه}} است.] حالا که شناخت، می‌گوید دست و جوارح خودت را نزد خدا بگذار. یعنی به تو می‌گوید این دست و جوارح خودت امر خدا را اطاعت کند. خدا دست می‌خواهد چه کند؟ پا می‌خواهد چه کند؟ امیرالمؤمنین دارد این‌را می‌گوید، می‌گوید عزیز من برو [دست و جوارح را] نزد خدا [بگذار]. این دست تو چیز ظالمانه ننویسد، این قلم تو کار بد نکند، این پای تو جای غیر خدا نرود، چشم تو غیر خدا نگاه نکند. پس تو اگر امر خدا را اطاعت کردی، امر ولایت را اطاعت کردی. اگر امر ولایت را اطاعت کردی، امر خدا را اطاعت کردی. خیلی قشنگ است والله، توجه می‌کنید می‌گویم یعنی‌چه؟ (یک صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|اگر امر خدا را اطاعت کنید، امرالله می‌شوید و خدا صفات‌الله به شما می‌دهد|اطاعت امر/صفات‌الله}} حالا اگر امر را اطاعت کردی خدا تو را امرالله می‌کند، والله امرالله می‌کند تو را. مگر امرالله نبودند؟ نیستند؟ چرا آن‌ها را امرالله کرد؟ تو بیا امر را اطاعت‌کن، گفتم خدا یک صفاتی دارد به‌نام صفات‌الله به تو می‌دهد؛ اما امر را اطاعت‌کن، در امر باشی. ببین به یک مورچه نمی‌شود ظلم کرد، به آدم، انسان که هیچ. {{موضوع|ولایت کامل، ولایت با عدالت است|ولایت کامل/عدالت}} شما باید دوباره تکرار می‌کنم، اگر عدالت داشته‌باشی همه‌چیز داری. اگر عدالت داشته‌باشی، والله به‌دینم ولایت داری تو کاملی. ولایت با عدالت، [داشته‌باشی] تو کامل کاملی، آن‌وقت چرا؟ این‌ها امر خداست. ولایت و عدالت امر خداست، حالا اگر تو امر خدا را اطاعت کردی دیگر همه‌چیز هستی. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|دعا|دعا}} خدایا عاقبتتان را به‌خیر کن.<br /> <br /> خدایا ما را با خودت آشنا کن.<br /> <br /> خدایا ما را بیامرز.<br /> <br /> خدایا این رفقای من سخی هستند، سخی‌تر شوند.<br /> <br /> رفقا، به‌فکر آخرتتان باشید، «انما الدنیا فناء و الآخرة بقاء». اگر آدم راست، راستی تصدیق کند، اگر قیامت را تصدیق کنید، عدالت هم دارید. اگر ولایت را تصدیق کنید، عدالت هم دارید. اگر تصدیق کنید خدا را، عدالت هم دارید. چون‌که عدالت تو را حفظ می‌کند، تمام افکارت را حفظ می‌کند. اصلاً آدم با عدالت خلاف نمی‌کند، چون‌که دائم در عدالت است. تا می‌خواهد حرف بد بزند، نمی‌زند، بداخلاقی کند، نمی‌کند. هر کاری می‌خواهد بکند، عدالت وقتی در نظرش می‌آید نمی‌کند. هر کاری هم که دنیا شده، بی‌عدالتی می‌شود.<br /> <br /> خدایا عدالت را [می‌دهی]، یقین عدالت هم به ما بده. ما عدالت را مراعات کنیم.<br /> <br /> خدایا عدالت خشنودی خدا و رسول و ائمه است، ما آن‌را مدارا کنیم. یعنی چطور مدارا کنیم؟ یعنی یواش‌یواش ما این‌را قبول کنیم، وقتی قبول کردیم به آن عمل کنیم. (با صلوات بر محمد)<br /> <br /> {{بسم الله}}<br /> «انا انزلناه فی لیلة‌القدر، و ما ادراک ما لیلة‌القدر، لیلة‌القدر خیر من الف شهر، تنزل الملائکة و الروح فیها باذن ربهم من کل امر، سلام هی حتی مطلع الفجر»<br /> <br /> {{موضوع|ملائکه در شب‌قدر تنها به روح یعنی امام‌زمان نازل می‌شوند؛ تا هر کسی ادعای حجت خدا بودن نکند|شب قدر/روح}} جای دیگر اشاره کردم، خدای تبارک و تعالی ملائکه را نازل می‌کند به روح. پس در تمام خلقت به‌خصوص این دنیا کسی ادعا نکند که حالا مثلاً ملائکه به‌من نازل می‌شود. ملائکه نازل می‌شود به روح؛ روح، وجود امام زمان است؛ {{موضوع|خدای تبارک و تعالی به ائمه طاهرین علم خلقت داده‌است چون خلقت محتاج آن‌هاست؛ علم ائمه‌طاهرین نسبت به خلقت نامحدود، اما نسبت به خدا محدود است|علم/ائمه طاهرین}} اما حالا حرف من این‌است، وقتی ملائکه نازل می‌شود به روح، همان که گفتم که؛ {{دقیقه|45}} در عرش خدا این دوازده‌امام، چهارده‌معصوم که می‌روند، امام‌صادق می‌فرماید که جدمان برای ما صحبت می‌کند؛ یعنی عنایت خدا، لطف خدا، علم خدا حد ندارد. کسی از مشهد آمد، یکی از علمای خیلی مهم مشهد از من سؤال کرد که این‌ها کاملند چطور می‌شود که امام‌صادق می‌گوید که جدمان برای ما صحبت می‌کند؟ گفتم این‌ها کامل هستند، کاملی نیستند که [نسبت به خدا کامل باشند]، یعنی به این‌ها علم خلقت داده‌شده چون‌که خلقت احتیاج به این‌ها دارد؛ اما علم خدا که به خلقت مربوط نیست، او آنقدر علم دارد که شاید به این‌ها یک ذراتی علم داده‌باشد، علم خدا که بی‌حد است. آن‌وقت ایشان خلاصه قبول کرد.<br /> <br /> {{موضوع|امر امام‌زمان نازله است و باید آن را اطاعت کرد؛ کسی که نافرمانی کند، خلاف نازله رفتار کرده‌است|نازله/اطاعت امر}} پس حالا که [ملائکه] به امام زمان نازل می‌شود، «ملائکة و الروح» به روح نازل می‌شود. حالا حرف من این‌است، حالا که به روح نازل می‌شود، آقا امام زمان آن امری که به شما می‌کند آن نازله است، یعنی باید امر امام زمان را اطاعت کنی. او به شیعه‌ها نازل می‌کند؛ یعنی به همه، هر کسی‌که نافرمانی بکند خلاف نازله را کرده، مثل این‌که نستجیر بالله امام زمان نمی‌تواند خلاف بکند، پس خلاف تویش نیست که بکند؛ اما شما خلاف تویت است، حالا نباید خلاف کنی. آن به تو نازل می‌شود، باید این‌که نازل‌شد امر را اطاعت کنی. <br /> <br /> {{موضوع|اطاعت امر امام‌زمان و گناه نکردن از شب قدر هم بالاتر است؛ قدر، [اطاعت] امر امام‌زمان است|شب قدر/اطاعت امر}} حالا دوباره من تکرار کنم: «انا انزلناه فی لیلة‌القدر، و ما ادراک ما لیلة‌القدر، لیلة‌القدر خیر من الف شهر، تنزل الملائکة و الروح، فیها باذن ربهم من کل امر»؛ به اجازه رب ملائکه نازل می‌شود به روح، حالا گفتم آن امر امام، نازل است به شماها، اگر شما آن امر را اطاعت کنید درست‌است. حالا خود امیرالمؤمنین چه می‌گوید؟ من یک مصداق برای شما بیاورم، از امیرالمؤمنین سراغ می‌گیرند که علما، فقها، صدیقین، همه و همه، از آن‌ها سؤال کردیم چه روزی خوب است؟ در هفته می‌گویند شب‌جمعه، می‌گوید در ماه اول ماه، [در] سال شب‌قدر. می‌گوید من که امیرالمؤمنین هستم می‌گویم هر روزی که گناه نکنید. شب‌قدر را هم امیرالمؤمنین چه‌کار می‌کند؟ می‌گذارد این‌طرف، اگر تو گناه کردی از شب‌قدر استفاده نمی‌کنی. چرا؟ حالا معلوم می‌شود که امر امام زمان قدر است، تو باید امر را اطاعت کنی. <br /> <br /> {{موضوع|کسی که ولایت و عدالت دارد، در امر خداست، دیگر تجاوزگر نیست و گناه نمی‌کند|عدالت/گناه}} از آن‌طرف هم باز امام‌صادق می‌فرماید که شما عضو مایید، موقعی‌که گناه کردید جدا می‌شوید. پس حرف من این است که عزیزان من، قربانتان بروم خیلی باید مواظب باشید. حالا چه می‌شود که شما گناه نکنی؟ باید ولایت داشته‌باشی، عادل باشی، عدالت داشته‌باشی. اگر عدالت داشته‌باشی اصلاً تجاوزگر نیستی، اگر عدالت داشته‌باشی گنه‌کار نیستی. اگر عدالت داشته‌باشی، همه امر است. چون‌که من دوباره اول نوار گفتم که ولایت، عدالت، سخاوت، آن‌وقت شما در امری.<br /> <br /> {{موضوع|تقلید نکردن از امام‌زمان، اعمال را باطل می‌کند؛ امر امام‌زمان، امر خداست|تقلید/اطاعت امر}} این‌هم که می‌گویند که اگر تقلید نکنی، عملت باطل است، یعنی این‌جا تقلید امام زمان را نکنی عملت باطل است. چرا باطل است؟ می‌روی عمل خودت را به‌جا می‌آوری، ایده خودت را به‌جا می‌آوری، خب باطل است. تو باید امام زمانت را بشناسی، قبول کنی و امر ایشان را اطاعت کنی. حالا اگر امر امام زمان را اطاعت کردی، هم امر خدا را اطاعت کردی، هم امر ولی را اطاعت کردی که امام زمان ولی است، هم امر قرآن را اطاعت کردی. {{دقیقه|50}}<br /> <br /> {{موضوع|هر جلسه‌ای که در آن امر خدا کنار گذاشته‌شود و حرف از خودشان بزنند، جلسه بنی‌ساعده و مورد لعنت است|جلسه بنی‌ساعده/از خود حرف زدن}} حالا اهل‌تسنن نه، این‌ها رفتند امر را گذاشتند کنار، امر خودشان را اطاعت کردند. یک عده‌ای هم آمدند امر آن‌ها را اطاعت کردند، حالا خدا می‌گوید این‌ها بعد رسول‌الله مرتد و کافرند. آقا امام‌حسین هم می‌گوید من کشته جلسه بنی‌ساعده‌ام. حالا یک‌وقت می‌بینی اصلاً بعضی‌ها که دارند یک کارهایی می‌کنند، نه این‌که حالا مثلاً بگوییم که حکومت یک‌جلسه بنی‌ساعده درست می‌کند، ممکن است تو هم درست‌کنی. تو چهار نفر دور خودت جمع کردی، به‌غیر امر حرف می‌زنی، این جلسه هم مثل جلسه بنی‌ساعده است. پس خیلی باید توجه کنی، اشخاصی که دور هم جمع می‌شوند باید فقط حرف ولایت را بزنند. اگر حرف دیگر بزنند، به نظر ولایی من، آن مشابه جلسه بنی‌ساعده است. چرا؟ خدا به پیغمبرش می‌گوید حرف از خودت بزنی رگ دلت را قطع می‌کنم، تو چه‌کاره‌ای؟ پس هست، عده‌ای هستند که به یک عناوینی جلسه درست می‌کنند، این‌ها به‌غیر امر حرف می‌زنند. خیلی باید توجه داشته‌باشید، در هر جلساتی شرکت نکنید. یا جلساتی که شرکت می‌کنید اول ابعاد آن جلسه را باید در نظر بیاورید.<br /> <br /> منحصر نیست به عمر و ابابکر که جلسه بنی‌ساعده درست کردند، بنی‌عباس هم درست کردند، مگر هارون نکرد؟ مأمون نکرد؟ این‌ها نکردند؟ آن‌ها هم درست کردند دیگر، در هر زمانی ولی را گذاشتند کنار، زمان معاویه امیرالمؤمنین را گذاشت کنار. می‌گویم تمام خون شهدا، هر چه که گناه است گردن آن دوتا، [یعنی] عمر و ابابکر است؛ اما خب این‌ها هم مشابه آن‌است. آن‌ها آن‌زمان امیرالمومنین را کنار گذاشتند، بنی‌عباس امام‌حسن [عسکری] را کنار گذاشت، [همین‌طور] امام‌صادق را کنار گذاشت. پس این‌ها را کنار گذاشتند، این آدم جزء جلسه بنی‌ساعده است، چرا لعنت شده؟ هم به عمر و ابابکر لعنت شده، هم به بنی‌عباس لعنت شده، این بنی‌عباس سیدند، بچه‌های عباسند؛ اما چون‌که اطاعت نکردند از امام مورد لعنت هستند. من هم همین‌جورم، من هم باید اطاعت کنم. اطاعت امام به ما واجب است و اطاعت امام همان است که این ائمه سنت پیغمبر را افشا می‌کنند. نماز است، روزه است، زکات است، خمس است، سهم امام است، انفاق است، حالا اگر شما این‌کار را کردی جزء جلسه بنی‌ساعده نیستی؛ اما اگر کسی این‌ها را انکار کرد از خودش حرف زد، درست می‌کنند دیگر، این‌کار را این‌جوری کن، این‌کار را این‌جوری کن، این دارد امر خودش را اجرا می‌کند. پس رفقا باید مواظب باشید در هر جلسه‌ای نروید. <br /> <br /> {{موضوع|امام‌صادق غبطه به جلسه‌ای می‌خورد که اتصال به امر باشد نه خلق|جلسه ولایت}} حالا ببین امام‌صادق چه می‌گوید؟ می‌گوید وقتی دور هم می‌نشینید حرف ما را بزنید من غبطه می‌خورم به آن جلسه. غبطه نمی‌خورد امام‌صادق به جلسه بنی‌ساعده، باید توجه داشته‌باشی. به چه‌چیز غبطه می‌خورد امام‌صادق؟ [جایی] که حرف آن‌ها زده‌شود، چرا حرف آن‌ها؟ چون‌که حرف اتصال به امر است، وقتی شما حرف امامت را شنیدی، اتصال به امر می‌شوی. وقتی اتصال به امر شدی کارت درست‌است؛ اما نه اتصال به خلق بشوی، حرف من این‌است. بعضی جلسات اتصال به خلق است، تو باید جلسه بگیری اتصال به امر بشوی. وقتی اتصال به امر شدی این‌را امام‌صادق تأیید کرده، می‌گوید غبطه می‌خورم، یعنی کاش من در این جلسه شرکت می‌کردم. {{موضوع|جلسه ولایت در ماوراء احترام دارد و ملائکه آسمان با اجازه در آن حاضر می‌شوند|جلسه ولایت}} حالا این جلسه این‌قدر احترام دارد، نه [این‌که فقط] احترام این‌جا دارد، احترام به ماوراء دارد، احترام به ملائکه آسمان دارد. ملائکه آسمان این‌قدر گریه و زاری می‌کنند در پیش [ذات] اقدس الهی [که] خدایا ما برویم در مجلس امام‌حسین. {{دقیقه|55}} حالا وقتی می‌آیند مجلس طی شده خودشان را می‌مالند به دیوارها. چون‌که نگاه نکن ضبط صوت داری، این دیوار هم ضبط صوت است، ضبط می‌کند اعمال شما را، پرده اعمالت را ضبط می‌کند، یعنی یک شعوری دارد. مگر امام‌رضا نبود به [نقش] آن شیرها گفت دشمن خدا را بخورید، شیر شد؟ پس یک قوه‌ای در این‌ها هست. حالا می‌آیند خودشان را می‌مالند به این دیوارها و حرکت می‌کنند. حالا ملائکه‌ها می‌آیند این‌ها را می‌بوسند، این عین همان است که شما الان می‌روی امام‌حسین زیارت می‌کنی، می‌آیند تو را می‌بوسند. می‌گوید تا هفتاد نفر کسی زائر امام‌حسین را ببوسد ثواب می‌برد. تا هفتاد نفر که بیایند، ایشان [را ببوسند] نه یک‌نفر، او بوسیده، او بوسیده، او بوسیده، تا هفتاد نفر ثواب می‌برد. چرا؟ این اتصال شد به جسم؛ اما الان این‌که من می‌گویم اتصال می‌شود به روح، بالاتر است. پس ملائکه همه افتخار می‌کنند به این‌که اجازه گرفته‌اند آمده‌اند در مجلس امام‌حسین؛ اما مجلس امام‌حسین باشد. این مجلس، مجلس امام‌حسین باشد نه جلسه بنی‌ساعده. (صلوات بفرستید)<br /> <br /> {{موضوع|اگر امر را اطاعت کنید، خدا ملک حافظ برایتان می‌گذارد و شما را از گناه بیرون می‌کشد؛ قضایای متقی و نرفتن پایش در مجلس حاج آقا جلال زرگر|اطاعت امر/ملک حافظ/درباره متقی}} پس عزیزان من هر کجا پایت می‌رود نرو، اگر شما راست، راستی بخواهی نروی خدا ملک می‌گذارد برایت هدایتت می‌کند، نمی‌گذارد بروی در مجلس؛ اما نخواهی به‌قول من خودت موس موسکت شود بروی. اگر واقع تو بخواهی بفهمی، خدای تبارک و تعالی فهم به تو می‌دهد. من به شما گفتم، نمی‌خواهم این حرف را از خودم بزنم، مصداق می‌خواهم بیاورم. {{درباره متقی|من به شما گفتم که ما خانه‌مان دم خانه بهاءالدینی بود، حالا خانه یکی از این به‌حساب طلافروش‌ها آن‌جا دم مدرسه آسیدصادق [بود]. من منبر پسر حاج‌شیخ‌عباس را دوست داشتم، دیدم صحبت می‌کند، اوایلش بود، من فوری از پشت‌بام آمدم پایین و رفتم. رفتم در خانه این، دیدم که هنوز آب لوله‌کشی نبود، این بلد بود و خلاصه بشکه‌هایی گذاشته‌بود بالای پشت‌بام، آن‌وقت این‌جا یک حوض بزرگی بود آب فواره می‌زد. آن‌وقت دور خانه را تخت‌هایی گذاشته‌بود که حضار مجلس روی این تخت‌ها بنشینند، خیلی این با جلالت بود. ما رفتیم برویم دیدیم نمی‌توانیم، دوباره این‌طور کردیم دیدیم نمی‌توانیم، اصلاً نمی‌توانیم برویم. برگشتیم، یک‌خرده که رفتیم گفتیم فلان، فلان‌شده دیوانه شدی آخر تو؟ آخر چرا [نرفتی]؟ دیدم نمی‌رود. صبح آمدم نزدیک خانه بهاءالدینی آن‌جا یک نانوایی بود نان بگیرم، برادر آقای بهاءالدینی من را صدا زد، گفت بیا این‌جا ببینم. آمدم، گفت این انگشتر چقدر می‌ارزد؟ گفتم والا من وارد نیستم، پنجاه، شصت تومان می‌ارزد. گفت این انگشتر را این حاج‌آقا جلال خرید از یک زن دو تومان، وقتی خرید گفتم حاج‌آقا این‌را می‌دهی به‌من؟ گفت این صد تومان می‌ارزد، گفت به‌من داد شصت تومان. خب، این مؤمن پایش نمی‌رود در این مجلس، نمی‌رود، حافظ دارد می‌کشد او را عقب.}}<br /> <br /> باباجان، بیایید امر را اطاعت کنید، خدا حافظ می‌گذارد، به حضرت‌عباس می‌کشاند شما را از گناه این‌طرف. یک‌دفعه می‌بینی محبت پول را از دلت بیرون می‌کند، پول را انفاق می‌کنی. یک‌دفعه محبت خودت را [از دلت بیرون می‌کند، خودت را] انفاق می‌کنی، مگر من چه‌کسی هستم؟ چه‌جوری هستم؟ من دلم می‌خواهد همیشه امر را اطاعت کنم، روی امر بروم، متوجهی؟ آخر بی‌انصاف بی‌رحم، تو روضه‌خوانی [گرفتی]، این مجلس امام‌حسین نیست، این جلسه بنی‌ساعده است. این خودش را می‌خواهد بزرگ کند، این عدالت ندارد، این صداقت ندارد، این رحم ندارد، این مروت ندارد، دارد روضه می‌خواند، خب نرو در این‌خانه. من هنوز الان چندین‌سال است یادم نمی‌رود، آخر تو چطور دلت می‌آید این [کار را] می‌کنی؟ {{درباره|به ارواح پدر و مادرم من یک‌وقت یک‌چیزهایی که می‌خریدم، خود با خدا، من یا ضرر می‌کردم یا یک‌چیز جزئی برای من داشت. یک‌وقت ضرر هم می‌کردم،}} حالی‌ات هست چه می‌گویم؟ خب، آخر تو چه انصافی داری؟ حالا این روضه می‌خواند، این روضه است؟ این ملائکه می‌آید لعنت می‌کند به این مجلس، نه پرهایش را بمالد به مجلس. مجلسی که پرهایش را می‌مالد [باید] روی امر باشد.<br /> <br /> {{موضوع|مجلس باید ولایت از آن بجوشد؛ اگر خدا می‌گوید آخرالزمان به خیر و شر مردم کار نداشته‌باشید و بروید کنار، چون می‌داند که دیگر چنین مجلسی نیست|جلسه ولایت/کنار رفتن}} این مجلس‌ها که ما داریم والله، خدا می‌داند روی امر است، هیچ نیست، نه پایین دارد، نه بالا دارد، هیچ ندارد. {{دقیقه|60}} فقط ولایت از آن می‌جوشد، مجلسی بروید که ولایت از آن بجوشد، چرا به شما می‌گوید آخرالزمان برو کنار، به‌خیر و شر مردم شرکت نکن؟ می‌فهمد، خدا می‌داند مجلس نیست دیگر، او می‌داند مجلس نیست، می‌گوید برو کنار. پس من دوباره تکرار می‌کنم، ان‌شاءالله امیدوارم اشخاصی که مجلس می‌گیرند مجلس عدالت بگیرند، مجلس سخاوت بگیرند، مجلسی بگیرند که قال الصادق، قال‌الباقر باشد. عزیزان من، من به همه کسانی‌که این نوار من را گوش می‌دهند ابلاغ می‌کنم در هر جایی نروید. توجه کنید به هر کجا که می‌روید، چون‌که پیغمبر فرمود، امام‌صادق فرمود، به‌خیر و شر مردم شرکت نکنید، خیرشان هم شر است. چون‌که خیرش این‌جوری است، ببین الان خیر هست، او را هم دیده، آقا را هم دیده، این تشکیلات را هم درست‌کرده، مردم می‌آیند و می‌روند. این می‌خواهد اسم در کند، نمی‌خواهد امر را اطاعت کند. امر را اطاعت کرد [که] انگشتر صد تومانی را می‌خرد دو تومان؟ آن‌هم از یک زن؟ اصلاً آدم خوابش نمی‌برد. من به‌دینم قسم اگر یکی...<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> <br /> [[رده: نوارها]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B9%DB%8C%D8%AF%DB%8C_92&diff=2519 2026-08-03T02:09:36Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10496}}<br /> <br /> {{موضوع|تمام بدبختی بشر این است که پشت به ولایت می‌کند و خودش را می‌فروشد؛ کسی که مانند سلمان خودش را نفروشد، خدا و ولایت خریدار اوست|سلمان/ارزش شیعه}}... خلاصه رفقا، ما خیلی اگر بگویم نادانید به شما برمی‌خورد. چاره‌ای نداریم، ما با شما می‌سازیم. شما حسابش را کن یک مؤمن که با این‌ها هست چقدر ارزش دارد. {{درباره متقی|خیلی من ناراحتم، من به‌قدر موهای سرم ناراحتم، از دست نادانی خوب‌ها، این‌ها که می‌گویند ما خوبیم، نه از دست بدها!}} حالا ببین من الان چه می‌خواهم به شما بگویم؟ ببین یک مؤمن چقدر ارزش دارد، [که خدا می‌گوید:] پیغمبر بلند شو، علی‌ بلند شو، جبرئیل بلند شو، تو را ارادةالله کردم، برو این مؤمن را [یعنی سلمان]، این دوست علی را نجات بده. کجا دنبال مردم می‌روید؟ چه‌خبر است دنیا؟ جبرئیلش را ارادةالله کرده. ای محمد (صلوات) بلند شو، علی‌ بلند شو، برو این‌را بخر بیاور، بخرش. چرا خودتان را می‌فروشید؟ خدا فهم به ما بدهد. حالا [اربابش] می‌گوید او را نمی‌فروشم. حالا سلمان چه‌جور است؟ خانمش گفته مبادا از میوه‌ها بچینی! تو هر چه هست حلال می‌کنی، می‌خوری! بدو در جماعت و بدو نمی‌دانم کجا و بدو برو مکه و بدو برو عمره! مدام نمره به خودتان می‌دهید. حالا جبرئیل آمده و پیغمبر. سلمان دید این‌ها غیر از مردم عادی هستند. گفت: من بروم به خانمم بگویم، چند تا چیز از درخت بچینم به شما بدهم. رفت گفت: خانم، دو سه تا مهمان آمده برای من، این‌ها خیلی محترمند، شما اجازه بده من از این درخت یک‌چیزی بچینم. از این درخت نمی‌خورد! چقدر مواظب است. امر آن‌کسی‌که اربابش است، اطاعت می‌کند. چرا امر امام زمانمان را اطاعت نمی‌کنیم، هر چه هست می‌خوریم؟ خب حالا [گفتند:] برو به خانمت بگو بیاید، آمد. گفت: خانم ما آمده‌ایم این‌را از تو بخریم. گفت: نمی‌فروشم. گفت: گران بگو. گفت نمی‌دانم چقدر درخت خرمای رشمی، چقدر درخت خرمای رطب. جبرئیل اراده کرد، یا علی گفت و اراده کرد، درخت‌ها سبز شدند و پر از خرما. این برای من. گفت: این‌ها هم می‌خواهم رشمی شوند. آن‌ها هم رشمی شدند. چه‌خبر است؟ ناراحتی من این است که چرا خودتان را می‌فروشید؟ چرا خودتان را فروختید، حالی‌تان هم نیست؟ به حضرت‌عباس اگر بفهمید، خنده به لبتان نمی‌آید. چقدر ما نادانیم؟ حالا خریده و آورده او را. مگر حالا خریده او را [از اطاعت امر دست برمی‌دارد؟]، حالا پایش را هم می‌گذارد جای پای امیرالمؤمنین. تمام بدبختی ما این است که پشت به ولایت کردیم. خب حالا چه‌کار می‌کند؟ حالا پایش را هم جای پای علی می‌گذارد. حالا می‌شود «سلمان منا اهل‌البیت». <br /> <br /> {{موضوع|اگر با امام زمان باشید و جلوه ولایت در قلبتان باشد نه جلوه ماهواره و تلویزیون، حضرت می‌آید و شما را از ناراحتی درمی‌آورد|ارزش شیعه/امام زمان/لهو و لعب}} حرف من امروز سر این‌است. توجه کردید من چه می‌گویم؟ یک کسی‌که شیعه است، چقدر ارزش دارد. چرا خودتان را می‌فروشید؟ چرا خودتان را فروختید؟ آره قربانت بروم، چه‌خبر است؟ به تمام آیات قرآن اگر با امام زمان باشی، می‌آید از ناراحتی تو را درمی‌آورد. من نمی‌خواهم حرف خودم را بزنم. مگر می‌گذارد تو ناراحت باشی؟ عزیز من، چرا ناراحتی؟ {{دقیقه|5}} آن جلوه ولایت وقتی می‌شود، تمام قلب آدم شاد می‌شود؛ اما تو نباید جلوه ویدئو و تلویزیون داشته‌باشی، ماهواره و تلویزیون داشته‌باشی بدبخت بیچاره! به تمام آیات قرآن نفهمی‌مان را نمی‌فهمیم مگر بمیریم. امام‌صادق فرمود: نمی‌فهمیم، مگر جان بیاید این‌جایت [گلویت]. چه‌خبر است؟ <br /> <br /> {{موضوع|تنها کسی که خودش را نفروخته‌است، متقی است که او را هم خدا معلوم کرده‌ و فرموده: من اعمال از متقی قبول می‌کنم|متقی}} عزیز من، قربانت بروم، خودت را نفروش پسر جان، عزیز من. من که هر چه نگاه می‌کنم، می‌بینم، ببخشید کسی نیست که خودش را نفروخته باشد. این دو دنگش را فروخته، آن سه دنگش را فروخته، یک دنگش را فروخته. من که کسی را نمی‌بینم که نفروخته باشد. البته ببخشید، چشم من هم لنز تویش است! یک‌وقت هم می‌بینی تقصیر خودم است! والله به خدا! چه‌کنم؟! خب حالا نگاه کن، امروز عید است، برو فکر کن ببین من درست می‌گویم یا نمی‌گویم؟ فقط کسی‌که خودش را نفروخته، متقی است. آن‌هم خدا معلومش کرده. ای مردم دنیا، من اعمال متقی را قبول می‌کنم. مگر [دنیا] می‌گذارد، از این‌خانه ما که رفتید بیرون، گرفتار می‌شوید. مگر دنیا می‌گذارد قربانت بروم؟ (صلوات)<br /> <br /> <br /> {{بسم الله}}<br /> <br /> اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم<br /> <br /> العبد المؤید الرسول‌المکرم، ابوالقاسم محمد<br /> <br /> '''السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمةالله و برکاته، السلام علی‌الحسین و علی‌بن الحسین و اولاد الحسین و رحمةالله و برکاته''' <br /> <br /> {{موضوع|اگر با فکر کار کنید، گمراه نمی‌شوید؛ اما از خدا بخواهید، هرکس از خدا هدایت بخواهد، خدا هدایتش می‌کند|فکر/هدایت}} رفقای‌عزیز، فدایتان شوم بیایید گفتم که الان چند وقت است من دارم صحبت می‌کنم که شما باید فکر داشته‌باشید. یکی فکر داشته‌باشید، یکی تفکر. من هر موقع یک‌چیزی را آن‌ها به‌وجود می‌آورند، من می‌گویم. من که نمی‌توانم چیزی را به‌وجود بیاورم. من یک آدمی هستم، آدم به امر. آن‌جا به شما گفتم شما باید مستقل شوید. اگر مستقل شوید می‌آیید در محدوده. چند وقت در این‌باره صحبت کردم، ان‌شاءالله امید خدا رفقای‌عزیز یک‌قدری توجه کردند. حالا می‌خواهم بگویم که شما باید کار را با فکر کنید. اگر با فکر کنید، شما گمراه نمی‌شوید؛ اما بخواهید از خدا. چون‌که خدا می‌گوید اگر بخواهی، من هدایتت می‌کنم. این‌کارها که من می‌گویم، باید بخواهی، چیز دیگر نخواهی. قربانت بروم، شما باید با فکر کار کنید. تمام بدبختی بشر {{دقیقه|10}} بعد از رسول‌الله این شد که با فکر کار نکردند.<br /> <br /> {{موضوع|تفکر داشته‌باشید؛ تفکر بیدارکننده و هشداردهنده بشر است|تفکر}} دومی‌اش چه بود؟ تفکر، فکر و تفکر. اگر شما فکر و تفکر داشته‌باشید، فکر که کردید، تفکر می‌آید. تفکر این است که شما را بیدار می‌کند، هشدار به شما می‌دهد. شما الان حسابش را کن اگر آن پسر فکر داشت، یک‌دفعه نمی‌خواهم الان روز عید است بی‌حیایی کنم، عمل جنسی کرد، حالا ده‌سال در زندان افتاده، چه به سرش می‌آید؟ ده‌سال عمرش تمام شد. حالا می‌رود با چه‌کسی؟ {{درباره متقی|من همه‌اش دارم می‌گویم خدایا آن‌ها که از تو دورند، از من دور کن، اگر پسر من است. من هیچ‌کسی را زیر این آسمان نمی‌خواهم، مگر کسی‌که پیرو علی باشد، پیرو زهرا باشد. من جسم‌پرست نیستم، شخص‌پرست نیستم، امرپرستم.}} این‌را امروز بگویم به شما، حواستان جمع باشد. آقایان، قربانت بروم، فدایت شوم، [انسان] اگر فکر داشته‌باشد و تفکر، این‌کار را نمی‌کند. جوان‌عزیز اگر فکر داشته‌باشد، هروئینی نمی‌شود (آخر، هروئینی که به‌درد نمی‌خورد) یا تریاکی نمی‌شود یا پابند شخص نمی‌شود. باید تو پابند امر باشی. از صد تا، نود تای این مملکت، پابند آن واقعیت نیستند. گرداندم حرفم را! خدا می‌داند به‌دینم، گرداندم! چه‌کار کنم؟ {{درباره متقی|من مثل شلنگی هستم که گرفته‌ام. شما رفقا بنایی کردید؟ یک شلنگ دارید گرفته، یک وق‌وقی می‌زند. الهی امام زمان بیاید این شلنگ را باز کند، یک فوت به این شلنگ کند باز شود، تا من مثل فواره، فواره بزنم. (صلوات) از دست چه‌کسی؟ از دست این‌ها که خودشان را شبیه اسلام کردند. شبیه هستند.}} آخر کسی‌که شبیه است، باید طرفدار ولایت باشد. کسی‌که شبیه است باید طرفدار زهرا باشد. چه‌کسی طرفدار زهرا بود؟ هفتاد هزار نفر آن‌طرف رفتند. حالا آمدند دارند آن‌ها را تجدید می‌کنند. حالا خدا وقتی به امیرالمؤمنین پشت کردند، می‌گوید مرتد و کافرند. به‌دینم ما هم به امام زمانمان پشت کردیم. اگر نکردیم پس چرا می‌گوید: بی‌دین از دنیا می‌رویم؟ پس پشت کردیم. مگر امام زمان نیست؟ به خود امام زمان، اگر شیعه یک‌ذره ناراحت باشد، شب می‌آید از ناراحتی درمی‌آورد او را عزیز من. [می‌گوید:] چه شده؟ احوال‌پرسی با تو می‌کند. کدام ما اینجوری هستیم؟ بگویید ببینم! چرا اینجوری نیستیم؟ اینجوری نیستیم که، اینجوری باشیم [امام زمان بیاید از ناراحتی در بیاورد ما را]. چرا سلمان را می‌آید می‌خرد؟ <br /> <br /> {{موضوع|همان‌طور که آن‌زمان امیرالمؤمنین حرف‌هایش را در چاه می‌زد، امروز هم مؤمن حقیقی نمی‌تواند حرفش را بزند و دلش مانند سنگ نمک آب می‌شود|مؤمن/امیرالمؤمنین}} عزیزان من، قربانتان بروم، دلم می‌خواهد با فکر و تفکر باشید. این ابوموسی اشعری کیست که می‌گوید [علی را خلع کردم، خودم را نصب کردم]، تفکر ندارد. درد بی‌درمان مردم دنیا این است که این‌ها را خلق حساب می‌کنند. درد بی‌درمان من این‌است. این آخر چه خلقی است، که هر کس می‌میرد بالای سرش است؟ علی خلق است؟ چه داری می‌گویی باباجانِ من؟ {{دقیقه|15}} آن‌زمان همین‌جور بوده، این‌زمان هم همین‌جور است. حالا امیرالمؤمنین مگر دست برداشت؟ حالا چه‌کار کند علی؟ مگر علی‌شناسی شوخی است؟ (صلوات) قربانتان بروم، مگر علی‌شناسی شوخی است؟ حالا مگر امیرالمؤمنین دست برداشت؟ حالا حرف‌هایش را می‌رود در چاه می‌زند. ای چاه، حرف‌های من را امانت نگه‌دار، وقتی امام زمان بیاید جریان دارد. {{درباره متقی|به‌دینم من آن چاه را دیدم، فقط می‌گوید علی و امر علی را می‌گوید.}} این‌مردم دنیا لیاقت ندارند. لیاقت دارند با مشابهش حرف بزنند. عمر و ابابکر را مشابه کردند. هفتاد هزار نفر رفتند، حالا مؤمن نباید بسوزد؟ پیغمبر فرمود: مؤمن در آخرالزمان مثل سنگ‌نمک دلش آب می‌شود. این سنگ نمک‌ها را من به شما بگویم، این نانواها یک تغارهایی دارند به آن می‌زنند، این یواش‌یواش آب می‌شود. سنگ‌نمک آب می‌شود، می‌گوید: مؤمن در آخرالزمان اینجور می‌شود. تو غصه داری می‌روی تلویزیون می‌زنی؟ تو غصه داری ویدئو می‌زنی؟ چشمت کور که می‌گوید: بی‌دین می‌روی. (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|امام زمان هست؛ برای دیدن امام‌زمان باید سنخه حضرت بود؛ تا می‌توانید آتش خاموش‌کن باشید، امر را اطاعت کنید و چشمتان را حفظ کنید|امام زمان/نگاه/سنخه بودن}} عزیز من، قربانت بروم، خدا تو را خلق کرده، فرمان ببری. برای تو بهشت تهیه کرده، قربانت بروم. جنات تهیه کرده. اصلاً سیر می‌دهد تو را. شما کجا را می‌بینید؟ قربانت بروم، آن‌ها همه‌اش می‌خواهند سِمت به شما بدهند. چرا سرپیچی می‌کنید؟ گفتم آن‌ها پشت کردند. الان امام زمان هم هست، مگر امام زمان نیست؟ چه‌کسی می‌گوید: امام زمان نیست؟ امام زمان هست. تو آشنا نیستی با امام زمان. قربانت بروم، تو آشنا نیستی. به تمام آیات قرآن قسم، می‌گویند حالا ادعا می‌کند، اگر بخواهی حرف بزنی می‌گویند ادعا می‌کند فلانی، نه که خودش اهلش نیست. وگرنه حرف‌هایی هست که من بخواهم بزنم، می‌گوید ادعا می‌کنی! این حرف‌ها یعنی‌چه؟ چه داری می‌گویی قربانت بروم؟ تو آتشفشانی، نه آتش‌خاموش‌کن! آتشفشانی! کجا آتشفشانی؟ نگاه بد به بچه مردم می‌کنی، نگاه بد به دختر مردم می‌کنی، نگاه بد به امر می‌کنی. (صلوات) تو اگر امر را اطاعت کنی، خدا آتش را می‌گذارد در امرت. {{درباره متقی|به سی‌جزء کلام‌الله، وقتی‌که من مردم، من را بردند آن‌جا. گفتند: باید بروی جهنم! گفتم: امر است بروم جهنم یا اعمالم است؟ اگر اعمالم است بروم، زهرای‌عزیز آن‌جاست. {{دقیقه|20}} آن‌ها مواظب شیعه‌هایشان هستند؛ اما شیعه باشد نه شیره! این شیره‌ها ببین چقدر مگس به آن می‌نشیند. دنیا به شما، به مردم نشسته! گفتند: نه، امر است. به سی‌جزء کلام‌الله پریدم در جهنم، علی گفتم، همه آتش خاموش شد. چه داری می‌گویی عزیز من؟ اما به تمام آیات قرآن، از اول عمرم آتش خاموش کردم. تمام هستی‌ام را دادم. هستی دادم، او هم چه‌چیز به‌من داد؟ او هم هستی‌اش را داد.}} هستی‌اش این است که می‌گذارد در اختیارت. چه می‌گذارد در اختیار تو؟ تو چه‌چیز در اختیارت است؟ <br /> <br /> امروز حرف‌هایم را می‌زنم. خوب‌ها بد هستند، نه بدها بد باشند. تو چه خوبی هستی که هنوز دست از این لهو و لعب برنداشتی؟ مگر امام‌صادق نیست که شخصی آمد گفت: من شیعه تو هستم. راهش نداد، [گفت:] دوستت هستم، [گفت:] وای بر تو، چه دوستی داری؟ پرده کشیده‌بودی، نماز زنها را درست می‌کردی، [زنی] خوش‌صدا بود، گفتی مکرر کن. تو پابند چه هستی؟ دیگر نگویم، خجالت می‌کشم. تو پابند چه هستی؟ کجا امام زمان تو را قبول می‌کند؟ بیاید سر به تو بزند؟ بیاید از غصه تو را دربیاورد؟ ما هم پابندیم قربانت بروم. مگر این‌نیست که یک‌زنی آمده‌بود مسئله از پیغمبر بپرسد، پسر عباس نگاه کرد. ای پسر عباس چرا نگاه کردی؟ فردای‌قیامت خدا چشمت را پر از آتش می‌کند. این‌جا یک‌وقتی به تو داده. مگر خدا از این‌کارها منصرف می‌شود؟ چرا تو نگاه می‌کنی؟ چشم‌پاره! آن چشمی که نگاه می‌کنی به لهو و لعب و آن‌جا که باید نکنی، {{توضیح|چشم تو باید فرمان ببرد}}، چشم بی‌فرمان است.<br /> <br /> {{موضوع|باید امر را اطاعت کرد تا خدمت امام زمان رسید؛ امام‌ زمان دیدن، خلقت دیدن است، چرا که امام زمان، امام یک خلقت است نه فقط دنیا|امام زمان/اطاعت امر}} کجا تو امام زمان را می‌خواهی ببینی؟ مدام به‌من تلفن می‌زنند، من می‌خواهم امام زمان را ببینم، یا زن یا مرد. من آخر به این‌چه بگویم؟ امام زمان دیدن، خلقت دیدن است. مگر امام زمان برای دنیاست؟ این دنیا که مثل استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار است، امام زمان مال این‌نیست که، امام زمان خلقتی است. یک کسی‌که خلقت در اختیارش است، یک کسی‌که نور تمام خلقت است، [مال دنیا نیست که]. تو می‌خواهی چه‌کسی را ببینی؟ تو با چه‌کسی سر و کار داری؟ حالا ببین من الان دارم روایتش را به شما می‌گویم، یک‌نفر فضولی نکند. [اگر هم می‌خواهد] کند، هم بکند. حالا یک شخصی بود می‌خواست بیاید خدمت امام‌صادق، به‌قول ما جنب بود. تا آمد در کلیاس، حضرت فرمود: مگر نمی‌دانی خدمت امام جنب نباید بیایی، برو غسلت را کن. برو غسلت را کن، کجا امام زمان به تو راه می‌دهد؟ این‌ها چیست که می‌خوری تو؟ گفت: برو غسلت را کن بیا. حالا چه‌جور است؟ حالا می‌گوید: «انتظار الفرج، افضل العبادة». از هر عبادتی بالاتر است. خب حالا تو چه انتظاری داری؟ امرش را باید اطاعت کنی. کجا ما امر امام زمان را اطاعت می‌کنیم، به‌من بگویید؟ {{دقیقه|25}} هر کجا شد می‌روی؟ هر کجا شد می‌خوابی، هر کجا شد، نگاه می‌کنی؟ هر چه شد می‌خری، هر چه شد می‌گویی. یک دروغ بگویی، مشرک می‌شوی {{توضیح|حالا آن یکی‌اش را نمی‌گویم، شاید خانم‌ها بشنوند.}} مشرک می‌شوی. فردای‌قیامت به تو هم می‌گوید مشرک. من به او می‌گویم، می‌گوید مگر می‌شود دروغ نگفت؟! خب چه‌کار کنم این آقا را؟ می‌گوید مگر می‌شود دروغ نگفت؟ یا غش در معامله حرام است. یارو آمده سیب‌زمینی می‌زند به روغن خوب. خوشمزه‌است! دور آقای‌حائری هم هست، نماز جماعت هم می‌آید! این‌ها افتادند جلو. این‌ها باید عقب بیفتند، افتادند جلو. مردم هم دنبالشان می‌روند، هورا! مگر هفتاد هزار نفر نرفتند دنبال عمر و ابابکر؟ تو دنبال چه‌کسی می‌روی عزیز من؟ <br /> <br /> {{موضوع|در آخرالزمان اگر یکی با دین از دنیا برود ملائکه تعجب می‌کنند، از طرفی رئیس مذهب می‌فرماید اگر یک کار را به آخر برسانید من شفاعتتان می‌کنم، پس معلوم می‌شود که ما یک کار را هم به آخر نمی‌رسانیم|به آخر رساندن}} این شاه‌عبدالعظیم حسنی آمد خدمت امام‌هادی، من روایتش را بگویم، گفت: آقاجان من آمدم عقایدم را بگویم. من سیبی را از درخت بچینم، نصفش را بگویی حلال، [نصفش را بگویی حرام، نصف حرام] را دور می‌اندازم. [نصف حلال را می‌خورم] من زیر این آسمان فقط تو را حجت خدا می‌دانم. امر تو را اطاعت می‌کنم، نه امر خلق را. [امام فرمود:] عبدالعظیم، همین‌است، حالا رفت. [گفت:] بیا ببینم، به آخر برسان. این است که ما به آخر نمی‌رسانیم، امام‌صادق رئیس‌مذهب (یک‌وقت... است آخرالزمان)، می‌گوید اگر یک‌کار را به آخر برسانید، من شفاعتتان می‌کنم. پس چرا می‌گوید: بی‌دین می‌روید؟ یک‌کار را تا آخر نمی‌رسانیم. همین شماها که می‌آیید این‌جا، معلوم نیست که تا آخر برسانید. فردا می‌گوید: گوش به حرف این یارو می‌دهید که نمی‌دانم کافر است و مردم را دارد گمراه می‌کند! نمی‌دانم از این حرف‌ها! مگر بعضی از شما، باباهایتان نمی‌گویند؟ چه‌کسی می‌گوید؟ می‌ترسم بگویم، آن‌ها که بناست مردم را هدایت کنند، آخرالزمان مردم را گمراه می‌کنند. <br /> <br /> {{موضوع|خدا اطاعت می‌خواهد نه عبادت؛ عبادت با اطاعت، عبادت با علی‌ است|اطاعت امر/عبادت}} بیایید قربانتان بروم، {{توضیح|نمی‌توانم بگویم، نمی‌توانم بگویم، به‌دینم نمی‌توانم بگویم، به‌ایمانم نمی‌توانم بگویم}} امروز واقعیت را گفتن جرم است. موسی گفت که، {{توضیح|من مطرب دیدم، یک‌دفعه رفتیم مشهد داشت قار و نی می‌زد و کمانچه می‌زد و این‌ها، من دیدم}}، گفت: خدایا من می‌خواهم اعمال این [مطرب] را و آن عابد را که در کوه دارد مناجات می‌کند ببینم، در صورتی‌که تو هم روزی‌ام را می‌دهی. گفت: موسی این مطرب جایش از این بهتر است. خدا عبادت نمی‌خواهد، اطاعت می‌خواهد. عبادت با اطاعت، عبادت با علی است. آن اطاعت است. رفت، گفت: به این‌ها بگو خدا می‌تواند این دنیا را از توی سوزن رد کند؟ [عابد] گفت: موسی این دروغ آسمانی است که خدا دنیا را از سوراخ سوزن رد کند. گفت: حالا به این مطرب بگو. من به قربان آن تاری که می‌زند، فدای آن تارش شوم که این‌قدر این آدم انسان است. رفت به او گفت، گفت: خدایی که نتواند این‌کار را کند، خدا نیست. این چیزی نیست که تو می‌گویی موسی. {{دقیقه|30}} خب بفرما! چه بگویم؟ تو پابند عبادتی، نه پابند ولایت، نه پابند اطاعت. چندین‌سال رفتید و هنوز هم بعضی‌هایتان می‌روید. ای اعرابی، این ره که تو می‌روی به ترکستان است. کجا می‌روی؟ برگرد قربانت بروم، عزیز من.<br /> <br /> {{موضوع|برای سنخه امام زمان بودن باید امر امام زمان را اطاعت کرد|اطاعت امر/سنخه بودن}} خب حالا چطور شود که تو سنخه امام زمان شوی؟ امرش را اطاعت‌کن. {{درباره متقی|به سی‌جزء کلام‌الله من الان هشتاد و خرده‌ای [سالم است]، بچه‌ها می‌گویند، من کار به سجلدم هم ندارم، خب وقتی مردیم سجلد را برمی‌دارند، می‌روند. من یک‌نگاه به زن کسی نکردم. همه‌جا بودم، چند سال تهران کارگری کردم، چقدر خدمت علما بودم، من نمی‌خواهم حالا بگویم، نگاه نمی‌کردم. تو چشم‌پاره چرا نگاه می‌کنی؟ یک دروغ نگفتم. این بازاری‌ها، {{توضیح|خدا نکند گیر بازاری‌ها بیفتی}}، این‌ها همه با هم هماهنگ شدند، می‌خواستند می‌دانی چرا [می‌خواستند این‌کار را کنند؟] بازاری‌ها آبروبده نیستند، آبروریزند! حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟ این‌ها همه با هم شدند، یک دروغ از من ببینند، ندیدند.}} حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟ خدا نکند گیر بازاری‌ها بیفتید؟ (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اگر امر را اطاعت کنید، امر می‌آید شما را در بغل می‌گیرد؛ اگر پی حرام نباشید، خدا حلال روزی‌تان می‌کند|حلال/حرام}} تو وقتی امر را اطاعت کردی، امر می‌آید قربانت بروم، بغلت می‌گیرد. امر می‌آید لایت می‌گیرد. تو لای چه‌کسی هستی؟ من نمی‌خواهم این حرف‌ها را بزنم. {{درباره متقی|اگر سلمان از آن درخت نچید، دو ماه آزگار در باغ زنبیل‌آباد بودم، یک‌دانه میوه دهانم نگذاشتم. حالا خدا چه‌کارت می‌کند؟ متوجه‌ای دارم می‌گویم چه؟ حالا روز عید است، می‌خواهم بخندانم شما را. شما شکر کنید پدرانتان یا کاسب است یا عالم است، مثل من نیست. من بابایم رعیت بوده. افتخار می‌کنم، چون زمان پهلوی آتش‌گرفته، تمام کاسب‌ها زنانشان را آوردند، به‌غیر از رعیت. جشن می‌گرفتند، ما دیدیم این‌چیزها را. می‌خواهم به شما این‌را بگویم، ما می‌رفتیم درو، این مادر ما بنده‌خدا از این خیارها و پنیر و این‌ها همه را می‌داد به مردم. وقتی کارخانه ریسباف بوق می‌زد، دروها همه تعطیل می‌شد. ما تعطیل شدیم. رفتیم آن‌جا، [بابایم] رفت بالای یک باغ است مال....، بنا کرد لگد زدن، توت ریخت و یا قیسی بود یا زردآلو [این‌ها ریخت] گفت: بیا جمع کن. یک‌وقت گفتم: چه‌کسی به تو گفت بروی بالای این؟ این دیوار دارد، این مال مردم است، این وقف است. یک‌دفعه آمد پایین، [گفت:] پدر سوخته، تو پسر حاج‌شیخ‌عبدالکریم شدی برای من؟ یک‌دانه از این مارونه‌ها برداشت، آمد رد ما، ما هم مارپیچ بهش می‌دادیم، چرا این‌ها را نمی‌آیی بخوری؟ من نخوردم. هیچ‌چیز، بالاخره ما رفتیم کنار، درو شد و آمدیم، یک‌دفعه دیدیم یک‌نفر از این طبق‌ها روی سرش است، آمد. گفت: پسر بیا این‌جا ببینم، آمدیم. شاه‌کرمی، توت، هر چه میوه است در این هست، گفت: بخور. گفتم: من پول ندارم، گفت: بخور. یک‌دفعه دیدم این‌نیست. چه داری می‌گویی؟ کجا دارید می‌روید؟ دیگر هم به‌من کار نداشت. حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟}} {{دقیقه|35}} تو اصلاً پی حرام داری می‌گردی. این‌ها چیست که داری می‌خوری تو؟ اما می‌خواهم خوشحالتان کنم. {{درباره متقی|من حالا نمی‌خواهم اینجوری بگویم، این‌ها را ما یک‌وقتی شک کردیم و بعضی چیزها را نمی‌خوردیم و مقدس‌گری کردیم. حالا می‌خواهیم آن‌ها هم یک‌ذره دلشان چیز باشد، چه‌کنم آخر؟ اما این‌نیست. هیچ‌چیز، خلاصه یک‌شب خواب دیدم دوازده‌امام، چهارده‌معصوم هستند، امیرالمؤمنین در رأس این‌ها بود. آن‌آقا گفت، شرط کرد، شرطا و شروطها و انا من شروطها، گفت: کسانی‌که پیرو این دوازده‌امام هستند، برای آن‌ها حلال می‌کنم. به تمام آیات قرآن گفتم برای رفقایم هم می‌خواهم حلال باشد. گفت برای رفقایت هم حلال کردیم. فهمیدی دارم چه می‌گویم؟ اما نروی مال بدعت‌گذار را بخوری، آن حلال نیست. اگر حلال شده، برای همین کاسبی‌هایتان [حلال شده]. نروید آن‌را بخورید.}} فهمیدی یا نه؟ همه‌چیز را خدا حلال می‌کند، گوه سگ را حلال نمی‌کند! مال بدعت‌گذار، گوه سگ است، برو بخور! می‌خواهی بخوری یا نه؟! بیا! (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اگر ابوموسی‌اشعری و عمر و ابابکر فکر داشتند این کارها را نمی‌کردند که مورد لعنت قرار بگیرند|تفکر}} خلاصه، قربانتان بروم، وقت شما را نگیرم، گفتم هر کاری با فکر کنید. اگر با فکر نکردید، اول کار بالاخره یک روشنایی دارد، روشنایی‌اش هم تاریکی است. کجا ابوموسی اشعری اگر فکر داشت، می‌گفت: من علی‌ام؟ علی را خلع می‌کرد، خودش را نصب می‌کرد؟ اگر فکر داشت، کجا می‌گفت من پیغمبرم، من علی هستم؟ حالا عمر و ابابکر مورد لعنت شده‌اند.<br /> <br /> {{موضوع|مُصِر کسی است که گناه کند و حال توبه نداشته‌باشد، چنین کسی آمرزش ندارد؛ اغلب ما مصر خفی هستیم؛ یعنی محبت گناه درونمان هست، منتظر هستیم برایمان حلال کنند، انجام دهیم!|مُصر/مُصر خفی}} ما یک‌وقت می‌بینی، هستیم دیگر، این‌را من بگویم، من به تمام آیات قرآن این حرف را که دارم می‌زنم، چیزهایی که شده را می‌گویم. {{درباره متقی|من گویا از مکه آمده بودم، یک لوحی آن‌جا بود. بالایش نوشته‌بود یا امام زمان. آخر تو این‌جا بی‌سوادی، آن‌جا باسوادی! آن سواد کمال است، این سواد گمراهی است. گفت: شما مکه صحبت کردی، ما سخنرانی شما را به این نوشتیم. گفته‌ای کسی‌که گناه کند، حال توبه نداشته‌باشد، مصر است، خدا او را نمی‌آمرزد.}} چون‌که مُصر نرفته در خانه‌خدا [بگوید] خدایا ما را بیامرز. حالا این‌مردم، آن نیستند، می‌دانید چیست؟ مُصرِ خفی است. شما الان نگاه کنید، بروید در فکرتان، خواهش می‌کنم، تو را به این امام زمان بروید ببینید ما مُصرِ خفی هستیم یا نه؟ چطور مُصرِ خفی هستی؟ من حالی‌تان می‌کنم. [شخصی به] امام‌صادق گفت: [یک] یهودی است، گفت ساز می‌زند [وقتی دستشویی می‌روم، می‌شنوم]، [امام گفت:] پنبه در گوشت بگذار، ادرارت را بکن، گوش نده به [ساز زدن] آن یهودی. این علما، فقها، عالم‌های ربانی را ما نوکرشان هستیم، پایشان را هم می‌بوسیم، آن‌ها این‌ها را قدغن کرده‌بودند. حالا می‌گویند حلال است، تو هم می‌روی دنبالش. پس من مُصرِ خفی هستم. <br /> <br /> {{موضوع|بیایید با تفکر و بیتوته شب، خودتان را هدایت کنید|تفکر/بیتوته شب}} قربانتان بروم، می‌گوید هر کسی خودش را هدایت کرد، عالمی را هدایت‌کرده. بیایید خودمان را هدایت کنیم. بنشین زمین با خودت فکر کن. چرا من به امام زمان گفتم: [دو خوشی هست در دنیا]، یکی خدمت شما باشیم، یکی بیتوته‌شب. بیتوته‌شب نه که تاریکی شب باشد، با خدا بیتوته کن، ببین آخرش کجا می‌خواهی بروی؟ چرا به شما می‌گوید که هفتاد عبادتت را می‌دهم برای {{دقیقه|40}} یک درهم، دو درهم مال مردم. تو می‌روی خانه مردم، زمین مردم را می‌گیری چه‌کار می‌کنی؟ به تمام آیات قرآن، زمینی که می‌گیری، روایت داریم، آیه قرآن است، فردای‌قیامت گردنت می‌اندازد. این‌قدر گردن‌کلفت می‌شوی آن‌جا، که می‌اندازد گردنت، مرتب بکش! چرا پرهیز ندارید؟ هر چه شد، شد. باباجان قربانت بروم، فدایت شوم الان هم مثل همان زمان است، <br /> <br /> {{موضوع|همان‌ کسانی که آن‌زمان به مقداد ایراد می‌کردند که چرا نمی‌آیی خلیفه وقت را قبول کنی، امروز هم به متقی هجوم می‌آورند و به او ایراد می‌کنند|درباره متقی/مقداد}} {{درباره متقی|من جگرم برای مقداد می‌سوزد. دست از امیرالمؤمنین برنداشته است. چنان مسلمان‌ها، چنان متدین‌ها، چنان نمازخوان‌ها، چنان حج‌بروها، چنان عمره‌بروها این بنده‌خدا را گذاشتند کنار [که چرا] نمی‌آیی خلیفه وقت را قبول کنی؟ [چرا] می‌روی دنبال کسی‌که خلیفه وقت کنارش زده؟ حالا دو روز است چیزی [گیرش نیامده]، بچه‌هایش دارند جان می‌دهند. آخرالزمان می‌گوید متقی هم همین‌جور می‌شود. همین مردم هجوم می‌آورند به متقی، همین نمازخوان‌ها، همین روزه‌گیرها، همین حج‌بروها. این است که من اطمینان به کسی ندارم.}} هر روز امتحان‌هایی پیش می‌آید برای شما. قربانتان بروم، هنوز از امتحان در نیامدید.<br /> <br /> {{موضوع|اگر با خدا باشید، خدا شما را حفظ می‌کند؛ یوسف با خدا بود، خدا از چاه نجاتش داد و برادرهایش را گدای در خانه‌اش قرار داد؛ ظالم‌بین نباشید، کسی را ببینید که در کمین‌گاه ظالم نشسته‌است|حضرت یوسف/ظلم}} شما ببین یوسف با خدا بود. بگویم این‌را، خدا حفظش کرد. حالا انداختش در چاه، [خدا گفت:] جبرئیل، بگیر یوسف را. گفت: من در سدر المرسلین بودم، یوسف را گرفتم به ته چاه نخورد. خدا حافظ توست، قربانت بروم، فدایت شوم، عزیز من. حالا خدا چه‌کارش کرد؟ حالا می‌خواستند او را بکشند، این‌همه مصیبت پیش آوردند، فروختند، یکی‌دیگر خرید. مدام گذران است. گذران باشید با مشکلات دنیا. حالا آمده نبی شده است و روی تخت سلطنت حالا آمده قربانت بروم، فدایت شوم. خیلی خدا هوادار ماست، ما خدا را فراموش کردیم. ما امام زمان را فراموش کردیم. [خدا گفت:] یا اخا جبرئیل، کجا صدمه خوردی؟ من امرت را اطاعت کردم، کجا ناراحت شدی؟ گفت: دو جا. گفت: کجا؟ گفت: یکی آنکه، زنی که در کشتی طوفان شد، رفت آن‌جا [بچه‌اش به‌دنیا آمد]، گفتی جان مادرش را بگیر. بچه افتاد در خاکها، اینطوری اینطوری می‌کرد. من ناراحت شدم، نفهمیدم چطور شد. یکی هم برای شداد. این بهشت را که ساخت من دلم می‌خواست یک‌نگاه به این بیندازد، گفتی جانش را بگیر. گفت: به عزت و جلالم این همان‌است. [آن بچه، همان شداد بود]. حالا با برادرهای یوسف چه‌کار کرد، قلدرها؟ حاج‌شیخ‌عباس می‌گفت: یکی‌شان یک نعره می‌زد، زنان کنعان سقط می‌کردند. این‌قدر قدرت داشتند. آخر تو وقتی قدرت داری، گناه می‌کنی. وقتی قدرت داری نافرمانی می‌کنی. خب حالا چه با او کرد؟ حالا گدای در خانه یوسفش کرد. جانم، خدا می‌گوید: من در کمین‌گاه ظالم هستم. ظالم‌بین نباش، حواست پیش آن‌کس که با ظالم اینجوری می‌کند باشد. می‌گوید به عزت و جلالم ظالم را چیز می‌کنم. تو نگاه نکن که دارند ظلم و جنایت می‌کنند، صبر داشته‌باش. صبر کن ای بانوی پهلو شکسته، آن طبیب دردمندان خواهد آمد. همین آدم‌ها حالا هم هستند. شما خیال می‌کنید نیستند؟ (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|عید حقیقی روزی است که امام زمان بیاید و احقاق حق از دشمنان علی و زهرا کند؛ خدا نکند جزء منافقین باشید و ایده‌تان در پیشانی‌تان بیاید که امام زمان گردن شما را بزند|عید/امام زمان}} آره قربانتان بروم، بنا شد هر کاری می‌خواهید کنید از روی فکر و تفکر کنید. {{دقیقه|45}} باقی نمی‌آورید. شما باید آخربین باشید، نه اول‌بین. قربانتان بروم آن‌ها [متنبه] نشدند و این‌کار را کردند و اینجوری شدند. آخر من امروز چه‌چیز بگویم؟ امروز چه بگویم؟ چه عیدی؟ چه بساطی؟ خب، البته به شما بگویم، این عید را امام‌صادق تبریک گفته، حاج‌شیخ‌عباس گفت. حالا جمشید یک‌کاری کرده، ما کار نداریم. یک‌وقت هم می‌بینی یکی هم یک‌کار خوب می‌کند. ایشان می‌گفت خب لباس نو می‌پوشند، به همدیگر چیز می‌دهند. اگر بدانید چقدر کرامت کردند؟ چقدر به مردم رحم کردند؟ همه‌چیز دادند. خدا عوض به آن‌ها بدهد. عید هست؛ اما باطن شما باید ناراحت شود. شما آن عیدی را بخواهید که روزی شود که امام زمان بیاید. روزی شود که امام زمان بیاید احقاق حق کند از دشمنان علی و زهرا، احقاق حق کند از ظالم‌های زمان. حالا خیال نکنید متقی این‌قدر ناراحت است. امام زمان هم می‌خواهد یک‌کاری کند، تقصیر ندارد، الان کفر می‌گویم من، حالا پیشانی‌ها مهر می‌خورد مؤمن، منافق؛ امام‌زمان می‌زند. اما یک عده‌ای هستند آن‌ها حیوان می‌شوند، نمی‌خواهم بگویم چه عده‌ای! فهمیدی دارم چه می‌گویم؟ حالا حاج‌شیخ‌عباس خدا بیامرز می‌گفت: ایده‌ات می‌آید در این‌جایت [پیشانی‌ات]. تو چه ایده‌ای داری؟ پس امیرالمؤمنین اگر که گفت با تمام پیغمبرها آمدم، با امام زمان هم می‌آید، مهر می‌زند. امام‌صادق قسم می‌خورد، قسم کبیره می‌خورد می‌گوید: مهرزننده، امیرالمؤمنین جد ماست. مواظب باش، هوای پیشانی‌ات را داشته‌باش، ایده‌ات می‌آید این‌جایت. فکرت، ناراحتی‌ات می‌آید این‌جایت. اگر در فکر مؤمن باشی مهر می‌خورد این‌جا مؤمن. اگر به‌فکر مردم باشی مهر می‌خورد مؤمن. خدا نکند بدچشمی کنی. خدا نکند منافق باشی که این‌جایت [مهر] بزند منافق. توجه به این حرف‌ها کنید. {{درباره متقی|به تمام آیات قرآن، این حرف‌ها هیچ‌کجا گیرتان نمی‌آید. مگر همین‌جا زده‌شود. چون‌که قربانت بروم این‌جا نظر دارند که آمده‌اند، حصرت زهرا آمده، به‌دینم امام‌حسین آمده، به‌دینم جوادالائمه آمده، به‌دینم امیرالمؤمنین آمده. چه‌کسی را می‌آید تایید می‌کند؟ زمین خانه ما را؟ شما را دارد تایید می‌کند. یعنی من آمدم، شما هم بیا، نرو جای دیگر. حالی‌تان دارد می‌کند. به‌من چه‌کار دارید؟ من اصلاً هیچ‌کاره‌ام. من هشداردهنده‌ام. هشدار به شما می‌دهم.}} (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|کسانی که از جلسه ولایت می‌روند و حرف‌های دیگر را به حرف‌ولایت ترجیح می‌دهند، والله خیر نمی‌بینند|جلسه ولایت}} رفقای‌عزیز باید از خدا بخواهند که یک توفیقی به شما بدهد، این حرف‌ها را یک‌قدری یقین کنند. حرف‌های دیگر را ترجیح به این حرف‌ها ندهند. والله اگر ترجیح دهی خیر نمی‌بینی. من دارم خیر را می‌بینم، شر را هم می‌بینم. رفتند از این‌جا، خیر ندیدند. هم خودشان را گمراه کردند، هم بچه‌هایشان را. اگر پدری در جایی بیاید، پسرهایش هم می‌آیند. من به این عزیز خودم گفتم، این پسرت را بیاور. خدا رحمت کند حاج‌شیخ‌عباس را {{دقیقه|50}} یک‌وقت بچه‌ها را بیرون می‌کردند، پاشد گفت: من را بیرون کن، این‌ها بیایند. این مردهای باانصاف! وقتی رفتند، بچه‌هایشان هم رفتند، بچه‌هایشان را انداختند در دامن گرگ‌های دنیا. شما نباید این‌کارها را کنید.<br /> <br /> ان‌شاءالله امیدوارم که این حرف‌ها را یک‌قدری با این‌ها مطالعه کنید. به تمام آیات قرآن، یکی از علمایی که این بنده‌خدا، خلاصه یک روحی دارد، گفت من دیدم از این پشت‌بام شما، نور به تمام قم سرایت می‌کند. این نور همین‌جور، می‌گفت همه‌اش تجلی می‌کرد، هر چه که من نگاه می‌کردم دیدم نیست. به تمام آیات قرآن من گفتم این نور، شمایید. در صورتی‌که پخش می‌شوید، به مردم کار نداشته‌باشید.<br /> <br /> {{موضوع|امروز زمانی شده‌است که اغلب مردم پی لهو و لعب هستند و سعادت شنیدن حرف‌های ولایت را ندارند|حرف ولایت}} خودتان با این حرف‌ها نجوا کنید. امروز زمانی شده، مثل همان زمان شده، کسی حرف‌های ائمه‌طاهرین را سعادت ندارد [که بشنود]. مردم همه‌شان پیرو لهو و لعب هستند؛ اما امام‌سجّاد می‌فرماید: هر چه را دوست داشته‌باشید، با او محشور می‌شوید. این‌مردم امروز با ویدیو و تلویزیون و ماهواره، با این‌ها محشور می‌شوند. شما رفقای‌عزیز بیایید با این حرف‌ها محشور شوید. من قسم خوردم به‌قرآن، به حقیقت رسول‌الله کسی‌که ولایتش کامل باشد، سخاوتش به‌جا باشد، ولایت، عدالت، سخاوت، این‌ها را خلق حساب نکنید و دنبال خلق هم نروید [با این‌ها محشور می‌شوید]. اصلاً شما بکر هستید. شما را امام زمان، به خود امام زمان [مهر] زده به این‌جایت مؤمن، خدا نکند بزند منافق. کسی‌که منافق است، دو رو است، یا می‌گوید علی، یا می‌گوید عمر. هستند دیگر! این‌جا همین‌قدرش را می‌توانم بگویم، بیشترش را نمی‌توانم بگویم. <br /> <br /> {{موضوع|تا می‌توانید کنار بروید؛ مقدس نشوید، شما باید هم دنیایتان خوب باشد و هم آخرتتان، اما نروید وام بگیرید، چیزهای تجددی بگیرید، قانع و راضی باشید|کنار رفتن/قانع و راضی بودن}} فقط شما قربانتان بروم بروید کنار. با مردم خوش‌رفتاری کنید و خوش‌اخلاقی کنید. دختر می‌خواهید بدهید، پسر بدهید. من مقدس نیستم، باید ماشین داشته‌باشی، خانه‌ات درست باشد، لباس‌هایت درست باشد، نباید لباس خانمت، نروی از این چیت و میت‌ها بگیری. آره مقدس نشوید! این‌را می‌دهیم به یک فقیر دیگر. اُف به آن مقدسی‌ات. این‌را می‌گیرم برای خانمم، آن‌را می‌دهم به یکی‌دیگر. هم به این خوب بده، هم به آن بده. مگر پول برای توست؟ این‌قدر از تو زرنگ‌تر هستند، دارند آن‌جا آب‌دوغ می‌خورند. سلیقه داشته‌باش قربانت بروم. باید ماشین داشته‌باشی اگر پولش را داری؛ اما نروی وام بگیری، ماشین بخری. رفته وام گرفته ماشین خریده، تصادف کرده، حالا وام را نمی‌تواند بدهد، ماشین هم ندارد. با مال خودت این‌کار را بکن. متوجه‌ای دارم چه می‌گویم؟ الان به‌ایمانم این‌جا حضور دارد، {{درباره متقی|من وقتی آمدم این‌جا را بخرم، گفت فلانی این قدر که زیرزمین است، بالایش هم [فضا] دارد. گفتم من بالایش را دارم، حالا پایینش را نمی‌خواهم، ساخت. نرفتم باغ بگیرم.}} من دارم حرف می‌زنم، درس اخلاق است، هم دنیایتان درست باشد، هم آخرتتان؛ اما نروید چیزهای خارجی‌ها را بخرید. فهمیدی دارم می‌گویم چه؟ ما بیشترمان مرگ بر اسرائیل، مرگ بر آمریکا می‌گویید و در خیابان‌ها می‌ریزید؛ اما نمی‌فهمید! مرگ بر آن‌کسی‌که آمریکا را بخواهد، یهودی‌ها را بخواهد، با آن‌ها محشور شود. ببین من چه می‌گویم؟ تو کارکردش را داری چیز می‌کنی [عمل می‌کنی]، تو به این اتصالی. بیا اتصالت را قطع کن، {{دقیقه|55}} به ولایت وصل شوید. امر ولایت را، امر خدا و پیغمبر را اطاعت کنید. (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اگر بخواهید خدا و رسول از شما تشکر کنند، گناه نکنید؛ هر گناهی که نکنید خدا یک پاداش به شما می‌دهد|گناه/نگاه}} من از همه‌شما تشکر می‌کنم که تشریف آوردید این‌جا؛ اما اگر بخواهید خدا و رسول از شما تشکر کنند، گناه نکنید. امروز جانم همه‌جا گناه شده، گناه نکنید. هر گناهی هم که نکنید خدا یک پاداش به شما می‌دهد. می‌گوید اگر چشمت افتاد به زن مردم، نگاه کن به آسمان یا زمین، تمام ملائکه‌ها می‌آیند خادم تو می‌شوند، ثواب پایت می‌نویسند. آخر می‌فهمد تو نمی‌توانی چشم‌پاره، چشمت را بگردانی. {{درباره متقی|من به تمام آیات قرآن، به عمرم نگاه نکردم، همه‌جا هم بودم. نه نگاه کنی الان که خانه‌نشینم. خدا خواست، گفت برو در خانه بنشین. همه‌جا هم رفتم. خب فردای‌قیامت، من را می‌آورد، تو را هم می‌آورد.}} حالا نمی‌شود نگاه نکرد!!! به یارو می‌گویی دروغ نگو، می‌گوید نمی‌شود دروغ نگفت! چطور نمی‌شود دروغ نگفت؟ مشرک! من وقتتان را نگیرم. (صلوات) همه‌تان را به خدا سپردم. ان‌شاءالله امیدوارم که امام زمان یاری‌تان کند، دست برندارید.<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> [[رده: نوارها]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B9%DB%8C%D8%AF%DB%8C_92&diff=2518 2026-08-03T02:07:55Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10496}}<br /> <br /> {{موضوع|تمام بدبختی بشر این است که پشت به ولایت می‌کند و خودش را می‌فروشد؛ کسی که مانند سلمان خودش را نفروشد، خدا و ولایت خریدار اوست|سلمان/ارزش شیعه}}... خلاصه رفقا، ما خیلی اگر بگویم نادانید به شما برمی‌خورد. چاره‌ای نداریم، ما با شما می‌سازیم. شما حسابش را کن یک مؤمن که با این‌ها هست چقدر ارزش دارد. {{درباره متقی|خیلی من ناراحتم، من به‌قدر موهای سرم ناراحتم، از دست نادانی خوب‌ها، این‌ها که می‌گویند ما خوبیم، نه از دست بدها!}} حالا ببین من الان چه می‌خواهم به شما بگویم؟ ببین یک مؤمن چقدر ارزش دارد، [که خدا می‌گوید:] پیغمبر بلند شو، علی‌ بلند شو، جبرئیل بلند شو، تو را ارادةالله کردم، برو این مؤمن را [یعنی سلمان]، این دوست علی را نجات بده. کجا دنبال مردم می‌روید؟ چه‌خبر است دنیا؟ جبرئیلش را ارادةالله کرده. ای محمد (صلوات) بلند شو، علی‌ بلند شو، برو این‌را بخر بیاور، بخرش. چرا خودتان را می‌فروشید؟ خدا فهم به ما بدهد. حالا [اربابش] می‌گوید او را نمی‌فروشم. حالا سلمان چه‌جور است؟ خانمش گفته مبادا از میوه‌ها بچینی! تو هر چه هست حلال می‌کنی، می‌خوری! بدو در جماعت و بدو نمی‌دانم کجا و بدو برو مکه و بدو برو عمره! مدام نمره به خودتان می‌دهید. حالا جبرئیل آمده و پیغمبر. سلمان دید این‌ها غیر از مردم عادی هستند. گفت: من بروم به خانمم بگویم، چند تا چیز از درخت بچینم به شما بدهم. رفت گفت: خانم، دو سه تا مهمان آمده برای من، این‌ها خیلی محترمند، شما اجازه بده من از این درخت یک‌چیزی بچینم. از این درخت نمی‌خورد! چقدر مواظب است. امر آن‌کسی‌که اربابش است، اطاعت می‌کند. چرا امر امام زمانمان را اطاعت نمی‌کنیم، هر چه هست می‌خوریم؟ خب حالا [گفتند:] برو به خانمت بگو بیاید، آمد. گفت: خانم ما آمده‌ایم این‌را از تو بخریم. گفت: نمی‌فروشم. گفت: گران بگو. گفت نمی‌دانم چقدر درخت خرمای رشمی، چقدر درخت خرمای رطب. جبرئیل اراده کرد، یا علی گفت و اراده کرد، درخت‌ها سبز شدند و پر از خرما. این برای من. گفت: این‌ها هم می‌خواهم رشمی شوند. آن‌ها هم رشمی شدند. چه‌خبر است؟ ناراحتی من این است که چرا خودتان را می‌فروشید؟ چرا خودتان را فروختید، حالی‌تان هم نیست؟ به حضرت‌عباس اگر بفهمید، خنده به لبتان نمی‌آید. چقدر ما نادانیم؟ حالا خریده و آورده او را. مگر حالا خریده او را [از اطاعت امر دست برمی‌دارد؟]، حالا پایش را هم می‌گذارد جای پای امیرالمؤمنین. تمام بدبختی ما این است که پشت به ولایت کردیم. خب حالا چه‌کار می‌کند؟ حالا پایش را هم جای پای علی می‌گذارد. حالا می‌شود «سلمان منا اهل‌البیت». <br /> <br /> {{موضوع|اگر با امام زمان باشید و جلوه ولایت در قلبتان باشد نه جلوه ماهواره و تلویزیون، حضرت می‌آید و شما را از ناراحتی درمی‌آورد|ارزش شیعه/امام زمان/لهو و لعب}} حرف من امروز سر این‌است. توجه کردید من چه می‌گویم؟ یک کسی‌که شیعه است، چقدر ارزش دارد. چرا خودتان را می‌فروشید؟ چرا خودتان را فروختید؟ آره قربانت بروم، چه‌خبر است؟ به تمام آیات قرآن اگر با امام زمان باشی، می‌آید از ناراحتی تو را درمی‌آورد. من نمی‌خواهم حرف خودم را بزنم. مگر می‌گذارد تو ناراحت باشی؟ عزیز من، چرا ناراحتی؟ {{دقیقه|5}} آن جلوه ولایت وقتی می‌شود، تمام قلب آدم شاد می‌شود؛ اما تو نباید جلوه ویدئو و تلویزیون داشته‌باشی، ماهواره و تلویزیون داشته‌باشی بدبخت بیچاره! به تمام آیات قرآن نفهمی‌مان را نمی‌فهمیم مگر بمیریم. امام‌صادق فرمود: نمی‌فهمیم، مگر جان بیاید این‌جایت [گلویت]. چه‌خبر است؟ <br /> <br /> {{موضوع|تنها کسی که خودش را نفروخته‌است، متقی است که او را هم خدا معلوم کرده‌ و فرموده: من اعمال از متقی قبول می‌کنم|متقی}} عزیز من، قربانت بروم، خودت را نفروش پسر جان، عزیز من. من که هر چه نگاه می‌کنم، می‌بینم، ببخشید کسی نیست که خودش را نفروخته باشد. این دو دنگش را فروخته، آن سه دنگش را فروخته، یک دنگش را فروخته. من که کسی را نمی‌بینم که نفروخته باشد. البته ببخشید، چشم من هم لنز تویش است! یک‌وقت هم می‌بینی تقصیر خودم است! والله به خدا! چه‌کنم؟! خب حالا نگاه کن، امروز عید است، برو فکر کن ببین من درست می‌گویم یا نمی‌گویم؟ فقط کسی‌که خودش را نفروخته، متقی است. آن‌هم خدا معلومش کرده. ای مردم دنیا، من اعمال متقی را قبول می‌کنم. مگر [دنیا] می‌گذارد، از این‌خانه ما که رفتید بیرون، گرفتار می‌شوید. مگر دنیا می‌گذارد قربانت بروم؟ (صلوات)<br /> <br /> <br /> {{بسم الله}}<br /> <br /> اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم<br /> <br /> العبد المؤید الرسول‌المکرم، ابوالقاسم محمد<br /> <br /> '''السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمةالله و برکاته، السلام علی‌الحسین و علی‌بن الحسین و اولاد الحسین و رحمةالله و برکاته''' <br /> <br /> {{موضوع|اگر با فکر کار کنید، گمراه نمی‌شوید؛ اما از خدا بخواهید، هرکس از خدا هدایت بخواهد، خدا هدایتش می‌کند|فکر/هدایت}} رفقای‌عزیز، فدایتان شوم بیایید گفتم که الان چند وقت است من دارم صحبت می‌کنم که شما باید فکر داشته‌باشید. یکی فکر داشته‌باشید، یکی تفکر. من هر موقع یک‌چیزی را آن‌ها به‌وجود می‌آورند، من می‌گویم. من که نمی‌توانم چیزی را به‌وجود بیاورم. من یک آدمی هستم، آدم به امر. آن‌جا به شما گفتم شما باید مستقل شوید. اگر مستقل شوید می‌آیید در محدوده. چند وقت در این‌باره صحبت کردم، ان‌شاءالله امید خدا رفقای‌عزیز یک‌قدری توجه کردند. حالا می‌خواهم بگویم که شما باید کار را با فکر کنید. اگر با فکر کنید، شما گمراه نمی‌شوید؛ اما بخواهید از خدا. چون‌که خدا می‌گوید اگر بخواهی، من هدایتت می‌کنم. این‌کارها که من می‌گویم، باید بخواهی، چیز دیگر نخواهی. قربانت بروم، شما باید با فکر کار کنید. تمام بدبختی بشر {{دقیقه|10}} بعد از رسول‌الله این شد که با فکر کار نکردند.<br /> <br /> {{موضوع|تفکر داشته‌باشید؛ تفکر بیدارکننده و هشداردهنده بشر است|تفکر}} دومی‌اش چه بود؟ تفکر، فکر و تفکر. اگر شما فکر و تفکر داشته‌باشید، فکر که کردید، تفکر می‌آید. تفکر این است که شما را بیدار می‌کند، هشدار به شما می‌دهد. شما الان حسابش را کن اگر آن پسر فکر داشت، یک‌دفعه نمی‌خواهم الان روز عید است بی‌حیایی کنم، عمل جنسی کرد، حالا ده‌سال در زندان افتاده، چه به سرش می‌آید؟ ده‌سال عمرش تمام شد. حالا می‌رود با چه‌کسی؟ {{درباره متقی|من همه‌اش دارم می‌گویم خدایا آن‌ها که از تو دورند، از من دور کن، اگر پسر من است. من هیچ‌کسی را زیر این آسمان نمی‌خواهم، مگر کسی‌که پیرو علی باشد، پیرو زهرا باشد. من جسم‌پرست نیستم، شخص‌پرست نیستم، امرپرستم.}} این‌را امروز بگویم به شما، حواستان جمع باشد. آقایان، قربانت بروم، فدایت شوم، [انسان] اگر فکر داشته‌باشد و تفکر، این‌کار را نمی‌کند. جوان‌عزیز اگر فکر داشته‌باشد، هروئینی نمی‌شود (آخر، هروئینی که به‌درد نمی‌خورد) یا تریاکی نمی‌شود یا پابند شخص نمی‌شود. باید تو پابند امر باشی. از صد تا، نود تای این مملکت، پابند آن واقعیت نیستند. گرداندم حرفم را! خدا می‌داند به‌دینم، گرداندم! چه‌کار کنم؟ {{درباره متقی|من مثل شلنگی هستم که گرفته‌ام. شما رفقا بنایی کردید؟ یک شلنگ دارید گرفته، یک وق‌وقی می‌زند. الهی امام زمان بیاید این شلنگ را باز کند، یک فوت به این شلنگ کند باز شود، تا من مثل فواره، فواره بزنم. (صلوات) از دست چه‌کسی؟ از دست این‌ها که خودشان را شبیه اسلام کردند. شبیه هستند.}} آخر کسی‌که شبیه است، باید طرفدار ولایت باشد. کسی‌که شبیه است باید طرفدار زهرا باشد. چه‌کسی طرفدار زهرا بود؟ هفتاد هزار نفر آن‌طرف رفتند. حالا آمدند دارند آن‌ها را تجدید می‌کنند. حالا خدا وقتی به امیرالمؤمنین پشت کردند، می‌گوید مرتد و کافرند. به‌دینم ما هم به امام زمانمان پشت کردیم. اگر نکردیم پس چرا می‌گوید: بی‌دین از دنیا می‌رویم؟ پس پشت کردیم. مگر امام زمان نیست؟ به خود امام زمان، اگر شیعه یک‌ذره ناراحت باشد، شب می‌آید از ناراحتی درمی‌آورد او را عزیز من. [می‌گوید:] چه شده؟ احوال‌پرسی با تو می‌کند. کدام ما اینجوری هستیم؟ بگویید ببینم! چرا اینجوری نیستیم؟ اینجوری نیستیم که، اینجوری باشیم [امام زمان بیاید از ناراحتی در بیاورد ما را]. چرا سلمان را می‌آید می‌خرد؟ <br /> <br /> {{موضوع|همان‌طور که آن‌زمان امیرالمؤمنین حرف‌هایش را در چاه می‌زد، امروز هم مؤمن حقیقی نمی‌تواند حرفش را بزند و دلش مانند سنگ نمک آب می‌شود|مؤمن/امیرالمؤمنین}} عزیزان من، قربانتان بروم، دلم می‌خواهد با فکر و تفکر باشید. این ابوموسی اشعری کیست که می‌گوید [علی را خلع کردم، خودم را نصب کردم]، تفکر ندارد. درد بی‌درمان مردم دنیا این است که این‌ها را خلق حساب می‌کنند. درد بی‌درمان من این‌است. این آخر چه خلقی است، که هر کس می‌میرد بالای سرش است؟ علی خلق است؟ چه داری می‌گویی باباجانِ من؟ {{دقیقه|15}} آن‌زمان همین‌جور بوده، این‌زمان هم همین‌جور است. حالا امیرالمؤمنین مگر دست برداشت؟ حالا چه‌کار کند علی؟ مگر علی‌شناسی شوخی است؟ (صلوات) قربانتان بروم، مگر علی‌شناسی شوخی است؟ حالا مگر امیرالمؤمنین دست برداشت؟ حالا حرف‌هایش را می‌رود در چاه می‌زند. ای چاه، حرف‌های من را امانت نگه‌دار، وقتی امام زمان بیاید جریان دارد. {{درباره متقی|به‌دینم من آن چاه را دیدم، فقط می‌گوید علی و امر علی را می‌گوید.}} این‌مردم دنیا لیاقت ندارند. لیاقت دارند با مشابهش حرف بزنند. عمر و ابابکر را مشابه کردند. هفتاد هزار نفر رفتند، حالا مؤمن نباید بسوزد؟ پیغمبر فرمود: مؤمن در آخرالزمان مثل سنگ‌نمک دلش آب می‌شود. این سنگ نمک‌ها را من به شما بگویم، این نانواها یک تغارهایی دارند به آن می‌زنند، این یواش‌یواش آب می‌شود. سنگ‌نمک آب می‌شود، می‌گوید: مؤمن در آخرالزمان اینجور می‌شود. تو غصه داری می‌روی تلویزیون می‌زنی؟ تو غصه داری ویدئو می‌زنی؟ چشمت کور که می‌گوید: بی‌دین می‌روی. (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|امام زمان هست؛ برای دیدن امام‌زمان باید سنخه حضرت بود؛ تا می‌توانید آتش خاموش‌کن باشید، امر را اطاعت کنید و چشمتان را حفظ کنید|امام زمان/نگاه/سنخه بودن}} عزیز من، قربانت بروم، خدا تو را خلق کرده، فرمان ببری. برای تو بهشت تهیه کرده، قربانت بروم. جنات تهیه کرده. اصلاً سیر می‌دهد تو را. شما کجا را می‌بینید؟ قربانت بروم، آن‌ها همه‌اش می‌خواهند سِمت به شما بدهند. چرا سرپیچی می‌کنید؟ گفتم آن‌ها پشت کردند. الان امام زمان هم هست، مگر امام زمان نیست؟ چه‌کسی می‌گوید: امام زمان نیست؟ امام زمان هست. تو آشنا نیستی با امام زمان. قربانت بروم، تو آشنا نیستی. به تمام آیات قرآن قسم، می‌گویند حالا ادعا می‌کند، اگر بخواهی حرف بزنی می‌گویند ادعا می‌کند فلانی، نه که خودش اهلش نیست. وگرنه حرف‌هایی هست که من بخواهم بزنم، می‌گوید ادعا می‌کنی! این حرف‌ها یعنی‌چه؟ چه داری می‌گویی قربانت بروم؟ تو آتشفشانی، نه آتش‌خاموش‌کن! آتشفشانی! کجا آتشفشانی؟ نگاه بد به بچه مردم می‌کنی، نگاه بد به دختر مردم می‌کنی، نگاه بد به امر می‌کنی. (صلوات) تو اگر امر را اطاعت کنی، خدا آتش را می‌گذارد در امرت. {{درباره متقی|به سی‌جزء کلام‌الله، وقتی‌که من مردم، من را بردند آن‌جا. گفتند: باید بروی جهنم! گفتم: امر است بروم جهنم یا اعمالم است؟ اگر اعمالم است بروم، زهرای‌عزیز آن‌جاست. {{دقیقه|20}} آن‌ها مواظب شیعه‌هایشان هستند؛ اما شیعه باشد نه شیره! این شیره‌ها ببین چقدر مگس به آن می‌نشیند. دنیا به شما، به مردم نشسته! گفتند: نه، امر است. به سی‌جزء کلام‌الله پریدم در جهنم، علی گفتم، همه آتش خاموش شد. چه داری می‌گویی عزیز من؟ اما به تمام آیات قرآن، از اول عمرم آتش خاموش کردم. تمام هستی‌ام را دادم. هستی دادم، او هم چه‌چیز به‌من داد؟ او هم هستی‌اش را داد.}} هستی‌اش این است که می‌گذارد در اختیارت. چه می‌گذارد در اختیار تو؟ تو چه‌چیز در اختیارت است؟ <br /> <br /> امروز حرف‌هایم را می‌زنم. خوب‌ها بد هستند، نه بدها بد باشند. تو چه خوبی هستی که هنوز دست از این لهو و لعب برنداشتی؟ مگر امام‌صادق نیست که شخصی آمد گفت: من شیعه تو هستم. راهش نداد، [گفت:] دوستت هستم، [گفت:] وای بر تو، چه دوستی داری؟ پرده کشیده‌بودی، نماز زنها را درست می‌کردی، [زنی] خوش‌صدا بود، گفتی مکرر کن. تو پابند چه هستی؟ دیگر نگویم، خجالت می‌کشم. تو پابند چه هستی؟ کجا امام زمان تو را قبول می‌کند؟ بیاید سر به تو بزند؟ بیاید از غصه تو را دربیاورد؟ ما هم پابندیم قربانت بروم. مگر این‌نیست که یک‌زنی آمده‌بود مسئله از پیغمبر بپرسد، پسر عباس نگاه کرد. ای پسر عباس چرا نگاه کردی؟ فردای‌قیامت خدا چشمت را پر از آتش می‌کند. این‌جا یک‌وقتی به تو داده. مگر خدا از این‌کارها منصرف می‌شود؟ چرا تو نگاه می‌کنی؟ چشم‌پاره! آن چشمی که نگاه می‌کنی به لهو و لعب و آن‌جا که باید نکنی، {{توضیح|چشم تو باید فرمان ببرد}}، چشم بی‌فرمان است.<br /> <br /> {{موضوع|باید امر را اطاعت کرد تا خدمت امام زمان رسید؛ امام‌ زمان دیدن، خلقت دیدن است، چرا که امام زمان، امام یک خلقت است نه فقط دنیا|امام زمان/اطاعت امر}} کجا تو امام زمان را می‌خواهی ببینی؟ مدام به‌من تلفن می‌زنند، من می‌خواهم امام زمان را ببینم، یا زن یا مرد. من آخر به این‌چه بگویم؟ امام زمان دیدن، خلقت دیدن است. مگر امام زمان برای دنیاست؟ این دنیا که مثل استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار است، امام زمان مال این‌نیست که، امام زمان خلقتی است. یک کسی‌که خلقت در اختیارش است، یک کسی‌که نور تمام خلقت است، [مال دنیا نیست که]. تو می‌خواهی چه‌کسی را ببینی؟ تو با چه‌کسی سر و کار داری؟ حالا ببین من الان دارم روایتش را به شما می‌گویم، یک‌نفر فضولی نکند. [اگر هم می‌خواهد] کند، هم بکند. حالا یک شخصی بود می‌خواست بیاید خدمت امام‌صادق، به‌قول ما جنب بود. تا آمد در کلیاس، حضرت فرمود: مگر نمی‌دانی خدمت امام جنب نباید بیایی، برو غسلت را کن. برو غسلت را کن، کجا امام زمان به تو راه می‌دهد؟ این‌ها چیست که می‌خوری تو؟ گفت: برو غسلت را کن بیا. حالا چه‌جور است؟ حالا می‌گوید: «انتظار الفرج، افضل العبادة». از هر عبادتی بالاتر است. خب حالا تو چه انتظاری داری؟ امرش را باید اطاعت کنی. کجا ما امر امام زمان را اطاعت می‌کنیم، به‌من بگویید؟ {{دقیقه|25}} هر کجا شد می‌روی؟ هر کجا شد می‌خوابی، هر کجا شد، نگاه می‌کنی؟ هر چه شد می‌خری، هر چه شد می‌گویی. یک دروغ بگویی، مشرک می‌شوی {{توضیح|حالا آن یکی‌اش را نمی‌گویم، شاید خانم‌ها بشنوند.}} مشرک می‌شوی. فردای‌قیامت به تو هم می‌گوید مشرک. من به او می‌گویم، می‌گوید مگر می‌شود دروغ نگفت؟! خب چه‌کار کنم این آقا را؟ می‌گوید مگر می‌شود دروغ نگفت؟ یا غش در معامله حرام است. یارو آمده سیب‌زمینی می‌زند به روغن خوب. خوشمزه‌است! دور آقای‌حائری هم هست، نماز جماعت هم می‌آید! این‌ها افتادند جلو. این‌ها باید عقب بیفتند، افتادند جلو. مردم هم دنبالشان می‌روند، هورا! مگر هفتاد هزار نفر نرفتند دنبال عمر و ابابکر؟ تو دنبال چه‌کسی می‌روی عزیز من؟ <br /> <br /> {{موضوع|در آخرالزمان اگر یکی با دین از دنیا برود ملائکه تعجب می‌کنند، از طرفی رئیس مذهب می‌فرماید اگر یک کار را به آخر برسانید من شفاعتتان می‌کنم، پس معلوم می‌شود که ما یک کار را هم به آخر نمی‌رسانیم|به آخر رساندن}} این شاه‌عبدالعظیم حسنی آمد خدمت امام‌هادی، من روایتش را بگویم، گفت: آقاجان من آمدم عقایدم را بگویم. من سیبی را از درخت بچینم، نصفش را بگویی حلال، [نصفش را بگویی حرام، نصف حرام] را دور می‌اندازم. [نصف حلال را می‌خورم] من زیر این آسمان فقط تو را حجت خدا می‌دانم. امر تو را اطاعت می‌کنم، نه امر خلق را. [امام فرمود:] عبدالعظیم، همین‌است، حالا رفت. [گفت:] بیا ببینم، به آخر برسان. این است که ما به آخر نمی‌رسانیم، امام‌صادق رئیس‌مذهب (یک‌وقت... است آخرالزمان)، می‌گوید اگر یک‌کار را به آخر برسانید، من شفاعتتان می‌کنم. پس چرا می‌گوید: بی‌دین می‌روید؟ یک‌کار را تا آخر نمی‌رسانیم. همین شماها که می‌آیید این‌جا، معلوم نیست که تا آخر برسانید. فردا می‌گوید: گوش به حرف این یارو می‌دهید که نمی‌دانم کافر است و مردم را دارد گمراه می‌کند! نمی‌دانم از این حرف‌ها! مگر بعضی از شما، باباهایتان نمی‌گویند؟ چه‌کسی می‌گوید؟ می‌ترسم بگویم، آن‌ها که بناست مردم را هدایت کنند، آخرالزمان مردم را گمراه می‌کنند. <br /> <br /> {{موضوع|خدا اطاعت می‌خواهد نه عبادت؛ عبادت با اطاعت، عبادت با علی‌ است|اطاعت امر/عبادت}} بیایید قربانتان بروم، {{توضیح|نمی‌توانم بگویم، نمی‌توانم بگویم، به‌دینم نمی‌توانم بگویم، به‌ایمانم نمی‌توانم بگویم}} امروز واقعیت را گفتن جرم است. موسی گفت که، {{توضیح|من مطرب دیدم، یک‌دفعه رفتیم مشهد داشت قار و نی می‌زد و کمانچه می‌زد و این‌ها، من دیدم}}، گفت: خدایا من می‌خواهم اعمال این [مطرب] را و آن عابد را که در کوه دارد مناجات می‌کند ببینم، در صورتی‌که تو هم روزی‌ام را می‌دهی. گفت: موسی این مطرب جایش از این بهتر است. خدا عبادت نمی‌خواهد، اطاعت می‌خواهد. عبادت با اطاعت، عبادت با علی است. آن اطاعت است. رفت، گفت: به این‌ها بگو خدا می‌تواند این دنیا را از توی سوزن رد کند؟ [عابد] گفت: موسی این دروغ آسمانی است که خدا دنیا را از سوراخ سوزن رد کند. گفت: حالا به این مطرب بگو. من به قربان آن تاری که می‌زند، فدای آن تارش شوم که این‌قدر این آدم انسان است. رفت به او گفت، گفت: خدایی که نتواند این‌کار را کند، خدا نیست. این چیزی نیست که تو می‌گویی موسی. {{دقیقه|30}} خب بفرما! چه بگویم؟ تو پابند عبادتی، نه پابند ولایت، نه پابند اطاعت. چندین‌سال رفتید و هنوز هم بعضی‌هایتان می‌روید. ای اعرابی، این ره که تو می‌روی به ترکستان است. کجا می‌روی؟ برگرد قربانت بروم، عزیز من.<br /> <br /> {{موضوع|برای سنخه امام زمان بودن باید امر امام زمان را اطاعت کرد|اطاعت امر/سنخه بودن}} خب حالا چطور شود که تو سنخه امام زمان شوی؟ امرش را اطاعت‌کن. {{درباره متقی|به سی‌جزء کلام‌الله من الان هشتاد و خرده‌ای [سالم است]، بچه‌ها می‌گویند، من کار به سجلدم هم ندارم، خب وقتی مردیم سجلد را برمی‌دارند، می‌روند. من یک‌نگاه به زن کسی نکردم. همه‌جا بودم، چند سال تهران کارگری کردم، چقدر خدمت علما بودم، من نمی‌خواهم حالا بگویم، نگاه نمی‌کردم. تو چشم‌پاره چرا نگاه می‌کنی؟ یک دروغ نگفتم. این بازاری‌ها، {{توضیح|خدا نکند گیر بازاری‌ها بیفتی}}، این‌ها همه با هم هماهنگ شدند، می‌خواستند می‌دانی چرا [می‌خواستند این‌کار را کنند؟] بازاری‌ها آبروبده نیستند، آبروریزند! حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟ این‌ها همه با هم شدند، یک دروغ از من ببینند، ندیدند.}} حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟ خدا نکند گیر بازاری‌ها بیفتید؟ (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اگر امر را اطاعت کنید، امر می‌آید شما را در بغل می‌گیرد؛ اگر پی حرام نباشید، خدا حلال روزی‌تان می‌کند|حلال/حرام}} تو وقتی امر را اطاعت کردی، امر می‌آید قربانت بروم، بغلت می‌گیرد. امر می‌آید لایت می‌گیرد. تو لای چه‌کسی هستی؟ من نمی‌خواهم این حرف‌ها را بزنم. {{درباره متقی|اگر سلمان از آن درخت نچید، دو ماه آزگار در باغ زنبیل‌آباد بودم، یک‌دانه میوه دهانم نگذاشتم. حالا خدا چه‌کارت می‌کند؟ متوجه‌ای دارم می‌گویم چه؟ حالا روز عید است، می‌خواهم بخندانم شما را. شما شکر کنید پدرانتان یا کاسب است یا عالم است، مثل من نیست. من بابایم رعیت بوده. افتخار می‌کنم، چون زمان پهلوی آتش‌گرفته، تمام کاسب‌ها زنانشان را آوردند، به‌غیر از رعیت. جشن می‌گرفتند، ما دیدیم این‌چیزها را. می‌خواهم به شما این‌را بگویم، ما می‌رفتیم درو، این مادر ما بنده‌خدا از این خیارها و پنیر و این‌ها همه را می‌داد به مردم. وقتی کارخانه ریسباف بوق می‌زد، دروها همه تعطیل می‌شد. ما تعطیل شدیم. رفتیم آن‌جا، [بابایم] رفت بالای یک باغ است مال....، بنا کرد لگد زدن، توت ریخت و یا قیسی بود یا زردآلو [این‌ها ریخت] گفت: بیا جمع کن. یک‌وقت گفتم: چه‌کسی به تو گفت بروی بالای این؟ این دیوار دارد، این مال مردم است، این وقف است. یک‌دفعه آمد پایین، [گفت:] پدر سوخته، تو پسر حاج‌شیخ‌عبدالکریم شدی برای من؟ یک‌دانه از این مارونه‌ها برداشت، آمد رد ما، ما هم مارپیچ بهش می‌دادیم، چرا این‌ها را نمی‌آیی بخوری؟ من نخوردم. هیچ‌چیز، بالاخره ما رفتیم کنار، درو شد و آمدیم، یک‌دفعه دیدیم یک‌نفر از این طبق‌ها روی سرش است، آمد. گفت: پسر بیا این‌جا ببینم، آمدیم. شاه‌کرمی، توت، هر چه میوه است در این هست، گفت: بخور. گفتم: من پول ندارم، گفت: بخور. یک‌دفعه دیدم این‌نیست. چه داری می‌گویی؟ کجا دارید می‌روید؟ دیگر هم به‌من کار نداشت. حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟}} {{دقیقه|35}} تو اصلاً پی حرام داری می‌گردی. این‌ها چیست که داری می‌خوری تو؟ اما می‌خواهم خوشحالتان کنم. {{درباره متقی|من حالا نمی‌خواهم اینجوری بگویم، این‌ها را ما یک‌وقتی شک کردیم و بعضی چیزها را نمی‌خوردیم و مقدس‌گری کردیم. حالا می‌خواهیم آن‌ها هم یک‌ذره دلشان چیز باشد، چه‌کنم آخر؟ اما این‌نیست. هیچ‌چیز، خلاصه یک‌شب خواب دیدم دوازده‌امام، چهارده‌معصوم هستند، امیرالمؤمنین در رأس این‌ها بود. آن‌آقا گفت، شرط کرد، شرطا و شروطها و انا من شروطها، گفت: کسانی‌که پیرو این دوازده‌امام هستند، برای آن‌ها حلال می‌کنم. به تمام آیات قرآن گفتم برای رفقایم هم می‌خواهم حلال باشد. گفت برای رفقایت هم حلال کردیم. فهمیدی دارم چه می‌گویم؟ اما نروی مال بدعت‌گذار را بخوری، آن حلال نیست. اگر حلال شده، برای همین کاسبی‌هایتان [حلال شده]. نروید آن‌را بخورید.}} فهمیدی یا نه؟ همه‌چیز را خدا حلال می‌کند، گوه سگ را حلال نمی‌کند! مال بدعت‌گذار، گوه سگ است، برو بخور! می‌خواهی بخوری یا نه؟! بیا! (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اگر ابوموسی‌اشعری و عمر و ابابکر فکر داشتند این کارها را نمی‌کردند که مورد لعنت قرار بگیرند|تفکر}} خلاصه، قربانتان بروم، وقت شما را نگیرم، گفتم هر کاری با فکر کنید. اگر با فکر نکردید، اول کار بالاخره یک روشنایی دارد، روشنایی‌اش هم تاریکی است. کجا ابوموسی اشعری اگر فکر داشت، می‌گفت: من علی‌ام؟ علی را خلع می‌کرد، خودش را نصب می‌کرد؟ اگر فکر داشت، کجا می‌گفت من پیغمبرم، من علی هستم؟ حالا عمر و ابابکر مورد لعنت شده‌اند.<br /> <br /> {{موضوع|مُصِر کسی است که گناه کند و حال توبه نداشته‌باشد، چنین کسی آمرزش ندارد؛ اغلب ما مصر خفی هستیم؛ یعنی محبت گناه درونمان هست، منتظر هستیم برایمان حلال کنند، انجام دهیم!|مُصر/مُصر خفی}} ما یک‌وقت می‌بینی، هستیم دیگر، این‌را من بگویم، من به تمام آیات قرآن این حرف را که دارم می‌زنم، چیزهایی که شده را می‌گویم. {{درباره متقی|من گویا از مکه آمده بودم، یک لوحی آن‌جا بود. بالایش نوشته‌بود یا امام زمان. آخر تو این‌جا بی‌سوادی، آن‌جا باسوادی! آن سواد کمال است، این سواد گمراهی است. گفت: شما مکه صحبت کردی، ما سخنرانی شما را به این نوشتیم. گفته‌ای کسی‌که گناه کند، حال توبه نداشته‌باشد، مصر است، خدا او را نمی‌آمرزد.}} چون‌که مُصر نرفته در خانه‌خدا [بگوید] خدایا ما را بیامرز. حالا این‌مردم، آن نیستند، می‌دانید چیست؟ مُصرِ خفی است. شما الان نگاه کنید، بروید در فکرتان، خواهش می‌کنم، تو را به این امام زمان بروید ببینید ما مُصرِ خفی هستیم یا نه؟ چطور مُصرِ خفی هستی؟ من حالی‌تان می‌کنم. [شخصی به] امام‌صادق گفت: [یک] یهودی است، گفت ساز می‌زند [وقتی دستشویی می‌روم، می‌شنوم]، [امام گفت:] پنبه در گوشت بگذار، ادرارت را بکن، گوش نده به [ساز زدن] آن یهودی. این علما، فقها، عالم‌های ربانی را ما نوکرشان هستیم، پایشان را هم می‌بوسیم، آن‌ها این‌ها را قدغن کرده‌بودند. حالا می‌گویند حلال است، تو هم می‌روی دنبالش. پس من مُصرِ خفی هستم. <br /> <br /> {{موضوع|بیایید با تفکر و بیتوته شب، خودتان را هدایت کنید|تفکر/بیتوته شب}} قربانتان بروم، می‌گوید هر کسی خودش را هدایت کرد، عالمی را هدایت‌کرده. بیایید خودمان را هدایت کنیم. بنشین زمین با خودت فکر کن. چرا من به امام زمان گفتم: [دو خوشی هست در دنیا]، یکی خدمت شما باشیم، یکی بیتوته‌شب. بیتوته‌شب نه که تاریکی شب باشد، با خدا بیتوته کن، ببین آخرش کجا می‌خواهی بروی؟ چرا به شما می‌گوید که هفتاد عبادتت را می‌دهم برای {{دقیقه|40}} یک درهم، دو درهم مال مردم. تو می‌روی خانه مردم، زمین مردم را می‌گیری چه‌کار می‌کنی؟ به تمام آیات قرآن، زمینی که می‌گیری، روایت داریم، آیه قرآن است، فردای‌قیامت گردنت می‌اندازد. این‌قدر گردن‌کلفت می‌شوی آن‌جا، که می‌اندازد گردنت، مرتب بکش! چرا پرهیز ندارید؟ هر چه شد، شد. باباجان قربانت بروم، فدایت شوم الان هم مثل همان زمان است، <br /> <br /> {{موضوع|همان‌ کسانی که آن‌زمان به مقداد ایراد می‌کردند که چرا نمی‌آیی خلیفه وقت را قبول کنی، امروز هم به متقی هجوم می‌آورند و به او ایراد می‌کنند|درباره متقی/مقداد}} {{درباره متقی|من جگرم برای مقداد می‌سوزد. دست از امیرالمؤمنین برنداشته است. چنان مسلمان‌ها، چنان متدین‌ها، چنان نمازخوان‌ها، چنان حج‌بروها، چنان عمره‌بروها این بنده‌خدا را گذاشتند کنار [که چرا] نمی‌آیی خلیفه وقت را قبول کنی؟ [چرا] می‌روی دنبال کسی‌که خلیفه وقت کنارش زده؟ حالا دو روز است چیزی [گیرش نیامده]، بچه‌هایش دارند جان می‌دهند. آخرالزمان می‌گوید متقی هم همین‌جور می‌شود. همین مردم هجوم می‌آورند به متقی، همین نمازخوان‌ها، همین روزه‌گیرها، همین حج‌بروها. این است که من اطمینان به کسی ندارم.}} هر روز امتحان‌هایی پیش می‌آید برای شما. قربانتان بروم، هنوز از امتحان در نیامدید.<br /> <br /> {{موضوع|اگر با خدا باشید، خدا شما را حفظ می‌کند؛ یوسف با خدا بود، خدا از چاه نجاتش داد و برادرهایش را گدای در خانه‌اش قرار داد؛ ظالم‌بین نباشید، کسی را ببینید که در کمین‌گاه ظالم نشسته‌است|حضرت یوسف/ظلم}} شما ببین یوسف با خدا بود. بگویم این‌را، خدا حفظش کرد. حالا انداختش در چاه، [خدا گفت:] جبرئیل، بگیر یوسف را. گفت: من در سدر المرسلین بودم، یوسف را گرفتم به ته چاه نخورد. خدا حافظ توست، قربانت بروم، فدایت شوم، عزیز من. حالا خدا چه‌کارش کرد؟ حالا می‌خواستند او را بکشند، این‌همه مصیبت پیش آوردند، فروختند، یکی‌دیگر خرید. مدام گذران است. گذران باشید با مشکلات دنیا. حالا آمده نبی شده است و روی تخت سلطنت حالا آمده قربانت بروم، فدایت شوم. خیلی خدا هوادار ماست، ما خدا را فراموش کردیم. ما امام زمان را فراموش کردیم. [خدا گفت:] یا اخا جبرئیل، کجا صدمه خوردی؟ من امرت را اطاعت کردم، کجا ناراحت شدی؟ گفت: دو جا. گفت: کجا؟ گفت: یکی آنکه، زنی که در کشتی طوفان شد، رفت آن‌جا [بچه‌اش به‌دنیا آمد]، گفتی جان مادرش را بگیر. بچه افتاد در خاکها، اینطوری اینطوری می‌کرد. من ناراحت شدم، نفهمیدم چطور شد. یکی هم برای شداد. این بهشت را که ساخت من دلم می‌خواست یک‌نگاه به این بیندازد، گفتی جانش را بگیر. گفت: به عزت و جلالم این همان‌است. [آن بچه، همان شداد بود]. حالا با برادرهای یوسف چه‌کار کرد، قلدرها؟ حاج‌شیخ‌عباس می‌گفت: یکی‌شان یک نعره می‌زد، زنان کنعان سقط می‌کردند. این‌قدر قدرت داشتند. آخر تو وقتی قدرت داری، گناه می‌کنی. وقتی قدرت داری نافرمانی می‌کنی. خب حالا چه با او کرد؟ حالا گدای در خانه یوسفش کرد. جانم، خدا می‌گوید: من در کمین‌گاه ظالم هستم. ظالم‌بین نباش، حواست پیش آن‌کس که با ظالم اینجوری می‌کند باشد. می‌گوید به عزت و جلالم ظالم را چیز می‌کنم. تو نگاه نکن که دارند ظلم و جنایت می‌کنند، صبر داشته‌باش. صبر کن ای بانوی پهلو شکسته، آن طبیب دردمندان خواهد آمد. همین آدم‌ها حالا هم هستند. شما خیال می‌کنید نیستند؟ (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|عید حقیقی روزی است که امام زمان بیاید و احقاق حق از دشمنان علی و زهرا کند؛ خدا نکند جزء منافقین باشید و ایده‌تان در پیشانی‌تان بیاید که امام زمان گردن شما را بزند|عید/امام زمان}} آره قربانتان بروم، بنا شد هر کاری می‌خواهید کنید از روی فکر و تفکر کنید. {{دقیقه|45}} باقی نمی‌آورید. شما باید آخربین باشید، نه اول‌بین. قربانتان بروم آن‌ها [متنبه] نشدند و این‌کار را کردند و اینجوری شدند. آخر من امروز چه‌چیز بگویم؟ امروز چه بگویم؟ چه عیدی؟ چه بساطی؟ خب، البته به شما بگویم، این عید را امام‌صادق تبریک گفته، حاج‌شیخ‌عباس گفت. حالا جمشید یک‌کاری کرده، ما کار نداریم. یک‌وقت هم می‌بینی یکی هم یک‌کار خوب می‌کند. ایشان می‌گفت خب لباس نو می‌پوشند، به همدیگر چیز می‌دهند. اگر بدانید چقدر کرامت کردند؟ چقدر به مردم رحم کردند؟ همه‌چیز دادند. خدا عوض به آن‌ها بدهد. عید هست؛ اما باطن شما باید ناراحت شود. شما آن عیدی را بخواهید که روزی شود که امام زمان بیاید. روزی شود که امام زمان بیاید احقاق حق کند از دشمنان علی و زهرا، احقاق حق کند از ظالم‌های زمان. حالا خیال نکنید متقی این‌قدر ناراحت است. امام زمان هم می‌خواهد یک‌کاری کند، تقصیر ندارد، الان کفر می‌گویم من، حالا پیشانی‌ها مهر می‌خورد مؤمن، منافق؛ امام‌زمان می‌زند. اما یک عده‌ای هستند آن‌ها حیوان می‌شوند، نمی‌خواهم بگویم چه عده‌ای! فهمیدی دارم چه می‌گویم؟ حالا حاج‌شیخ‌عباس خدا بیامرز می‌گفت: ایده‌ات می‌آید در این‌جایت [پیشانی‌ات]. تو چه ایده‌ای داری؟ پس امیرالمؤمنین اگر که گفت با تمام پیغمبرها آمدم، با امام زمان هم می‌آید، مهر می‌زند. امام‌صادق قسم می‌خورد، قسم کبیره می‌خورد می‌گوید: مهرزننده، امیرالمؤمنین جد ماست. مواظب باش، هوای پیشانی‌ات را داشته‌باش، ایده‌ات می‌آید این‌جایت. فکرت، ناراحتی‌ات می‌آید این‌جایت. اگر در فکر مؤمن باشی مهر می‌خورد این‌جا مؤمن. اگر به‌فکر مردم باشی مهر می‌خورد مؤمن. خدا نکند بدچشمی کنی. خدا نکند منافق باشی که این‌جایت [مهر] بزند منافق. توجه به این حرف‌ها کنید. {{درباره متقی|به تمام آیات قرآن، این حرف‌ها هیچ‌کجا گیرتان نمی‌آید. مگر همین‌جا زده‌شود. چون‌که قربانت بروم این‌جا نظر دارند که آمده‌اند، حصرت زهرا آمده، به‌دینم امام‌حسین آمده، به‌دینم جوادالائمه آمده، به‌دینم امیرالمؤمنین آمده. چه‌کسی را می‌آید تایید می‌کند؟ زمین خانه ما را؟ شما را دارد تایید می‌کند. یعنی من آمدم، شما هم بیا، نرو جای دیگر. حالی‌تان دارد می‌کند. به‌من چه‌کار دارید؟ من اصلاً هیچ‌کاره‌ام. من هشداردهنده‌ام. هشدار به شما می‌دهم.}} (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|کسانی که از جلسه ولایت می‌روند و حرف‌های دیگر را به حرف‌ولایت ترجیح می‌دهند، والله خیر نمی‌بینند|جلسه ولایت}} رفقای‌عزیز باید از خدا بخواهند که یک توفیقی به شما بدهد، این حرف‌ها را یک‌قدری یقین کنند. حرف‌های دیگر را ترجیح به این حرف‌ها ندهند. والله اگر ترجیح دهی خیر نمی‌بینی. من دارم خیر را می‌بینم، شر را هم می‌بینم. رفتند از این‌جا، خیر ندیدند. هم خودشان را گمراه کردند، هم بچه‌هایشان را. اگر پدری در جایی بیاید، پسرهایش هم می‌آیند. من به این عزیز خودم گفتم، این پسرت را بیاور. خدا رحمت کند حاج‌شیخ‌عباس را {{دقیقه|50}} یک‌وقت بچه‌ها را بیرون می‌کردند، پاشد گفت: من را بیرون کن، این‌ها بیایند. این مردهای باانصاف! وقتی رفتند، بچه‌هایشان هم رفتند، بچه‌هایشان را انداختند در دامن گرگ‌های دنیا. شما نباید این‌کارها را کنید.<br /> <br /> ان‌شاءالله امیدوارم که این حرف‌ها را یک‌قدری با این‌ها مطالعه کنید. به تمام آیات قرآن، یکی از علمایی که این بنده‌خدا، خلاصه یک روحی دارد، گفت من دیدم از این پشت‌بام شما، نور به تمام قم سرایت می‌کند. این نور همین‌جور، می‌گفت همه‌اش تجلی می‌کرد، هر چه که من نگاه می‌کردم دیدم نیست. به تمام آیات قرآن من گفتم این نور، شمایید. در صورتی‌که پخش می‌شوید، به مردم کار نداشته‌باشید.<br /> <br /> {{موضوع|امروز زمانی شده‌است که اغلب مردم پی لهو و لعب هستند و سعادت شنیدن حرف‌های ولایت را ندارند|حرف ولایت}} خودتان با این حرف‌ها نجوا کنید. امروز زمانی شده، مثل همان زمان شده، کسی حرف‌های ائمه‌طاهرین را سعادت ندارد [که بشنود]. مردم همه‌شان پیرو لهو و لعب هستند؛ اما امام‌سجّاد می‌فرماید: هر چه را دوست داشته‌باشید، با او محشور می‌شوید. این‌مردم امروز با ویدیو و تلویزیون و ماهواره، با این‌ها محشور می‌شوند. شما رفقای‌عزیز بیایید با این حرف‌ها محشور شوید. من قسم خوردم به‌قرآن، به حقیقت رسول‌الله کسی‌که ولایتش کامل باشد، سخاوتش به‌جا باشد، ولایت، عدالت، سخاوت، این‌ها را خلق حساب نکنید و دنبال خلق هم نروید [با این‌ها محشور می‌شوید]. اصلاً شما بکر هستید. شما را امام زمان، به خود امام زمان [مهر] زده به این‌جایت مؤمن، خدا نکند بزند منافق. کسی‌که منافق است، دو رو است، یا می‌گوید علی، یا می‌گوید عمر. هستند دیگر! این‌جا همین‌قدرش را می‌توانم بگویم، بیشترش را نمی‌توانم بگویم. <br /> <br /> {{موضوع|تا می‌توانید کنار بروید؛ مقدس نشوید، شما باید هم دنیایتان خوب باشد و هم آخرتتان، اما نروید وام بگیرید، چیزهای تجددی بگیرید، قانع و راضی باشید|کنار رفتن/قانع و راضی بودن}} فقط شما قربانتان بروم بروید کنار. با مردم خوش‌رفتاری کنید و خوش‌اخلاقی کنید. دختر می‌خواهید بدهید، پسر بدهید. من مقدس نیستم، باید ماشین داشته‌باشی، خانه‌ات درست باشد، لباس‌هایت درست باشد، نباید لباس خانمت، نروی از این چیت و میت‌ها بگیری. آره مقدس نشوید! این‌را می‌دهیم به یک فقیر دیگر. اُف به آن مقدسی‌ات. این‌را می‌گیرم برای خانمم، آن‌را می‌دهم به یکی‌دیگر. هم به این خوب بده، هم به آن بده. مگر پول برای توست؟ این‌قدر از تو زرنگ‌تر هستند، دارند آن‌جا آب‌دوغ می‌خورند. سلیقه داشته‌باش قربانت بروم. باید ماشین داشته‌باشی اگر پولش را داری؛ اما نروی وام بگیری، ماشین بخری. رفته وام گرفته ماشین خریده، تصادف کرده، حالا وام را نمی‌تواند بدهد، ماشین هم ندارد. با مال خودت این‌کار را بکن. متوجه‌ای دارم چه می‌گویم؟ الان به‌ایمانم این‌جا حضور دارد، {{درباره متقی|من وقتی آمدم این‌جا را بخرم، گفت فلانی این قدر که زیرزمین است، بالایش هم [فضا] دارد. گفتم من بالایش را دارم، حالا پایینش را نمی‌خواهم، ساخت. نرفتم باغ بگیرم.}} من دارم حرف می‌زنم، درس اخلاق است، هم دنیایتان درست باشد، هم آخرتتان؛ اما نروید چیزهای خارجی‌ها را بخرید. فهمیدی دارم می‌گویم چه؟ ما بیشترمان مرگ بر اسرائیل، مرگ بر آمریکا می‌گویید و در خیابان‌ها می‌ریزید؛ اما نمی‌فهمید! مرگ بر آن‌کسی‌که آمریکا را بخواهد، یهودی‌ها را بخواهد، با آن‌ها محشور شود. ببین من چه می‌گویم؟ تو کارکردش را داری چیز می‌کنی [عمل می‌کنی]، تو به این اتصالی. بیا اتصالت را قطع کن، {{دقیقه|55}} به ولایت وصل شوید. امر ولایت را، امر خدا و پیغمبر را اطاعت کنید. (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اگر بخواهید خدا و رسول از شما تشکر کنند، گناه نکنید؛ هر گناهی که نکنید خدا یک درجه به شما می‌دهد|گناه/نگاه}} من از همه‌شما تشکر می‌کنم که تشریف آوردید این‌جا؛ اما اگر بخواهید خدا و رسول از شما تشکر کنند، گناه نکنید. امروز جانم همه‌جا گناه شده، گناه نکنید. هر گناهی هم که نکنید خدا یک پاداش به شما می‌دهد. می‌گوید اگر چشمت افتاد به زن مردم، نگاه کن به آسمان یا زمین، تمام ملائکه‌ها می‌آیند خادم تو می‌شوند، ثواب پایت می‌نویسند. آخر می‌فهمد تو نمی‌توانی چشم‌پاره، چشمت را بگردانی. {{درباره متقی|من به تمام آیات قرآن، به عمرم نگاه نکردم، همه‌جا هم بودم. نه نگاه کنی الان که خانه‌نشینم. خدا خواست، گفت برو در خانه بنشین. همه‌جا هم رفتم. خب فردای‌قیامت، من را می‌آورد، تو را هم می‌آورد.}} حالا نمی‌شود نگاه نکرد!!! به یارو می‌گویی دروغ نگو، می‌گوید نمی‌شود دروغ نگفت! چطور نمی‌شود دروغ نگفت؟ مشرک! من وقتتان را نگیرم. (صلوات) همه‌تان را به خدا سپردم. ان‌شاءالله امیدوارم که امام زمان یاری‌تان کند، دست برندارید.<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> [[رده: نوارها]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Anonnotice&diff=2517 2026-08-03T02:05:50Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#اربعین|اربعین]] و [[صفحهٔ_اصلی#یاد امام‌حسین|یاد امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#گریه بر امام‌حسین|گریه بر امام‌حسین]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Sitenotice&diff=2516 2026-08-03T02:05:38Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#اربعین|اربعین]] و [[صفحهٔ_اصلی#یاد امام‌حسین|یاد امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#گریه بر امام‌حسین|گریه بر امام‌حسین]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C&diff=2515 2026-08-03T02:05:12Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بخش|امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً احد است، حضرت زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است|کلاس=&quot;sub-titr&quot;}}<br /> {{#tag:html|&lt;img src=&quot;/images/Velayat-4.png&quot; class=&quot;site_logo&quot;&gt;}}<br /> {{بخش|فرمایشات حاج‌حسین خوش‌لهجه راجع به ولایت|کلاس=&quot;center&quot;}}<br /> &lt;!-- اعلان صفحه اصلی <br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;ُMainPageBGH&quot; &gt;ایجاد کانال توییتر پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;&quot;&gt;{{اعلان صفحه اصلی}}&lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> --&gt;<br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= اربعین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: اربعین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= یاد امام‌حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: یاد امام‌حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= گریه بر امام‌حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: گریه بر امام‌حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> &lt;!-- کتابها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;کتابها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div style=&quot;display:inline-block;&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10035}}<br /> {{تصویر گالری|10034}}<br /> {{تصویر گالری|10029}}<br /> {{تصویر گالری|10007}}<br /> {{تصویر گالری|10024}}<br /> {{تصویر گالری|10021}}<br /> {{تصویر گالری|10022}}<br /> {{تصویر گالری|10014}}<br /> {{تصویر گالری|10011}}<br /> {{تصویر گالری|10008}}<br /> {{تصویر گالری|10017}}<br /> {{تصویر گالری|10020}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_کتابها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام کتابها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;!-- سخنرانی‌ها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot; &gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;سخنرانی‌ها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;display:inline-block&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10275|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10297|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10170|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10294|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10146|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10429|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10167|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10308|نوع=سخنرانی}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_سخنرانیها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام سخنرانی‌ها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> [[رده: صفحات سایت]]<br /> __NOTOC____NOEDITSECTION__</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%86%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AD%D8%AA%DB%8C_%D8%A7%D8%B2_%D8%AD%D8%B1%D9%81_%D8%AE%D9%84%D9%82&diff=2514 2026-08-02T03:12:22Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}} <br /> <br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10114}}<br /> <br /> '''السلام علیک یا أباعبدالله، السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته'''<br /> <br /> رفقای‌عزیز! امروز من به خواست خدای تبارک و تعالی می‌خواهم راجع‌به این صحبت کنم که خدا می‌فرماید: «إنّا أعطیناک الکوثر، فَصلّ لِربّک و انحَر، إنّ شانئک هو الأبتر». من راجع‌به این آیه مقصدی دارم. می‌خواهم رفقای‌عزیز را قدری تذکّر دهم، آن‌ها هم به‌من تذکّر بدهند. نه این‌که من بگویم حالا یک علمی و دانشی دارم و آن‌ها ندارند. با هم می‌خواهیم خودمانی صحبت کنیم. <br /> <br /> {{موضوع|بشر باید هر کاری می‌کند، به نتیجه و ثمر آن فکر کند؛ وگرنه مورد ملامت قرار می‌گیرد|تفکر/فکر}} شخصی خدمت پیغمبر اکرم {{صلی}} آمد و عرض کرد: یا رسول‌الله، فرمایشی بفرمایید که ما کاملاً مُستفیض شویم. حضرت گویا فرمود: نیم‌ساعت فکر بهتر از هفتاد سال عبادت است. این‌چه فکری است؟ یعنی فکر، اندیشه. اگر بشر فکر نداشته‌باشد، سقوط می‌کند. بشر باید هر کاری را از روی فکر بکند. من یک‌وقت به رفقای خصوصی‌ام یا به بنده‌زاده‌هایم می‌گویم: بابا! من نزدیک هفتاد سالم هست، هنوز کسی به‌من نگفته [که] چرا این‌کار را کردی؟ والله! بالله! به‌دینم! من نمی‌خواهم خودم را معرّفی کنم. می‌خواهم مطلب قدری واضح شود. هر کاری را می‌خواستم انجام بدهم، اوّل فکر کردم که این‌کاری که می‌خواهم بکنم، نتیجه‌اش چه می‌شود؟ یعنی ثمره‌اش چه می‌شود؟ اگر شما یک درختی نشاندید، یا درخت انجیر یا انگور یا درختی که بار دارد، به‌حسابِ بارش می‌نشانید؛ یعنی به‌حسابِ میوه‌هایش می‌نشانید. یک درخت‌هایی است این‌ها میوه ندارد. حالا اگر شما یک درخت پشه‌بونه [ناروَن] یا درخت بی‌میوه بنشانید، مردم شما را ملامت می‌کنند. فکر بشر، باید با میوه باشد، یعنی باثمره باشد.<br /> <br /> {{موضوع|بعضی‌ها مثل مگس می‌مانند؛ پیامبری که قرآن به او نازل‌شده، وحی به او می‌رسد، علم اوّلین تا آخرین دارد، خدا به او کوثر داده، حسن و حسین داده، دامادی چون علی داده، در تمام خلقت ممتاز است، باز یک عدّه‌ای به او ابتر و بی‌عقبه می‌گویند|پیامبر/ابتر/بی‌عقبه/کوثر}} عرایضم راجع‌به آیاتی که اوّل صحبتم درباره «إنّا أعطیناک الکوثر، فَصلّ لِربّک و انحَر، إنّ شانئک هو الأبتر» خواندم، این‌است: ببینید، خدا در تمام خلقت مانند پیغمبر اکرم {{صلی}} خلق نکرده‌است. عدّه‌ای هستند {{توضیح|حالا هم هستند، از نسل همان‌ها هستند}} تشبیه شده‌اند که مانند مگس می‌مانند. مگس مثلاً همه‌جای آدم تمیز است؛ اما اگر جایی باشد که ذرّه‌ای ناجور باشد، همان‌جا را نیش می‌زند. ائمه‌طاهرین در روایت و حدیث {{علیهم}} این‌ها را به مگس تشبیه کرده‌اند؛ نیش می‌زند. یک پیغمبری که قرآن به او نازل شده، جبرئیل به او نازل می‌شود، وحی به او نازل می‌شود، خدا علم اوّلین تا آخرین را به او داده، چیزی به او داده که به‌هیچ بشری نداده‌است؛ {{دقیقه|5}} یعنی به‌غیر از امیرالمؤمنین {{علیه}}، پیغمبر {{صلی}} در همه خلقت ممتاز است؛ دختری مانند زهرا {{علیها}} به او داده، کوثر به او داده. {{توضیح|تا کوثر می‌گوییم، شما به خیالتان یک نهر است که به آن کوثر می‌گویند و خدا آن‌را به پیامبر {{صلی}} داده‌است. این‌نیست. کوثر، به معنی هستی خداست؛ یعنی آنچه که خدا خلقت کرده، هستی‌اش زهراست. مگر پیامبر {{صلی}} نمی‌فرماید: «اُمّ‌أبیها»؟ یعنی: اگر زهرا {{علیها}} نبود، خلقت نبود. حالا خدای تبارک و تعالی زهرا {{علیها}} را به او داده‌است.}} دامادی به او داده‌است، مانند امیرالمؤمنین علی {{علیه}}. من وقتی‌که علی {{علیه}} می‌گویم، تمام گلوله‌های [گلبول‌های] خونم تازه می‌شود. اصلاً مثل این‌که می‌خواهم حرف امیرالمؤمنین علی {{علیه}} را بزنم، خجالت می‌کشم. والله! خجالت می‌کشم. مثل این‌که یک لکّه شبنم در یک دریا بچکد. در عالم‌ها نسبت به امیرالمؤمنین {{علیه}} این‌طوری است، نه این عالم. این عالم که چیزی نیست. این عالم یک‌کُرات خشخاشی است. حالا خدا علی {{علیه}} را به پیامبر {{صلی}} داده‌است، امام‌حسن {{علیه}} و امام‌حسین {{علیه}} را به او داده‌است. این‌ها درست‌است که از صُلب امیرالمؤمنین {{علیه}} هستند؛ اما بچّه‌های پیغمبر {{صلی}} هستند. چه‌چیزی است که خدا به پیامبر {{صلی}} نداده‌است؟ تمام خلقت در اختیار پیغمبر {{صلی}} است. خدای تبارک و تعالی وقتی خلقت را خلق کرده، گفته: همه خلقت باید نبیّ من را اطاعت کنند، اگر اطاعت نکنند، مانند شیطان هستند، باید گم شوند. شما آقایان! این‌را بدانید.<br /> <br /> {{موضوع|دنیا، کِیف ندارد، کیف مال بعد از دنیاست؛ قضایای ابراهیم پسر پیغمبر، که حضرت او را فدای امام‌حسین کرد|دنیا/ابراهیم پسر پیغمبر/پیغمبر}} حالا پیغمبرِ با این‌همه عظمت را ابتر می‌گویند؛ یعنی: بی‌عقبه. تا این جمله را گفتند، پیغمبر {{صلی}} هم بشر است؛ اما «کَیفَ بشر» چه بشری است؟ یعنی یک خصوصیاتی از بشر در پیغمبر {{صلی}} هست. پیغمبر {{صلی}} هم گاهی غمگین می‌شود. <br /> <br /> پیغمبر اکرم {{صلی}}، پسری به‌نام ابراهیم داشت. آقا امام‌حسین {{علیه}} روی یک زانویش بود، ابراهیم روی زانوی دیگرش. پیغمبر {{صلی}} قدری کِیف کرد، قدری لبخند می‌زد. روی سر آقا امام‌حسین {{علیه}} [و] روی سر ابراهیم دست می‌مالید. فوراً جبرئیل نازل‌شد و گفت: حق، به تو سلام می‌رساند و می‌گوید: آیا کِیف می‌کنی؟ باید یکی از این‌ها را قربانی یکی‌دیگر بکنی. ببینید، دنیا کِیف ندارد. بنده می‌خواهم این‌را خدمت شما عرض کنم: کِیف مال بعد از دنیاست. آقایان! من نمی‌گویم بچّه‌تان را نخواهید! زنتان را نخواهید! دخترتان را نخواهید! دلم می‌خواهد شما در این حرف تفکّر پیدا کنید. آن‌ها را بخواهید! اما کِیف حقیقی [مال] آن‌جاست. پیغمبر {{صلی}} حساب کرد که اگر امام‌حسین {{علیه}} را قربانِ ابراهیم کند، حضرت‌زهرا {{علیها}} ناراحت می‌شود، امام‌حسن {{علیه}} ناراحت می‌شود، امیرالمؤمنین {{علیه}} ناراحت می‌شود، خودش هم ناراحت می‌شود. گفت: یا أخا جبرئیل! من ابراهیم را فدای حسین {{علیه}} می‌کنم. طولی نکشید [که] آقا ابراهیم از دنیا رفت. <br /> <br /> {{موضوع|وقتی به پیغمبر ابتر و بی‌عقبه گفتند، خدا سوره کوثر را نازل کرد و از پیغمبر دفاع کرد|پیغمبر/ابتر/بی‌عقبه/کوثر/ناراحت‌نشدن از حرف خلق}} حالا به این پیغمبر {{صلی}} با همه عظمتش می‌گفتند: ابتر؛ یعنی بی‌عقبه. جبرئیل نازل‌شد و گفت: یا محمّد! حق به تو سلام می‌رساند و می‌گوید: تو عقبه داری. {{دقیقه|10}} من به تو علی {{علیه}} دادم، زهرا {{علیها}} دادم، کوثر دادم، همه خلقت در اختیار توست. تمام خوب‌ها، تمام ولایتی‌ها بچّه تو هستند. آن‌ها بی‌عقبه هستند. آیا عاص [بن‌وائل] عقبه دارد؟! آیا ابوسفیان عقبه دارد؟! والله! این‌ها اگر عقبه نداشتند، به نفع‌شان بود. آخر، این ابوسفیان که پسرش یزید است، این عقبه دارد؟! الآن می‌فهمد [که] کاش بی‌عقبه بود. این‌که حضرت می‌فرماید: نیم‌ساعت فکر، بهتر از هفتاد سال عبادت است، این فکرهاست. چه فکری است که این‌طوری است؟ فکر کن که آیا این حرف را به رسول‌اکرم {{صلی}} زدند، پیامبر {{صلی}} ناراحت شد؟ <br /> <br /> {{موضوع|اگر یک فاسقِ فاجر به شما حرفی زد، ناراحت نشوید؛ خودتان را پیش پیغمبر و امیرالمؤمنین بگذارید که به آن‌ها هم حرف زدند؛ کمرتان را ببندید و خودتان را از دست ندهید و به وظیفه‌تان عمل کنید|ناراحت‌نشدن از حرف خلق|فاسق}} رفقای‌عزیز! حرف من این‌است اگر یک فاسقِ فاجر، حرفی به شما زد، ناراحت نشو! چرا خودت را ناراحت می‌کنی؟! زنت را ناراحت می‌کنی؟! بچّه‌ات را ناراحت می‌کنی؟! دوستت را ناراحت می‌کنی؟! والله قسم! به دین یهودی بمیرم اگر دروغ بگویم، این رفقای من، هر کدام‌شان ناراحت بشوند، من ناراحتم، شب هم ناراحتم. باباجان! این ریشه‌یابی دارد. من که بی‌خود نمی‌گویم. من نمی‌خواهم حرف بزنم، تملّقی بگویم که یک‌چیزی به‌من بدهند. اگر این‌طور باشد، خدا آن روزی را قطع کند. من دارم شما را بیدار می‌کنم. شما هم به‌من بگویید، من بیدارتر شوم. من دارم به‌اصطلاح خودم، خدمت می‌کنم. این‌که عقلم می‌رسد را می‌گویم. <br /> <br /> پیغمبر {{صلی}} را ناراحت می‌کردند. حالا اگر تو را یک فاسق ناراحت کرد، بدان این فاسق همان صفت را دارد. اگر از نسل او نیست، ولی آن صفت را دارد؛ یعنی اگر از نسل او نیست، پیرو همان‌است. تو را ناراحت می‌کند. چرا می‌گوید هر کسی به عمل قومی راضی باشد، جزء آن قوم است؟ این جزء ابوسفیان است، این جزء عاص [بن‌وائل] است که به پیامبر {{صلی}} می‌گفت عقبه نداری. حالا عقبه خودش چیست؟ عقبه‌اش یزید است. این عقبه دارد؟ آیا ابوسفیان عقبه دارد که این حرف را می‌زند؟ یا عاص عقبه دارد که بچّه‌هایش ضد دین هستند؟ باباجان! قربانت بروم! اگر شما به وظیفه‌ات عمل کردی، والله! زندان [هم] بروی، افتخار توست. دیگر از زندان بدتر [که] ما نداریم. اگر به تو حرفی بزنند، ناسزایی بگویند، این افتخار تو است. چه‌کسی به تو ناسزا گفته‌است؟ یک‌آدم لاابالیِ حرام‌خوارِ ناجور. این خودش ناجور است، حرفش هم ناجور است. مگر یک‌آدم نماز شب‌خوان به تو ناسزا گفته‌است؟ چرا ناراحت می‌شوی؟ اگر شما به وظیفه‌ات عمل کردی، هر چه پیش‌آمد، خوش آمد. <br /> <br /> خودت را پیش پیغمبر {{صلی}} بگذار! من عقیده‌ام این‌است. فکر بکن! اگر یک‌چیزی به تو گفت، بدان به امیرالمؤمنین هم گفته‌اند. وقتی امیرالمؤمنین {{علیه}} را در مسجد کوفه شهید کردند، گفتند: علی که نماز نمی‌خواند، آن‌جا رفته‌بود، چه کند؟ ببین، دنیا این‌طور است. کمرت را ببند! خودت را از دست نده! خودت را ضعیف می‌کنی، خانمت، بچّه‌ات، دوستت ناراحت می‌شوند. {{موضوع|اگر کسی‌که ناجور است، بد به شما گفت و شما را اذیّت کرد، باید مدّتی در این دنیا بماند تا شقاوتش تکمیل شود؛ در قضیّه پاره‌کردن نامه فدک توسط عُمر هم، نُه‌سال طول کشید تا دعای حضرت‌زهرا مستجاب شد و عُمر به درک واصل شد|ناراحت‌نشدن از حرف خلق/بد به کسی گفتن/تهمت/فحش/توهین/حضرت‌زهرا/فدک/شقاوت}} اصلاً به قول ما عوام‌ها، خیلی گیر به این حرف ناجور نده! او باید این حرف‌ها را به تو بزند که شقاوتش تکمیل شود. <br /> <br /> خدا از حضرت‌زهرا {{علیها}} بهتر خلق نکرده‌است. حالا این عمر لعنتی {{توضیح|خدا لعنتش کند}} آمده و در گوش حضرت‌زهرا {{علیها}} سیلی زد. کاغذ باغ فدک را از دستش درآورد و آن‌را پاره کرد. وقتی‌که پاره کرد، جوید و تف کرد. {{دقیقه|15}} روایت داریم، خود اهل‌سنّت هم نوشته‌اند. حالا می‌گویند: این عمر، روی مصالحی این‌کار را کرد! دلش برای بیت‌المال می‌سوخت! این کاغذ را درآورد که فدک جزء بیت‌المال باشد! از این حرف‌ها درست کردند؛ اما اصلش را قبول دارند. حضرت‌زهرا {{علیها}} فرمود: خدا شکمت را پاره کند! نُه‌سال طول کشید تا دعایش مستجاب شد. از امام سؤال شد: آقاجان! حضرت‌زهرا {{علیها}} وقتی امیرالمؤمنین {{علیه}} را از خانه بیرون کشیدند و خالدبن‌ولید، «لعنةُالله علیه»، شمشیر بالای سر علی {{علیه}} گرفته‌بود، فرمود: دست از علی {{علیه}} بردارید؛ وگرنه نفرین می‌کنم. شیعه و سنّی نوشتند: ستون‌ها از جا حرکت کرد و مردم از زیر ستون‌ها می‌رفتند. امیرالمؤمنین {{علیه}} به سلمان گفت: یا سلمان! به زهرا {{علیها}} بگو: زهراجان! اگر نفرین کنی، طیور در جوّ هوا هلاک می‌شوند. این حرف علی {{علیه}} مبنا دارد. این‌مردم، این‌قدر بی‌لیاقت بودند که دیگر لیاقت نداشتند. امیرالمؤمنین {{علیه}} فرمود: به‌خاطر طیور که در جوّ هوا هستند، نفرین نکن! ببین! یک‌وقت می‌بینی [که] حیوان، بهتر از انسان می‌شود. حالا چرا نفرین زهرا {{علیها}} نُه‌سال طول کشید؟ حضرت فرمود: باید شقاوت این عمر زیاد شود، وگرنه دعا همان‌موقع مستجاب شد. <br /> <br /> پس اگر کسی‌که ناجور است، شما را اذیّت کرد، به شما تهمت زد، فحش به شما داد، به شما بد گفت، این باید شقاوتش تکمیل شود؛ وگرنه والله! روایت داریم که می‌فرماید: هر کسی آبروی یک‌نفر را بریزد، در قیامت گوشت صورت ندارد. <br /> <br /> {{موضوع|کسی‌که به مؤمنی توهین کند، انگار خانه‌خدا را خراب کرده‌است|توهین به مؤمن/مکّه}} من روایتش را بگویم که از من قبول کنید. آقا موسی‌بن‌جعفر {{علیهما}} وقتی‌که [به] مکّه‌معظّمه مشرّف شد، قائمِ خانه‌خدا را گرفت؛ یعنی ایشان یک حدودش را گرفت و سخنرانی کرد. فرمود: ای مردم! بدانید این مکّه‌معظّمه خیلی شرافت دارد. هر که آن‌را بسازد، هر که تعمیر کند، هر که [به این‌جا] بیاید، [این‌قدر ثواب دارد و از گناهان آمرزیده می‌شود.] خیلی ایشان سفارش خانه‌خدا را کرد. من عقیده‌ام این‌است که تمام عظمت کعبه به‌واسطه امیرالمؤمنین {{علیه}} است؛ یعنی زایشگاه علی {{علیه}} است. بعد فرمود: هر کسی توهین به یک مؤمن کند، انگار خانه‌خدا را خراب کرده‌است. {{ارجاع به روایت|توهین به مؤمن و خراب کردن خانه خدا}}<br /> <br /> بگذار توهین کند! بگذار آن گناه را به او بدهند! چرا ناراحت می‌شوی؟! چرا از جا در می‌روی؟! فکر کن! اندیشه داشته‌باش! این اصلاً عملش همین‌است. من در جایی دیگر راجع‌به «لا إله إلّا الله» صحبت کردم. گفتم: «لا إله إلّا الله» باید عمل تو باشد. والله! این آدمی که این‌جوری باشد، «لا إله إلّا الله» نگفته‌است. من خصوصی حرف نمی‌زنم. من خطاب به تمام مردم صحبت می‌کنم، هرکه می‌خواهد باشد. این اصلاً کارش همین‌است، اصلاً کارش «لا إله إلّا الله» نیست. عاص کارش همین بود. ابوسفیان کارش همین بود. کارش تهمت‌زدن، بد گفتن، حرف ناجور زدن، دل کسی را سوزاندن است. <br /> <br /> {{موضوع|شرط قبولی حجّ، تسلیمیّت در مقابل پیغمبر و قبول‌داشتن امیرالمؤمنین است؛ وگرنه حجّاج هم آن‌قدر حجّ کرد که به او حجّاج گفتند، یا عمر و ابابکر هر سال با پیغمبر حجّ به‌جا می‌آوردند؛ اما جِبت و طاغوت شدند|مکّه/تسلیمیّت/حجّاج/عمر و ابابکر}} خدای تبارک و تعالی این مکّه‌معظّمه را که می‌بینید، زایشگاه علی {{علیه}} قرار داده‌است، تو می‌روی دور زایشگاه علی {{علیه}} می‌گردی. تو که امیرالمؤمنین علی {{علیه}} را قبول داری، کمترین نتیجه‌اش این‌است که (خدا حاج‌شیخ‌عباس تهرانی را رحمت کند!) می‌فرمود: مثل کسی است که از مادر متولّد شود؛ اما «إنّ الله و ملائکته یصلّون علی النبیّ، یا أیّها الذّین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیماً» باید تسلیم پیغمبر {{صلی}} باشی؛ وگرنه حجّ چه فایده‌ای برای تو دارد؟ حجًاج این‌قدر [به] مکّه رفت که به او گفتند: حجّاج {{توضیح|[یعنی] بسیار حجّ‌کننده}}. در هر {{دقیقه|20}} سفری که پیغمبر اکرم {{صلی}} می‌رفت، عمر و ابابکر هم می‌رفتند. پس چرا جِبت و طاغوت شدند؟ آرام بگیر! یک‌دفعه مکّه می‌روی و این‌قدر باد به خودت می‌کنی! تو ببین چه مکّه‌ای رفتی؟ چه‌کار می‌کنی؟ اگر «إنّ الله و ملائکته یصلّون علی النبیّ، یا أیّها الذّین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیماً» را قبول داری، خب، باید امیرالمؤمنین {{علیه}} را قبول داشته‌باشی، بعد دور زایشگاهش بگردی. نه دور خود علی {{علیه}}، دور زایشگاهش باید گشت؛ خودش چیز دیگری است. اگر می‌توانی دور خدا بگردی، دور علی {{علیه}} هم می‌توانی بگردی. یک عدّه‌ای هم می‌آیند مکّه و قبول ندارند. این مکّه برای این‌ها چه مکّه‌ای است؟ این «لا إله إلّا الله» نگفته‌است. آخر، کنار «لا إله إلّا الله، محمّد رسول‌الله»، «علی ولیّ‌الله» است. هفتاد هزار جمعیّت بودند، سه نفر یا پنج نفر «لا إله إلّا الله» گفتند. <br /> <br /> {{موضوع|در آخرالزّمان مثل سلمان و بلال محکم باشید و از دست مردم ناراحت نشوید|ناراحت‌نشدن از حرف خلق/سلمان/بلال}} آخر، آقاجان! دوست من! قربانت بروم، چرا این‌قدر از دست مردم ناراحت می‌شوی؟! خودت را از بین می‌بری، وظیفه‌ات هم نیست. اگر آن‌موقع بودی، چه می‌کردی؟ اگر آن‌موقع بودی و می‌دیدی طناب گردن امیرالمؤمنین {{علیه}} انداختند و یک عده هم او را هل می‌دهند، چه‌کار می‌کردی؟ اگر می‌دیدی آن‌جا زهرا {{علیها}} را زدند، بچّه‌اش هم سقط‌شده و آن‌جا افتاده، حالا دنبال علی {{علیه}} می‌آید و دوباره او را می‌زنند، چه‌کار می‌کردی؟ <br /> <br /> سلمان با این‌که «سلمانُ مِنّا أهل‌البیت» است، یک‌ذرّه خواست چیزش بشود، تا آخر عمر گردنش زخم بود. محکم باشید! آخرالزّمان است. همه آن حرف‌ها می‌شود. محکم باشید! این‌قدر توی خانه و زمین و این حرفها که زنم چه کار کرد، کارگرم چه کار کرد، فلانی چه کار کرد نباشید! رهایش کن! همه این حرف‌ها، به تو می‌ماند. ببین من چه می‌گویم! ببینید من دارم شما را کجا می‌برم؟ بیایید این‌طرف! پس شما اگر آن‌زمان بودید، چه‌کار می‌کردید؟ او که طناب دور گردنش انداختند و او را می‌کشند، همه خلقت است. حالا پنج‌نفر بودند که این‌طور بودند. همه، آن‌طرفی بودند. من به قربان این غلام، یعنی بلال بروم! هر چه به او گفتند: اذان بگو! همان [اذان] را بگو! به تو زن می‌دهیم، خانه می‌دهیم، برایت حقوق قرار می‌دهیم، گفت: من اذانی که «محمّد رسول‌الله» بگویم، ولی «علی ولیّ‌الله» بغلش نباشد، نمی‌گویم. <br /> <br /> {{موضوع|سند «أشهد أنّ علیّاً ولیّ‌الله»، اذان سلمان و اباذر در روز غدیر است|اذان/اقامه}} من از دست بعضی از علماء خیلی ناراحتم که ادّعای تقدّس هم می‌کنند، آیت‌الله هم هستند، اما با فکر نیستند. این فکر، یک فکر دیگری است. این‌ها توی درس و اصول و فقه و این حرف‌ها هستند. والله! به‌دینم! دارم این حرف را می‌زنم، ناراحتم. نمی‌خواهم به این‌ها بگویم، چاره ندارم. بعضی‌ها در اذان و اقامه‌شان «أشهد أنّ علیّاً ولیّ‌الله» را نمی‌گویند. می‌گویند: این نبوده‌است. بابا! بیا من سندش را نشان‌تان بدهم. چطور نبوده؟ آخر، همه بیایند گوش به حرف تو بدهند؟! تو هم گوش به حرف بده! ببین باباجان! من بی‌خود حرف نمی‌زنم. امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌فرماید: اگر یک‌حرف یاد من بدهید، من بنده شما می‌شوم. آیا به‌من گفته؟ آقا! به تو گفته‌است. چه‌کسی می‌تواند چیزی یاد علی {{علیه}} بدهد؟ مگر علی {{علیه}} کسری دارد؟ این‌را گفته‌است که منِ طلبه، با عمّامه‌ای که روی سر گذاشتم، نِخوت نداشته‌باشم که بگویم همه بیایید به حرف من باشید! بابا! بیا حرف علی {{علیه}} را بشنو! پیرو علی {{علیه}} باش! {{دقیقه|25}} {{توضیح|حالا نگویید ایشان، مقصدش فلان‌آقا بوده. به‌دینم! نبوده، به‌ایمانم! نبوده، خدایا! ای وکیل من! اگر من مقصدم به شخص باشد، من را بی‌دین از دنیا ببر! تو وکیل من هستی. تو را به‌حق پیغمبر، امیرالمؤمنین، فاطمه‌زهرا، این پنج‌نور پاک، من را بی‌دین از دنیا ببر! من با هیچ‌کس مقصدی ندارم. اصلاً من با هیچ شخصی مقصد ندارم. من می‌خواهم بیدار شوید.}} <br /> <br /> حالا من می‌گویم سندش کجاست. {{توضیح|نمی‌خواهم کل مطلب را بگویم، اصل قضیه را می‌گویم.}} وقتی پیغمبر اکرم {{صلی}} به امر پروردگار، علی {{علیه}} را بلند کرد؛ یعنی به امر خدا، وصیّ خودش را به جای خودش معرّفی کرد، بعد این آیه نازل‌شد: «الیوم أکملتُ لکم دینکم» یعنی: دین به ولایت تکمیل شد. یا محمّد! دین به رسالت تکمیل نبود، حالا به ولایت تکمیل شد، امیرالمؤمنین {{علیه}} ولیّ خدا شد، همان‌جا سلمان بلند شد و اذان گفت: «أشهد أن لا إله إلّا الله، أشهد أنّ محمّداً رسول‌الله» «أشهد أنّ علیّاً ولیّ‌الله». این سندش است. بعد از آن‌هم این پنج، شش‌نفر می‌گفتند. تا حتّی روایت داریم: عمر و ابابکر پیش پیغمبر {{صلی}} آمدند و گفتند: یا محمّد! این‌ها یک‌چیز دیگری هم در اذان می‌گویند. پیغمبر {{صلی}} فرمود: این‌ها درست می‌گویند. {{ارجاع به روایت|أشهد أنّ علیّاً ولیّ‌الله در اذان سلمان و اباذر}}<br /> <br /> {{موضوع|پیغمبر، آن‌زمان «أشهد أنّ علیّاً ولیّ‌الله» را در اذان افشا نکرد، طناب گردن علی انداختند و زن و بچّه‌اش را کشتند، اگر می‌گفت که دیگر هیچ!|اذان}} حالا می‌گویند: چرا آن‌موقع افشا نشد؟ بابا! افشا نکرد، طناب دور گردنش انداختند، زنش را کشتند، بچّه‌اش را کشتند. اگر این‌را می‌گفت که دیگر هیچ. چرا حضرت سلمان و بقیه می‌گفتند؟ خود پیغمبر {{صلی}} هم «أشهد أنّ امیرالمؤمنین علیّاً ولیّ‌الله» را می‌گفت. به خودش قسم! می‌گفت، به‌قرآن! می‌گفت. اما پیغمبر {{صلی}} چه کند؟ این حرف را نزد، با این حال اسم امیرالمؤمنین {{علیه}} را در تَه نعل اسب‌ها کندند. من نمی‌خواهم اسم یکی از شهرهای ایران را بگویم. [یک‌نفر] داشت به باغش می‌رفت، یادش رفته‌بود که لعن به امیرالمؤمنین {{علیه}} بکند، از اسبش پایین آمد و آن‌جا یک مسجدالذّکر ساخت. در همین ایران! حالا می‌گویند: چرا افشا نکرد؟ آخر، چرا ما بیدار نمی‌شویم؟! ما داریم چه‌کار می‌کنیم؟! <br /> <br /> {{موضوع|قضیّه عمربن‌عبدالعزیز که وقتی به خلافت رسید، لعن به امیرالمؤمنین را برداشت و به همه ادیان ثابت کرد که حضرت علی کافر نیست|عمربن‌عبدالعزیز/ناراحت‌نشدن از حرف خلق/درویش}} خدا عمربن‌عبدالعزیز را رحمت کند! حالا هر کسی بوده، خدمت کرده‌است. من یادم می‌آید، وقتی‌که کوچک بودیم، آن اشخاصی که دست‌شان به دهان‌شان می‌رسید، بچّه‌هایشان را در مکتب‌ها نمی‌گذاشتند، معلّم خصوصی داشتند. ایشان هم یک معلّم خصوصی داشت. استادش نماز می‌خواند. دید این پسر، «نستجیرُ بالله»، دارد لعنت به امیرالمؤمنین علی {{علیه}} می‌کند. گفت: پسرجان! چرا لعنت می‌کنی؟ گفت: پدران‌مان می‌کنند. گفت: شاید پدرت اشتباه کند. به چه‌کسی می‌توان لعنت کرد؟ پسر گفت: به کافر. <br /> <br /> گفت: وقتی‌که مرغ بریان‌کرده‌ای از بهشت برای پیغمبر {{صلی}} آمد و فرمود: خدایا! بهترینِ خلق خدا بیاید [و] با هم بخوریم، چه‌کسی آمد؟ گفت: علی {{علیه}}. گفت: آن کسی‌که یوم‌الخَندق شمشیری زده که «أفضل [مِن] عبادة ثقلین» [است] چه‌کسی بود؟ گفت: علی {{علیه}}. گفت: وقتی می‌گوید «أفضل [مِن] عبادة ثقلین» یعنی عبادت علی {{علیه}} قبول شده‌است، چرا ما نمی‌فهمیم؟! تو هفتاد سال عبادت می‌کنی، معلوم نیست [که] قبول باشد. اما وقتی پیغمبر {{صلی}} می‌گوید، خدا می‌گوید، معلوم است [که] قبول‌شده. گفت: درست‌است. {{دقیقه|30}} گفت: کسی‌که در «لیلةُالمبیت» نَفَسی کشیده که أفضل [مِن] عبادة ثقلین است، چه‌کسی بود؟ گفت: علی {{علیه}} بود. گفت: آیا علی {{علیه}} کافر است؟ گفت: استاد عزیز! توبه کردم. <br /> <br /> زمانی طول کشید و یک‌موقع قرعه خلافت به نام ایشان درآمد. یک پسر یهودی در همسایگی‌شان بود، خیلی خوشگل و زیبا؛ ایشان او را آورد. عمربن‌عبدالعزیز با این یهودی ساختگی کرد. گفت: من فردا عید می‌گیرم، شما خواستگاری دختر من بیا! گفت: من؟ گفت: بله، من مقصد دارم. به این پسر خوشگل [و] زیبا، لباس خیلی تمیز و قشنگ پوشاندند. حالا عمربن‌عبدالعزیز تمام ادیان را جمع کرد {{توضیح|خودتان می‌دانید ادیان یعنی‌چه. ما چهار تا کتاب آسمانی داریم: یکی‌اش قرآن است، بقیه تورات، زبور، انجیل}} پدر این پسر رُو کرد و گفت: پسر من را به نوکری قبول کنید! گفت: من نوکر دارم. گفت: دخترتان را به او بدهید. پسر خیلی زیبایی بود. عمربن‌عبدالعزیز رُو به ادیان کرد و گفت: آیا شما اجازه می‌دهید [که] ما دخترمان را به این یهودی‌ها بدهیم؟ همه گفتند: نه! گفت: چرا؟ گفتند: مسلمان نمی‌تواند دخترش را به کافر بدهد. یک‌دفعه گفت: پس چرا پیغمبر {{صلی}} دخترش را به علی {{علیه}} داد؟ <br /> <br /> آقا! ببین کار علی {{علیه}} به کجا کشیده‌است؟ دشمن تا کجا حاضر است؟ همه گفتند: علی {{علیه}} کافر نیست. گفت: بنویسید [و] بدهید! وقتی نوشتند، فوراً آیه قرآن را آورد. گفت: خدا می‌گوید به کافر می‌شود [که] لعنت کرد، چرا به علی {{علیه}} لعنت می‌کنید؟ همه اقرار کردند که این حرف، بی‌خود است. بعد درویش درست شد که بروند مَنقبت [یعنی مدح] امیرالمؤمنین {{علیه}} را در شهرها بگویند. حالا یک درویش درست شده، سبیلش را این‌جوری کرد، ریشش را این‌جوری کرد، این‌ها را خودشان کردند؛ اما درویش، یعنی مدح و مَنقبت امیرالمؤمنین {{علیه}} را بگوید. <br /> <br /> ببین! روی این حرف‌ها حساب کن! حالا منظور من این‌است که رفقای عزیز! اگر یک فاسقی، منافقی چیزی گفت، ناراحت نشوید! به عقاید خودتان محکم باشید! امیرالمؤمنین علی {{علیه}} این‌جور بوده‌است. به پیغمبر اکرم {{صلی}} می‌گفتند: ابتر. من دارم با روایت و حدیث با شما صحبت می‌کنم. اگر همه، شما را روی سرشان گذاشتند که شما آدم خوبی نیستید، شما به وظیفه‌ات عمل کن! نه این‌که خیال کنید شما این‌طوری هستید، انبیاء هم همین‌طور هستند؛ البتّه به‌غیر از پیغمبر آخرالزّمان {{صلی}}. پیغمبر آخرالزّمان {{صلی}} خودش ولیّ است. اگر نبیّ است، ولیّ هم هست. این دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}}، عین خدا [هستند]، این‌ها استثناء هستند؛ یعنی مافوق بشرند. این‌ها را خدا عنایت کرده که این‌جا بیایند و ما را آدم کنند؛ اما ما به حرفشان نرفتیم. <br /> <br /> {{موضوع|پاسخ متقی به کسی‌که انبیاء و ائمه را یکی حساب کرد؛ توان انبیاء با دوازده‌امام، چهارده‌معصوم قابل قیاس نیست؛ امام‌حسین مانند پدرش علی چنان در جاذبه خدا قرار دارد، که مصائبی که پیش می‌آید برایش چیزی نیست؛ اما حضرت‌یعقوب و آدم هر کدام چهل‌سال گریه می‌کنند|حضرت‌یعقوب/آدم/ترک‌اولی/انبیاء/دوازده‌امام، چهارده‌معصوم/امام‌حسین/حضرت‌عباس/حضرت علی}} حالا شما ببین! این‌که می‌گویم انبیاء هم این‌طورند؛ حضرت‌یعقوب یک ترک‌اولی کرده‌است. کاری که نکرده. آن‌زمان کنیز می‌خریدند و می‌فروختند. یک کنیز را با بچّه‌اش خرید. یک‌قدری که بچّه بزرگ شد، بچه را فروخت. زن دست‌هایش را بلند کرد و گفت: ای‌خدا! این‌هم از پیغمبرت! بچّه‌ام را از من جدا کرد. یعقوب شرعاً خلاف نکرده، {{دقیقه|35}} عرفاً خلاف کرده‌است. خدا {{توضیح|قریب به این مضمون، با مقداری کم و زیاد}} گفت: یا اُمّاه! من هم بچّه‌اش را جدا می‌کنم. شب، یوسف خواب دید. قضایا را نمی‌خواهم بگویم که او را توی چاه انداختند و از پدرش جدا شد. با این حال که جبرئیل آمد و گفت: ای یعقوب! بچّه‌ات زنده‌است، یعقوب چهل‌سال گریه کرد، چهل‌سال عمرش بی‌خود طی شد. خدا محبّت یوسف را از محبّت خودش در دل او بیشتر کرد. یعقوب چهل‌سال گریه کرد. گناه نکن! خدا خصوصی با کسی ندارد. <br /> <br /> آدم هم چهل‌سال بی‌خود گریه کرد. چرا بی‌خود گریه کرد؟ ترک‌اولی کرده‌بود. آیا اگر آدم ترک‌اولی نمی‌کرد، از بهشت بیرونش می‌کردند؟ یک‌وقت نگویید [که] من بی‌خود حرف می‌زنم. وقتی تو در گناه یا در ترک‌اولی هستی، آب تو دارد هَرز می‌رود. آدم چهل‌سال گریه کرد. زنش یک‌جا افتاد، خودش هم یک‌جا [ی دیگر افتاد]. حالا بعد از چهل‌سال، خدا گفت: باید زیر بار بچّه‌هایت بروی! مرا به این‌ها قسم بده تا من توبه‌ات را قبول کنم. به آدم ارواح را نشان داد. اسم‌شان را هم به او گفت؛ اما اسم‌شان این‌طور که ما می‌گوییم نبود. طور دیگری بود. گفت: خدایا! به حقّ محمّد! به حقّ علی! به حقّ فاطمه! به حقّ الحسن! به حقّ الحسین! تا گفت: حسین، دلش شکست. گفت: خدایا! دلم شکست. اوّل روضه‌خوان خدا بوده. ای روضه‌خوان! آخر، چرا این‌قدر تملّق می‌گویی؟! تو [در روضه‌خوانی مثل] خدا هستی، حرف خدا را بزن! خدا، روضه‌خوان است. گفت: این حسین {{علیه}} است. خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! می‌گفت: {{روضه|خدا گفت: یا آدم! این‌قدر عطش به حسین فشار می‌آورد که بدنش تَرَک، تَرَک می‌شود.|امام‌حسین}} توبه‌اش قبول شد. <br /> <br /> این آقا اگر یک مریضی به او بخورد، می‌گوید: پیغمبر {{صلی}} فرموده: مؤمن همیشه به بلا مبتلاست. ای بدبخت! گول خوردی! ببین، دل چه‌کسی را سوزاندی؟ ببین، آیا عاق پدر و مادر هستی؟ ببین آیا دل یک سیّد را سوزانده‌ای؟ دل یک بیچاره را سوزانده‌ای؟ آیا برای یک‌نفر نامه‌ای ناجور دادی و او را آتش زده‌ای؟ تو چه‌ات است؟ آره، تو مؤمنی! تو اگر به وظیفه‌ات عمل کردی، [این ابتلائات برای درجه ایمان توست]؛ وگرنه اگر به وظیفه‌ات عمل نکردی، این‌ها همه‌اش مال کارهایی است که کردی. شما حسابش را بکن! خدا چطور محبّت یوسف را در دل حضرت‌یعقوب انداخت [و] چهل‌سال گریه کرد. حالا این‌ها انبیاء هستند. <br /> <br /> حالا سر امام‌حسین {{علیه}} بیایید! ببینید امام با پیغمبر فرقش چیست؟ یکی از علمای خیلی اسم و رسم‌دار، راجع‌به معصوم صحبت کرده، این‌ها را یکی حساب کرده که پیغمبر معصوم است، ائمه {{علیهم}} هم معصوم هستند. باباجان! قربانت بروم! عزیز من! یک‌قدری فکر داشته‌باش! اندیشه داشته‌باش! ببین، این آدم، این‌هم یعقوب؛ حالا من قضیه امام‌حسین {{علیه}} را می‌گویم. <br /> <br /> والله قسم! من جدّاً عقیده‌ام این‌است که موهای آقا علی‌اکبر {{علیه}} از یوسف بهتر است. چون روایت داریم: او منطقاً و خَلقاً و خُلقاً به رسول‌الله {{صلی}} شبیه است؛ یعنی عین پیغمبر {{صلی}} است. پیغمبر {{صلی}} را که نمی‌شود پیش یوسف گذاشت. علی‌اصغرِ امام‌حسین {{علیه}} هم همین‌طور. آقا ابوالفضل {{علیه}} هم همین‌طور [است]. <br /> <br /> یک شیخ علی‌اکبر ترک بود، خدا رحمتش کند! در صحن امام‌حسین {{علیه}} منبر می‌رفت. گفت: رفقا! می‌خواهم یک‌حرفی به شما بزنم که شاید تاکنون نشنیده‌باشید. گفت: وقتی پیغمبر {{صلی}} می‌خواست امام‌حسین {{علیه}} را صدا بزند، {{دقیقه|40}} می‌گفت: حسین! جانم به‌قربانت! وقتی امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌خواست صدا بزند، می‌گفت: حسین! جانم به‌قربانت! چون‌که این‌ها، آن مصیبت‌ها را می‌دانستند. حضرت‌زهرا {{علیها}} می‌گفت: حسین! جانم به‌قربانت! امام‌حسن {{علیه}} می‌گفت: حسین! برادر! جانم به‌قربانت! آقا ابوالفضل {{علیه}} که هیچ، می‌گفت: من عبد تو هستم، تو دین من هستی، هیچ‌وقت برادر نگفت. این‌قدر آقا ابوالفضل {{علیه}} امام‌حسین {{علیه}} را احترام می‌کرد که در مقابل آقا امام‌حسین {{علیه}} که حجّت خداست، [به او] برادر نمی‌گفت. می‌گفت: آقاجان، حسین‌جان! بعد گفت: روز عاشورا که شد امام‌حسین {{علیه}} گفت: عباس! جانم به‌قربانت! این‌است مقام عباس {{علیه}}. <br /> <br /> {{روضه|حالا امام‌حسین {{علیه}}، عباس {{علیه}} را از دست داده، علی‌اکبر {{علیه}} را از دست داده، علی‌اصغر {{علیه}} را از دست داده، عون {{علیه}} را از دست داده، بچّه‌های آقا امام‌حسن {{علیه}} را از دست داده. حالا همه این‌ها را که از دست داده و توی قتل‌گاه افتاده، امام می‌فرماید: «إلهی، رِضاً بِرضائک، تسلیماً لِأمرک» یعنی: چنان جاذبه خدا امام‌حسین {{علیه}} را گرفته که این مصیبت‌ها در مقابل جاذبه محبّت خدا کَأنّه خیلی چیزی نیست.|امام‌حسین}} آقایان! ببینید دلم می‌خواهد این‌جا خیلی دقّت بفرمایید: من نمی‌گویم چیزی نیست؛ یعنی بخواهم این‌ها را سَبُک کنم؛ اما عظمت خدا، مافوق همه این‌هاست. این‌ها، همه خلق خدا هستند. خود حضرت‌ابوالفضل {{علیه}}، خود این‌ها، خلق خدا هستند. پس عظمت خدا حرف دیگری است. <br /> <br /> چنان امام‌حسین {{علیه}} در جاذبه خدا قرار گرفته‌است که اصلاً انگار مصیبت این‌ها چیزی نیست. بر عکس، امام حال پیدا کرده‌است. علمای‌اعلام نوشتند، ائمه {{علیهم}} هم گفتند، هر چه مصیبت از برای آقا امام‌حسین {{علیه}} زیادتر می‌شد، امام‌حسین {{علیه}} برّاق‌تر می‌شد. چون امام‌حسین {{علیه}} از نور خداست؛ اما نور خدا که حدّ ندارد، دوباره به او نورفشانی می‌شود. امام‌حسین {{علیه}} برّاق‌تر می‌شد، می‌دید به وظیفه‌اش عمل کرده‌است. حالا تو امام‌حسین {{علیه}} را پیش یعقوب یا پیش آدم بگذار! <br /> <br /> امام‌حسین عین پدر بزرگوارش بود، عین علی {{علیه}}. حالا وقتی تیر به پای امیرالمؤمنین {{علیه}} رفته، پیغمبر {{صلی}} می‌فرماید: هر وقت علی {{علیه}} نماز می‌خوانَد، تیر را از پایش دربیاورید! عدّه‌ای هستند که ولایت در قلبشان خطور نکرده و اگر هم خطور کرده‌باشد، ولایت‌شان حلقی است. من گفتم [که] ولایت سه‌جور است: یکی حلقی است، یکی تجاری است، یکی هم القائی است. نمی‌گویم این‌ها ولایت ندارند؛ اما ولایت‌شان القائی نیست. می‌گویند: علی {{علیه}} حالی‌اش نشد. تو چه‌چیز داری می‌گویی؟ امام که خواب ندارد. امام، حالی نشدن ندارد. اگر خدا حالی‌اش نیست، علی {{علیه}} هم حالی‌اش نیست. این‌ها اتّصال به نور خدا هستند. مگر نور خدا خاموش‌شدنی است؟ این نور همیشه دارد نورفشانی می‌کند. مگر نور خدا قطع می‌شود؟ این‌ها نور خدا هستند. حالا تیر را از پایش درمی‌آورند، مثل این‌که یک‌ذرّه جایی را بخارانند. آن محبّت و جاذبه خدا چنان علی {{علیه}} را گرفته که اصلاً پایش را هم قطع کنند، خیلی چیزی نیست. امام‌حسین {{علیه}} هم همین‌طور بود. چنان در جاذبه خدا قرار گرفت که اصلاً آن مصیبت‌ها چیزی نیست. تا نچشید، نمی‌فهمید. باید به شما بچشانند تا ببینید این حرف‌ها درست‌است یا نه؟<br /> <br /> حالا یعقوب چهل‌سال برای بچّه‌اش گریه کرد. آدم چهل سال گریه کرد، حالا که زنش پیشش آمد، دلش خوش شد. ما چه‌ داریم می‌گوییم؟ <br /> <br /> {{موضوع|انبیاء به‌غیر از پیغمبر آخرالزّمان نوکر شیعه حقیقی هستند|شیعه/ولایت/انبیاء}} من یک جمله دیگر بگویم. والله قسم! اگر یک‌نفر شیعه، {{دقیقه|45}} یک‌نفر محبّ امیرالمؤمنین {{علیه}}، ولایتش حلقی نباشد، تجاری نباشد، ولایتش جوری باشد که امیرالمؤمنین {{علیه}} به کمیل فرمود: یا کمیل! دست و جوارح خودت را در نزد خدا بگذار! ولایتش این‌طور باشد، خود انبیاء به‌غیر [از] پیغمبر آخرالزّمان {{صلی}} نوکرش هستند. {{توضیح|آخر، بعضی‌ها مثل مگس می‌مانند و نیش می‌زنند. از این حرف‌ها، حرف درمی‌آورند. من هم به خواست خدا و به خواست ولایت جلویشان را می‌گیرم. پیغمبر اکرم {{صلی}} استثناء است.}}<br /> <br /> مگر حضرت‌ابراهیم نیست که وقتی جبرئیل نازل می‌شود و می‌گوید: یکی از مخلوقات خدا، بنده‌خدا شد، می‌گوید: او چه‌کسی است که من بروم نوکرش شوم؟ معلوم می‌شود که ابراهیم، نوکر بنده خداست. حالا تو نگو مگر ابراهیم ولایت نداشت؟! آن‌موقع هنوز بندگی ابراهیم امضاء نشده‌بود که حضرت‌ابراهیم این حرف را زد. چون هنوز بندگی‌اش امضاء نشده، می‌گوید: من نوکر بنده‌خدا هستم. <br /> <br /> {{موضوع|امیرالمؤمنین که می‌فرماید: «أنا عبدٌ من عَبید محمّد»، یعنی همان‌طور که خدایا! امر کردی تمام خلقت تسلیم پیغمبر شوند، من هم تسلیم پیغمبر هستم|امیرالمؤمنین/تسلیمیّت/بندگی}} مثل این‌است که امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌گوید: «أنا عبدُ محمّد». یک عدّه‌ای از علماء می‌گویند: امیرالمؤمنین {{علیه}} انگار نوکر پیغمبر {{صلی}} بوده‌است! برو خجالت بکش! این حرف‌ها چیست که می‌زنی؟! تربیت پیدا کن! تربیت ولایت پیدا کن! وقتی آیه «إنّ الله و ملائکته یصلّون علی النبیّ یا أیّها الّذین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیماً» نازل‌شد، خدا به همه عالم خطاب کرد که تسلیم نبیّ شوید، امیرالمؤمنین {{علیه}} گفت: ای‌خدا! من هم تسلیم هستم و هم بنده‌اش می‌شوم. بندگی که می‌گوید؛ یعنی این‌طور بندگی؛ یعنی: خدا! من تسلیم تو هستم، حالا می‌گویی تسلیم پیغمبر {{صلی}} بشوم، می‌شوم. خدا لعنت کند آن‌ها که تسلیم نشدند و جِبت و طاغوت شدند. <br /> <br /> {{موضوع|حضرت‌ابراهیم از بس‌که علی‌دوست است، می‌گوید من بنده یک شیعه هستم؛ حالا خدا خودش را هم شیعه قرار می‌دهد|حضرت‌ابراهیم/شیعه}} اگر ابراهیم هم می‌گوید که من بنده یک شیعه هستم، بس‌که دوستِ امیرالمؤمنین {{علیه}} است، بس‌که ولایتش بالاست. چرا بعضی از پیغمبرها شیعه نشدند؟ حالا خدا می‌گوید: ای ابراهیم! تو خودت بنده ما شدی. آیه هم نازل می‌شود که تو شیعه ما هستی. <br /> <br /> {{موضوع|بیا ولایتت را کامل کن و دنیا را از دلت بیرون ببر تا بنده‌خدا شوی و انبیاء نوکر تو باشند|بندگی/مشغله/دنیا}} آقاجان من! والله! من دلم می‌سوزد. من «هل من ناصر» می‌گویم. قربان‌تان بروم! فدایتان بشوم! بیایید بنده بشوید! تو چه می‌گویی که فلانی به‌من سلام نکرد، از جلوی پایم بلند نشد، من را احترام نکرد؟ خب، [سلام و احترام] نکند. شما یک توقّعات بی‌خود، بی‌خودی دارید. بابا! بیا ولایتت را کامل کن تا پیغمبرها نوکر تو بشوند. ما کجاییم؟! بیا این دنیا را از دلت بیرون کن! آخر، تو شب که خوابیدی، به‌فکر چک هستی، به‌فکر سفته هستی، به‌فکر چکهای برگشتی هستی، به فکر اجارهِ خانه و دکّانت هستی، به‌فکر تصادف ماشینت هستی. آقا! این‌قدر حرف توی مغزت هست که تو یک «یا الله» نمی‌توانی بگویی. فرصت یک «یا محمّد» برای خودت نگذاشتی. فرصت یک «یا خدا»، یک «یا الله» را نگذاشتی. <br /> <br /> {{درباره متقی|به تمام انبیاء قسم! به تمام ائمه قسم! من نمی‌خواهم خودم را معرّفی کنم. من دلم می‌خواهد شما این‌طور بشوید! بدانید که می‌شود شد، نگویید نمی‌شود. من یک جمله‌ای به یکی از فرزندانم گفتم. گفت: آقاجان! ما نمی‌توانیم مثل تو شویم. چرا نمی‌توانی بشوی؟ حوصله نداشتم با او بحث کنم. دنیا را ول کن! می‌شوی.<br /> <br /> {{موضوع|این‌قدر مشغله برای خودتان درست نکنید؛ متقی حاضر است تمام خلقت را بدهد و یک یا علی، یک یا خدا بگوید|درباره متقی/بیتوته/مشغله}} من [آن] چند وقت‌ها فکر می‌کردم [که] اگر جبرئیل نازل شود و بگوید: حسین! ما مانند امام زمان {{عج}} که اختیار تمام خلقت را دارد، به تو می‌دهیم. تمام طلاهای عالم را در اختیارت می‌گذاریم. تا موقعی هم که خدا گفته من زنده‌ام تو زنده باشی، {{توضیح|نه این عمرهای کوتاه چهل‌سال، پنجاه‌سال، هفتاد سال، هشتاد سال که اگر خیلی عجیب باشد، می‌گویند فلانی صد و ده سالش است}} {{دقیقه|50}} اما بگویی اسمم را از تو می‌گیرم، گفتم: ای‌خدا! به خودت قسم! همه این‌ها را می‌دهم و یک خدا می‌گویم، همه این‌ها را می‌دهم و یک علی {{علیه}} می‌گویم. چون همه این‌ها فانی است. من با فکر این حرف‌ را می‌زنم.}} خدا باقی است، علی {{علیه}} باقی است، پیامبر {{صلی}} باقی است، زهرا {{علیها}} باقی است. بابا! بیایید فکر کنید [که] من چه‌ می‌گویم. چرا این‌قدر فکرتان این‌طرف و آن‌طرف می‌رود. چه‌کار می‌کنی؟ <br /> <br /> خدا سلطنت روی زمین را به سلیمان داد. من عقیده‌ام این‌است که سلیمان از خدا چیز خوبی نخواسته‌است. من نمی‌خواهم به انبیاء اعتراض کنم، من عقیده خودم را می‌گویم. حالا همه اختیار عالم را در اختیارش گذاشته‌است. وقتی خدا باد را در اختیارش گذاشت، گفت: ای سلیمان! بدان که دنیا بر روی باد است. یعنی مثل باد می‌ماند.<br /> <br /> حالا آقاجان من! قربانت بروم، عزیز من! بیا قدری اندیشه داشته‌باش که توی کار نمانی. آخر، چرا این‌قدر برای خودت مشغله درست کرده‌ای؟! والله! من حسابش را کردم یک خدا گفتن، یک علی‌گفتن، یک حسین‌گفتن، این‌ها اسم اعظم خدا هستند. آقاجان من! یک‌خانه به تو داده، قدری خشت و آهن به تو داده. دو تا دکّان به تو داده، چند میلیون پول به تو داده؛ اما اسم اعظم را از تو گرفته‌است. من دارم می‌گویم همه خلقت را می‌دهم، [اما] یک خدا می‌گویم. والله! راست می‌گویم. آن‌وقت ببین تو چه مشغله‌ای برای خودت درست می‌کنی؟! یک‌قدر خودت را فارغ کن! <br /> <br /> {{موضوع|خدا قسم خورده که روزی ما را می‌دهد؛ قضیّه حضرت‌موسی که در این فکر رفت که خدا چگونه روزی همه مخلوقات را می‌دهد|رزق/روزی/حضرت‌موسی}} بالأخره خدای تبارک و تعالی هم که قسم خورده، «واللهُ خیرُ الرّازقین» رزقت را می‌دهد. این کارهای [روزی رساندن] برای ما شده‌است. حضرت‌موسی قدری ایراد می‌کرد. می‌خواست بهتر بفهمد، نه این‌که به خدا ایراد بگیرد. یک‌ روز در فکر رفت [که] خدا چطور روزی همه را می‌دهد؟ یعنی خدا که فراموش نمی‌کند. امر شد: عصایت را به دریا بزن! زد، دریا خشک شد. دید یک قلوه سنگ است. عصا را به سنگ زد، دید یک‌دانه کرم، علف سبزی در دهانش است. گفت: یا موسی! ما این‌طور [روزی] می‌دهیم. ما توی دریا، آن‌هم لای سنگِ به این بزرگی داریم روزی‌اش را می‌دهیم. خب اگر این‌ها را می‌دانید و قبول دارید، چرا این‌کارها را می‌کنید؟ تو روزمره‌ات را حساب کن [و] ببین چقدر داری؟ ما چه‌کار می‌کنیم؟ {{موضوع|یک یا علی بگویی خدا ملکی خلق می‌کند که تا آخر عمر برایت طلب‌مغفرت کند؛ اما علی گفتنی که پیرو حضرت باشی|علی‌گفتن}} از آن‌طرف هم گفته: یک علی {{علیه}} بگویی، خدا یک مَلَک خلق می‌کند که تا آخر عمر برایت طلب‌مغفرت می‌کند. این‌ چه علی {{علیه}} گفتنی است؟ علی {{علیه}} را به خلیفه رسول‌خدا {{صلی}} قبول داشته‌باشی و مطیع امرش باشی. وگرنه من روزی هزار تا، با کم و زیادش، علی {{علیه}} می‌گویم. خب، آیا هزار تا مَلَک برای من «أستغفرُ الله» می‌گویند؟ آره! لعنت به تو نکنند! نمی‌خواهد «أستغفرُ الله» بگویند با این علی {{علیه}} که تو می‌گویی! علی گفتن یعنی باید پیرو علی {{علیه}} باشی. <br /> <br /> {{موضوع|شما ائمه نمی‌شوید؛ مطابق شأن‌تان زندگی کنید و خود را به حرام نیندازید|شأن/حضرت علی/امام‌حسن}} مگر این امیرالمؤمنین {{علیه}} نیست که نخلستان درست می‌کرد و همه را به فقرا می‌داد؟ اتّفاقاً روایت داریم: وقتی‌که از نخلستان آمد، حضرت‌زهرا {{علیها}} گفت: آخر یا علی! ما هم سهم داریم. تو می‌خواستی سهم ما را بگذاری، تو همه این‌ها را دادی. گفت: زهراجان! من داشتم سهم شما را می‌آوردم. به یک نفر برخوردم؛ دیدم خیلی اصرار می‌کند که چیزی ندارم، من هم به او دادم. پس این حرف است؟ این‌ها چیست که ما داریم می‌گوییم؟ <br /> <br /> این آقا امام‌حسن {{علیه}} در عرض سال، دو دفعه اموالش را قسمت می‌کرد. من نمی‌گویم تو این‌کار را بکن! آن‌ها می‌گویند: شما، ما نمی‌شوید. حالا نروی چیزهایت را بفروشی که زنت هم چهار تا فحش به ما بدهد [و] بگوید این‌کار، اثر حرف اوست. نه بابا! این‌کار را نکن: مالت را حرام نکن! معامله ربوی نکن! این‌قدر چک و سفته نکن! {{دقیقه|55}} ما نمی‌گوییم تو امام‌حسن {{علیه}} بشوی. تو به‌قدر شأنت باید داشته‌باشی، خانه داشته‌باشی، فرش داشته‌باشی. هر کسی یک شأنی دارد. <br /> <br /> {{موضوع|گاهی باید به کاسب کمک کرد، نه به گدا؛ قضیّه شخصی که خدمت امیرالمؤمنین آمد و حضرت به او گفت: آفتاب‌نزده از شهر بیرون برو! هر کسی را دیدی، به او کمک کن|سخاوت/درباره متقی/برآوردن حاجت برادر مؤمن}} اتّفاقاً روایت داریم: یک‌نفر خدمت امیرالمؤمنین {{علیه}} آمد و گفت: یا علی! من می‌خواهم چیزی به یک مستحق بدهم. حضرت فرمود: آفتاب نزده، بیرون دروازه شهر برو! هر که آمد، به او بده! رفت، دید یک‌نفر با لباس خیلی فاخر و اسب و خورجین که خیلی اسلوبش درست‌است، آن‌جاست. گفت: آخر، آیا این فقیر است؟ ما دیر آمدیم. فردا رفت، تا پس‌فردا [همین‌طور می‌شد]. اصحاب گفتند: اگر حرف علی {{علیه}} را قبول داری، برو همان کار را بکن! باز دوباره اندیشه داشت. دید آن‌مرد، در خرابه رفت، بعد به خانه‌اش رفت و گفت: برای شما گوشت آورده‌ام. دید آن‌جا مرداری است، قدری از آن‌را بریده و برای این‌ها آورده‌است. گفت: یا علی! امرت را اطاعت کردم و پول را از در خانه‌اش انداختم داخل. آخر، این لباسِ آبرویش است. من نمی‌گویم لباسِ آبرویت را از بین ببر! خب، یک ماشین سواری داری، خانه‌ داری، زندگی داری، همه‌جور دارد زندگی‌ات می‌گذرد، خب، به حرام نیُفت! من حرفم سرِ حرام است، خودت را به حرام نزن! می‌گوید: این‌جا قُرُق است؛ اما هر کسی شأنی دارد. <br /> <br /> مگر این گداها مستحقند؟ تا می‌گویی، می‌گوید باید به یک فقیر بدهیم. فقیر آن‌است که دین ندارد. امروز، والله! یک کاسب‌هایی هستند که می‌بینی خیلی به‌جا هستند. من نمی‌خواهم بگویم؛ بیشتر چیزهایی که رفقای عزیز به‌من می‌دهند، من به کاسب‌ها می‌دهم. اگر گدایی پیش من بیاید، خیلی به او بدهم، بیست‌تومان می‌دهم! اما من می‌بینم بعضی‌ها دارند بال می‌زنند. امروز آن‌روز نیست که تو مدام تفریح بروی. امروز روزی است که آقا جوادالائمه {{علیه}} فرمود. [به ایشان] گفتند: یابن‌رسول‌الله! می‌گویند: زیارت پدر شما برابر با حجّ و عمره است. امام فرمود: دو حجّ و عمره، تا رساند به هفتاد حجّ و هفتاد عمره. گفتند: یابن‌رسول‌الله! از این ثواب بالاتر هست؟ امام فرمود: برآوردن حاجت یک مؤمن. خب، این بنده‌خدا به تو حاجت دارد، این‌ها را برای این‌زمان گفته‌اند. <br /> <br /> زمان یک موقعیّتی دارد. من یک دوست‌ عزیزی دارم که یک‌وقت یک‌چیزهایی می‌آورد. ایشان می‌داند که اگر آنجا بیاورد، من به مردم می‌دهم. وقتی آورد، می‌بینم الحمدلله، شکر خدا، من گوشت دارم، مرغ دارم، اما یک عده‌ای هستند ندارند. من یک تکلیف به گردنم است. من نمی‌خواهم این کار را بکنم که بگویم مقدس هستم.<br /> <br /> {{موضوع|اوّل به خودت و اهل و عیالت رسیدگی کن، بعد به اقوام و همسایه‌ها و بعد از آن‌هم به رفقایت بده؛ بی‌خودی مقدّس‌گری نکن|سخاوت/صدقه/مقدّس}} آقاجان من! قربانت بروم! وقتی می‌بینی همه‌چیز داری، یک‌قدر دستت را باز کن! {{توضیح|من چند وقت پیش راجع‌به صدقه هم صحبت کردم.}} مثلاً وقتی می‌خواهی در قطار بنشینی، اگر پنجاه‌تومان، صد تومان، حالا نمی‌گوییم خیلی، به کسی بدهی، خدا همه قطار را حفظ می‌کند. این‌هم صدقه است، هم امر خدا را اطاعت کردی؛ اما می‌فرماید: اوّل خودت هستی و اهل و عیالت است. اوّل این‌ها هستند. این‌ها واجب‌النفقه هستند. بی‌خود مقدّس‌گری نکنی [و] بروی به کسی بدهی. خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! می‌گفت: اگر این‌کار را کنی، تو را عِقاب می‌کنند. اوّل این‌ها هستند. ببین! من اوّل دارم سفارش این‌ها را می‌کنم. <br /> <br /> وقتی آقا امام‌رضا {{علیه}} به طوس رفت، عدّه‌ای بودند که دور جوادالائمه {{علیه}} می‌آمدند. خانه آقا امام‌رضا {{علیه}}، دو تا درب داشت: یکی باب‌الصغیر بود، یکی باب‌الکبیر. فقرا درِ باب‌الکبیر می‌آمدند. این‌ها جوادالائمه {{علیه}} را از باب‌الصغیر می‌بردند. آقا علی‌بن‌موسی الرضا {{علیهما}} به جوادالائمه {{علیه}} نوشت، گفت: شنیده‌ام تو را از باب‌الصغیر می‌برند، از باب‌الکبیر برو. خدا خزانه‌اش خیلی چیز در آن‌است. حضرت نوشت: اوّل به قوم و خویشانت، آن‌ها که نزدیک هستند، این‌قدر بده! {{دقیقه|60}} به آن‌ها که دورند، این‌قدر بده! به همسایه‌ها این‌قدر بده! به رفقایت هم این‌قدر بده! رفقا را هم جزء قوم و خویش آورد. ببینید این‌ها دستور است که به ما داده‌اند. من نمی‌گویم مقدّس‌گری کن و برو مالت را بده! دستور را عمل کن! آخر تو چطور خوابت می‌برد؟! یک‌خانه هشتاد میلیون [تومان] ی داری، چه‌کارش می‌خواهی بکنی؟! شما برای آبرویت یک‌خانه بساز! البتّه خوب بساز! من بعضی‌وقت‌ها که رفقا [این‌جا] می‌آیند، می‌گویم: اوّل زیرزمین بسازید! چرا؟ این زیرزمین، خانه‌ات را محفوظ می‌دارد. بساز! مطابق شأنت است. شما نمی‌توانید در یک‌خانه خِشتی و گِلی بروید! تو باید خانه‌ات خوب باشد، ماشین داشته‌باشی، زندگی داشته‌باشی، حرف من همه‌اش سرِ حرام است؛ یعنی: قانع باشید! امروز من گفتم، عدّه‌ای هستند که در این دنیا خوش هستند. آن‌ها کسانی هستند که قانع و راضی باشند و جزء وِلای ائمه‌طاهرین {{علیهم}} باشند و آنها را اطاعت کنند. این‌ها خوش هستند، مابقی خوش نیستند، خیال می‌کنند [که] خوش هستند. <br /> <br /> [[رده: نوارها]] <br /> ==ارجاعات==<br /> {{یا علی}}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B9%DB%8C%D8%AF%DB%8C_92&diff=2513 2026-08-02T03:00:45Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10496}}<br /> <br /> {{موضوع|تمام بدبختی بشر این است که پشت به ولایت می‌کند و خودش را می‌فروشد؛ کسی که مانند سلمان خودش را نفروشد، خدا و ولایت خریدار اوست|سلمان/ارزش شیعه}}... خلاصه رفقا، ما خیلی اگر بگویم نادانید به شما برمی‌خورد. چاره‌ای نداریم، ما با شما می‌سازیم. شما حسابش را کن یک مؤمن که با این‌ها هست چقدر ارزش دارد. {{درباره متقی|خیلی من ناراحتم، من به‌قدر موهای سرم ناراحتم، از دست نادانی خوب‌ها، این‌ها که می‌گویند ما خوبیم، نه از دست بدها!}} حالا ببین من الان چه می‌خواهم به شما بگویم؟ ببین یک مؤمن چقدر ارزش دارد، [که خدا می‌گوید:] پیغمبر بلند شو، علی‌ بلند شو، جبرئیل بلند شو، تو را ارادةالله کردم، برو این مؤمن را [یعنی سلمان]، این دوست علی را نجات بده. کجا دنبال مردم می‌روید؟ چه‌خبر است دنیا؟ جبرئیلش را ارادةالله کرده. ای محمد (صلوات) بلند شو، علی‌ بلند شو، برو این‌را بخر بیاور، بخرش. چرا خودتان را می‌فروشید؟ خدا فهم به ما بدهد. حالا [اربابش] می‌گوید او را نمی‌فروشم. حالا سلمان چه‌جور است؟ خانمش گفته مبادا از میوه‌ها بچینی! تو هر چه هست حلال می‌کنی، می‌خوری! بدو در جماعت و بدو نمی‌دانم کجا و بدو برو مکه و بدو برو عمره! مدام نمره به خودتان می‌دهید. حالا جبرئیل آمده و پیغمبر. سلمان دید این‌ها غیر از مردم عادی هستند. گفت: من بروم به خانمم بگویم، چند تا چیز از درخت بچینم به شما بدهم. رفت گفت: خانم، دو سه تا مهمان آمده برای من، این‌ها خیلی محترمند، شما اجازه بده من از این درخت یک‌چیزی بچینم. از این درخت نمی‌خورد! چقدر مواظب است. امر آن‌کسی‌که اربابش است، اطاعت می‌کند. چرا امر امام زمانمان را اطاعت نمی‌کنیم، هر چه هست می‌خوریم؟ خب حالا [گفتند:] برو به خانمت بگو بیاید، آمد. گفت: خانم ما آمده‌ایم این‌را از تو بخریم. گفت: نمی‌فروشم. گفت: گران بگو. گفت نمی‌دانم چقدر درخت خرمای رشمی، چقدر درخت خرمای رطب. جبرئیل اراده کرد، یا علی گفت و اراده کرد، درخت‌ها سبز شدند و پر از خرما. این برای من. گفت: این‌ها هم می‌خواهم رشمی شوند. آن‌ها هم رشمی شدند. چه‌خبر است؟ ناراحتی من این است که چرا خودتان را می‌فروشید؟ چرا خودتان را فروختید، حالی‌تان هم نیست؟ به حضرت‌عباس اگر بفهمید، خنده به لبتان نمی‌آید. چقدر ما نادانیم؟ حالا خریده و آورده او را. مگر حالا خریده او را [از اطاعت امر دست برمی‌دارد؟]، حالا پایش را هم می‌گذارد جای پای امیرالمؤمنین. تمام بدبختی ما این است که پشت به ولایت کردیم. خب حالا چه‌کار می‌کند؟ حالا پایش را هم جای پای علی می‌گذارد. حالا می‌شود «سلمان منا اهل‌البیت». <br /> <br /> {{موضوع|اگر با امام زمان باشید و جلوه ولایت در قلبتان باشد نه جلوه ماهواره و تلویزیون، حضرت می‌آید و شما را از ناراحتی درمی‌آورد|ارزش شیعه/امام زمان/لهو و لعب}} حرف من امروز سر این‌است. توجه کردید من چه می‌گویم؟ یک کسی‌که شیعه است، چقدر ارزش دارد. چرا خودتان را می‌فروشید؟ چرا خودتان را فروختید؟ آره قربانت بروم، چه‌خبر است؟ به تمام آیات قرآن اگر با امام زمان باشی، می‌آید از ناراحتی تو را درمی‌آورد. من نمی‌خواهم حرف خودم را بزنم. مگر می‌گذارد تو ناراحت باشی؟ عزیز من، چرا ناراحتی؟ {{دقیقه|5}} آن جلوه ولایت وقتی می‌شود، تمام قلب آدم شاد می‌شود؛ اما تو نباید جلوه ویدئو و تلویزیون داشته‌باشی، ماهواره و تلویزیون داشته‌باشی بدبخت بیچاره! به تمام آیات قرآن نفهمی‌مان را نمی‌فهمیم مگر بمیریم. امام‌صادق فرمود: نمی‌فهمیم، مگر جان بیاید این‌جایت [گلویت]. چه‌خبر است؟ <br /> <br /> {{موضوع|تنها کسی که خودش را نفروخته‌است، متقی است که او را هم خدا معلوم کرده‌ و فرموده: من اعمال از متقی قبول می‌کنم|متقی}} عزیز من، قربانت بروم، خودت را نفروش پسر جان، عزیز من. من که هر چه نگاه می‌کنم، می‌بینم، ببخشید کسی نیست که خودش را نفروخته باشد. این دو دنگش را فروخته، آن سه دنگش را فروخته، یک دنگش را فروخته. من که کسی را نمی‌بینم که نفروخته باشد. البته ببخشید، چشم من هم لنز تویش است! یک‌وقت هم می‌بینی تقصیر خودم است! والله به خدا! چه‌کنم؟! خب حالا نگاه کن، امروز عید است، برو فکر کن ببین من درست می‌گویم یا نمی‌گویم؟ فقط کسی‌که خودش را نفروخته، متقی است. آن‌هم خدا معلومش کرده. ای مردم دنیا، من اعمال متقی را قبول می‌کنم. مگر [دنیا] می‌گذارد، از این‌خانه ما که رفتید بیرون، گرفتار می‌شوید. مگر دنیا می‌گذارد قربانت بروم؟ (صلوات)<br /> <br /> <br /> {{بسم الله}}<br /> <br /> اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم<br /> <br /> العبد المؤید الرسول‌المکرم، ابوالقاسم محمد<br /> <br /> '''السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمةالله و برکاته، السلام علی‌الحسین و علی‌بن الحسین و اولاد الحسین و رحمةالله و برکاته''' <br /> <br /> {{موضوع|اگر با فکر کار کنید، گمراه نمی‌شوید؛ اما از خدا بخواهید، هرکس از خدا هدایت بخواهد، خدا هدایتش می‌کند|فکر/هدایت}} رفقای‌عزیز، فدایتان شوم بیایید گفتم که الان چند وقت است من دارم صحبت می‌کنم که شما باید فکر داشته‌باشید. یکی فکر داشته‌باشید، یکی تفکر. من هر موقع یک‌چیزی را آن‌ها به‌وجود می‌آورند، من می‌گویم. من که نمی‌توانم چیزی را به‌وجود بیاورم. من یک آدمی هستم، آدم به امر. آن‌جا به شما گفتم شما باید مستقل شوید. اگر مستقل شوید می‌آیید در محدوده. چند وقت در این‌باره صحبت کردم، ان‌شاءالله امید خدا رفقای‌عزیز یک‌قدری توجه کردند. حالا می‌خواهم بگویم که شما باید کار را با فکر کنید. اگر با فکر کنید، شما گمراه نمی‌شوید؛ اما بخواهید از خدا. چون‌که خدا می‌گوید اگر بخواهی، من هدایتت می‌کنم. این‌کارها که من می‌گویم، باید بخواهی، چیز دیگر نخواهی. قربانت بروم، شما باید با فکر کار کنید. تمام بدبختی بشر {{دقیقه|10}} بعد از رسول‌الله این شد که با فکر کار نکردند.<br /> <br /> {{موضوع|تفکر داشته‌باشید؛ تفکر بیدارکننده و هشداردهنده بشر است|تفکر}} دومی‌اش چه بود؟ تفکر، فکر و تفکر. اگر شما فکر و تفکر داشته‌باشید، فکر که کردید، تفکر می‌آید. تفکر این است که شما را بیدار می‌کند، هشدار به شما می‌دهد. شما الان حسابش را کن اگر آن پسر فکر داشت، یک‌دفعه نمی‌خواهم الان روز عید است بی‌حیایی کنم، عمل جنسی کرد، حالا ده‌سال در زندان افتاده، چه به سرش می‌آید؟ ده‌سال عمرش تمام شد. حالا می‌رود با چه‌کسی؟ {{درباره متقی|من همه‌اش دارم می‌گویم خدایا آن‌ها که از تو دورند، از من دور کن، اگر پسر من است. من هیچ‌کسی را زیر این آسمان نمی‌خواهم، مگر کسی‌که پیرو علی باشد، پیرو زهرا باشد. من جسم‌پرست نیستم، شخص‌پرست نیستم، امرپرستم.}} این‌را امروز بگویم به شما، حواستان جمع باشد. آقایان، قربانت بروم، فدایت شوم، [انسان] اگر فکر داشته‌باشد و تفکر، این‌کار را نمی‌کند. جوان‌عزیز اگر فکر داشته‌باشد، هروئینی نمی‌شود (آخر، هروئینی که به‌درد نمی‌خورد) یا تریاکی نمی‌شود یا پابند شخص نمی‌شود. باید تو پابند امر باشی. از صد تا، نود تای این مملکت، پابند آن واقعیت نیستند. گرداندم حرفم را! خدا می‌داند به‌دینم، گرداندم! چه‌کار کنم؟ {{درباره متقی|من مثل شلنگی هستم که گرفته‌ام. شما رفقا بنایی کردید؟ یک شلنگ دارید گرفته، یک وق‌وقی می‌زند. الهی امام زمان بیاید این شلنگ را باز کند، یک فوت به این شلنگ کند باز شود، تا من مثل فواره، فواره بزنم. (صلوات) از دست چه‌کسی؟ از دست این‌ها که خودشان را شبیه اسلام کردند. شبیه هستند.}} آخر کسی‌که شبیه است، باید طرفدار ولایت باشد. کسی‌که شبیه است باید طرفدار زهرا باشد. چه‌کسی طرفدار زهرا بود؟ هفتاد هزار نفر آن‌طرف رفتند. حالا آمدند دارند آن‌ها را تجدید می‌کنند. حالا خدا وقتی به امیرالمؤمنین پشت کردند، می‌گوید مرتد و کافرند. به‌دینم ما هم به امام زمانمان پشت کردیم. اگر نکردیم پس چرا می‌گوید: بی‌دین از دنیا می‌رویم؟ پس پشت کردیم. مگر امام زمان نیست؟ به خود امام زمان، اگر شیعه یک‌ذره ناراحت باشد، شب می‌آید از ناراحتی درمی‌آورد او را عزیز من. [می‌گوید:] چه شده؟ احوال‌پرسی با تو می‌کند. کدام ما اینجوری هستیم؟ بگویید ببینم! چرا اینجوری نیستیم؟ اینجوری نیستیم که، اینجوری باشیم [امام زمان بیاید از ناراحتی در بیاورد ما را]. چرا سلمان را می‌آید می‌خرد؟ <br /> <br /> {{موضوع|همان‌طور که آن‌زمان امیرالمؤمنین حرف‌هایش را در چاه می‌زد، امروز هم مؤمن حقیقی نمی‌تواند حرفش را بزند و دلش مانند سنگ نمک آب می‌شود|مؤمن/امیرالمؤمنین}} عزیزان من، قربانتان بروم، دلم می‌خواهد با فکر و تفکر باشید. این ابوموسی اشعری کیست که می‌گوید [علی را خلع کردم، خودم را نصب کردم]، تفکر ندارد. درد بی‌درمان مردم دنیا این است که این‌ها را خلق حساب می‌کنند. درد بی‌درمان من این‌است. این آخر چه خلقی است، که هر کس می‌میرد بالای سرش است؟ علی خلق است؟ چه داری می‌گویی باباجانِ من؟ {{دقیقه|15}} آن‌زمان همین‌جور بوده، این‌زمان هم همین‌جور است. حالا امیرالمؤمنین مگر دست برداشت؟ حالا چه‌کار کند علی؟ مگر علی‌شناسی شوخی است؟ (صلوات) قربانتان بروم، مگر علی‌شناسی شوخی است؟ حالا مگر امیرالمؤمنین دست برداشت؟ حالا حرف‌هایش را می‌رود در چاه می‌زند. ای چاه، حرف‌های من را امانت نگه‌دار، وقتی امام زمان بیاید جریان دارد. {{درباره متقی|به‌دینم من آن چاه را دیدم، فقط می‌گوید علی و امر علی را می‌گوید.}} این‌مردم دنیا لیاقت ندارند. لیاقت دارند با مشابهش حرف بزنند. عمر و ابابکر را مشابه کردند. هفتاد هزار نفر رفتند، حالا مؤمن نباید بسوزد؟ پیغمبر فرمود: مؤمن در آخرالزمان مثل سنگ‌نمک دلش آب می‌شود. این سنگ نمک‌ها را من به شما بگویم، این نانواها یک تغارهایی دارند به آن می‌زنند، این یواش‌یواش آب می‌شود. سنگ‌نمک آب می‌شود، می‌گوید: مؤمن در آخرالزمان اینجور می‌شود. تو غصه داری می‌روی تلویزیون می‌زنی؟ تو غصه داری ویدئو می‌زنی؟ چشمت کور که می‌گوید: بی‌دین می‌روی. (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|امام زمان هست؛ برای دیدن امام‌زمان باید سنخه حضرت بود؛ تا می‌توانید آتش خاموش‌کن باشید، امر را اطاعت کنید و چشمتان را حفظ کنید|امام زمان/نگاه/سنخه بودن}} عزیز من، قربانت بروم، خدا تو را خلق کرده، فرمان ببری. برای تو بهشت تهیه کرده، قربانت بروم. جنات تهیه کرده. اصلاً سیر می‌دهد تو را. شما کجا را می‌بینید؟ قربانت بروم، آن‌ها همه‌اش می‌خواهند سِمت به شما بدهند. چرا سرپیچی می‌کنید؟ گفتم آن‌ها پشت کردند. الان امام زمان هم هست، مگر امام زمان نیست؟ چه‌کسی می‌گوید: امام زمان نیست؟ امام زمان هست. تو آشنا نیستی با امام زمان. قربانت بروم، تو آشنا نیستی. به تمام آیات قرآن قسم، می‌گویند حالا ادعا می‌کند، اگر بخواهی حرف بزنی می‌گویند ادعا می‌کند فلانی، نه که خودش اهلش نیست. وگرنه حرف‌هایی هست که من بخواهم بزنم، می‌گوید ادعا می‌کنی! این حرف‌ها یعنی‌چه؟ چه داری می‌گویی قربانت بروم؟ تو آتشفشانی، نه آتش‌خاموش‌کن! آتشفشانی! کجا آتشفشانی؟ نگاه بد به بچه مردم می‌کنی، نگاه بد به دختر مردم می‌کنی، نگاه بد به امر می‌کنی. (صلوات) تو اگر امر را اطاعت کنی، خدا آتش را می‌گذارد در امرت. {{درباره متقی|به سی‌جزء کلام‌الله، وقتی‌که من مردم، من را بردند آن‌جا. گفتند: باید بروی جهنم! گفتم: امر است بروم جهنم یا اعمالم است؟ اگر اعمالم است بروم، زهرای‌عزیز آن‌جاست. {{دقیقه|20}} آن‌ها مواظب شیعه‌هایشان هستند؛ اما شیعه باشد نه شیره! این شیره‌ها ببین چقدر مگس به آن می‌نشیند. دنیا به شما، به مردم نشسته! گفتند: نه، امر است. به سی‌جزء کلام‌الله پریدم در جهنم، علی گفتم، همه آتش خاموش شد. چه داری می‌گویی عزیز من؟ اما به تمام آیات قرآن، از اول عمرم آتش خاموش کردم. تمام هستی‌ام را دادم. هستی دادم، او هم چه‌چیز به‌من داد؟ او هم هستی‌اش را داد.}} هستی‌اش این است که می‌گذارد در اختیارت. چه می‌گذارد در اختیار تو؟ تو چه‌چیز در اختیارت است؟ <br /> <br /> امروز حرف‌هایم را می‌زنم. خوب‌ها بد هستند، نه بدها بد باشند. تو چه خوبی هستی که هنوز دست از این لهو و لعب برنداشتی؟ مگر امام‌صادق نیست که شخصی آمد گفت: من شیعه تو هستم. راهش نداد، [گفت:] دوستت هستم، [گفت:] وای بر تو، چه دوستی داری؟ پرده کشیده‌بودی، نماز زنها را درست می‌کردی، [زنی] خوش‌صدا بود، گفتی مکرر کن. تو پابند چه هستی؟ دیگر نگویم، خجالت می‌کشم. تو پابند چه هستی؟ کجا امام زمان تو را قبول می‌کند؟ بیاید سر به تو بزند؟ بیاید از غصه تو را دربیاورد؟ ما هم پابندیم قربانت بروم. مگر این‌نیست که یک‌زنی آمده‌بود مسئله از پیغمبر بپرسد، پسر عباس نگاه کرد. ای پسر عباس چرا نگاه کردی؟ فردای‌قیامت خدا چشمت را پر از آتش می‌کند. این‌جا یک‌وقتی به تو داده. مگر خدا از این‌کارها منصرف می‌شود؟ چرا تو نگاه می‌کنی؟ چشم‌پاره! آن چشمی که نگاه می‌کنی به لهو و لعب و آن‌جا که باید نکنی، {{توضیح|چشم تو باید فرمان ببرد}}، چشم بی‌فرمان است.<br /> <br /> {{موضوع|باید امر را اطاعت کرد تا خدمت امام زمان رسید؛ امام‌ زمان دیدن، خلقت دیدن است، چرا که امام زمان، امام یک خلقت است نه فقط دنیا|امام زمان/اطاعت امر}} کجا تو امام زمان را می‌خواهی ببینی؟ مدام به‌من تلفن می‌زنند، من می‌خواهم امام زمان را ببینم، یا زن یا مرد. من آخر به این‌چه بگویم؟ امام زمان دیدن، خلقت دیدن است. مگر امام زمان برای دنیاست؟ این دنیا که مثل استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار است، امام زمان مال این‌نیست که، امام زمان خلقتی است. یک کسی‌که خلقت در اختیارش است، یک کسی‌که نور تمام خلقت است، [مال دنیا نیست که]. تو می‌خواهی چه‌کسی را ببینی؟ تو با چه‌کسی سر و کار داری؟ حالا ببین من الان دارم روایتش را به شما می‌گویم، یک‌نفر فضولی نکند. [اگر هم می‌خواهد] کند، هم بکند. حالا یک شخصی بود می‌خواست بیاید خدمت امام‌صادق، به‌قول ما جنب بود. تا آمد در کلیاس، حضرت فرمود: مگر نمی‌دانی خدمت امام جنب نباید بیایی، برو غسلت را کن. برو غسلت را کن، کجا امام زمان به تو راه می‌دهد؟ این‌ها چیست که می‌خوری تو؟ گفت: برو غسلت را کن بیا. حالا چه‌جور است؟ حالا می‌گوید: «انتظار الفرج، افضل العبادة». از هر عبادتی بالاتر است. خب حالا تو چه انتظاری داری؟ امرش را باید اطاعت کنی. کجا ما امر امام زمان را اطاعت می‌کنیم، به‌من بگویید؟ {{دقیقه|25}} هر کجا شد می‌روی؟ هر کجا شد می‌خوابی، هر کجا شد، نگاه می‌کنی؟ هر چه شد می‌خری، هر چه شد می‌گویی. یک دروغ بگویی، مشرک می‌شوی {{توضیح|حالا آن یکی‌اش را نمی‌گویم، شاید خانم‌ها بشنوند.}} مشرک می‌شوی. فردای‌قیامت به تو هم می‌گوید مشرک. من به او می‌گویم، می‌گوید مگر می‌شود دروغ نگفت؟! خب چه‌کار کنم این آقا را؟ می‌گوید مگر می‌شود دروغ نگفت؟ یا غش در معامله حرام است. یارو آمده سیب‌زمینی می‌زند به روغن خوب. خوشمزه‌است! دور آقای‌حائری هم هست، نماز جماعت هم می‌آید! این‌ها افتادند جلو. این‌ها باید عقب بیفتند، افتادند جلو. مردم هم دنبالشان می‌روند، هورا! مگر هفتاد هزار نفر نرفتند دنبال عمر و ابابکر؟ تو دنبال چه‌کسی می‌روی عزیز من؟ <br /> <br /> {{موضوع|در آخرالزمان اگر یکی با دین از دنیا برود ملائکه تعجب می‌کنند، از طرفی رئیس مذهب می‌فرماید اگر یک کار را به آخر برسانید من شفاعتتان می‌کنم، پس معلوم می‌شود که ما یک کار را هم به آخر نمی‌رسانیم|به آخر رساندن}} این شاه‌عبدالعظیم حسنی آمد خدمت امام‌هادی، من روایتش را بگویم، گفت: آقاجان من آمدم عقایدم را بگویم. من سیبی را از درخت بچینم، نصفش را بگویی حلال، [نصفش را بگویی حرام، نصف حرام] را دور می‌اندازم. [نصف حلال را می‌خورم] من زیر این آسمان فقط تو را حجت خدا می‌دانم. امر تو را اطاعت می‌کنم، نه امر خلق را. [امام فرمود:] عبدالعظیم، همین‌است، حالا رفت. [گفت:] بیا ببینم، به آخر برسان. این است که ما به آخر نمی‌رسانیم، امام‌صادق رئیس‌مذهب (یک‌وقت... است آخرالزمان)، می‌گوید اگر یک‌کار را به آخر برسانید، من شفاعتتان می‌کنم. پس چرا می‌گوید: بی‌دین می‌روید؟ یک‌کار را تا آخر نمی‌رسانیم. همین شماها که می‌آیید این‌جا، معلوم نیست که تا آخر برسانید. فردا می‌گوید: گوش به حرف این یارو می‌دهید که نمی‌دانم کافر است و مردم را دارد گمراه می‌کند! نمی‌دانم از این حرف‌ها! مگر بعضی از شما، باباهایتان نمی‌گویند؟ چه‌کسی می‌گوید؟ می‌ترسم بگویم، آن‌ها که بناست مردم را هدایت کنند، آخرالزمان مردم را گمراه می‌کنند. <br /> <br /> {{موضوع|خدا اطاعت می‌خواهد نه عبادت؛ عبادت با اطاعت، عبادت با علی‌ است|اطاعت امر/عبادت}} بیایید قربانتان بروم، {{توضیح|نمی‌توانم بگویم، نمی‌توانم بگویم، به‌دینم نمی‌توانم بگویم، به‌ایمانم نمی‌توانم بگویم}} امروز واقعیت را گفتن جرم است. موسی گفت که، {{توضیح|من مطرب دیدم، یک‌دفعه رفتیم مشهد داشت قار و نی می‌زد و کمانچه می‌زد و این‌ها، من دیدم}}، گفت: خدایا من می‌خواهم اعمال این [مطرب] را و آن عابد را که در کوه دارد مناجات می‌کند ببینم، در صورتی‌که تو هم روزی‌ام را می‌دهی. گفت: موسی این مطرب جایش از این بهتر است. خدا عبادت نمی‌خواهد، اطاعت می‌خواهد. عبادت با اطاعت، عبادت با علی است. آن اطاعت است. رفت، گفت: به این‌ها بگو خدا می‌تواند این دنیا را از توی سوزن رد کند؟ [عابد] گفت: موسی این دروغ آسمانی است که خدا دنیا را از سوراخ سوزن رد کند. گفت: حالا به این مطرب بگو. من به قربان آن تاری که می‌زند، فدای آن تارش شوم که این‌قدر این آدم انسان است. رفت به او گفت، گفت: خدایی که نتواند این‌کار را کند، خدا نیست. این چیزی نیست که تو می‌گویی موسی. {{دقیقه|30}} خب بفرما! چه بگویم؟ تو پابند عبادتی، نه پابند ولایت، نه پابند اطاعت. چندین‌سال رفتید و هنوز هم بعضی‌هایتان می‌روید. ای اعرابی، این ره که تو می‌روی به ترکستان است. کجا می‌روی؟ برگرد قربانت بروم، عزیز من.<br /> <br /> {{موضوع|برای سنخه امام زمان بودن باید امر امام زمان را اطاعت کرد|اطاعت امر/سنخه بودن}} خب حالا چطور شود که تو سنخه امام زمان شوی؟ امرش را اطاعت‌کن. {{درباره متقی|به سی‌جزء کلام‌الله من الان هشتاد و خرده‌ای [سالم است]، بچه‌ها می‌گویند، من کار به سجلدم هم ندارم، خب وقتی مردیم سجلد را برمی‌دارند، می‌روند. من یک‌نگاه به زن کسی نکردم. همه‌جا بودم، چند سال تهران کارگری کردم، چقدر خدمت علما بودم، من نمی‌خواهم حالا بگویم، نگاه نمی‌کردم. تو چشم‌پاره چرا نگاه می‌کنی؟ یک دروغ نگفتم. این بازاری‌ها، {{توضیح|خدا نکند گیر بازاری‌ها بیفتی}}، این‌ها همه با هم هماهنگ شدند، می‌خواستند می‌دانی چرا [می‌خواستند این‌کار را کنند؟] بازاری‌ها آبروبده نیستند، آبروریزند! حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟ این‌ها همه با هم شدند، یک دروغ از من ببینند، ندیدند.}} حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟ خدا نکند گیر بازاری‌ها بیفتید؟ (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اگر امر را اطاعت کنید، امر می‌آید شما را در بغل می‌گیرد؛ اگر پی حرام نباشبد، خدا حلال روزیتان می‌کند|حلال/حرام}} تو وقتی امر را اطاعت کردی، امر می‌آید قربانت بروم، بغلت می‌گیرد. امر می‌آید لایت می‌گیرد. تو لای چه‌کسی هستی؟ من نمی‌خواهم این حرف‌ها را بزنم. {{درباره متقی|اگر سلمان از آن درخت نچید، دو ماه آزگار در باغ زنبیل‌آباد بودم، یک‌دانه میوه دهانم نگذاشتم. حالا خدا چه‌کارت می‌کند؟ متوجه‌ای دارم می‌گویم چه؟ حالا روز عید است، می‌خواهم بخندانم شما را. شما شکر کنید پدرانتان یا کاسب است یا عالم است، مثل من نیست. من بابایم رعیت بوده. افتخار می‌کنم، چون زمان پهلوی آتش‌گرفته، تمام کاسب‌ها زنانشان را آوردند، به‌غیر از رعیت. جشن می‌گرفتند، ما دیدیم این‌چیزها را. می‌خواهم به شما این‌را بگویم، ما می‌رفتیم درو، این مادر ما بنده‌خدا از این خیارها و پنیر و این‌ها همه را می‌داد به مردم. وقتی کارخانه ریسباف بوق می‌زد، دروها همه تعطیل می‌شد. ما تعطیل شدیم. رفتیم آن‌جا، [بابایم] رفت بالای یک باغ است مال....، بنا کرد لگد زدن، توت ریخت و یا قیسی بود یا زردآلو [این‌ها ریخت] گفت: بیا جمع کن. یک‌وقت گفتم: چه‌کسی به تو گفت بروی بالای این؟ این دیوار دارد، این مال مردم است، این وقف است. یک‌دفعه آمد پایین، [گفت:] پدر سوخته، تو پسر حاج‌شیخ‌عبدالکریم شدی برای من؟ یک‌دانه از این مارونه‌ها برداشت، آمد رد ما، ما هم مارپیچ بهش می‌دادیم، چرا این‌ها را نمی‌آیی بخوری؟ من نخوردم. هیچ‌چیز، بالاخره ما رفتیم کنار، درو شد و آمدیم، یک‌دفعه دیدیم یک‌نفر از این طبق‌ها روی سرش است، آمد. گفت: پسر بیا این‌جا ببینم، آمدیم. شاه‌کرمی، توت، هر چه میوه است در این هست، گفت: بخور. گفتم: من پول ندارم، گفت: بخور. یک‌دفعه دیدم این‌نیست. چه داری می‌گویی؟ کجا دارید می‌روید؟ دیگر هم به‌من کار نداشت. حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟}} {{دقیقه|35}} تو اصلاً پی حرام داری می‌گردی. این‌ها چیست که داری می‌خوری تو؟ اما می‌خواهم خوشحالتان کنم. {{درباره متقی|من حالا نمی‌خواهم اینجوری بگویم، این‌ها را ما یک‌وقتی شک کردیم و بعضی چیزها را نمی‌خوردیم و مقدس‌گری کردیم. حالا می‌خواهیم آن‌ها هم یک‌ذره دلشان چیز باشد، چه‌کنم آخر؟ اما این‌نیست. هیچ‌چیز، خلاصه یک‌شب خواب دیدم دوازده‌امام، چهارده‌معصوم هستند، امیرالمؤمنین در رأس این‌ها بود. آن‌آقا گفت، شرط کرد، شرطا و شروطها و انا من شروطها، گفت: کسانی‌که پیرو این دوازده‌امام هستند، برای آن‌ها حلال می‌کنم. به تمام آیات قرآن گفتم برای رفقایم هم می‌خواهم حلال باشد. گفت برای رفقایت هم حلال کردیم. فهمیدی دارم چه می‌گویم؟ اما نروی مال بدعت‌گذار را بخوری، آن حلال نیست. اگر حلال شده، برای همین کاسبی‌هایتان [حلال شده]. نروید آن‌را بخورید.}} فهمیدی یا نه؟ همه‌چیز را خدا حلال می‌کند، گوه سگ را حلال نمی‌کند! مال بدعت‌گذار، گوه سگ است، برو بخور! می‌خواهی بخوری یا نه؟! بیا! (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اگر ابوموسی‌اشعری و عمر و ابابکر فکر داشتند این کارها را نمی‌کردند که مورد لعنت قرار بگیرند|تفکر}} خلاصه، قربانتان بروم، وقت شما را نگیرم، گفتم هر کاری با فکر کنید. اگر با فکر نکردید، اول کار بالاخره یک روشنایی دارد، روشنایی‌اش هم تاریکی است. کجا ابوموسی اشعری اگر فکر داشت، می‌گفت: من علی‌ام؟ علی را خلع می‌کرد، خودش را نصب می‌کرد؟ اگر فکر داشت، کجا می‌گفت من پیغمبرم، من علی هستم؟ حالا عمر و ابابکر مورد لعنت شده‌اند.<br /> <br /> {{موضوع|مُصِر کسی است که گناه کند و حال توبه نداشته‌باشد، چنین کسی آمرزش ندارد؛ اغلب ما مصر خفی هستیم؛ یعنی محبت گناه درونمان هست، منتظر هستیم برایمان حلال کنند، انجام دهیم!|مُصر/مُصر خفی}} ما یک‌وقت می‌بینی، هستیم دیگر، این‌را من بگویم، من به تمام آیات قرآن این حرف را که دارم می‌زنم، چیزهایی که شده را می‌گویم. {{درباره متقی|من گویا از مکه آمده بودم، یک لوحی آن‌جا بود. بالایش نوشته‌بود یا امام زمان. آخر تو این‌جا بی‌سوادی، آن‌جا باسوادی! آن سواد کمال است، این سواد گمراهی است. گفت: شما مکه صحبت کردی، ما سخنرانی شما را به این نوشتیم. گفته‌ای کسی‌که گناه کند، حال توبه نداشته‌باشد، مصر است، خدا او را نمی‌آمرزد.}} چون‌که مُصر نرفته در خانه‌خدا [بگوید] خدایا ما را بیامرز. حالا این‌مردم، آن نیستند، می‌دانید چیست؟ مُصرِ خفی است. شما الان نگاه کنید، بروید در فکرتان، خواهش می‌کنم، تو را به این امام زمان بروید ببینید ما مُصرِ خفی هستیم یا نه؟ چطور مُصرِ خفی هستی؟ من حالی‌تان می‌کنم. [شخصی به] امام‌صادق گفت: [یک] یهودی است، گفت ساز می‌زند [وقتی دستشویی می‌روم، می‌شنوم]، [امام گفت:] پنبه در گوشت بگذار، ادرارت را بکن، گوش نده به [ساز زدن] آن یهودی. این علما، فقها، عالم‌های ربانی را ما نوکرشان هستیم، پایشان را هم می‌بوسیم، آن‌ها این‌ها را قدغن کرده‌بودند. حالا می‌گویند حلال است، تو هم می‌روی دنبالش. پس من مُصرِ خفی هستم. <br /> <br /> {{موضوع|بیایید با تفکر و بیتوته شب، خودتان را هدایت کنید|تفکر/بیتوته شب}} قربانتان بروم، می‌گوید هر کسی خودش را هدایت کرد، عالمی را هدایت‌کرده. بیایید خودمان را هدایت کنیم. بنشین زمین با خودت فکر کن. چرا من به امام زمان گفتم: [دو خوشی هست در دنیا]، یکی خدمت شما باشیم، یکی بیتوته‌شب. بیتوته‌شب نه که تاریکی شب باشد، با خدا بیتوته کن، ببین آخرش کجا می‌خواهی بروی؟ چرا به شما می‌گوید که هفتاد عبادتت را می‌دهم برای {{دقیقه|40}} یک درهم، دو درهم مال مردم. تو می‌روی خانه مردم، زمین مردم را می‌گیری چه‌کار می‌کنی؟ به تمام آیات قرآن، زمینی که می‌گیری، روایت داریم، آیه قرآن است، فردای‌قیامت گردنت می‌اندازد. این‌قدر گردن‌کلفت می‌شوی آن‌جا، که می‌اندازد گردنت، مرتب بکش! چرا پرهیز ندارید؟ هر چه شد، شد. باباجان قربانت بروم، فدایت شوم الان هم مثل همان زمان است، <br /> <br /> {{موضوع|همان‌ کسانی که آن‌زمان به مقداد ایراد می‌کردند که چرا نمی‌آیی خلیفه وقت را قبول کنی، امروز هم به متقی هجوم می‌آورند و به او ایراد می‌کنند|درباره متقی/مقداد}} {{درباره متقی|من جگرم برای مقداد می‌سوزد. دست از امیرالمؤمنین برنداشته است. چنان مسلمان‌ها، چنان متدین‌ها، چنان نمازخوان‌ها، چنان حج‌بروها، چنان عمره‌بروها این بنده‌خدا را گذاشتند کنار [که چرا] نمی‌آیی خلیفه وقت را قبول کنی؟ [چرا] می‌روی دنبال کسی‌که خلیفه وقت کنارش زده؟ حالا دو روز است چیزی [گیرش نیامده]، بچه‌هایش دارند جان می‌دهند. آخرالزمان می‌گوید متقی هم همین‌جور می‌شود. همین مردم هجوم می‌آورند به متقی، همین نمازخوان‌ها، همین روزه‌گیرها، همین حج‌بروها. این است که من اطمینان به کسی ندارم.}} هر روز امتحان‌هایی پیش می‌آید برای شما. قربانتان بروم، هنوز از امتحان در نیامدید.<br /> <br /> {{موضوع|اگر با خدا باشید، خدا شما را حفظ می‌کند؛ یوسف با خدا بود، خدا از چاه نجاتش داد و برادرهایش را گدای در خانه‌اش قرار داد؛ ظالم‌بین نباشید، کسی را ببینید که در کمین‌گاه ظالم نشسته‌است|حضرت یوسف/ظلم}} شما ببین یوسف با خدا بود. بگویم این‌را، خدا حفظش کرد. حالا انداختش در چاه، [خدا گفت:] جبرئیل، بگیر یوسف را. گفت: من در سدر المرسلین بودم، یوسف را گرفتم به ته چاه نخورد. خدا حافظ توست، قربانت بروم، فدایت شوم، عزیز من. حالا خدا چه‌کارش کرد؟ حالا می‌خواستند او را بکشند، این‌همه مصیبت پیش آوردند، فروختند، یکی‌دیگر خرید. مدام گذران است. گذران باشید با مشکلات دنیا. حالا آمده نبی شده است و روی تخت سلطنت حالا آمده قربانت بروم، فدایت شوم. خیلی خدا هوادار ماست، ما خدا را فراموش کردیم. ما امام زمان را فراموش کردیم. [خدا گفت:] یا اخا جبرئیل، کجا صدمه خوردی؟ من امرت را اطاعت کردم، کجا ناراحت شدی؟ گفت: دو جا. گفت: کجا؟ گفت: یکی آنکه، زنی که در کشتی طوفان شد، رفت آن‌جا [بچه‌اش به‌دنیا آمد]، گفتی جان مادرش را بگیر. بچه افتاد در خاکها، اینطوری اینطوری می‌کرد. من ناراحت شدم، نفهمیدم چطور شد. یکی هم برای شداد. این بهشت را که ساخت من دلم می‌خواست یک‌نگاه به این بیندازد، گفتی جانش را بگیر. گفت: به عزت و جلالم این همان‌است. [آن بچه، همان شداد بود]. حالا با برادرهای یوسف چه‌کار کرد، قلدرها؟ حاج‌شیخ‌عباس می‌گفت: یکی‌شان یک نعره می‌زد، زنان کنعان سقط می‌کردند. این‌قدر قدرت داشتند. آخر تو وقتی قدرت داری، گناه می‌کنی. وقتی قدرت داری نافرمانی می‌کنی. خب حالا چه با او کرد؟ حالا گدای در خانه یوسفش کرد. جانم، خدا می‌گوید: من در کمین‌گاه ظالم هستم. ظالم‌بین نباش، حواست پیش آن‌کس که با ظالم اینجوری می‌کند باشد. می‌گوید به عزت و جلالم ظالم را چیز می‌کنم. تو نگاه نکن که دارند ظلم و جنایت می‌کنند، صبر داشته‌باش. صبر کن ای بانوی پهلو شکسته، آن طبیب دردمندان خواهد آمد. همین آدم‌ها حالا هم هستند. شما خیال می‌کنید نیستند؟ (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|عید حقیقی روزی است که امام زمان بیاید و احقاق حق از دشمنان علی و زهرا کند؛ خدا نکند جزء منافقین باشید و ایده‌تان در پیشانی‌تان بیاید که امام زمان گردن شما را بزند|عید/امام زمان}} آره قربانتان بروم، بنا شد هر کاری می‌خواهید کنید از روی فکر و تفکر کنید. {{دقیقه|45}} باقی نمی‌آورید. شما باید آخربین باشید، نه اول‌بین. قربانتان بروم آن‌ها [متنبه] نشدند و این‌کار را کردند و اینجوری شدند. آخر من امروز چه‌چیز بگویم؟ امروز چه بگویم؟ چه عیدی؟ چه بساطی؟ خب، البته به شما بگویم، این عید را امام‌صادق تبریک گفته، حاج‌شیخ‌عباس گفت. حالا جمشید یک‌کاری کرده، ما کار نداریم. یک‌وقت هم می‌بینی یکی هم یک‌کار خوب می‌کند. ایشان می‌گفت خب لباس نو می‌پوشند، به همدیگر چیز می‌دهند. اگر بدانید چقدر کرامت کردند؟ چقدر به مردم رحم کردند؟ همه‌چیز دادند. خدا عوض به آن‌ها بدهد. عید هست؛ اما باطن شما باید ناراحت شود. شما آن عیدی را بخواهید که روزی شود که امام زمان بیاید. روزی شود که امام زمان بیاید احقاق حق کند از دشمنان علی و زهرا، احقاق حق کند از ظالم‌های زمان. حالا خیال نکنید متقی این‌قدر ناراحت است. امام زمان هم می‌خواهد یک‌کاری کند، تقصیر ندارد، الان کفر می‌گویم من، حالا پیشانی‌ها مهر می‌خورد مؤمن، منافق؛ امام‌زمان می‌زند. اما یک عده‌ای هستند آن‌ها حیوان می‌شوند، نمی‌خواهم بگویم چه عده‌ای! فهمیدی دارم چه می‌گویم؟ حالا حاج‌شیخ‌عباس خدا بیامرز می‌گفت: ایده‌ات می‌آید در این‌جایت [پیشانی‌ات]. تو چه ایده‌ای داری؟ پس امیرالمؤمنین اگر که گفت با تمام پیغمبرها آمدم، با امام زمان هم می‌آید، مهر می‌زند. امام‌صادق قسم می‌خورد، قسم کبیره می‌خورد می‌گوید: مهرزننده، امیرالمؤمنین جد ماست. مواظب باش، هوای پیشانی‌ات را داشته‌باش، ایده‌ات می‌آید این‌جایت. فکرت، ناراحتی‌ات می‌آید این‌جایت. اگر در فکر مؤمن باشی مهر می‌خورد این‌جا مؤمن. اگر به‌فکر مردم باشی مهر می‌خورد مؤمن. خدا نکند بدچشمی کنی. خدا نکند منافق باشی که این‌جایت [مهر] بزند منافق. توجه به این حرف‌ها کنید. {{درباره متقی|به تمام آیات قرآن، این حرف‌ها هیچ‌کجا گیرتان نمی‌آید. مگر همین‌جا زده‌شود. چون‌که قربانت بروم این‌جا نظر دارند که آمده‌اند، حصرت زهرا آمده، به‌دینم امام‌حسین آمده، به‌دینم جوادالائمه آمده، به‌دینم امیرالمؤمنین آمده. چه‌کسی را می‌آید تایید می‌کند؟ زمین خانه ما را؟ شما را دارد تایید می‌کند. یعنی من آمدم، شما هم بیا، نرو جای دیگر. حالی‌تان دارد می‌کند. به‌من چه‌کار دارید؟ من اصلاً هیچ‌کاره‌ام. من هشداردهنده‌ام. هشدار به شما می‌دهم.}} (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|کسانی که از جلسه ولایت می‌روند و حرف‌های دیگر را به حرف‌ولایت ترجیح می‌دهند، والله خیر نمی‌بینند|جلسه ولایت}} رفقای‌عزیز باید از خدا بخواهند که یک توفیقی به شما بدهد، این حرف‌ها را یک‌قدری یقین کنند. حرف‌های دیگر را ترجیح به این حرف‌ها ندهند. والله اگر ترجیح دهی خیر نمی‌بینی. من دارم خیر را می‌بینم، شر را هم می‌بینم. رفتند از این‌جا، خیر ندیدند. هم خودشان را گمراه کردند، هم بچه‌هایشان را. اگر پدری در جایی بیاید، پسرهایش هم می‌آیند. من به این عزیز خودم گفتم، این پسرت را بیاور. خدا رحمت کند حاج‌شیخ‌عباس را {{دقیقه|50}} یک‌وقت بچه‌ها را بیرون می‌کردند، پاشد گفت: من را بیرون کن، این‌ها بیایند. این مردهای باانصاف! وقتی رفتند، بچه‌هایشان هم رفتند، بچه‌هایشان را انداختند در دامن گرگ‌های دنیا. شما نباید این‌کارها را کنید.<br /> <br /> ان‌شاءالله امیدوارم که این حرف‌ها را یک‌قدری با این‌ها مطالعه کنید. به تمام آیات قرآن، یکی از علمایی که این بنده‌خدا، خلاصه یک روحی دارد، گفت من دیدم از این پشت‌بام شما، نور به تمام قم سرایت می‌کند. این نور همین‌جور، می‌گفت همه‌اش تجلی می‌کرد، هر چه که من نگاه می‌کردم دیدم نیست. به تمام آیات قرآن من گفتم این نور، شمایید. در صورتی‌که پخش می‌شوید، به مردم کار نداشته‌باشید.<br /> <br /> {{موضوع|امروز زمانی شده‌است که اغلب مردم پی لهو و لعب هستند و سعادت شنیدن حرف‌های ولایت را ندارند|حرف ولایت}} خودتان با این حرف‌ها نجوا کنید. امروز زمانی شده، مثل همان زمان شده، کسی حرف‌های ائمه‌طاهرین را سعادت ندارد [که بشنود]. مردم همه‌شان پیرو لهو و لعب هستند؛ اما امام‌سجّاد می‌فرماید: هر چه را دوست داشته‌باشید، با او محشور می‌شوید. این‌مردم امروز با ویدیو و تلویزیون و ماهواره، با این‌ها محشور می‌شوند. شما رفقای‌عزیز بیایید با این حرف‌ها محشور شوید. من قسم خوردم به‌قرآن، به حقیقت رسول‌الله کسی‌که ولایتش کامل باشد، سخاوتش به‌جا باشد، ولایت، عدالت، سخاوت، این‌ها را خلق حساب نکنید و دنبال خلق هم نروید [با این‌ها محشور می‌شوید]. اصلاً شما بکر هستید. شما را امام زمان، به خود امام زمان [مهر] زده به این‌جایت مؤمن، خدا نکند بزند منافق. کسی‌که منافق است، دو رو است، یا می‌گوید علی، یا می‌گوید عمر. هستند دیگر! این‌جا همین‌قدرش را می‌توانم بگویم، بیشترش را نمی‌توانم بگویم. <br /> <br /> {{موضوع|تا می‌توانید کنار بروید؛ مقدس نشوید، شما باید هم دنیایتان خوب باشد و هم آخرتتان، اما نروید وام بگیرید، چیزهای تجددی بگیرید، قانع و راضی باشید|کنار رفتن/قانع و راضی بودن}} فقط شما قربانتان بروم بروید کنار. با مردم خوش‌رفتاری کنید و خوش‌اخلاقی کنید. دختر می‌خواهید بدهید، پسر بدهید. من مقدس نیستم، باید ماشین داشته‌باشی، خانه‌ات درست باشد، لباس‌هایت درست باشد، نباید لباس خانمت، نروی از این چیت و میت‌ها بگیری. آره مقدس نشوید! این‌را می‌دهیم به یک فقیر دیگر. اُف به آن مقدسی‌ات. این‌را می‌گیرم برای خانمم، آن‌را می‌دهم به یکی‌دیگر. هم به این خوب بده، هم به آن بده. مگر پول برای توست؟ این‌قدر از تو زرنگ‌تر هستند، دارند آن‌جا آب‌دوغ می‌خورند. سلیقه داشته‌باش قربانت بروم. باید ماشین داشته‌باشی اگر پولش را داری؛ اما نروی وام بگیری، ماشین بخری. رفته وام گرفته ماشین خریده، تصادف کرده، حالا وام را نمی‌تواند بدهد، ماشین هم ندارد. با مال خودت این‌کار را بکن. متوجه‌ای دارم چه می‌گویم؟ الان به‌ایمانم این‌جا حضور دارد، {{درباره متقی|من وقتی آمدم این‌جا را بخرم، گفت فلانی این قدر که زیرزمین است، بالایش هم [فضا] دارد. گفتم من بالایش را دارم، حالا پایینش را نمی‌خواهم، ساخت. نرفتم باغ بگیرم.}} من دارم حرف می‌زنم، درس اخلاق است، هم دنیایتان درست باشد، هم آخرتتان؛ اما نروید چیزهای خارجی‌ها را بخرید. فهمیدی دارم می‌گویم چه؟ ما بیشترمان مرگ بر اسرائیل، مرگ بر آمریکا می‌گویید و در خیابان‌ها می‌ریزید؛ اما نمی‌فهمید! مرگ بر آن‌کسی‌که آمریکا را بخواهد، یهودی‌ها را بخواهد، با آن‌ها محشور شود. ببین من چه می‌گویم؟ تو کارکردش را داری چیز می‌کنی [عمل می‌کنی]، تو به این اتصالی. بیا اتصالت را قطع کن، {{دقیقه|55}} به ولایت وصل شوید. امر ولایت را، امر خدا و پیغمبر را اطاعت کنید. (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اگر بخواهید خدا و رسول از شما تشکر کنند، گناه نکنید؛ هر گناهی که نکنید خدا یک درجه به شما می‌دهد|گناه/نگاه}} من از همه‌شما تشکر می‌کنم که تشریف آوردید این‌جا؛ اما اگر بخواهید خدا و رسول از شما تشکر کنند، گناه نکنید. امروز جانم همه‌جا گناه شده، گناه نکنید. هر گناهی هم که نکنید خدا یک پاداش به شما می‌دهد. می‌گوید اگر چشمت افتاد به زن مردم، نگاه کن به آسمان یا زمین، تمام ملائکه‌ها می‌آیند خادم تو می‌شوند، ثواب پایت می‌نویسند. آخر می‌فهمد تو نمی‌توانی چشم‌پاره، چشمت را بگردانی. {{درباره متقی|من به تمام آیات قرآن، به عمرم نگاه نکردم، همه‌جا هم بودم. نه نگاه کنی الان که خانه‌نشینم. خدا خواست، گفت برو در خانه بنشین. همه‌جا هم رفتم. خب فردای‌قیامت، من را می‌آورد، تو را هم می‌آورد.}} حالا نمی‌شود نگاه نکرد!!! به یارو می‌گویی دروغ نگو، می‌گوید نمی‌شود دروغ نگفت! چطور نمی‌شود دروغ نگفت؟ مشرک! من وقتتان را نگیرم. (صلوات) همه‌تان را به خدا سپردم. ان‌شاءالله امیدوارم که امام زمان یاری‌تان کند، دست برندارید.<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> [[رده: نوارها]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Anonnotice&diff=2512 2026-07-30T17:44:26Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#هنده، زن یزید|هنده، زن یزید]] و [[صفحهٔ_اصلی#یاد امام‌حسین|یاد امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#گریه بر امام‌حسین|گریه بر امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#حضرت رقیه|حضرت رقیه]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Sitenotice&diff=2511 2026-07-30T17:43:51Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#هنده، زن یزید|هنده، زن یزید]] و [[صفحهٔ_اصلی#یاد امام‌حسین|یاد امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#گریه بر امام‌حسین|گریه بر امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#حضرت رقیه|حضرت رقیه]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C&diff=2510 2026-07-30T17:42:27Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بخش|امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً احد است، حضرت زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است|کلاس=&quot;sub-titr&quot;}}<br /> {{#tag:html|&lt;img src=&quot;/images/Velayat-4.png&quot; class=&quot;site_logo&quot;&gt;}}<br /> {{بخش|فرمایشات حاج‌حسین خوش‌لهجه راجع به ولایت|کلاس=&quot;center&quot;}}<br /> &lt;!-- اعلان صفحه اصلی <br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;ُMainPageBGH&quot; &gt;ایجاد کانال توییتر پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;&quot;&gt;{{اعلان صفحه اصلی}}&lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> --&gt;<br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= هنده، زن یزید|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: هنده، زن یزید|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= یاد امام‌حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: یاد امام‌حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= گریه بر امام‌حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: گریه بر امام‌حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= حضرت رقیه|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: حضرت رقیه|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= ماه‌صفر|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: ماه‌صفر|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= امام‌سجاد|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: امام‌سجاد|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= راهب و سر امام حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: راهب و سر امام حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> &lt;!-- کتابها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;کتابها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div style=&quot;display:inline-block;&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10035}}<br /> {{تصویر گالری|10034}}<br /> {{تصویر گالری|10029}}<br /> {{تصویر گالری|10007}}<br /> {{تصویر گالری|10024}}<br /> {{تصویر گالری|10021}}<br /> {{تصویر گالری|10022}}<br /> {{تصویر گالری|10014}}<br /> {{تصویر گالری|10011}}<br /> {{تصویر گالری|10008}}<br /> {{تصویر گالری|10017}}<br /> {{تصویر گالری|10020}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_کتابها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام کتابها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;!-- سخنرانی‌ها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot; &gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;سخنرانی‌ها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;display:inline-block&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10275|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10297|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10170|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10294|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10146|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10429|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10167|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10308|نوع=سخنرانی}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_سخنرانیها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام سخنرانی‌ها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> [[رده: صفحات سایت]]<br /> __NOTOC____NOEDITSECTION__</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Anonnotice&diff=2509 2026-07-29T02:09:34Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#یاد امام‌حسین|یاد امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#گریه بر امام‌حسین|گریه بر امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#حضرت رقیه|حضرت رقیه]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Sitenotice&diff=2508 2026-07-29T02:09:23Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#یاد امام‌حسین|یاد امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#گریه بر امام‌حسین|گریه بر امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#حضرت رقیه|حضرت رقیه]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C&diff=2507 2026-07-29T02:08:53Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بخش|امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً احد است، حضرت زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است|کلاس=&quot;sub-titr&quot;}}<br /> {{#tag:html|&lt;img src=&quot;/images/Velayat-4.png&quot; class=&quot;site_logo&quot;&gt;}}<br /> {{بخش|فرمایشات حاج‌حسین خوش‌لهجه راجع به ولایت|کلاس=&quot;center&quot;}}<br /> &lt;!-- اعلان صفحه اصلی <br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;ُMainPageBGH&quot; &gt;ایجاد کانال توییتر پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;&quot;&gt;{{اعلان صفحه اصلی}}&lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> --&gt;<br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= یاد امام‌حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: یاد امام‌حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= گریه بر امام‌حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: گریه بر امام‌حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= حضرت رقیه|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: حضرت رقیه|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= ماه‌صفر|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: ماه‌صفر|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= امام‌سجاد|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: امام‌سجاد|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= راهب و سر امام حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: راهب و سر امام حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> &lt;!-- کتابها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;کتابها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div style=&quot;display:inline-block;&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10035}}<br /> {{تصویر گالری|10034}}<br /> {{تصویر گالری|10029}}<br /> {{تصویر گالری|10007}}<br /> {{تصویر گالری|10024}}<br /> {{تصویر گالری|10021}}<br /> {{تصویر گالری|10022}}<br /> {{تصویر گالری|10014}}<br /> {{تصویر گالری|10011}}<br /> {{تصویر گالری|10008}}<br /> {{تصویر گالری|10017}}<br /> {{تصویر گالری|10020}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_کتابها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام کتابها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;!-- سخنرانی‌ها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot; &gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;سخنرانی‌ها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;display:inline-block&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10275|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10297|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10170|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10294|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10146|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10429|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10167|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10308|نوع=سخنرانی}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_سخنرانیها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام سخنرانی‌ها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> [[رده: صفحات سایت]]<br /> __NOTOC____NOEDITSECTION__</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D9%88_%D9%85%D8%AD%D8%B1%D9%85&diff=2506 2026-07-28T01:46:49Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> <br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10113}}<br /> <br /> '''السلام علیک یا أباعبدالله، السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته'''<br /> <br /> {{موضوع|کسی‌که حرف ولایت می‌زند باید ولایت در قلبش خطور کرده‌باشد؛ اگرنه ولایتش خیالی است و مبنای قرآن و امام را نمی‌داند|حرف ولایت زدن}} یکی دو سه‌روز به محرّم [وقت] داریم. رفقای‌عزیز! من دلم می‌خواهد [که] یک بهره‌ای از دهه‌محرّم یا ماه‌محرّم ببریم، نه بهره‌ای که تا حالا به ما نگفته‌اند؛ یا ما تا حالا نفهمیده‌ایم؛ چون کسی‌که حرف ولایت می‌زند، باید ولایت در قلبش خطور کند. اگر خطور نکند و یک ولایت خیالی باشد، مبنای قرآن و مبنای امام را نمی‌داند! چون‌که مبنای امام و مبنای قرآن یکی است. من قدرت ندارم، یعنی جرأت نمی‌کنم [که] یک‌حرفی بزنم؛ وگرنه می‌زدم. خودتان ببینید از این حرف چه می‌فهمید؟ امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌فرماید: «أنا قرآن‌النّاطق» امام و قرآن توأم است، قرآن و امام توأم به‌هم است؛ چون پیغمبر {{صلی}} هم فرمود: من دو چیز بزرگ می‌گذارم: یکی قرآن است [و] یکی عترت است. معلوم می‌شود [که] این‌ها، توأم به‌هم هست. <br /> <br /> حالا من دلم می‌خواهد که اگر آقا رسول‌الله {{صلی}} می‌گوید: «حسینُ مِنّی و أنا من حسین»، ما این‌را معنی کنیم یعنی‌چه؟ البتّه تا آن اندازه‌ای که ما عقل‌مان می‌رسد. مطلب بالاتر از این‌است. خب، آن‌که معلوم است که امام‌حسین {{علیه}}، پسر پیغمبر {{صلی}} است. می‌گوید: «حسینُ مِنّی و أنا من حسین» اما من از حسینم یعنی‌چه؟ {{موضوع|کافر اگر مسلمان شود، زنده می‌شود، مسلمان هم اگر کافر شود، می‌میرد؛ پس ارزش هر کسی به دینش است|دین}} هر چیزی پایبند به دینش است؛ یعنی دین ارزش دارد. ارزش هر بشری به دینش است. ما روایت داریم، می‌فرماید: در همین عالَم می‌میرند و زنده می‌شوند. من اوّل این جمله را بگویم که شما حرف را قبول کنید! چون هر حرفی باید توأم با روایت و حدیث باشد. اگر نباشد، خیلی پایه ندارد. مثل یک عمارتی است که پایه ندارد. شخصی است کافر است، مسلمان می‌شود، [این] زنده می‌شود. شخصی است می‌بینی مسلمان است، کافر می‌شود؛ [این] می‌میرد؛ [پس] معلوم می‌شود [که] ارزش هر چیزی به دینش است. <br /> <br /> {{موضوع|شرط عزاداری و سینه‌زنی برای امام‌حسین، شناخت است؛ اگر شناخت نباشد، یک‌روز برای امام‌حسین سینه می‌زنی، یک‌روز برای خلق!|عزاداری/سینه‌زنی/شناخت}} بیشتر ما، دهه‌محرّم که می‌شود، سیاه می‌پوشیم. به‌اصطلاح، خودمان را شبیه عزادار می‌کنیم و گریه می‌کنیم و زنجیر می‌زنیم و سینه می‌زنیم. خب، همه این‌ها درست [است]. برای چه‌کسی می‌زنی؟ برای امام‌حسین {{علیه}}! آیا ما امام‌حسین {{علیه}} را شناختیم یا نه؟ امروز، مال امام‌حسین {{علیه}} سینه می‌زنیم، پس‌فردا، برای کسی دیگر می‌زنیم. امروز، مال امام‌حسین {{علیه}} گریه می‌کنیم، پس‌فردا برای یکی‌دیگر گریه می‌کنیم. هیچ فرقی نمی‌گذاریم؛ یعنی مغز ما کشش ولایت ندارد. پدرمان این‌جور می‌کرده، ما هم می‌کنیم. آن خانم، مادرش گریه می‌کرده، دائم به سینه‌اش می‌زده، او هم می‌زند. من دلم می‌خواهد که رفقای‌عزیز، یک‌اندازه‌ای گوش بدهند و تفکّر داشته‌باشند.{{دقیقه|5}}<br /> <br /> {{موضوع|قضایای بیعت گرفتن والی مدینه برای یزید از امام‌حسین|امام‌حسین}} خدا معاویه را لعنت کند! وقتی‌که معاویه، آقا امام‌حسن {{علیه}} را شهید کرد، {{توضیح|اتّفاقاً معاویه خیلی حرام‌زاده بود.}} به یزید گفت: با حسین نبرد نکن! آبروی بنی‌امیّه را می‌بری؛ اما یزید نشنید. وقتی‌که به خلافت رسید، به والی مدینه نوشت: یا بیعت از امام‌حسین {{علیه}} می‌گیری یا این‌که او را بکُش! والی، امام‌حسین {{علیه}} را دعوت کرد. گفت: می‌خواهیم راجع‌به خلافت صحبت کنیم. راجع‌به امیرالمؤمنین، یزیدبن‌معاویه صحبت کنیم! امام‌حسین {{علیه}} دعوت را پذیرفت. به خانه والی رفت؛ اما دستور فرمود: بنی‌هاشم، دور خانه والی را محاصره کردند، یزید نوشته‌بود: یا بیعت بگیر یا امام‌حسین {{علیه}} را بکش! [والی] دید [این‌کار] نشد. بعد به یزید نوشت که مطلب این‌جوری شد. من می‌خواستم این‌کار را بکنم؛ اما همه بنی‌هاشم با شمشیرهای کشیده، دور خانه من ریختند و من موفّق نشدم. بعد، امام‌حسین {{علیه}} دید خونش را می‌خواهند بریزند. امام‌حسین {{علیه}}، هر سال [به] مکّه می‌رفت. از مدینه به مکّه مهاجرت کرد. آن‌جا آقا امام‌حسین {{علیه}}، به علم امامت دید، این‌ها با شمشیری که زیر احرام‌هایشان دارند، می‌خواهند او را بکشند. <br /> <br /> {{موضوع|ولایت سه‌جور است: حلقی، تجاری و ولایتی که امیرالمؤمنین تکلیف آن‌را معلوم کرده‌است|ولایت حلقی/ولایت تجاری/ولایت}} یک آخوندی است که اصلاً ولایت در قلبش خطور نکرده؛ اما حرف ولایت می‌زند. من بارها گفتم: ولایت سه‌جور است: یک ولایت حلقی داریم، یک ولایت تجاری داریم و یک ولایت داریم که امیرالمؤمنین {{علیه}}، تکلیفش را معلوم کرده‌است. می‌گوید: یا کمیل! دست و جوارح خودت را در نزد خدا بگذار؛ آن‌وقت دست تو دست خدا می‌شود، چشم تو چشم خدا می‌شود، آن‌وقت، کلام تو القای خدا می‌شود. {{موضوع|امام‌حسین هشتم ذی‌الحجة از مکّه خارج شد، چون دید می‌خواهند او را شهید کنند و نمی‌تواند امر جدّش رسول‌الله و خدا را اجرا کند؛ نه این‌که احترام خانه می‌رفت! ارزش امام‌حسین از خانه‌خدا بالاتر است|امام‌حسین}} حالا این آخوند بی‌سواد می‌گفت که امام‌حسین {{علیه}} دید احترام خانه می‌رود. تو داری چه می‌گویی؟! آن سنگ‌های سیاه یا سنگ‌های سفید، این‌ها ارزش دارند یا حجّت‌خدا ارزش دارد؟ آخر، نادان! این‌چه حرفی هست می‌زنی که می‌گویی احترام می‌رود؟ خلقت خدا، به‌واسطه حجّت است. موهایی که در بدن امام‌حسین {{علیه}} است و دور می‌ریزد، از خانه‌خدا، عظمتش بیشتر است. چرا؟ به این دلیل: خدای تبارک و تعالی، اوّل نگاه به زوّار امام‌حسین {{علیه}} می‌کند، بعد به نگاه به زوّار خودش. این دلیلش و قبر امام‌حسین {{علیه}}، عظمتش از خانه‌خدا بالاتر است. تو چه می‌گویی؟ چرا فکر نمی‌کنی و حرف می‌زنی؟ اوّل باید امام را بشناسی، بعد حرف بزنی، بعد صحبت کنی. <br /> <br /> این [طور] نبود. آقا امام‌حسین {{علیه}} دید خونش لوث می‌شود. یعنی‌چه؟ یعنی، این‌ها در این‌جا نمی‌گذارند، دستور جدّش رسول‌الله {{صلی}} و امر خدا اطاعت شود؛ چون با خُدعه می‌خواهند امام‌حسین {{علیه}} را شهید کنند. امام‌حسین {{علیه}} هم وقتی‌که می‌خواهد بیاید، سر قبر جدّش رفته‌بود. جدّش فرموده‌بود: حسین‌جان! «اُخرج [إلی] العراق»، باید به عراق بروی. او دارد امر جدّش را اطاعت می‌کند؛ پس دید این‌ها دارند یک‌کاری می‌کنند و می‌خواهند امر اطاعت نشود و این است که هشتم مُحرّم [ذی‌الحجّه] {{دقیقه|10}} آقا امام‌حسین {{علیه}} از مکّه رُو به کوفه آمد. <br /> <br /> {{موضوع|پاسخ متقی به شخصی که گفته‌بود: امام‌حسین نمی‌دانست که کشته‌می‌شود! امام‌حسین لحظه به لحظه دارد اعلام می‌کند که ما کشته‌می‌شویم، آن‌وقت حضرت نمی‌دانست؟!|امام‌حسین}} چرا این حرف‌ها را می‌زنید که می‌گویید امام‌حسین {{علیه}} نمی‌دانست؟ ای بی‌ولایت! اصلاً ولایت در قلب تو خطور نکرده‌است. آیا امام‌حسین {{علیه}} نمی‌دانست؟ حالا وقتی می‌آید، روایت داریم: به یکی از آبادی‌های عراق که رسید، امام‌حسین {{علیه}} می‌گوید: مُنادی ندا داد: این‌ها دارند رُو به مرگ می‌روند. آقا علی‌اکبر {{علیه}} فرمود: پدرجان! مگر ما بر حقّ نیستیم؟ گفت: چرا، گفت: ما را چه ترس از مرگ؟! ما که وحشتی نداریم. لحظه به لحظه، امام‌حسین {{علیه}} دارد می‌گوید کشته‌می‌شویم. یک‌چیزی نیست که مخفی باشد. شب‌عاشورا هم امام‌حسین {{علیه}} به اصحابش گفت که ما کشته‌می‌شویم. ما داریم چه می‌گوییم؟! آخر، آقاجان! یک‌فکری بکن! شما اوّل باید امام‌حسین {{علیه}} را بشناسی، اوّل باید ولایت را بشناسی، بعد حرف بزنی. <br /> <br /> من یک جمله‌ای بگویم: یکی از علمای اَعلام، ایشان تقریباً صد سالش بود، یک‌وقت در یک‌جلسه گفته‌بود: اصول‌دین، شش تاست. آقا، به این پیرمرد، خیلی سخت حمله شد. این مرد بزرگ‌وار هم، هم من را می‌شناخت، هم با من دوست بود. بعد یک عدّه آمدند [و] گفتند: این دارد این‌جوری می‌گوید و چرا این حرف را زده است و اصول‌دین پنج تاست. من آن‌آقا را دیدم. گفتم: قربانت بروم! شما درست گفتید؛ اما درس این‌ها نبوده. خیلی از این حرف من خوشش آمد. حالا ایشان چه گفته‌بود؟ گفته‌بود: ما اوّل باید خدا را بشناسیم، بعد بگوییم عادل است. اول باید بدانیم خدایی هست، بعد بگوییم عادل است. خب، حرف درست بود؛ اما حرف را چه‌کسی بشناسد؟ چون‌که این آقا، اصول‌دینش، پدر و مادری است. مادرش، پدرش گفته اصول‌الدین، پنج‌تا است، او هم می‌گوید؛ اما توی ابعاد اصول‌الدین، این مرد خُرد نشده که اصول‌الدین یعنی‌چه؟ <br /> <br /> حالا قضایای امام‌حسین {{علیه}} هم همین‌است. اوّل محرّم که می‌شود، {{توضیح|ما نمی‌گوییم این عیب دارد}} مردم سیاه می‌پوشند و سینه می‌زنند و زنجیر می‌زنند. همه این‌ها درست [است]؛ اما ما باید امام‌حسین {{علیه}} را بشناسیم و ببینیم امام‌حسین {{علیه}} برای چه کربلا آمده‌است؟ <br /> <br /> {{موضوع|قضایای حُرّ، نایب ائمه؛ حُرّ فهمید که اشتباه کرده که امام‌حسین او را پذیرفت، ما هم واقع اگر بفهمیم اشتباه کردیم، امام زمان ما را می‌پذیرد|حُرّ}} حالا آقا امام‌حسین {{علیه}} آمده و به کربلا رسیده. حُرّ با هزار سوار جلویش آمده، امام فرمود: چیست؟ خودتان من را دعوت کردید. من، یک بارِ نامه دارم. گفت: من که ننوشتم. نامه‌هایت را ببین! گفت: خب، ما برمی‌گردیم. گفت: نه! من باید از امیر اجازه بگیرم. {{درباره متقی|من از این حرف آقا حُرّ خیلی ناراحت بودم. وقتی [به] کربلا رفتم، تا شب هشتم، من نرفتم حُرّ را زیارت کنم. من می‌خواهم ببینید این‌ها چقدر آقا هستند، چقدر بزرگ‌وارند، چقدر به ما عنایت دارند. یک‌قدری این‌ها را بدانیم، بعد حسین {{علیه}} بگوییم. شب هشتم بود، خواب دیدم [که به] نجف رفتم. تا پایم را توی ضریح گذاشتم، دیدم آقا امیرالمؤمنین {{علیه}}، به‌من گفت: حسین! چرا نمی‌روی نایب ما را زیارت کنی؟ فقط گفتم چشم! چشم! [و] بیدار شدم. فردای آن‌روز، پابرهنه شدم. حالا کفش‌هایم را گردنم انداختم [و] رفتم. وقتی سر قبر حُرّ رسیدم، گفتم: تو نیم‌ساعت جانت را فدای امام زمانِ خودت کردی، نایب این‌ها شدی.}} ببین، آقاجان! حُرّ با معرفت رفت. اگر اوّل آمد، یک‌وقت فهمید اشتباه کرده. {{دقیقه|15}} خدا کند ما هم بفهمیم [که] اشتباه کردیم. اگر ما واقع، خدمت امام برسیم [و] بگوییم اشتباه کردیم، این‌جوری ما را می‌پذیرد. ما اشتباه‌مان را نمی‌گوییم. ما هنوز نمی‌فهمیم [که] اشتباه کردیم. حالا آقا امام‌حسین {{علیه}} تشریف آورده، حُرّ نمی‌گذارد برود. خلاصه، لشکر افزوده شد. یزیدبن‌معاویه با ابن‌زیاد، یک کمیسیون کردند، یک مشورت کردند. گفتند: تا چنگالت به حسین گیر کرده، رهایش نکن! یا [از او] بیعت بگیر؛ یا این‌که او را می‌کُشیم. تصمیم گرفتند [که] آقا امام‌حسین {{علیه}} را بکُشند. <br /> <br /> {{موضوع|امام‌حسین دفاع کرد نه قیام؛ اگر قیام کرده‌بود، پس قدرت یزید که در ظاهر فاتح شده، از امام‌حسین بیشتر است! امام‌حسین نه که ارادةالله باشد، بلکه خودش اراده خداست و تمام خلقت باید امر ایشان را اطاعت کند|امام‌حسین/دفاع/قیام}} بعضی از این‌ها که یک‌قدری نمی‌فهمند، می‌گویند: امام‌حسین {{علیه}} قیام کرده‌است؛ این اشتباه‌است، خیلی هم اشتباه هست؛ یعنی آن کسی‌که این حرف را می‌زند، از روی دلش می‌زند، روی مبنا نمی‌زند، از روی فکر نمی‌زند، امام را نمی‌شناسد. امام، خود اراده خداست. نه «ارادة‌الله» باشد. «ارادة‌الله»، دوستان این‌ها هستند. او خودش، اراده خداست. ما یک اراده خدا داریم، یک «ارادة‌الله». شیعه‌های این‌ها، ارادة‌الله هستند. خب، از کجا می‌گویی؟ آصف، وقتی سلیمان، به او گفت که چه‌کسی تخت بلقیس را می‌آورد؟ گفت: تا چشمت را به‌هم نزنی، من می‌آورم. آصف اراده کرد، تخت [به] زمین آمد. <br /> <br /> چقدر تو بی‌معرفت هستی؟ من تعجّبم! آقا! اگر ولایت نداری، حرف ولایت نزن! یک عدّه را هم گمراه می‌کنی. از تو خواهش می‌کنم، [حرف ولایت] نزن! یک‌فکری بکن! مردم را گمراه نکن! تو درست است که یک‌مقدار درس خواندی، یک عمّامه سر گذاشتی، یک عبا هم روی دوشَت انداختی. برای خودت یک‌فکری بکن! بدان فردای‌قیامت این حرف را از تو سؤال می‌کنند. حرفی بزن که بدانی، هر حرفی که ما زدیم، فردا از ما بازخواست می‌شود و ما باید بتوانیم جواب بدهیم. دنیا این‌جوری نیست که هر کسی هر چه خواست بگوید. می‌گوید: ایشان قیام کرد. چه‌کسی می‌گوید [امام‌حسین {{علیه}}] قیام کرد؟ من حالا یک مثالی می‌زنم. ای مرد! ببین تو چقدر اشتباه‌کار هستی. خب، امام در مقابل یزید آمده و به‌قول تو، قیام کرده‌است. یزید که فاتح شد و امام‌حسین {{علیه}} را کشت و امام، این‌قدر قدرت ندارد؟! آیا قدرت یزید از قدرت امام بالاتر است؟! نادان! چرا این حرف را می‌زنی؟! یک یزید سگ‌باز، بچّه ملوطِ خرابی که مادربزرگش در مکّه، درِ خانه داشته، در یک‌خانه کثیف بی‌دین، خانه فاحشه، در هر قسمتی کثیف بار آمده، حالا این یزید به امام‌حسین {{علیه}}، غالب می‌شود؟! <br /> <br /> روایت داریم: تمام خلقت، هر چه که خدا خلقت کرده، امرش را به امام واجب کرده [است]. مگر نبود که [شب‌عاشورا] زعفر آمد؟! می‌گوید: حسین‌جان! من همه این اسب‌ها را پایین می‌کشم. می‌فرماید: زعفر! چه می‌گویی؟ نَفَس‌هایی که این‌ها دارند می‌کشند، به اجازه من می‌کشند. تو چه داری می‌گویی؟! چرا این حرف‌ها را می‌زنی؟ بابا! حرف خودت را بزن! حالا منبر می‌روی، یک‌چیزی که می‌دانی [و] از عهده‌اش برمی‌آیی، بگو! مردم را به ولایت گمراه نکن! تمام خلقت باید از امامان اطاعت کنند. داریم دیگر. {{دقیقه|20}} جنّ، مَلَک، آب، آنچه که خدا خلقت کرده، باید امر امام را اطاعت کنند، همه این‌ها آمدند و می‌گویند: حسین! اجازه بدهید!<br /> <br /> {{موضوع|حضرت‌زینب به امر امام‌حسین و با دست ولایتی که حضرت به قلبش گذاشت خطبه خواند؛ خانم! تو به امر چه‌کسی حرف می‌زنی؟|امام‌حسین/حضرت‌زینب/از خود حرف‌زدن}} من این‌جا یک مطلبی بگویم که شما قبول کنید! یک روزی زینب خدمت پدرش آمد [و] گفت: پدرجان! اُمّ‌السلمه یک حرف‌هایی می‌زند. گفت: دخترم! هر چه می‌گوید، درست می‌گوید. اُمّ‌السلمه گفته‌بود که وقتی‌که امام‌حسین {{علیه}} می‌آید، تقاضای پیراهن می‌کند، نیم‌ساعت دیگر یا یک‌ساعت دیگر، امام‌حسین {{علیه}} بیشتر زنده نیست. زینب {{علیها}} همه‌اش متوجّه بود [که] چه‌موقع آقا امام‌حسین {{علیه}} می‌گوید پیراهن بدهید! تا [امام] آمد و گفت: زینب! خواهر! پیراهن به‌من بده! زینب {{علیها}} پیراهن را داد و غَش کرد و افتاد. حالا لشکر هم، «هل من مبارز» می‌طلبد. امام‌حسین {{علیه}} هم دید زینب {{علیها}} غَش کرد و افتاد. دست ولایت در قلب زینب {{علیها}} گذاشت. زینب {{علیها}} چشم‌هایش را باز کرد. فرمود: خواهرجان! تا این‌جا نوبت من بوده و من امر خدا و امر جدّم را اطاعت کردم، از این‌جا، باید تو کمرت را ببندی. شیطان، صبرت را نبرد. دست ولایت در قلب زینب {{علیها}} گذاشت، زینب {{علیها}} «ولیّ‌الله» شد. <br /> <br /> به این دلیل: به او گفت: خواهر! باید در کوفه یک خطبه [و] در شام هم یک خطبه بخوانی. بیشتر این منبری‌ها می‌گویند که خب، خانم‌ها که صحبت می‌کنند، این‌ها زن هستند، زینب {{علیها}} هم‌زن هست. خب، زینب {{علیها}} صحبت کرد. من به یکی از این‌ها گفتم: باباجان! زینب {{علیها}}، به امر امام صحبت کرد. این خانم به امر چه‌کسی صحبت می‌کند؟ آخر، زینب {{علیها}} دارد عربی صحبت می‌کند، به امر امام صحبت کرده‌است. این خانم، به امر چه‌کسی صحبت می‌کند؟ اگر به امر امامش صحبت می‌کند؛ یعنی امام زمان {{عج}}، خب، هیچ؛ اما به امر چه‌کسی دارد صحبت می‌کند؟ زینب {{علیها}} به امر امام زمانِ خودش صحبت کرد. <br /> <br /> حالا در دروازه‌کوفه آمده. منظورم سر امام است که ببینید در قلب زینب {{علیها}} یک دست گذاشته‌است. به ابن‌زیاد خبر دادند: چه نشسته‌ای؟! اگر زینب خطبه‌اش تمام شود، مردم شورش می‌کنند. یک زنگ‌هایی هست [که] خیلی بزرگ است. نمی‌دانم حالا ساربان‌ها به آن‌چه می‌گویند؟ کَلَک می‌گویند یا چیز دیگر. این‌ها را به شترها زیاد کردند که صدا کند، از آن‌طرف هم، نَقّاره و نی و این‌ها زدند که صدای حضرت‌زینب {{علیها}} به گوش مردم نرسد. یک‌دفعه زینب {{علیها}} گفت: «اُسکت» {{توضیح|روایت داریم، [بروید] بخوانید [و] ببینید دیگر؛}} زنگ‌ها کَر شد. نَفَس‌ها در سینه پیچید. ابن‌سعد و ابن‌زیاد ناراحت شدند. گفتند اگر این‌جور باشد، همه این‌ها خشک می‌شود. حضرت، تمامی خطبه‌اش را خواند. <br /> <br /> {{موضوع|قیام مخصوص امام زمان است که خدا به او اجازه می‌دهد و تمام عالم را مسخّر می‌کند؛ اما امام‌حسین وقتی دید مسیر دین را دارند عوض می‌کنند، دفاع از دین کرد، نه قیام|امام زمان/قیام/امام‌حسین/دفاع}} امام، دست ولایت [بر قلبش] گذاشته، حالا امام‌حسین {{علیه}} قدرت نداشته‌است؟ ای نادان! تو که می‌گویی امام قیام کرده؛ پس یزید قدرتش بیشتر بوده؟! این حرف چیست که تو می‌زنی؟! امام‌حسین {{علیه}} دفاع کرده‌است. آقا امام‌حسین {{علیه}}، دفاع از دین کرد. دید آن عمر، «لعنة‌الله»، که مسیر دین را عوض کرد و از آن‌جا هم‌دست عثمان افتاده است و از آن‌طرف دست معاویه که بعد از صلح امام‌حسن {{علیه}} روی منبر رفت و گفت: من این‌کارها را کردم که ریاست کنم؛ وحی، دروغ است. جبرئیل، دروغ است. همه را منکر شده. این‌هم در ظاهر خلیفه اسلام است و یک عدّه‌ای هم باور کردند. <br /> <br /> خب، امام‌حسین {{علیه}} می‌خواهد چه کند؟ آقا امام‌حسین {{علیه}} دارد دفاع از دین می‌کند. {{دقیقه|25}} آمده قرآن را پیاده کند. حالا آقا امام‌حسین {{علیه}} تشریف آوردند. آقاجان! آخر، وقتی یک‌حرفی می‌زنی، یک‌فکری بکن! مگر آقا امام زمان {{عج}} نیست؟ امام‌حسین {{علیه}} به‌قول ما، به‌قول شما، با اهل‌کوفه طرف بوده، کوفه هم یک شهری هست. آقا امام زمان {{عج}}، با دنیا طرف است. تمام دنیا را مسخّر می‌کند. روایت داریم: یک دختر، وجیه‌ترین دخترها، اگر یک طشت طلا [بر] سرش باشد، از مغرب [به] مشرق برود، یا از مشرق [به] مغرب بود، کسی [به او] کار ندارد. امام، تمام عالم را مسخّر می‌کند؛ چون‌که خدا به او اجازه داده‌است؛ باید قیام کند. امام‌حسین {{علیه}} قیام نکرد؛ امام‌حسین {{علیه}} دفاع از دین کرد. <br /> <br /> {{موضوع|اگر خدا به سایر ائمه غیر از امام زمان اجازه قیام نداد، به این دلیل بود که هنوز در صُلب مردم شیعه به‌وجود می‌آمد؛ مثل محمّدبن‌ابابکر که از ابابکر به‌وجود آمد و پسر عُمر که شیعه بود و عُمر تهمت زنا به او زد و او را با تازیانه کشت!|قیام/شیعه/محمّدبن‌ابابکر}} حالا این‌جا یک‌چیزهایی است که باز یک حرف‌هایی هست. چطور شد که مثلاً [امیرالمؤمنین] ابابکر را به دَرَک واصل نکرده‌است؟ باید از صُلبش محمّدبن‌ابابکر بیاید. یعنی یک شیعه به‌وجود بیاید. اگر عمر، «لعنة‌الله»، را در ظاهر بود، یک پسری داشت [که] آن‌هم شیعه بود. در صورتی‌که [این] پسر را کشت، یک تهمت زنا به او زد و گفت: هشتاد تا تازیانه به او بزنید! شصت تا زدند، گویا مُرد. گفت: بیست تای آن‌را هم به مُرده‌اش بزنید! اگر خدا حقّ قیام نمی‌دهد، به این خاطر است که آن‌موقعی که آقا امام‌حسین {{علیه}} هست، هنوز در صُلب مردم شیعه است. <br /> <br /> {{موضوع|مَثل امام زمان، مَثل خضر است؛ همان‌طور که خضر بچّه‌ای را که کافر بود، کشت تا پدر و مادر مؤمنش را حفظ کند، امام زمان هم بچّه‌های صغیر را می‌کشد؛ چون در آن‌زمان، دیگر در صُلب مردم شیعه به‌وجود نمی‌آید|امام زمان/خضر/شیعه/قیام}} شما هنوز نمی‌دانید، ما هنوز نمی‌فهمیم شیعه یعنی‌چه؟ در زمانی‌که آقا امام زمان {{عج}}، تشریف می‌آورد، در صُلب مردم یک‌نفر شیعه نیست. چرا؟ به این دلیل که آقا امام‌صادق {{علیه}} می‌فرماید: مَثَل آقا امام زمان {{عج}}، مَثَل خضر است. آن قضایا را دارید که حضرت‌موسی به خدا گفت: من می‌خواهم علم یاد بگیرم. خدا دستور داد [که] پیش خضر برو! اما خضر گفت: تو توان نداری. موسی گفت: اگر من تا سه‌دفعه حرف زدم، بین ما متارکه شود. من این مَثَل را می‌زنم که حرف را قبول کنید! بعد آمد و در یک کشتی رفتند و خضر کشتی را سوراخ کرد و یک‌دفعه موسی اعتراض کرد. گفت: [مگر] نگفتم [که] اعتراض نکن؟! گفت: [کشتی] دارد غرق می‌شود. گفت: نه! یک‌نفر است که می‌خواهد کشتی را بگیرد، حالا نگاه کرد دید شکسته است و رفت. <br /> <br /> از این‌جا به یک شهری رفتند، به این‌ها چیز نفروختند. [خضر به موسی] گفت: بیا دیوار بکشیم! گفت: بابا! به ما چیز نفروختند، تو می‌گویی دیوار بکشیم؟! دیوار کشیدند. گفت: یا موسی! زیر این [دیوار] گنجی بود، باید به یک‌نفر [دو بچّه یتیم] برسد. خضر زد [و] یک بچّه‌ای را کشت. موسی گفت: من دیگر طاقتم طی شد. تو قتل نفس می‌کنی. گفت: یا موسی! دیگر بین ما متارکه شد. این بچّه کافر شده‌بود. پدر و مادرش، شیعه بودند. آن‌ها هم کافر می‌شدند. پس من یک کافر را کشتم، دو نفر را نگذاشتم [که] کافر شوند. <br /> <br /> بعد آقا امام‌صادق {{علیه}} می‌فرماید: که آقا امام زمان {{عج}} این‌طور می‌کند. اگر بچّه صغیرها را می‌کشد؛ چون می‌داند [که او کافر است]؛ این کافر را می‌کشد. اگر آقا امام زمان {{عج}}، آن‌زمان قیام می‌کند، اصلاً شیعه وجود ندارد، در صُلب مردم نیست. پیغمبر {{صلی}} هم می‌فرماید که در آخرالزّمان، اگر زنان، مار بزایند، بهتر از این است که بچّه بزایند. چون‌که می‌گوید: <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|مار بد، بر جان زَنَد|یار بد، بر جان و بر ایمان زَنَد}} <br /> {{پایان شعر}}<br /> دیگر زن‌ها شیعه به‌وجود نمی‌آورند.<br /> <br /> {{موضوع|مرجع‌تقلید باید از امام زمانش تقلید کند، یعنی او را اطاعت کند؛ اگرنه مرجع‌تقلید خودش است|مرجع‌تقلید/اطاعت امر}} من این‌جا یک مناسبتی دارد که حالا که حرف شیعه شد، آن حرف را بزنم. چند وقت پیش بحثی با دو سه‌نفر از علماء داشتم. البتّه این علماء، تصفیه شده‌اند؛ در صورتی‌که عالمند؛ [اما] می‌خواهند بفهمند. آخر، عدّه‌ای هستند که این‌قدر که یک [کتاب] کفایه خواندند، دیگر این‌ها می‌گویند [که] ما مجتهدیم و {{دقیقه|30}} همه‌شما باید امر ما را اطاعت کنید! <br /> <br /> من در یک‌جای دیگر گفتم: این آقا، اگر تقلید کند، می‌تواند مرجع‌تقلید بشود. اگر تقلید نکند، نمی‌تواند بشود. باباجان! همه مردم گفتند: این آقا که مجتهد هست، نباید تقلید کند، تو چه می‌گویی؟! می‌گویی تقلید کند؟ بله! می‌گویم و ثابت هم می‌کنم. این باید از امام زمانش، اوّل تقلید کند، بعد مرجع‌تقلید بشود. اگر از امام زمانش تقلید نکند؛ جدّاً می‌گویم [که] این مرجع‌تقلید، نباید مرجع‌تقلید بشود. او مرجع‌تقلید خودش است. باید اوّل تقلید کند، بعد مرجع‌تقلید مردم بشود؛ یعنی باید که اطاعت کند. <br /> <br /> {{موضوع|ولایت، بالاتر از سیادت و خداشناسی است؛ خدا کسی‌که ولایت ندارد را می‌سوزاند، حتّی اگر خداشناس باشد، مثل شیطان؛ حتّی اگر سیّد باشد، مثل زیدالنّار؛ اما اگر ولایت و دوستی علی داشته‌باشد، خداشناس هم نباشد، خدا او را نمی‌سوزاند، مثل انوشیروان و حاتم‌طایی؛ اصل ولایت است|ولایت/شیعه/سیادت/خداشناسی/شیطان/زیدالنّار/حاتم‌طایی/انوشیروان/اطاعت امر}} این دو، سه‌نفر، انصافاً درس خوانده‌اند؛ اما خیلی می‌خواهند بفهمند. آن چند وقت‌ها ما با هم بودیم. یک‌جایی نشسته‌بودیم، صحبت سیّد شد، من گفتم: شیعه‌گی بالاتر از سیادت هست. گفت: یک‌روایت داریم، پیغمبر {{صلی}} فرمود: بچّه‌های من آخرش رستگار می‌شوند. گفتم: رستگاری یک‌حرفی است، این حرفی که دارم من می‌زنم، یک‌حرف دیگری است. من از او سؤال کردم [و] گفتم من الآن سیّد نیستم، شیعه هستم [و به] بهشت می‌روم؛ اما این آقا سیّد است، شیعه نیست، [به] جهنّم می‌رود؛ یعنی خدا او را می‌سوزاند. چرا؟ <br /> <br /> من این [حرف] را نمی‌گویم، خود خدا گفته‌است. شما حسابش را بکن! اگر شما خداشناس نباشی، ابدالآباد در آتش نمی‌سوزی. اصلاً خدا را نمی‌شناسی، نمی‌سوزی؛ یعنی خدا تو را نمی‌سوزاند؛ اما خدا گفته، اگر امیرالمؤمنین {{علیه}} را بعد از رسول‌الله {{صلی}} خلیفه ندانی و دوست علی {{علیه}} نباشی، به عزّت و جلالم قسم، اگر عبادت ثقلین بکنی، تو را می‌سوزانم. چرا؟ چون‌که امر خداست. ولایت، امر خداست. <br /> <br /> آخر، از کجا این‌جوری می‌گویی؟ همه عالَم آمدند و می‌گویند: خداشناس باش! تو آخر چه می‌گویی؟ تو می‌گویی ولایت‌شناس باش؟! آخر، ولایت‌شناسی، خداشناسی است. خودش فرموده: «أنا مَدینةُ العلم و علیٌ بابُها» از در علی {{علیه}} بیا! می‌گوید: من در ندارم، من درم علی {{علیه}} است. از در علی {{علیه}} بیا! <br /> <br /> خب، از کجا می‌گویی؟ وقتی خدا به شیطان امر کرد که آدم را سجده کن! مگر شیطان به خدا نگفت: من به‌غیر [از] تو به کس دیگر سجده نمی‌کنم؟! خداشناس بود. شیطان، خداشناس است. اتّفاقاً یک‌روایت داریم: وقتی پیغمبر اکرم {{صلی}} به معراج رفت، وقتی [به] زمین تشریف آوردند، شیطان پیش او آمد. گفت: یا رسول‌الله! آیا معراج تشریف بردید؟ گفت: بله! گفت: آیا در عرش رفتید؟ گفت: بله! گفت: در کنار عرش، آن منبر را که بود، دیدید؟ گفت: چندین هزار سال، من در آن‌جا صحبت برای ملائکه می‌کردم. ببین! شیطان یک خداشناس است. حالا خدا به او می‌گوید: امر را اطاعت‌کن! سجده کن! می‌گوید: [سجده] نمی‌کنم، برای تو می‌کنم. می‌گوید: گم‌شو!<br /> <br /> چرا شیطان اهل‌جهنّم شد؟ اطاعت نکرد. انوشیروان یا حاتم‌طایی این‌ها خداشناس نیستند؛ اما خدا در جهنّم، یک‌جایی برایشان معیّن کرده، این‌ها نمی‌سوزند. یا آن یهودی که سلام به امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌کرد. این‌ها خداشناس نیستند؛ اما چیست؟ امر را اطاعت می‌کنند. حاتم، سخی بوده، {{دقیقه|35}} امر خدا را اطاعت می‌کرده‌است. <br /> <br /> این‌ها را خیلی متحیّر نشوید حرف خیلی صحیح است، مگر این‌که من و تو نفهمیم. خب، من از شما سؤال می‌کنم حضرت آیت‌الله! خدا چیست؟ تو که الآن می‌گویی چرا؟ خدا چیست؟ هر طوری خدا را حساب بکنی، یک خدای مثالی خیال کردی. مگر ما می‌توانیم خدا را بشناسیم؟! اما خدا پرده را از روی امرش برداشته، قرآن، امر خداست. پیغمبر {{صلی}}، امر خداست. ولایت، امر خداست. می‌گوید: اطاعت‌کن! باید بگویی چشم! حالا اگر امر را اطاعت کردی و خدا را نشناختی، خدا تو را نمی‌سوزاند؛ اما اگر امر را اطاعت نکردی، یعنی امر خدا را، ولایت را، خدا تو را می‌سوزاند. <br /> <br /> اگر ما سیّدها را احترام می‌کنیم، روی اصل این هست که پیغمبر {{صلی}} سفارش این‌ها را کرده. آقاجان! نگویید این، با سیّد خوب نیست. لابدّ حرام‌زاده است یا تخم حیض است. به پیغمبر! به قرآنی که به پیغمبر {{صلی}} نازل‌شده! خود امام‌حسین {{علیه}}، دو، سه‌دفعه به‌من گفته تو حلال‌زاده‌ای. اگر شما این حرف را نکشید، آن‌وقت می‌گویید، حرام‌زاده است. این‌نیست، ما که سیّدها را احترام می‌کنیم، امر پدرشان را احترام می‌کنیم. <br /> <br /> {{درباره متقی|به‌دینم قسم! سیّد، فحش ناموس به‌من داده، من حرف نزدم. چه فحش‌هایی! یک‌دفعه آن‌جا پیش من آمد و گفت: یک‌قدری پول به‌من بده! گفتم: حالا من این مبلغ را دارم. بنا کرد فحش‌دادن. گفت: شما مال ما را می‌خورید، مال جدّمان را می‌خورید. من یک گوشه‌ای رفتم [و] بنا کردم [به] گریه‌کردن. گفتم: یا رسول‌الله! به‌حساب تو. من سیّددوست هستم؛ اما می‌خواهم شما بفهمید [که] ولایت یعنی‌چه؟ اگر ما می‌گوییم علی {{علیه}}، اگر می‌گوییم حسین {{علیه}}، بفهمیم یعنی‌چه؟}}<br /> <br /> حالا این آقا سیّد، اگر ولایت نداشته‌باشد، اهل‌جهنّم است؛ اما بنده، اگر سیّد نباشم، اهل‌جهنّم نیستم. پس ولایت، بالاتر از سیادت است. من به یکی، دو نفر گفتم: می‌گویند عید غدیر، عید سیّدهاست. عید شیعه‌هاست. اگر سیّد هم شیعه هست، عید او هست، اگر شیعه نیست، عید او نیست. ما داریم چه می‌گوییم؟ یک‌چیزهایی پدر و مادرمان در بیابان‌ها گفتند، این‌طرف، آن‌طرف گفتند، عوام بودند، شما همین را قبول کردید. اصل، شیعگی هست. <br /> <br /> باز من روایت دیگر بگویم که مطلب جا بیفتد. زید، برادر امام‌رضا {{علیه}} است؛ اما امام‌رضا {{علیه}} به او، «زیدُالنّار» می‌گوید، {{توضیح|ببینید! در کتاب‌ها نوشته، خود امام‌رضا {{علیه}} گفته‌است. می‌گوید:}} برادر! گول مردمان مدینه را نخور که به تو می‌گویند برادرت امام هست، پدرت امام هست. خدا تو را می‌سوزاند. ما داریم چه می‌گوییم؟ اصلاً اصل، ولایت است. <br /> <br /> {{موضوع|اگر به‌قدر بال مگس برای امام‌حسین گریه کنی، تمام گناهانت آمرزیده‌می‌شود؛ اما گریه‌ای که از روی ولایت بلند شود، نه از روی کفر؛ اگرنه ابن‌سعد هم برای امام‌حسین گریه کرد؛ اما اهل‌جهنّم است، چون کافر به ولایت است|گریه/گریه برای امام‌حسین/ولایت/کفر/ابن‌سعد}} حالا می‌خواهم به شما عرض کنم ما باید اوّل حسین {{علیه}} را بشناسیم، بعد گریه کنیم. من این‌جا می‌خواهم به شما عرض کنم: اگر علماء، فقهاء در کتاب‌هایشان نوشتند، یا روایت و حدیث داریم که اگر به‌قدر یک بال مگس گریه کنیم، آمرزیده‌ایم، این‌چه گریه‌ای است؟ اگر گریه، ما را آمرزیده می‌کرد، ابن‌سعد روز عاشورا گریه کرد. وقتی دور امام‌حسین {{علیه}} را گرفته‌بودند، حضرت‌زینب {{علیها}} به او گفت:«یابن‌السعد! أیُقتل أبوعبدالله [و أنت تَنظُرُ إلیه]؟» آخر، ابن‌سعد با حضرت‌زینب {{علیها}} یک خویشی داشت، از مادرش درسی گرفته‌بود. مادرش وقتی‌که آقا امیرالمؤمنین {{علیه}} را در مسجد بردند و خالدبن‌ولید، شمشیر روی سر امیرالمؤمنین {{علیه}} گرفته‌بود، گفت: دست از علی {{علیه}} بردارید؛ وگرنه نفرین می‌کنم. ستون‌ها از جا حرکت کرد و علی {{علیه}} را برگرداند. زینب {{علیها}} آمد حسین {{علیه}} را برگرداند. {{دقیقه|40}} آمده [و] می‌گوید:«یابن‌السعد! أیُقتل أبوعبدالله؟!» تو ایستادی و دارند حسین {{علیه}} من را می‌کُشند؟! ابن‌سعد بنا کرد گریه‌کردن. اگر گریه، ما را بهشت می‌برد، پس چرا ابن‌سعد با گریه‌هایش جهنّمی است؟ چون گریه از روی کفر بلند می‌شود. <br /> <br /> آقاجان! قربانت بروم، عزیز من! بیا وقتی روضه می‌روی، یک‌ذرّه حواست توی آب‌گوشت نباشد، توی برنج نباشد، [توی] مرغ نباشد، سرت را زیر بینداز! تفکّر داشته‌باش! این عمرت دارد کلید می‌اندازد. تو کجایی؟! من کجا هستم؟! اگر گریه آدم را بهشت می‌برد؛ پس چرا ابن‌سعد جهنّم می‌رود؟ چون گریه از روی کفر بلند شده، ابن‌سعد به ولایت کافر است. گریه باید از روی ولایت بلند شود، اگر تو ولایتی باشی، گریه تو را بهشت می‌برد. <br /> <br /> {{موضوع|قضیّه متقی که در خواب به او امر شد به جهنم برود، داخل جهنّم پرید و تمام جهنّم خاموش شد؛ کسی‌که ولایت دارد، آتش خاموش‌کن است|درباره متقی/ولایت/آتش خاموش کردن}} من به‌دینم قسم! نمی‌خواهم محض خودم بگویم، می‌خواهم بیدار شوید! بفهمیم [و] با هم باشیم. من چند وقت پیش از این خواب دیدم که مُردم. من را صحرای‌محشر آوردند. یک‌دفعه دیدم دو مَلَک آمدند. گفتند: باید [به] جهنّم بروی. گفتم: آقاجان! امر است [که] من [به] جهنّم بروم یا [به‌خاطر] اعمالم باید جهنًم برود؟ گفت: امر است، باید بروی. من حساب کردم اگر بگوید برای اعمالت هست، گریه کنم، قدری التماس کنم، خدا را به امام‌حسین {{علیه}} قسم بدهم. دیدم گفت: امر است، باید بیایی. من را لب جهنّم بردند. رفقا! ان‌شاءالله، باطن امام زمان {{عج}}، چشم‌تان به آتش نیفتد! آتش نیست، یک‌چیزی است که اصلاً خدا می‌داند سیاهی‌اش چه هست؟ دارد موج می‌زند. تا به‌من گفتند امر خداست و باید [به] جهنّم بروی، به‌دینم قسم! یک‌دفعه جفت زدم داخل جهنّم، گفتم: «بسم‌الله الرّحمن الرّحیم» به‌دینم! تمام جهنّم خاموش شد. من وسط جهنّم ایستاده‌بودم و نگاه می‌کردم. دیدم تمام دیوارهای جهّنم یک‌قدری سیاه است؛ آتش خاموش شد. نادان! چه می‌گویی؟ اگر ولایت داشته‌باشی، جهنّم را خاموش می‌کنی. ما داریم چه‌کار می‌کنیم؟! <br /> <br /> {{موضوع|گریه سه‌جور است: گریه عقده، گریه‌ای که ائمه را بیچاره بدانی که آن کفر است و گریه‌ای که امام زمان می‌کند و آن از برای توهینی است که به این‌ها شده|گریه/گریه برای امام‌حسین}} حالا گریه سه‌جور است. این آقا که روضه آمده، یا جایی دیگر نشسته و دارد گریه می‌کند. یا از بچّه‌اش عُقده دارد، یا خانم از شوهرش، یا مثل من، عُقده‌ای دارد. یک مصیبتی برای من می‌خوانند، من گریه می‌کنم. این گریه عُقده‌ام هست. جور دیگر روضه می‌روند {{توضیح|کفر به ولایت، این‌جاست. والله! به حسین قسم! این گریه، کفر به ولایت است. من جدّاً می‌گویم}} و از برای بیچارگی این‌ها گریه می‌کنند. مادرت بیچاره است، پدرت بیچاره است. چرا تو حسین {{علیه}} را نمی‌شناسی؟ چرا در ابعادت نیست؟ چرا گریه از روی ولایت بلند نمی‌شود؟ امام‌حسین {{علیه}} را یک‌آدم مضطرّ بیچاره می‌داند. مثل همین‌که می‌گوید امام‌حسین {{علیه}} قیام کرده‌است. قدرت یزید را زیادتر می‌داند. این کفر به ولایت است. این آقا هم دارد برای بیچارگی امام‌حسین {{علیه}} گریه می‌کند. یک زینب {{علیها}} که می‌گوید: «اُسکت» و تمامِ نفَس‌ها، در اختیارش هست، آیا امام‌حسین {{علیه}} بیچاره است؟ این‌هم کفر به ولایت است. <br /> <br /> پس چه گریه‌ای هست که داخل جهنّم می‌ریزد و جهنّم را خاموش می‌کند؟ چه گریه‌ای هست که روایت داریم اگر به‌قدر یک بال مگس، چشمت گریان شود، خدا تمام گناهانت را حتّی اگر گناه انس و جنّ کرده‌باشی، می‌ریزد؟ گریه‌ای که ما برای توهین‌شدن به این‌ها بکنیم که چرا به این‌ها توهین شد؟ آخر تو از کجا این‌را می‌گویی؟ {{دقیقه|45}} ما می‌خواهیم بفهمیم. ما دیگر از امام زمان {{عج}} که بالاتر نداریم. از آقا امام زمان {{عج}} سؤال می‌شود: یابن‌رسول‌الله! شنیدیم شما گریه می‌کنید، می‌فرمایید اگر اشک چشمم تمام بشود، خون گریه می‌کنم، برای کدام مصیبت جدّتان گریه می‌کنید؟ می‌فرماید: جدّم حسین {{علیه}} هم بود، گریه می‌کرد. می‌گوید: برای عمویتان عباس گریه می‌کنید؟ می‌فرماید: عمویم عباس هم بود، گریه می‌کرد. یابن‌رسول‌الله! پس برای چه شما می‌گویید اگر اشک چشمم تمام بشود، خون گریه می‌کنم؟ می‌فرماید: از برای اسیری عمّه‌ام و توهینی که به زینب {{علیها}} شد.<br /> <br /> ببین بابا! این گریه است. از برای اسیری عمّه‌اش گریه می‌کند که چرا به زینب {{علیها}} توهین شد؟ چرا به امام‌حسین {{علیه}} توهین شد؟ نه که قدرت ندارد. این‌ها قدرةُالله هستند. خدا، تمام قدرتش را در یدِ این‌ها گذاشته‌است. مگر نیست که زَعفر آن‌جا می‌آید و می‌گوید: حسین‌جان! من اسب‌های این‌ها را همه را پایین می‌کشم؟ امام‌حسین {{علیه}} می‌فرماید: نه! دوباره می‌گوید، تکرار می‌کند. می‌فرماید: زَعفر! نَفَس‌هایی که این‌ها دارند می‌کشند، در قبضه قدرت من هست. آخر، چه می‌گویی که امام‌حسین {{علیه}} قیام کرده؟ آیا امام‌حسین {{علیه}} قیام کرده‌است؟ آیا امام‌حسین {{علیه}} قیام کرد و زورش هم به یزید نرسید و یزید هم او را کشت؟ بله، تو بمیری! برو معرفت پیدا کن! تمام ممکنات، در اختیار امام‌حسین {{علیه}} است. <br /> <br /> {{موضوع|امام زمان، دنیا را به بلوغ می‌رساند|امام زمان/تکلیف/بلوغ}} یک‌روایت داریم [که] خیلی جالب است. {{روضه|وقتی دور امام‌حسین {{علیه}} را گرفتند، تمام ملائکه آسمان ضجّه می‌کردند. نزدیک بود دیگر امر خدا را اطاعت نکنند. گفتند: خدا! فقط یک بنده روی زمین داری، این‌جوری دورش را گرفته‌اند. خدا ندا داد: ای ملائکه من! نگاه به ساق عرش من کنید! نگاه به ساق عرش کردند، دیدند جوانی با شمشیر ایستاده‌است. گفت: ای ملائکه من! به عزّت و جلال خودم قسم! به‌دست ایشان، از دشمنان حسین {{علیه}} احقاق حق می‌کنم؛ یعنی قیام، برای امام زمان {{عج}} است.|گرفتن لشکر ابن‌زیاد دور امام‌حسین را و ضجّه ملائکه}} ایشان می‌آید و تمام عالم را مسخّر می‌کند. چرا آن‌موقع می‌آید؟ دیگر دنیا گندیده شده، دیگر در دنیا شیعه به‌وجود نمی‌آید، دیگر دنیا لغو شده. حالا امام زمان {{عج}} می‌آید و دنیا را به بلوغ می‌رساند. <br /> <br /> دنیا باید به بلوغ برسد، تا حالا تکلیف بوده؛ هر کسی یک تکلیفی داشته، ائمه {{علیهم}} هم یک تکلیفی داشتند، پیغمبرها هم یک تکلیفی داشتند، ما هم یک تکلیفی داریم؛ باید از اسلام دفاع کنیم. هر کدام از ما یک تکلیف داریم. این‌ها را تکلیف می‌گویند؛ اما وقتی امام زمان {{عج}} تشریف می‌آورد، دنیا را به بلوغ می‌رساند. به بلوغ می‌رساند یعنی‌چه؟ یعنی به بلوغ ولایت، به بلوغ ولایت می‌رساند. شیخ‌جان! آقاجان! تاجرجان! کاسب‌جان! قربان‌تان بروم، شما به تکلیف رسیدید، به بلوغ نرسیدید. اگر به بلوغ برسیم، به ائمه‌طاهرین {{علیهم}} یقین می‌کنیم. شما حسابش را بکن! مردم بعد از رسول‌الله {{صلی}} هفتاد هزار نفر بودند، همه به تکلیف رسیده‌بودند، چهار یا پنج‌نفر به بلوغ رسیده‌بودند؛ آن‌ها هم‌دست از علی {{علیه}} برنداشتند: سلمان، اباذر، میثم، مقداد. ما به بلوغ نرسیدیم؛ ما به تکلیف رسیدیم. آقا امام زمان {{عج}} که تشریف می‌آورند، مردم را به بلوغ می‌رسانند. {{دقیقه|50}} پیش از آن‌زمان، دنیا گندیده شده‌است. <br /> <br /> {{موضوع|شیعه باید پیرو امیرالمؤمنین باشد؛ نه این‌که علی‌علی بگوید و با داراها بنشیند، خانه چند میلیونی داشته‌باشد و مال مردم را چنگ زند|شیعه/سخاوت}} من دوباره تکرار می‌کنم: دیگر در صُلب مردم، ولایتی به‌وجود نمی‌آید؛ یعنی شیعه به‌وجود نمی‌آید. تمام این عالَم، اوّل به‌واسطه وجود امام زمان {{عج}} است، بعد به‌واسطه شیعه است؛ یعنی دوست علی {{علیه}}، یعنی آن کسانی‌که امیرالمؤمنین {{علیه}} را به خلافت بعد از رسول‌الله {{صلی}} قبول کردند و اطاعت می‌کنند. نه این علی، علی که ما می‌گوییم. این علی، علی که ما می‌گوییم، مثل آن علی، علی هست که زمانِ شاه آن خانم پشت رادیو می‌گفت؛ علی‌جانم! علی‌جانم! می‌گفت. این‌نیست، باید اطاعت کرد. <br /> <br /> امیرالمؤمنین {{علیه}}، یک‌روز به حُنیف نوشت: تو من را رهبر خودت قرار دادی. در صورتی‌که هر کسی‌که پیرو رهبرش باشد، باید رهبرش را اطاعت کند. من کفشم این‌جوری هست، لباسم این‌جوری هست، خوراکم این‌جوری هست. تو سر سفره داراها می‌نشینی و خانه‌ات را یک خانه‌ای آن‌چنانی قرار داده‌ای. تو چه ارتباطی با من داری؟ ما اگر علی {{علیه}} می‌گوییم، باید با علی {{علیه}} ارتباط داشته‌باشیم. آخر تو چه‌طور خوابت می‌برد که یک‌خانه هشتاد میلیونی، صد میلیونی داری و آن جوان ندارد کرایه خانه‌اش را بدهد؟ او ولایت دارد، با تو هم‌دین است، با تو هم‌افق است، با تو هم‌پرواز است. او هم شیعه است. او هم، دوست علی {{علیه}} است. از کجا این‌کار را کردی؟ آن‌وقت، تو ادّعا می‌کنی که من شیعه هستم؟ خجالت بکش! شیعه باید پیرو امیرالمؤمنین {{علیه}} باشد. البتّه آن‌ها خودشان گفتند، ما نمی‌شوید؛ اما باید شبیه بشوی. <br /> <br /> روایت داریم: پنج حجّت‌ خدا، چهار حجّت خدا در ظاهر گرسنه‌اند. حضرت زهرا {{علیها}}، فدایش شوم! پا [بلند] شده، رفته و زِره امیرالمؤمنین {{علیه}} یا چادرش را خانه شمعون یهود گرو گذاشته است و سه‌چارک جو خریده، یک‌چارک آن‌را مصرف کرده. حالا آمده یک سائلی می‌رود، نمی‌خورد، [به او] می‌دهد. فردا شب همین‌جور، مسکین می‌آید، [به او] می‌دهند. پس‌فردا شب، اسیر می‌آید، [به او] می‌دهند. ما چه‌کار می‌کنیم؟ بابا! تو آن نباش؛ اما دیگر این‌قدر مال مردم را چنگ نزن! چرا این‌قدر تلفن دستت است که [قیمت] برنج چند [تومان] شده‌است؟ [قیمت] نخود چند [تومان] شده‌است؟ <br /> <br /> {{موضوع|کسی‌که خواروبار مسلمین را انبار کند تا گرانی پیش آید، هنگام مرگ به او می‌گویند: به دین یهود بمیر یا نصارا|احتکار}} من یک مطلبی به شما بگویم. روایت داریم، آیه قرآن هست، خدا مرحوم حجّت را رحمت کند! وقتی مرحوم حجّت بود، بروجردی در مقابلش تواضع می‌کرد. من در تفسیر قرآن‌شان از دو لب مبارک ایشان شنیدم. می‌فرمود: اگر خواربار مسلمین را انبار کنی، [تا] گران شود. گرانی پیش‌آمد شود و گران‌تر شود، وقتی بخواهی بمیری؛ می‌گویند: یا دین یهود را یا دین نصارا را اختیار کن! کدام‌یک از ما نصرانی نیستیم؟! کدام‌یک از ما یهودی نیستیم؟ حالا دائم علی، علی بکن! حالا پس‌فردا خانه‌ات را هم سیاه‌پوش کن و خلاصه چند نفر را هم بگو [که] یک سینه‌ای، یک زنجیری بزنند و خیال کنید ولایت هم دارید. تو چه‌کار می‌کنی؟! با چه پولی؟ تو کافر به ولایت هستی. جنست گران شده، خوشحال شدی. این آدمی که هشت‌تا بچّه، ده‌تا بچّه دارد و عیال‌وار است، دیگر نمی‌تواند یک کیلو برنج، دو کیلو برنج بگیرد. تو چه‌کار داری می‌کنی؟! تو یا یهودی، یا نصرانی هستی. هر روز که می‌شود، خوشحال می‌شوی که اجناس من گران شده‌است. خب، بابا! این قیمت که خریدی، یک‌چیز جزئی رویش بگذار [و به مردم] بده! اگر ما می‌گوییم علی {{علیه}}، {{دقیقه|55}} باید پیرو باشیم، اطاعت کنیم. ما داریم چه می‌گوییم؟! <br /> <br /> {{موضوع|امیرالمؤمنین می‌توانست با اعجاز به کسانی‌که بیت‌المال‌شان قطع شده‌بود [مثل سلمان، اباذر و مقداد] چیز بدهد؛ اما این‌ها باید امتحان می‌شدند تا به درجه ولایت برسند؛ قضایای فضّه|مقداد/فضّه}} مقداد، [در] هوای گرم پیش امیرالمؤمنین {{علیه}} آمده، می‌فرماید: مقدادجان! کجا بودی؟ می‌گوید: یا علی! خودت می‌دانی. می‌فرماید: خودت بگو! می‌گوید: دو روز است [که] بچّه‌های من چیزی گیرشان نیامده‌است. <br /> <br /> رفقای‌عزیز! قدر خودتان را بدانید! قدردانی کنید! حالا یکی نجّار است، یکی بقّال است، یکی در بانک هست، یکی کاسب هست، بیرون می‌روید و خودتان یک تلاشی می‌کنید. آن‌زمان فقط بیت‌المال بوده، جمعیت خیلی زیاد نبوده، همه مردم در اختیار بیت‌المال بودند. اگر بیت‌المال را به این‌ها نمی‌دانند، باید این‌ها بروند از گرسنگی بمیرند. تمام ابعاد، روی خلیفه آن‌زمان بوده. خدا عمر و ابابکر را لعنت کند! حالا که عمر، خلافت را گرفت، بیت‌المال این چند نفر را را قطع کرد. {{توضیح|می‌خواستم این جمله را بدانید.}} اصلاً چیزی نبوده‌است، امیرالمؤمنین {{علیه}} هم صلاح نمی‌دانسته با اعجاز به این‌ها بدهد؛ چون‌که باید این‌ها امتحان بدهند و به درجه ولایت برسند؛ اگرنه فضّه، کنیز امیرالمؤمنین {{علیه}} همه خاک‌های بیابان را طلا می‌کرد. به این عنوان که وقتی فضّه [به] خانه حضرت زهرا {{علیها}} آمد، دید یک پوست افتاده است و وضعش قدری به‌قول ما ناجور است. یک‌قدری ریگ می‌ریختند آن بالای اتاق که خنک بشود. رفت یک دست [به ریگ‌ها] کشید و همه این‌ها را جواهر کرد. امیرالمؤمنین {{علیه}} آمد. دید همه این ریگ‌ها می‌درخشد و جواهر است. گفت: زهراجان! چه‌کسی این‌ها را این‌جوری کرد؟ گفت: علی‌جان! دیدم فضّه دارد دست می‌مالد. حالا تازه فضّه [به] خانه امیرالمؤمنین {{علیه}} آمده‌است. بابا! فضّه، یک زن بیچاره‌ای نبوده، یک زن با کمالی بوده. دست به ریگ می‌گذاشته، جواهر می‌شده. فضّه، در ظاهر کنیز بود. به فضّه دستور داد: آب بیاور! آب را روی دست امیرالمؤمنین {{علیه}} ریخت. از هر انگشت علی {{علیه}} یک رقم جواهر به زمین ریخت. گفت: فضّه! تا وقتی‌که [در] خانه ما هستی، به کار ما کاری نداشته‌باش! گفت: [این‌ها را] برگردان! فضّه نمی‌توانست برگرداند. {{توضیح|آخر، این‌ها که علم کیمیا دارند، برگرداندنش را نمی‌دانند. امام یا خدا همیشه یک‌چیزی پیش خودش گذاشته‌است.}} حضرت یک نگاهی کرد، همه ریگ شدند. <br /> <br /> می‌خواهم به شما عرض کنم، آقا امام‌حسن {{علیه}}، امام‌حسین {{علیه}}، همه این‌ها نان‌شان را داده‌بودند. بابا! نمی‌گویم نان‌تان را بدهید! تو ائمه {{علیهم}} نمی‌شوی، نان مردم را نَبُر. ای مرد مسلمان روضه‌خوان که پس‌فردا خانه‌ات را سیاه می‌کنی! با چه پولی داری روضه می‌خوانی؟ رشوه گرفتی؟ غِش در معامله کردی؟ معامله ربوی کردی؟ خون مردم را مکیدی؟ به چه‌چیزی روضه می‌خوانی؟ مگر امام‌حسین {{علیه}} رشوه‌خوار است؟ <br /> <br /> {{موضوع|قضیّه حاج‌سلطان که روضه‌خوان دربار بود، ریاستش را به‌هم زد و در خانه‌ها می‌رفت روضه‌خوانی می‌کرد؛ کاری کنید که حضرت زهرا به مجلس‌تان بیاید|حاج‌سلطان/حضرت زهرا}} ما داریم چه می‌گوییم؟! {{روضه|خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! گفت: یک‌نفر به‌نام حاج‌سلطان بود. این روضه‌خوان دربار بود. {{توضیح|آخر، درباری‌ها، همیشه یک روضه‌خوان شاخص داشتند. مثلاً در زمان محمًدرضا شاه، یا راشد یا فلسفی بود. هر کدام‌شان [روضه‌خوان] داشتند. حالا نمی‌خواهم توضیح بدهم.}} این حاج‌سلطان، یک اسب خیلی خوب داشت. داشت می‌رفت. دید زنی جلویش را گرفت [و] گفت: آقا! بیا یک‌روضه برای من بخوان! او داشت دربار می‌رفت. گفت: برمی‌گردم. این بنده‌خدا، ایستاد، دید نیامد. حاج‌سلطان گفت: حالا یک‌حرفی زده، از دربار به خانه‌اش رفت و خوابید. خواب دید حضرت زهرا {{علیها}} می‌گوید: حاج‌سلطان! چرا آن‌جا نمی‌آیی؟ آن‌زن، منتظر است. گفت: در فکرش بودم که این خواب را دیدم. تا دوباره خوابید، حضرت فرمود: حاج‌سلطان! من آن‌جا هستم، {{دقیقه|60}} بیا! گفت: پا [بلند] شد رفت، دید چهار تا خشت گذاشته، یک‌چیز سیاه هم رویش کشیده، سرش را روی آن گذاشته‌است.|حاج‌سلطان}} باباجان! حضرت زهرا {{علیها}}، خانه آن‌زن می‌رود. تو آن‌زن بشو! والله! تو نر هستی، مرد نیستی. اگر مرد باشی، جنایت نمی‌کنی که روضه‌خوانی کنی. تو خون چه‌کسی را این‌قدر مکیدی که داری چلو کباب می‌دهی؟ <br /> <br /> والله! راست می‌گویم. نمی‌خواهم اسم بیاورم که بگویید غیبت کردی. یک‌نفر هست، یک برادر دارد. برادرش مجرّد بود. چند دفعه مادرش پیش او رفت. گفت: پسرجان! برادرت زن می‌خواهد. برای او زن نگرفت. او مجبور شد، رفت یک‌کار زشتی با یک‌نفر کرد. هر دو نفر را کشتند. آن‌وقت شنیدم امسال، روضه‌خوانی کرده و چهارصد هزار تومان خرج کرده‌است. هر شب، یک تیمی را دعوت می‌کرد. یک‌شب، سپاه پاسداران، یک‌شب شهربانی، یک‌شب علماء. آقا! این‌شخص، چهارصد هزار تومان، خرج کرد. آن‌وقت برادرش از سر بیچارگی رفت و همچنین کاری کرد. بیچاره، زن می‌خواست. این‌چه روضه‌ای هست که تو می‌خوانی؟ تو داری تهمت به ولایت می‌زنی. <br /> <br /> {{روضه|خلاصه، حاج‌سلطان آن‌جا رفت. گریه می‌کرد و می‌گفت: زهراجان! تو این‌جایی؟ بابا! یک‌کاری بکن فاطمه‌زهرا {{علیها}} مجلست بیاید. چه‌کار می‌کنی؟ می‌گفت: حاج‌سلطان از آن‌موقع دربار نرفت، توی همین خانه‌ها می‌رفت و روضه می‌خواند.|حاج‌سلطان}} من قربان همچنین منبری بروم! من فدای همچنین منبری بشوم که ریاستش را به‌هم زد و رفت در خانه‌ها روضه می‌خواند. <br /> <br /> {{موضوع|بیشتر منبری‌ها و روضه‌خوان‌ها از غنیمت جمع‌کن‌های کربلا هستند|روضه‌خوان/منبری/مدّاح/غنیمت‌جمع‌کن}} آقاجان من! قربانت بروم، تو شهوت‌پرستی. من نمی‌خواهم یک حرف‌هایی بزنم. والله! بالله! بیشتر این منبری‌ها، بیشتر این روضه‌خوان‌ها از غنیمت‌جمع‌کن‌های کربلا هستند. منبری پیش من آمده، من دیدم دارد می‌رقصد. به‌من می‌گوید: حاج‌حسین! فلان‌جا دو تومان، فلان‌جا سه تومان، برای خودش یک دهه‌محرّم شصت‌هزار تومان درست کرد. داشت می‌رقصید. این نوحه‌خوان‌ها، روضه‌خوان‌ها، وقتی محرّم می‌آید، خوشحال هستند. آن‌وقت اشک این‌شخص، آن اشک است؟ او غنیمت‌جمع‌کن است. باباجان! اگر راست می‌گویی، برو خانه یک بیچاره روضه بخوان! آقایی که مدّاح امام‌حسینی! اگر راست می‌گویی، برو یک‌روضه برای زن بیچاره‌ای که چیزی ندارد بخوان! برو چهار تا شعر بخوان! تو داری چه می‌گویی؟ <br /> <br /> [[رده: نوارها]] <br /> {{یا علی}}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B4%D8%B1%D8%B7_%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D9%86%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AE%D8%A7%D9%84%D9%82%DB%8C%D9%86_%D8%B4%D8%AF%D9%86%D8%9B_%D8%A7%D8%B7%D8%A7%D8%B9%D8%AA_%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%D8%AA_%D9%88_%D8%A8%DB%8C%D8%B2%D8%A7%D8%B1%DB%8C_%D8%A7%D8%B2_%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7&diff=2505 2026-07-27T01:55:12Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}} <br /> <br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10111}}<br /> <br /> وقتی خدای تبارک و تعالی بشر را خلق کرد، به خودش گفت: {{آیه|فتبارک الله أحسن‌الخالقین|سوره=23|آیه=14}}؛ یعنی خدای تبارک و تعالی به خودش احسن گفت. جای دیگری داریم که خداوند می‌فرماید: من اشرف‌مخلوقات خلق کردم. ما باید اندیشه داشته‌باشیم، آیا ما اشرف‌مخلوقات هستیم؟ خدای تبارک و تعالی که می‌فرماید: {{آیه|فتبارک الله أحسن‌الخالقین|سوره=23|آیه=14}}، احسنت به‌من! آیا ما اشرف‌مخلوقات هستیم؟ دل‌مان به این خوش باشد که ما اشرف‌مخلوقاتیم، یک‌وقت سر از خاک در قیامت برداریم و ببینیم ما اشرف‌مخلوقات نبودیم و خدا درست می‌گوید که من اشرف‌مخلوقات را خلق کردم. <br /> <br /> {{موضوع|دنیا اَلست کبیره است؛ یعنی خدا تو را مخیّر کرده که او را اطاعت کنی و در مقابل، خدا خدایی‌اش را به تو بدهد|الست/الست کبیره/تقدیر/مخیر بودن/اطاعت}} من عقیده‌ام این است که خدای تبارک و تعالی ما را در دنیا آورده که خدایی‌اش را به ما بدهد. ثابت می‌کنم که ما دو اَلست داریم. آن‌روز، آن اَلست، یک اَلست بوده، این‌جا اَلست کبیره است؛ یعنی آن‌جا خدای تبارک و تعالی ما را خلق کرده و تقدیر ما را معلوم‌کرده؛ اما تقدیر، کم و زیاد می‌شود. تقدیر، درست‌است. علمای‌اعلام، مروّج احکام بحثی راجع‌به این حرف‌ها دارند. بعضی‌ها می‌گویند: ما هر چه بودیم هستیم؛ اما اگر هر چه بودیم هستیم، معنا ندارد که خدا ما را در این دنیا بیاورد. این‌جا، اَلست کبیره است. اَلست کبیره به این معنا که خدا تو را مخیّر کرده‌است. اگر '''اطاعت''' او را کنی، خدای تبارک و تعالی خدایی‌اش را به تو می‌دهد. <br /> <br /> {{موضوع|انبیاء به‌غیر پیغمبر آخرالزمان کارکُن یک شیعه امیرالمؤمنین هستند|انبیاء/شیعه}} روایت داریم [که] می‌فرماید: انبیاء، کارکُن یک شیعه امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌شوند، یک بنده‌خدا می‌شوند؛ اما اشتباه نکنیم: به‌غیر از پیغمبر آخرالزمان {{صلی}}. ایشان هم نبیّ است، هم ولیّ است. تمام انبیاء باید به '''اطاعت''' ولیّ باشند؛ اما پیغمبر آخرالزمان {{صلی}} خودش ولیّ است؛ هم ولیّ است، هم نبیّ است. انبیاء می‌آیند برای یک شیعه علی {{علیه}} کرنش می‌کنند. <br /> <br /> {{موضوع|پاسخ متقی به کسی‌که گفته‌بود: چرا امیرالمؤمنین می‌فرماید: «أنا الخالق»، در حالی‌که خدا خالق است؟؛ ثقلین به یک علی‌دیدن، رستگار می‌شوند؛ اما نگاه از روی اطاعت؛ وگرنه آن دو نفر هم پیغمبر را می‌دیدند، چرا جِبت و طاغوت شدند؟|امیرالمؤمنین/ولایت/بلوغ/امام‌جماعت/رستگاری/نگاه/دیدن/اطاعت}} یکی از اهل‌علم، خدمت یکی از مراجع بود، یک‌بحثی داشت. آن‌جا یک کتابی آورده‌بود. می‌گفت: خدا خالق است؛ اما امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌فرماید: «أنا الخالق» این فرمایش با این‌که خدای تبارک و تعالی خالق است، چه مناسبتی دارد؟ آن‌مرد مُلّای مجتهد دانا هر جوری به این‌شخص می‌گفت، او قانع نمی‌شد. <br /> <br /> من به آن‌مرد عالم گفتم؛ ایشان را به‌من حواله کن! {{توضیح|«من» که می‌گویم تا نگویم، حرف معلوم نمی‌شود؛ وگرنه من نیستم. «من» را باید سینه دیوار زد. می‌خواهم یک‌جوری بگویم که خودمان حالی‌مان شود؛ اگر نه «من» را باید سینه دیوار زد، فقط باید خدا بگوییم}} گفتم: چه می‌گویی؟ گفت: خدا خالق است؛ اما امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌فرماید: «أنا الخالق» گفتم: آخر، ولایت یک‌چیزی است که خدا به‌قدر مغز هر کسی ولایت را داده. است. ما هنوز به بلوغ نرسیدیم، ما به تکلیف [بلوغ] نرسیدیم که ولایت‌مان، ولایت کامل باشد. ما یک ولایت ناقصی داریم. ایشان خیلی ناراحت شد. من به او گفتم: فلانی! شما قبول‌کن! گفت: نه! گفتم: من الآن یک‌روایت برای تو می‌گویم که بدانی ما هنوز در ولایت ناقصیم. <br /> <br /> بنده به ایشان گفتم: {{توضیح|آن آقایی که آن‌جا بودند صاحب کتاب بودند}} {{دقیقه|5}} فلانی! این روایت درست است که شخصی خدمت پیغمبر اکرم {{صلی}} آمد و به تکبیرة‌الإحرام [نماز] نرسید و تا هفتاد شتر داد که به ثوابش برسد، پیغمبر {{صلی}} فرمود: نرسید؟ {{توضیح|اما این‌را به شما بگویم: امام‌جماعت باید پیغمبر {{صلی}} باشد، نه هر کسی؛ چون‌که امام‌جماعت باید هشت‌شرط داشته‌باشد، من اگر بخواهم شرط‌هایش را بگویم، یک‌قدری [بحث] طولانی می‌شود. شرط اوّلش این است که امام‌جماعت باید شیعه باشد}} <br /> <br /> بنده به ایشان گفتم: درست شد؟ گفتم: یک‌نفر به چهار رکعت نرسید، وقتی خدمت پیغمبر {{صلی}} آمد، عرض کردند: ایشان به چهار رکعت نرسیده‌است. پیغمبر {{صلی}} فرمود: کجا بودی؟ گفت: من در نخلستان‌ها رفتم [که] امیرالمؤمنین، علی {{علیه}} را ببینم. پیغمبر به جمعیت رُو کرد و فرمود: ثوابی را که این‌شخص کرده، اگر به ثقلین قسمت کنند، ثقلین رستگار می‌شوند. من به آن آقای اهل‌علم رُو کردم و گفتم: آیا تو عقل ولایت داری؟ پیغمبر {{صلی}} چه می‌گوید؟ حسابش چیست؟ مگر ما درک ولایت داریم؟ ثقلین، به یک علی {{علیه}} دیدن رستگار می‌شوند. البتّه ما باید بفهمیم که این‌چه دیدنی است؟ خب، خدا اوّلی و دومی را لعنت کند! {{توضیح|من جدّاً به این‌ها لعنت می‌کنم.}} این‌ها هم می‌دیدند. آیا این ثواب را می‌برند؟ نه، چون عقیده ندارند. این‌ها '''اطاعت''' نمی‌کنند. <br /> <br /> اصل دین، '''اطاعت''' است. اگر ما '''اطاعت''' کنیم، به جایی می‌رسیم. {{توضیح|من خواهشمندم، تو را به‌حق علی قسم! قدری تفکّر داشته‌باشید. اگر می‌خواهید این مطلب را بخوانید، بخوانید. والله! من مقصد ندارم. من یک‌روز می‌میرم و این حرف‌ها کم گیر شما می‌آید. تفکّر داشته‌باشید. یک‌قدری در این حرف‌ها خُرد شوید.}} این‌ها هم امیرالمؤمنین علی {{علیه}} را می‌دیدند. پس چرا جِبت و طاغوت شدند؟ چون '''اطاعت''' نمی‌کردند. <br /> <br /> پیغمبر {{صلی}} می‌فرماید: به یک نگاهِ علی {{علیه}}، این‌قدر به این آدم اجر دادند، ثواب دادند که تمام ثقلین رستگار می‌شود. ما می‌خواهیم بفهمیم [که] این نگاه، چه نگاهی است؟ این نگاه، '''اطاعت''' است، نه دیدن. {{درباره متقی|من خواهش می‌کنم یک‌قدری تفکّر داشته‌باشید، ببینید من چه می‌گویم؟ والله! من حرف خودم نیست. به امام زمان قسم! از امام زمان {{عج}} خواهش کردم، یک‌چیزی به‌من القاء کند [که] من بگویم. من که سوادی ندارم. من یک آدمی هستم [که] یک گوشه‌ای افتادم؛ اما دلم می‌خواهد شما رشد کنید.}} اگر پیغمبر {{صلی}} این‌طور می‌گوید، درست می‌گوید. <br /> <br /> بعد، من به این آقای روحانی گفتم: شما عقل ولایت داری؟ به آن‌آقا که کتاب می‌نوشت، گفتم: درست‌است؟ گفت: این کتابش است، این روایتش است؛ پس تأیید شد. <br /> <br /> پس ما باید یک‌قدری اندیشه داشته‌باشیم. ما باید '''اطاعت''' کنیم. اگر '''اطاعت''' کنیم، به جایی می‌رسیم. این‌قدر دست و پا این‌طرف و آن‌طرف نزنید! مگر شما به دین‌تان شک دارید که دائم پیش این [شخص] و آن [شخص] می‌روید؟! شما را گیج می‌کنند. <br /> <br /> {{موضوع|اویس با این‌که پیغمبر را ندیده‌بود؛ اما به پیغمبر ایمان داشت و مطیع بود؛ حالا پیغمبر درباره او می‌گوید: اویس برادر من است و بوی بهشت می‌دهد|اویس قرنی/مطیع بودن/اطاعت}} اویس‌قرن، شاید پیغمبر {{صلی}} را هم ندید؛ اما به پیغمبر {{صلی}} ایمان داشت. بیایید ما هم اویس بشویم! چرا این‌قدر این‌طرف و آن‌طرف می‌زنید؟! آخر، تو که حرف ولایت از این آقا سؤال می‌کنی، او اصلاً نمی‌داند [که] ولایت چیست؟ این آقا، ولایتش دنیاست. حضرت‌عباسی! قدری فکر کنید! این‌شخص، هنوز پابند یک‌قدری آجر و آهن و رنگ و سیمان است که روی‌هم بگذارد و داخلش برود. این پابند آن‌است، این به ولایت مربوط نیست. پدر و مادرش گفته که دوازده‌امام {{علیهم}} داریم، او هم می‌گوید: داریم. صد و بیست و چهار هزار پیغمبر داریم، او هم می‌گوید: داریم. این ولایت، القائی نیست. این آقا اهل‌دنیاست. شما هم یا این‌جا می‌زنی یا این‌جا. {{دقیقه|10}}<br /> <br /> حالا من شما را به اویس‌قرن راهنمایی می‌کنم: مگر این روایت درست نیست؟! صحیح است. به پیغمبر قسم! صحیح است. پیغمبر {{صلی}} می‌فرماید: اویس، بوی بهشت می‌دهد. یک‌جا می‌گوید: من برادر امیرالمؤمنین {{علیه}} هستم، یک‌جا می‌گوید: اویس، برادر من است. پیغمبر {{صلی}} به اویس خطاب برادری می‌کند. <br /> <br /> اویس، یک‌نفر شترچران است. {{توضیح|اتّفاقاً روایت داریم؛ این کچنه {{ارجاع|چوپانی که گله گوسفند یا شتر که متعلّق به دیگران است را می‌چراند}} می‌چراند؛ یعنی شترهایی به او می‌دادند و او تا شام آن‌ها را می‌چراند، بعد این‌ها می‌آمدند شترهایشان را می‌بردند.}} اویس یک‌آدم دارایی نبوده که مثلاً هزار شتر داشته‌باشد؛ اما رفتند دیدند [که] تمام شترها در بیابان پخش شدند. این‌ها فکر کردند بیابانی که این‌قدر شیر دارد، چه می‌شود؟ غروب شد، دیدند شیرها آمدند [و] تمام شترها را جمع کردند و دور آن‌ها خوابیدند. اویس هم دارد نماز می‌خواند. دارم به شما می‌گویم: این‌طرف و آن‌طرف‌زدن صحیح نیست. معلوم می‌شود که ولایت هنوز پیش شما لنگر نینداخته است [که] دائم پیش این و آن می‌روید. <br /> <br /> خب، حالا می‌گویم این‌طرف و آن‌طرف نرو! شما می‌گویی پس ما کجا برویم؟ من راه را نشان‌تان می‌دهم. شما بیایید درِ خانه امام زمان {{عج}} تا یک‌نگاه به شما بکند. خدا حاج‌شیخ‌عباس تهرانی را رحمت کند! می‌گفت: بعضی وقت‌ها حاج‌شیخ‌محمدتقی خوانساری (خدا رحمتش کند!) می‌گفت: ای امام زمان! آقاجان! تو اختیاردار خدا هستی. به سگ بگویی آدم شو! می‌شود، به آدم بگویی سگ شود، می‌شود؛ بگو تقی آدم شود. ایشان هم آدم بود [و] هم آدم شد. چرا این‌قدر این‌طرف و آن‌طرف می‌زنید؟ <br /> <br /> پیغمبر {{صلی}} می‌فرماید: اویس‌قرن، بوی بهشت می‌دهد. حالا اویس چیست؟ '''مطیع''' است. <br /> <br /> {{موضوع|اویس، ولایت را ندیده؛ اما در اَلست کبیر یعنی دنیا، امیرالمؤمنین را می‌شناسد|اویس قرنی}} روایتی داریم که یک‌قدری زیباست. ببینید '''مطیع''' نبودن، آدم را بدبخت می‌کند. خدا عمر و ابابکر و پیروان‌شان را لعنت کند! خدا ان‌شاءالله! باطن خود پیغمبر {{صلی}}، اگر ذرّه‌ای محبّت این‌ها در تمام گلوله‌های [گلبول‌های] خون ما هست، بیرون ببرد. پیغمبر {{صلی}} فرمود: دعای اویس مستجاب است. این‌ها بعد از پیغمبر اکرم {{صلی}}، بلند شدند و امیرالمؤمنین {{علیه}} را برداشتند و گفتند به دیدن اویس برویم. امیرالمؤمنین {{علیه}} چه‌کار کند؟ نمی‌تواند [به آن‌ها] بگوید [من] نمی‌آیم. می‌گویند: او با اویس هم خوب نیست. پیغمبر {{صلی}} با اویس خوب بوده؛ اما علی {{علیه}} با او خوب نیست. دید مورد تهمت می‌شود، گفت: برویم. <br /> <br /> وقتی آن‌جا رفتند، عمر پیش‌دستی کرد. گفت: اویس سرت سلامت؛ اما بشارت. سرت سلامت، پیغمبر {{صلی}} از دنیا رفت. بشارت، این‌که پیغمبر {{صلی}} فرمود: تو اهل‌بهشت هستی و دعایت مستجاب است، نفرینت هم گیراست. یک دعایی به ما دو تا؛ یعنی به ابابکر و خودش بکن! اویس گفت: من سؤالی از شما می‌کنم: در جنگ اُحد کدام دندان‌های پیغمبر {{صلی}} شکست؟ نتوانستند بگویند. ایشان جواب داد [و] گفت: چند سال پیش پیغمبرید؟ گفتند: شانزده، هفده‌سال. به این‌ها گفت: پیغمبر {{صلی}} چه‌کسی را جای خودش گذاشت؟ گفتند: اَشجع اُمّت، ابابکر را. بعد گفت: خدا شما دو تا را لعنت کند! خدا شما را دو تا را از رحمتش دور کند! یک نگاهی به امیرالمؤمنین {{علیه}} کرد و گفت: «سیماه رسول‌الله» تمام سیمای رسول‌الله {{صلی}} به این جوان جمع است. ببینید چطور ولایت قلب، او را باز کرده‌است؟ کسی‌که در اَلست، امیرالمؤمنین {{علیه}} را ندیده، در این اَلست کبیره، امیرالمؤمنین {{علیه}} را می‌شناسد. <br /> <br /> آقاجان! بیایید یک‌قدری تفکّر به‌هم بزنیم. آخر، تو قدری محبّتت توی دنیاست. یک‌قدری این‌طور است، یک‌قدری این‌طور است. آخر، شما لنگر نینداختید. خدا در قرآن‌مجید می‌فرماید: اگر بخواهید هدایت شوید، من شما را هدایت می‌کنم. <br /> <br /> {{موضوع|اطاعت امر، شرط اشرف‌مخلوقات بودن است|اشرف‌مخلوقات/مطیع‌بودن/اطاعت}} حالا بنا شد که بفهمیم چه‌کار کنیم که اشرف‌مخلوقات شویم؟ چطور ائمه‌طاهرین {{علیهم}} اشرف‌مخلوقات هستند؟ این‌ها چه‌کار کردند؟ این‌ها، '''مطیع''' خدا بودند و امر خدا را '''اطاعت''' کردند. {{دقیقه|15}} خدا قوم و خویشی با کسی ندارد. خدا به پیغمبر {{صلی}} گفت: یا محمّد! اگر از خودت حرف بزنی، رگ دلت را قطع می‌کنم. <br /> <br /> {{موضوع|خدا دنیا را خلق کرده تا در آن به تکامل برسیم؛ اما دنیا بی‌وفاست، اگر وفا داشت به ائمه‌طاهرین وفا می‌کرد، ما نباید تمام کارمان روی دنیا باشد|دنیا}} چرا این‌قدر ما دهان‌مان باز است؟ هر چه از دهان‌مان بیاید، می‌گوییم؟ چرا تهمت می‌زنیم؟ چرا شرافت و دین و همه‌چیز را گذاشتیم و همه حرف‌هایمان و کارهایمان دنیا شده‌است؟ آخر، اگر این دنیا خوب بود، به پیغمبر {{صلی}} وفا می‌کرد، به امیرالمؤمنین {{علیه}} وفا می‌کرد، به حضرت زهرا {{علیها}} وفا می‌کرد. <br /> <br /> دنیا اصلاً بی‌وفا است. البتّه این‌که می‌گویم دنیا، دنیا خوب است، اگر دنیا خوب نبود، خدا آن‌را خلق نمی‌کرد. ما را در دنیا آورده که تکامل به‌هم بزنیم. من نمی‌گویم که شما اصلاً خانه نداشته‌باش! فرش نداشته‌باش! دکّان نداشته‌باش! چیز نداشته‌باش! همه این‌ها به جایش؛ اما تا می‌گوید حرام است و قُرق است، جلو نرو؛ یعنی بفهم [که] خدای تبارک و تعالی تقدیر تو را این‌طور قرار داده‌است. به تقدیر خدا راضی باش؛ هم دنیا [و] هم آخرت داری. <br /> <br /> {{موضوع|شخصیّت و معنویّت به اطاعت و ولایت است، نه به طلا و دارایی؛ قضیّه آن یهودی که حضرت زهرا را به عروسی دخترش دعوت کرد، تا حضرت را خجالت دهد|معنویت/حضرت زهرا/اطاعت/ولایت/تکامل}} چرا ما این‌طور هستیم؟ چرا ما یک‌قدری اندیشه نداریم؟ شما به‌توسط یک مشتی آهن و سیمان؛ یا خانم به‌واسطه یک مشتی طلا و چادر زیبایش خیال می‌کند که یک معنویّتی به‌هم می‌زند. معنویّت به این [چیزها] که نیست. تو خودت چیزی نیستی! می‌خواهی به‌واسطه یک چادر و یک طلا معنویّت به‌هم بزنی؟ <br /> <br /> بگذارید من ثابت کنم که بدانید این‌چیزها معنویّت نیست. معنویّت را حضرت زهرا {{علیها}} داشت. در زمان پیغمبر {{صلی}} اشخاصی در مدینه بودند که یهودی بودند. این‌ها به خواستگاری حضرت زهرا {{علیها}} آمدند. گفتند: ما چند هزار شتر می‌دهیم، چقدر طلا می‌دهیم. حضرت فرمود: اختیار زهرا {{علیها}} با خداست، با من نیست. این‌ها قدری ناراحت شدند. <br /> <br /> یکی از یهودی‌ها یک‌دختری داشت. این دختر را می‌خواست شوهر بدهد. خدا می‌داند این چقدر طلا داشت. تختی از طلا درست کرد. همه لباس‌هایش زَرباف بود. {{توضیح|یهودی‌ها از اوّل هم پول‌دار بودند. خدا دنیا را نمی‌خواهد، به این‌ها داده‌است. این‌ها را هم نمی‌خواهد. ما نباید حواس‌مان این‌طرف و آن‌طرف برود.}} بعد آمدند حضرت زهرا {{علیها}} را دعوت کردند. حالا حضرت زهرا {{علیها}} یک چادر پینه‌ای دارد، یک کفش پینه‌ای دارد. فوراً جبرئیل نازل‌شد: یا محمّد! به حضرت زهرا {{علیها}} بگو: دعوت این‌ها را بپذیرد! حضرت پذیرفت. فوراً جبرئیل نازل‌شد و لباس برای حضرت زهرا {{علیها}} آورد. همین‌که حضرت وارد خانه شد، فرمود: «بسم‌الله الرّحمن الرّحیم.» عروس با تمام این طلا و زیورش از تخت به زمین افتاد و مُرد. نه این‌که حضرت [را] می‌خواستند ایشان را خجالت بدهند. ببینید شخصیّت چیست و عقوبت چیست؟ روی دست و پای حضرت زهرا {{علیها}} افتادند که زهراجان! همه‌اش عزا شد. بعد جبرئیل نازل‌شد و گفت: یا زهرا! همین‌که بخواهی این‌شخص زنده‌شود، زنده‌می‌شود. حضرت اشاره‌ای کرد و فوراً زنده شد. صدها یهودی آن‌جا مسلمان شدند. ببینید حضرت زهرا {{علیها}} با چه‌چیزی آن‌جا رفته‌است؟ با ولایت رفته، با یک دنیا معنویّت رفته. تمام این‌ها را جاذبه قرار داد. <br /> <br /> چرا این‌قدر شوهرت را اذیّت می‌کنی که این بنده‌خدا، یا دارد یا ندارد، به زحمت بیفتد که یک‌چیزی برای تو بگیرد؟ شخصیّت داشته‌باش! من دو مرتبه تکرار می‌کنم: شخصیّت به یک‌خانه بزرگ و دارایی نیست، شخصیّت این است که شما ولایت داشته‌باشید. شخصیّت به این است که '''مطیع''' باشی. تکامل این‌است. <br /> <br /> {{موضوع|تکامل واقعی به تقواست؛ تقوا یعنی مطیع و پیرو ولایت بودن؛ قضیه فخر فروشی عمر و ابابکر به سلمان به‌خاطر پدران‌شان|تکامل/سلمان/تقوا/مطیع بودن}} ما همه‌اش در تکامل خارجی‌ها می‌رویم. اصلاً تکامل خارجی‌ها به‌غیر [از] تکامل ماست. این‌ها اگر کشتی درست کنند، رادیو درست کنند، تلویزیون درست کنند، ماشینِ این‌جوری درست کنند، به هم‌دیگر می‌نازند که ایشان، این‌جور است، ایشان این‌جور؛ این مال بی‌دین‌هاست؛ {{دقیقه|20}} اما خدا چه می‌گوید؟ من یک جمله دیگر بگویم که شما بدانید این‌ها (عمَر و ابابکر) چقدر خبیث‌اند! خبیث همه‌اش نیش می‌زند. بیشتر ما هم این‌جور هستیم. ما یک خباثت درون‌مان است. <br /> <br /> خدای تبارک و تعالی به سلمان، سلام رساند. یک سلمانی که ایرانی است، بچّه اطراف شیراز است، ببینید به کجا رسید؟ پیغمبر {{صلی}} می‌فرماید: «سلمان منّا أهل‌البیت» عدّه‌ای بودند از جمله عمر و ابابکر که بُخل‌شان آمد. در مسجد نشسته‌بودند. گفتند: چه کنیم که سلمان را خجالت بدهیم؟ گفتند: سلمان، پدرش ایرانی است، چیزی هم نداشته‌است. در زمان قدیم پدرش مشرک بوده، بیاییم خجالتش بدهیم. بنا کردند از پدرهایشان گفتند. عمر گفت: پدر من، خَطّاب بوده، خَطّاب به معنی شتردار مکّه بوده، دیگری گفت: پدر من اَبوقُحافه، کلیددار خانه‌خدا بوده. از این حرف‌ها [گفتند]. یک‌دفعه به سلمان گفتند: تو هم پدرت را معرّفی کن! گفت: من در سابق مشرک بودم و به‌دست پیغمبر {{صلی}} مسلمان شدم، الآن اوّل موحّد هستم. فوراً جبرئیل نازل‌شد: یا محمّد! این‌ها چه می‌گویند که دارند پدرهایشان را به رُخ سلمان یا به رُخ دیگری می‌کشند؟ {{آیه|إنّ أکرمکم عندالله أتقاکم|سوره=49|آیه=13}} هر [کسی] که تقوایش بیشتر است، در نزد من عزیزتر است. همیشه این‌ها توسری‌خور بودند. همیشه این‌ها کِنِف بودند؛ اما این‌قدر پُررُو بودند که خودشان را از دست نمی‌دادند. فوراً این آیه نازل‌شد. پیامبر {{صلی}} فرمود: چه می‌گفتید؟ سلمان گفت: یا رسول‌الله! این‌ها دور من آمدند و گفتند: بیایید از پدران‌مان بگوییم. حالا تو چه می‌خواهی بگویی که من خانه‌ام این‌جور است، من طلایم این‌جور است، سرمایه‌ام این‌جور است؟ آیا دین‌داری؟ آیا ولایت داری؟ آیا دستِ دهنده داری؟ آیا '''مطیع''' هستی. آیا خدا را '''اطاعت''' می‌کنی؟ این حرف‌ها چیست که شما می‌زنید؟ <br /> <br /> من از دوستی که ادّعای دوستی امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌کند، ادّعای دوستی حضرت زهرا {{علیها}} می‌کند انتظار ندارم در این رویّه باشد. این رویّه خیلی خطرناک است. {{آیه|إنّ أکرمکم عندالله أتقاکم|سوره=49|آیه=13}} تقوا باید داشته‌باشی! تقوا چیست؟ ولایت. باید پیرو باشیم. اگر پیرو باشی، تو به جایی می‌رسی. <br /> <br /> {{موضوع|اصحاب امام‌حسین با اطاعت به جایی رسیدند که امام زمان درباره‌شان می‌فرماید: پدر و مادرم به قربان‌تان؛ قضایای زهیر|اصحاب امام‌حسین/مطیع بودن/امام زمان/سنخه‌بودن/محبّت دنیا/امام‌حسین/زهیر}}شما حسابش [را] بکن! این اصحاب امام‌حسین {{علیه}} چطور پیرو بودند؟ به کجا رسیدند؟ '''مطیع''' امام خودشان بودند. حالا اگر ما دست‌مان به امام‌حسین {{علیه}} نمی‌رسد، دست‌مان به امام زمانِ خودمان که می‌رسد. تو خیال کردی خدا، امام زمان {{عج}} را یک‌جایی زندان کرده است و جای ایشان یک‌جای محدودی است؟ تمام کُرات عالم در نظر امام زمان {{عج}} است. خدا امام زمان {{عج}} را طوری خلق کرده که تمام کُرات عالم مدّ نظرش است. چرا ما نباید امام زمانِ خود را ببینیم؟ چون، سنخه نیستیم. <br /> <br /> من یک‌دوستی داشتم. یک خانه‌ای داشت. اختلافی به‌هم زد و خانه زمینش عوضی بود. همه‌اش امام زمان، امام زمان کرد. بعد گفت: امام زمان! چرا جواب من را نمی‌دهی؟ حضرت به‌صورت شَبَحی به او فرموده‌بود: من دارم دعا می‌کنم [که] خدا محبّت دنیا را از دل شما بیرون ببرد، بعد، من پیش شما بیایم. ببین امام زمان {{عج}} دارد دعا می‌کند که این مِهر دنیا را از دلت بیرون کند. تو سر تا پایت دنیاست. سر تا پای تو، [محبّت] دشمن مادرش زهراست. چطور تو را بپذیرد؟ <br /> <br /> من قضیّه آقا امام‌حسین {{علیه}} را می‌گویم که شما بدانید آدم می‌تواند به چه جایی برسد؟ امام‌حسین {{علیه}} از اوّل به اصحابش گفت [که] کشته‌می‌شوید. خُدعه‌بازی نبود؛ مثل بعضی‌ها که می‌گویند: ما به کجا می‌رسیم؟ نه! به زهیر گفت: ما کشته‌می‌شویم. اگر می‌خواهی بیایی بیا! گفت: به دیده منّت دارم. <br /> <br /> قضایای زهیر این‌بود: ایشان از مدینه به کوفه می‌آمد. به هوای {{دقیقه|25}}این‌که دزدها، قافله او را نزنند، یک‌جا که قافله امام‌حسین {{علیه}} چادر می‌زد، او هم چادر می‌زد. یک‌وقت امام‌حسین {{علیه}} پی [دنبال] او روانه کرد. داشت ناهار می‌خورد. یک‌دفعه چنده‌اش [یعنی لرزه‌اش] گرفت. زنش گفت: زهیر! چه شد؟ پسر پیغمبر {{صلی}} است. برو ببین چه می‌گوید؟ گفت: چشم. {{توضیح|آدم باید این‌جور به حرف زنش برود؛ نه این‌که موارد خلاف شرع به حرفش برود.}} پا [بلند] شد [و] آمد. گفت: ای پسر پیغمبر! چه می‌گویی؟ گفت: زهیر! ما داریم [به] کربلا می‌رویم و کشته‌می‌شویم. اگر طرف ما بیایی، من قول بهشت می‌دهم. گفت: به دیده منّت. اجازه بده [که] من بروم [و] به زنم بگویم. ایشان یا برگردد، یا هر جور دلش می‌خواهد عمل کند. پیش زنش آمد. زنش گفت: زهیر! من تو را حسینی کردم. مرا پیش حضرت بِبَر که مادرش زهرا {{علیها}} از من شفاعت کند. او هم آمد. امام فرمود: من قول می‌دهم که مادرم زهرا {{علیها}} تو را شفاعت کند، من خودم تو را شفاعت می‌کنم. حالا زهیر آمد. امام زمانِ خودش را '''اطاعت''' کرده‌است. من همه‌اش حرفم در '''اطاعت''' است. عبادت، ذوق '''اطاعت''' است. اگر شما '''اطاعت''' کردی، عبادتت فایده دارد. خدا عمر را لعنت کند! گفت: عبادت کنید! تا حتّی گفت: نمازهای نافله را به جماعت بخوانید! همه‌اش در عبادت بود، توی '''اطاعت''' نبود. ما هم که '''اطاعت''' نمی‌کنیم، پیرو همان [عمر] هستیم؛ یعنی آن قانون را قبول داریم. ما باید این‌را از کَلِه‌مان بیرون کنیم. همه‌اش [دنبال] نماز شب، ذکر، ورد بدو! یک‌وقت خیال نکنید بگویم این عبادت‌ها را نکنید! عبادت کنید! اما عبادت با '''اطاعت'''. <br /> <br /> حالا من این حرف را می‌زنم که روشن شوید! این‌ها و اصحاب آقا امام‌حسین {{علیه}} دنبال امام‌حسین {{علیه}} آمدند. اول خیلی زیاد بودند و بیعت کردند. {{روضه|امام‌حسین {{علیه}} در شب‌عاشورا گفت: ای اصحاب من! من بیعت را از دوش شما برداشتم، هر که می‌خواهد برود. مردم فوج‌فوج رفتند، تا این‌که عدّه معدودی ماندند. خودتان بهتر از من می‌دانید. حالا امام فرمود: عباس‌جان! تو هم اگر می‌خواهی بروی، دست خواهرت را بگیر و برو! گفت: برادر! من نمی‌خواهم مدینه را بی [بدون] تو ببینم. من جانم، دینم، فدای توست. تو امام زمانِ من هستی. تو جانِ من هستی، تو دینِ من هستی، من کجا بروم؟ هر کدام بلند شدند. بعضی‌ها گفتند: هفتاد دفعه کشته‌شویم و زنده‌شویم، باز جان‌مان را فدایت می‌کنیم. یکی‌دیگر گفت: حسین‌جان! گرگ‌های بیابان ما را بخورد، اگر دست از تو برداریم. حالا که '''اطاعت''' کردند، یک‌دفعه امام‌حسین {{علیه}} امر کرد، نگاه کنند! نگاه کردند، دیدند هر نفری یک حوریه دارد که این‌ها را دعوت می‌کند. باز هم این‌ها قانع نبودند. باز سر به زیر انداختند. امام‌حسین {{علیه}} دید این‌ها خیلی خوشحال نشدند. گفتند: حسین‌جان! ما تو را می‌خواهیم. آقا امام‌حسین {{علیه}} یک نظری کرد، دیدند امام‌حسین {{علیه}} جلو است، این‌ها هم پشت‌سر امام‌حسین {{علیه}} هستند. ببین! این‌ها به کجا رسیدند؟|امام‌حسین}} <br /> <br /> فلان‌آقا، یا فلان‌مجتهد یا فلانی می‌خواهد امام زمان {{عج}} را ببیند. آرزو دارد ببیند. اگر یک‌دفعه هم دید، برای او یک دکّانی می‌شود که فلانی، امام زمانی است. فلانی، عالم رؤیا را سیر کرده‌است. برای آدم یک دکّانی می‌شود؛ یعنی ما طاقت نداریم. من شما را دارم به بالاتر از این حرف دعوت می‌کنم. حالا آقا امام زمان {{عج}} درباره اصحاب جدّش که '''مطیع''' جدّش بودند چه می‌گوید؟ می‌گوید: «السلام علیک یا '''مطیع''' لله و لِرسوله. العبد الصالح» پدر و مادرم به‌قربانت! <br /> <br /> بابا! بیایید این‌جور بشوید. اگر شما '''مطیع''' خدا بشوید! آقا امام زمان {{عج}} این‌طور دارد می‌گوید. امام زمان {{عج}} به یک غلام‌سیاه حبشی که از جنگل آمده، می‌گوید: پدر و مادرم به‌قربانت! بیایید رشد کنید! والله! رشد، دنیا نیست. به‌دینم قسم! رشد، دنیا نیست. به‌دنیا پشت پا بزنید! دنیا، طوری است که بیشتر از آن قدری که آدم امورش بگذرد و دستش جلوی مردم دراز نشود، وِزر و وَبال است. <br /> <br /> حالا ببین امام زمان {{عج}} درباره این‌ها چه می‌گوید؟ این‌ها به کجا رسیدند؟ {{دقیقه|30}} آیا به‌غیر از این است که این‌ها '''مطیع''' بودند؟ آیا به‌غیر از این است که '''مطیع''' امام زمان‌شان بودند؟ بیایید ما هم '''مطیع''' امام زمان‌مان بشویم! بیایید ما هم آن‌طور شویم! <br /> <br /> {{موضوع|به عمل هر قومی راضی باشی، جزء آن قوم هستی؛ قضایای جابر|راضی به عمل قومی بودن/جابر}} وقتی جابربن‌عبدالله انصاری سر قبر آقا امام‌حسین {{علیه}} آمد، یک‌قدری فریاد کشید: حسین‌جان! من با شهدای تو شریکم. عطیّه می‌گوید: جابر! چه می‌گویی؟ این‌ها دستان‌شان جدا شده، سرهایشان جدا شده، جابر می‌گوید: از پیغمبر {{صلی}} شنیدم: کسی‌که به عمل قومی راضی باشد، جزء آن قوم است. جابر گفت: من به عمل این‌ها راضی بودم، پس من جزء این قومم. حالا ما باید بفهمیم، یک‌قدری اندیشه داشته‌باشیم، به عمل هر قومی راضی نباشیم. اگر به عمل یک قوم ظالم راضی بودید، جزء آن هستی. اگر من می‌گویم که این‌قدر این‌طرف و آن‌طرف نزن! برای این‌است. یک‌قدری اندیشه داشته‌باش! بیا به عمل قوم امام‌حسین {{علیه}} راضی باش! بیا ما جزء شهدا باشیم. چرا ما این‌طوری هستیم؟ <br /> <br /> {{موضوع|خدا قرآن را برای متقی نازل کرده، نه برای هدایت گنه‌کارها؛ چون فقط متقی قرآن را اطاعت می‌کند|نزول قرآن/متقی}} روایت داریم که خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید: من قرآن را برای متقی نازل کردم. اگر متقی است، چرا قرآن برایش نازل می‌شود؟ بین ما و علمایمان کسانی هستند که یک‌قدری اندیشه ندارند. خیال می‌کنند خدا قرآن را نازل کرد که منِ گنه‌کار را هدایت کند. خدا می‌گوید: قرآن را برای متقی نازل کردیم. این گیج‌کننده است. متقی که خودش متقی است. چرا؟ چون متقی، قرآن را قبول دارد، متقی، قرآن را '''اطاعت''' می‌کند. کس دیگری که نمی‌کند. پس می‌گوید من قرآن را برای متقی نازل کردم. <br /> <br /> {{موضوع|اگر امام زمان شما را نمی‌پذیرد؛ به‌خاطر محبت دنیاست؛ اگر مِهر دوازده‌امام چهارده‌معصوم در قلب شما باشد، به جایی می‌رسید که زیارت شما مطابق زیارت جمع ائمه می‌شود|مطیع‌بودن/محبّت دنیا}} حالا که حرف آقا امام زمان {{عج}} شد. من یک‌قدری این حرف را شرح دهم که یک‌قدری بهتر بفهمیم. {{توضیح|من خودم هم می‌خواهم بهتر بفهمم. من خواهشمندم اگر کسی نوار را گوش می‌دهد، اگر عللی [و] خللی دارد، بیاید به خودِ من بگوید. بیایید به‌من بگویید [تا] من کم و زیاد رفعش را بکنم.}} آقا امام زمان {{عج}} به ما چه می‌گوید؟ ما باید قدری '''مطیع''' باشیم. اگر '''مطیع''' امام‌حسین {{علیه}} در آن‌زمان نباشیم، بیاییم '''مطیع''' آقا امام زمان {{عج}} شویم. آقا امام زمان {{عج}} آمادگی دارد. می‌فرماید: من دارم دعا می‌کنم که دنیا از دل شما بیرون برود، من بیایم شما را بپذیرم؛ پس معلوم می‌شود عیب از ماست. معلوم می‌شود اگر ما عیب نداشته‌باشیم، آقا امام زمان {{عج}} ما را می‌پذیرد. چرا ما این‌جوری شدیم؟ چرا ما این‌جوری هستیم؟ <br /> <br /> شخصی خدمت حضرت آمد، می‌گوید: یابن‌رسول‌الله! من دلم می‌خواهد شما را زیارت کنم. عربی هستم، یک‌قدری وضعم ناجور است. سختم است. امام فرمود: آیا می‌خواهی جمع ما را زیارت کنی؟ می‌گوید: از این بهتر چه؟ فرمود: در آن‌اطراف، ملاقات یکی از دوستان امیرالمؤمنین {{علیه}} برو! ببین! چقدر این‌ها ما را به مقام رساندند؟ اما آیا من هم دوستِ امیرالمؤمنین {{علیه}} هستم؟ من چه دوستی دارم؟ من دوستیِ دنیا دارم. او، مِهر دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}} در دلش است، این‌شخص می‌رود [و] آن نور را زیارت می‌کند. بشر به جایی می‌رسد که دیدنش، ثواب زیارت دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}} را دارد. بابا! بیایید این‌طور بشویم که خدا برای دیدن شما، ثواب دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}} را بدهد. این فرمایش آقا امام‌صادق {{علیه}} است. <br /> <br /> {{موضوع|نگاه به روی ظلمه باعث غضب خدا می‌شود؛ قضیّه دوست حضرت‌موسی که برای شفاعت یک مؤمن درِ خانه ظلمه رفته‌بود|نگاه/ظلمه/لقای خدا}} از آن‌طرف هم می‌گوید: یک‌نگاه، به روی ظلمه بکنی، خدای تبارک و تعالی از دست ما خشن می‌شود. من روایتش را بگویم که شما قبول کنید! حضرت‌موسی یک‌دوستی داشت. وقتی موسی به مسافرت رفته‌بود، این دوستش مُرده‌بود. چشم‌هایش را یا کلاغ یا حیوانی خورده‌بود، ساق پایش را هم قدری خورده‌بود. وقتی موسی آمد، گفت: خدایا! مگر این [شخص] مؤمن نبود؟ {{دقیقه|35}} خدا فرمود: بله! گفت: پس چرا او را حفظ نکردی؟ {{توضیح|موسی قدری غَیور بود، این عیب نیست. قدری اندیشه داشت، می‌خواست بهتر بفهمد؛ چون فرق انبیاء با ائمه‌طاهرین {{علیهم}} این‌است: خدای تبارک و تعالی تمام علوم را به امام زمان {{عج}} داده‌است. امام، کسری ندارد. تمام علوم را به این دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}} داده‌است. به‌غیر از پیغمبر آخرالزمان {{صلی}}، سایر انبیاء باید یا به ایشان وحی یا ندایی برسد، یا خوابی ببینند؛ چون‌که آن‌ها منتظر امرند؛ اما تمام علوم در قلب و سینه آقا امام زمان {{عج}} است؛ پس این‌را بدانید! اگر من این صحبت را می‌کنم این‌جوری است.}} خدا می‌فرماید: این‌شخص به‌خاطر شفاعت یک مؤمن درِ خانه یک ظلمه رفت. [حالا] اگر بخواهد به لقای من برسد، پا و چشمش باید سزایش را ببیند. <br /> <br /> {{موضوع|دنیا، پدر و مادر اهل‌دنیاست|دنیا/اهل‌دنیا}} یک‌روایتی الآن یادم آمد، این روایت جالب است. خدا دشمنان دین را لعنت کند! خدا بنی‌عباس را لعنت کند! بنی‌عباس آمدند هیاهو کردند، بیایید امام‌حسین {{علیه}} را کشتند. مردم همه کمک کردند. آمدند خلافت را گرفتند. این‌ها از بنی‌امیّه بدتر بودند. بنی‌عباس تمام ائمه ما را کشتند. این‌ها پسر عمو بودند. شما ببینید مِهر دنیا به کجا می‌رسد؟ امامِ خودش را می‌کُشد. این یک‌چیزی تعجّبی نیست. اگر کسی با شما بد شد، یا فحشی به شما داد یا یک توهین به شما کرد. شما اگر اندیشه داشته‌باشی، از او توقّع نداری. شخص به جایی می‌رسد که برای دنیا، امامِ خودش را می‌کُشد، پسر عموی خودش را می‌کُشد. مگر امام‌رضا {{علیه}} را نکشتند؟ مگر موسی‌بن‌جعفر {{علیهما}} را نکشتند؟ خود امام‌حسین {{علیه}} را به‌خاطر دنیا کشتند. اگر یک توهینی به شما شد، شما نمی‌خواهد خیلی ناراحت شوید. این‌ها از برای دنیا این‌جوری می‌کنند. دنیا، پدر و مادر اهل‌دنیاست، او را دوست دارد. شما آمدید می‌گویید من پدر و مادرم را دوست نداشته‌باشم؟ این پدر و مادر من است. چرا دوستش نداشته‌باشم؟ من دوستش دارم. پدر من است، مادر من است. <br /> <br /> روایت داریم؛ من بی‌روایت حرف نمی‌زنم، می‌فرماید: دنیا، پدر و مادرش است. خب، پدر و مادرش را دوست دارد؛ اما امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌فرماید: دنیا پیش پسر ابوطالب، به منزله استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار است. او می‌داند دنیا، چه دنیایی است؟ در جایی دیگری داریم که می‌فرماید: «حبُّ الدنیا، رَأسُ کلِّ خَطیئة» دنیا، کلید همه گناهان است. چه‌چیزی می‌گویند؟ درست می‌گویند. همه‌اش دارد به تو هشدار می‌دهد. می‌گوید: اهل‌دنیا نشو! ما اصلاً گوش نمی‌دهیم. داریم راه خودمان را می‌رویم. فردای‌قیامت هم می‌شود می‌بینیم که این‌طور نبوده و ما '''مطیع''' نبودیم. <br /> <br /> {{موضوع|شما مثل ائمه نمی‌شوید؛ اما بیایید مثل سلمان و اباذر و مقداد شوید|مطیع بودن/سلمان/اباذر/مقداد}} شخصی خدمت امام‌صادق {{علیه}} می‌آید و عرض می‌کند: یابن‌رسول‌الله! من می‌خواهم ایمانم را به شما ارائه بدهم. می‌گوید: اگر اناری از درخت بچینم و شما بگویید نصفش حلال است، نصفش حرام است، نصف حرام را دور می‌ریزم، حلال را می‌خورم. حضرت می‌فرماید: همین‌است. ما باید این‌طور '''مطیع''' باشیم. چرا سلمان «سلمان منّا أهل‌البیت» شد؟ ما باید اندیشه داشته‌باشیم. از چه راهی رفت؟ از چه دری رفت؟ ما از همان در برویم. امیرالمؤمنین {{علیه}} دارد می‌رود، سلمان پایش را جای پای امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌گذارد. می‌گوید می‌خواهم پایم را جای پایش بگذارم. این‌قدر '''مطیع''' است. به کجا می‌رسد؟ پیغمبر می‌فرماید: «سلمان منّا أهل‌البیت» تو هم بیا سلمان بشو! <br /> <br /> ائمه {{علیهم}} خودشان گفتند ما نمی‌شوید. خود پیغمبر {{صلی}} فرمود: شما ما نمی‌شوید. خود امیرالمؤمنین {{علیه}} فرمود: شما ما نمی‌شوید؛ اما سلمان که می‌توانیم بشویم، اباذر که می‌توانیم بشویم. چرا ما برای شکم‌مان این‌طور هستیم؟!<br /> <br /> عثمان قدری عسل و روغن و دو تا خیک برای اباذر داد. {{دقیقه|40}} یک پولی هم توی ظرف گذاشت، به غلامش داد. این غلام هم پدر و مادر داشت. گفت: ای غلام! هر طور می‌توانی این‌را به اباذر قبول‌کن؛ یعنی طوری کن که اباذر قبول کند. اگر قبول کرد، من آزادت می‌کنم. حالا این‌ها را به او داد. دختر اباذر، در را باز کرد، گرسنه بودند، به این‌ها دیگر بیت‌المال نمی‌دادند. {{توضیح|الآن خدا به ما، به‌اصطلاح شیعه‌های مصنوعی، یک عنایتی کرده‌است. آن‌آقا دکّانی دارد، آن‌آقا می‌رود بانک، آن‌آقا کار می‌کند و از کارش می‌خورد؛ یعنی ما تحت بیت‌المال نیستیم. بدانید! آن‌زمان آن‌ها تحت بیت‌المال بودند. هر کسی‌که با عمر یا ابابکر یا عثمان نبود، بیت‌المالش را قطع می‌کردند. بیت‌المالش که قطع می‌کردند، [دیگر] هیچ‌چیز نداشت. این‌که می‌گویند: مقداد دو روز چیز گیرش نیامد، آمد توی کوچه، امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌فرماید: مقدادجان! کجا بودی؟ می‌گوید: خودت می‌دانی. می‌فرماید: دلم می‌خواهد بگویی. می‌گوید: دو روز است [که] چیزی گیر بچّه‌هایم نیامده‌است. می‌فرماید: من یک‌روز است، چیزی گیر بچّه‌هایم نیامده‌است. این‌را بگیر و بستان و برو! پس این‌ها تحت‌نظر بیت‌المال نبودند. بیت‌المال این‌ها قطع شده‌بود}} حالا یک خیک عسل، یک خیک روغن داده، یک‌مقدار پول هم به غلامش داده، می‌گوید: این‌را بِبَر که قبول کند تا من تو را آزاد می‌کنم. من فدای دختر اباذر بشوم! فدای خاک کف پایش شوم! آمد و مقداری از این [عسل و روغن] را خورد. اباذر آمده، می‌گوید: دخترجان! این چیست؟ می‌گوید: عسل و روغن است. می‌گوید: [عثمان] این‌را داده که دست از علی {{علیه}} برداریم. دختر انگشت زد [و] برگرداند. من بی‌خودی نمی‌گویم [که] من فدای خاک کف پایش شوم که این‌قدر ولایتش محکم است. گرسنه است، ندارد؛ اما برمی‌گرداند. ما چه می‌گوییم؟! هر چه می‌کنیم، هر چه می‌زنیم، درون شکم ترکیده می‌ریزیم. ما هیچ اندیشه نداریم. حلال شد؟ حرام شد؟ دروغ شد؟ درون شکم‌مان می‌ریزیم. حالا می‌گوید: اباذرجان! اگر قبول کنی، من آزاد می‌شوم. می‌گوید: تو آزاد می‌شوی؛ ولی من بنده می‌شوم. برو به او بده! بگو این‌ها مال مردم است؛ قبول نکرد. چرا ما فکر نمی‌کنیم؟! دنیا دور ما را گرفته‌است، هوا گرفته، هوس گرفته، عشق و محبّت دنیا و زن و بچّه، این‌قدر ما را احاطه کرده که در این فکرها نمی‌رویم. <br /> <br /> {{موضوع|فردای‌قیامت ما هم مثل همان تاجری هستیم که هر چه به او گفته‌بودند بیاور، چیز دیگر آورده‌بود؛ ما هم آنچه که از ما خواسته‌شده، نمی‌بریم و عمل عوضی می‌بریم}} سابق یک کاروان‌سرا به‌نام کاروانسرای بزّازها بود، {{توضیح|در خیابان آذر است. حالا هم هست.}} تجّار این‌جا می‌آمدند. {{توضیح|قم که به این بزرگی نبود.}} مردم قم [آن‌جا] جمع می‌شدند. یکی می‌گفت: شما [فلان شهر] می‌روید، قدری برای ما اُرمک بیاور! دیگری می‌گفت: مثلاً چِلوار بیاور! دیگری می‌گفت: مثلاً گاواردین بیاور! این‌ها را می‌نوشتند [و] به تجّار می‌دادند. وقتی آن تاجر می‌آمد، آن [کسی] را که گفته‌بود، اُرمک بیاور! یک‌مقدار نخ [برایش] آورده‌بود. آن [کسی] که گفته‌بود پارچه گاواردین بیاور! یک‌مقدار پشم [برایش] آورده. آن [کسی] که گفته‌بود چِلوار بیاور! یک‌ذرّه پنبه آورده‌بود. ما مانند این [تاجر] هستیم. والله! ما وقتی [به] قیامت برویم، می‌بینیم آن‌جا عوضی بردیم. آن‌چیزی را که خدا و پیغمبر {{صلی}} می‌خواهد، ما نیاوردیم. ما آن‌جا خیلی رسواییم! هر چیزی را خدا و امام زمان {{عج}} به ما دستور داده، ما نبردیم. <br /> <br /> {{موضوع|امام‌حسین غریب نیست، قوی است؛ غریب کسی است که ولایتش سست است|امام‌حسین/غریب}} قربان‌تان شوم! فدایتان شوم! بیایید یک‌ذرّه اندیشه داشته‌باشید. والله! من دارم مانند امام‌حسین {{علیه}} «هل من ناصر» می‌گویم. بدانید! اگر می‌خواهید گریه کنید، گریه برای توهین به امام‌حسین {{علیه}} بکنید. این گریه‌ها گریه نیست که ما می‌کنیم. ما امام‌حسین {{علیه}} را یک‌آدم غریب می‌دانیم، من نمی‌گویم [که] تو ولایت نداری که جسارت بشود؛ اما در باطنِ من، این ولایت نیست که تو داری. امام‌حسین {{علیه}} دارد «هل من ناصر» می‌گوید. می‌بیند همه آن‌طرف رفتند و دارند جهنّمی می‌شوند. می‌فرماید: یکی بیاید من را یاری {{دقیقه|45}} دهد. دارد یکی را از جهنّم نجات می‌دهد. اگر امام‌حسین {{علیه}} «هل من ناصر» می‌گوید، این‌را [دارد] می‌گوید. تمام ممکنات در اختیار امام زمان {{عج}} است. تمام ممکنات، امر ایشان را باید '''اطاعت''' کند. امام‌حسین {{علیه}} غریب نبوده‌است. هر کسی می‌گوید امام‌حسین {{علیه}} غریب است، نفهمیده‌است. امام‌حسین {{علیه}} قوی است. غریب، توی بدبخت هستی که ولایتت سُست است. آقا امام‌حسین {{علیه}} آمده [که] مردم را به تکامل برساند و قرآن را پیاده کند. <br /> <br /> {{موضوع|امام‌حسین در صحرای‌کربلا، در حال اطاعت امر خداست؛ ما هم باید مثل ایشان امر را اطاعت کنیم، چرا که انسان از اطاعت‌امر به جایی می‌رسد|امام‌حسین/اطاعت}} امام‌حسین {{علیه}} وقتی صحرای‌کربلا آمد، چه‌کار کرد؟ دوازده‌فرسخ زمین را خرید. ببین! خود امام‌حسین {{علیه}} دارد '''اطاعت''' می‌کند. آمدند [و] گفتند: حسین‌جان! این زمین [که] قابل ندارد. گفت: این زمین در معرض تاخت و تاز اسب‌ها قرار می‌گیرد و به آن آسیب می‌رسد. سراغ صاحب‌زمین را گرفت تا [این‌که] آمد و از او خرید. ببینید امام‌حسین {{علیه}}، چطور دارد '''اطاعت''' خدا را می‌کند؟ ما هم باید این‌جور '''اطاعت''' خدا را بکنیم. ما هم باید '''اطاعت''' امام زمانِ خودمان را بکنیم. حالا آقا امام‌حسین {{علیه}} این‌جور است. <br /> <br /> خب، اگر '''اطاعت''' کردی، به جایی می‌رسی. اگر '''اطاعت''' نکردی، به کجا می‌رسی؟ ما باید بفهمیم که این‌ها چه‌کار کردند؟ چه‌طوری هستند؟ این زمینی که می‌خواهی بروی [آن‌را] بِخَری، ببین مال کیست؟ چه‌طوری است؟ ابعادش را به‌دست بیاور! نه این‌که زمینی که مجهول‌المالک باشد؛ یا مال بچّه یتیم باشد، را بِخَری. یک‌نفر بود، با من سلام و علیکی داشت. [این‌شخص] در این فکرها می‌رفت، یک‌دفعه می‌رفت یک آب‌انبار می‌خرید. زمین‌های به این‌صورت را می‌خرید. والله! خیلی مال به‌هم زد. یک‌دفعه جوان‌مرگ شد. آخر، مال جمع‌کردن برای ما چه فایده دارد؟! مال جمع‌کردن درست‌است؛ اما خوردنش حساب است، مسئولیّتش حساب است. چرا ما فکر مسئولیّت یک‌کاری را نمی‌کنیم؟ آمد و صبح مُردی. چطور جواب خدا را می‌دهی؟ چه‌چیزی به خدا می‌گویی؟ <br /> <br /> {{موضوع|سرمایه متقی، امیدواری به خداست|درباره متقی}} {{درباره متقی|خدا می‌داند! به‌دینم قسم! من یک‌پاره‌وقت‌ها می‌گویم: خدایا! اگر من را آن‌جا بِبَری و به‌من بگویی [که] چه‌چیزی آوردی؟ می‌گویم: امیدواری به تو را آوردم. من، هیچ‌چیز در دستم نیست. فقط می‌گویم: خدایا! امیدواری به تو را آوردم. من که دارم حرف می‌زنم، خودم، بدبخت‌تر از شما هستم. این‌را شما بدانید. نه این‌که من بخواهم طوری بگویم که از شما بهترم. والله! به‌دینم راست می‌گویم. می‌گویم: خدایا! ما امیدواری به سوی تو آوردیم. من هیچ‌چیز ندارم. آخر، من در مقابل خدا چه بگویم؟ من چه '''اطاعت'''ی کردم؟ من چه‌چیزی بگویم؟ هر چه گفته بکن! که نکردیم. هر چه گفته نکن! کردیم.}}<br /> <br /> {{موضوع|زیارت، با اطاعت و معرفت صحیح است|درباره متقی/زیارت/اطاعت}}خدا حاج‌شیخ‌عباس تهرانی را بیامرزد! {{درباره متقی|من چندین‌سال خدمت ایشان بودم. من خیلی دلم می‌خواست [به] کربلا بروم. این‌قدر دلم می‌خواست بروم که اصلاً برای زیارت امام‌حسین {{علیه}} دیوانه شده‌بودم. واقعاً دیوانه شده‌بودم. من تقریباً یک پسر داشتم که شش‌ماهه بود. شش‌ماه بود که ما بچّه‌دار شده‌بودیم. شاید یک‌سال بود که زن آورده‌بودیم. آدم که یک‌سال است زن آورده، زن به او علاقه دارد، او هم علاقه دارد. من از بس به هوا و به طاق نگاه می‌کردم، زنم گفت: پا [بلند] شو برو! تو دیوانه می‌شوی. یک‌روز حاج‌شیخ‌عباس به‌من گفت: حسین! گفتم: بله، آقا! گفت: تو کربلا می‌روی؛ اما ایشان یک مثالی می‌زد. می‌گفت: امام‌حسین {{علیه}} برای شما یک‌نامه داده که این‌طور بکن! این‌طور بکن! تو نامه‌اش را دور انداخته‌ای، می‌خواهی دور قبرش بگردی؟! آیا این درست‌است؟!}} می‌گفت: زیارتِ با معرفت خوب است. اگر آدم با معرفت برود؛ یعنی امام زمانِ خودش را '''اطاعت''' کرده‌باشد، [این] زیارت خوب است. <br /> <br /> شما هر سال کجا عمره و مکّه می‌روی؟ تو ببین چه پولی داری؟ چه پولی جمع کردی؟ خب، یک‌دفعه [به] مکّه رفتی، دو دفعه [به] مکّه رفتی، بس است. تو ببین! خواهرت، بنده‌خدا، آه ندارد. خب، به او بده! تو برادرت نمی‌تواند زن بگیرد، {{دقیقه|50}} برایش زن‌بگیر! یکی است که خیلی ثروت‌مند بود، بس‌که زمین و چیز داشت. خانه‌ای داشت، این‌خانه شاید پانصد تومان می‌ارزید. یک بچّه خواهر داشت. بچّه‌ها جمع شدند و گفتند: این [خانه] را به او. بده! ما می‌خواهیم برایش زن بگیریم. گفت: مال زنم است. خدا می‌داند این‌شخص، چقدر زمین داشت. حالا یک‌قدر زمین‌هایش را گرفتند. سکته کرده و توی خانه افتاده‌است. بابا! اگر به او می‌دادی که سکته نمی‌کردی. اگر به او می‌دادی که آن‌ها نمی‌آمدند زمینت را آن‌طور بگیرند. من نمی‌گویم زمین و این‌ها را گرفتند، خوب است یا بد؟ من عقل این حرف‌ها را ندارم. به این‌کارها هم کار ندارم؛ اما می‌خواهم بگویم ما خودمان تقصیر داریم. تو هر سال پا [بلند] می‌شوی [به] مکّه بروی، چه‌کار کنی؟ چه پولی [به] مکّه می‌بری؟ مگر باید آن‌جا آمرزیده‌شوی؟ <br /> <br /> خدا آقای نجفی را رحمت کند! خدا درجه‌اش عالی است، متعالی کند! یکی از اهل‌علم با من رفیق است. هر سال [به] مکّه می‌رفت. گفت: حسین! امسال که ما پیش ایشان رفتیم، به‌من گفت: حَجّاج! کجا می‌خواهی بروی؟ این‌شخص تکانی خورده‌بود. البتّه تکانش تا درِ خانه بود. دوباره هم رفت. این مرد عالم دارد به تو حالی می‌کند. حَجّاج‌بن‌یوسف [ثقفی] این‌قدر [به] مکّه رفت که به او حَجّاج گفتند. خدا لعنتش کند! آن‌وقت یک زندان درست کرده‌بود که طاق نداشت. هر [کسی] که بمیرد یا هر کاری کند، آن‌جا باشد. این‌چه مکّه‌ای است که او دارد می‌رود؟ <br /> <br /> {{موضوع|اگر ظالمی را تأیید کنی، آنچه را که گناه کرده‌است، گردن توست و در آن شریک هستی؛ قضیّه جمّال و هارون‌الرشید|جمّال/راضی به عمل قومی بودن/ظالم را تایید کردن/اطاعت}} من یک مثالی بزنم. خوب است بدانیم که ما چقدر مسئول هستیم. یک‌نفر گویا به‌نام عبدالله جَمّال بود. شترهایش را به هارون‌الرشید می‌داد. موسی‌بن‌جعفر {{علیهما}} گفت: جَمّال! آیا تو شترهایت را به هارون‌الرشید می‌دهی؟ عرض کرد: یابن‌رسول‌الله! من شترهایم را که برای معصیت نمی‌دهم. او [به] مکّه می‌رود. امام فرمود: آیا تو راضی هستی، هارون برگردد و شترها و پول اجاره‌اش را به تو بدهد؟ گفت: بله! فرمود: این‌شخص، هر چه گناه بکند، تو هم شریک هستی. جمّال، شترهایش را فروخت. سال دیگر هارون پی‌اش روانه کرد. گفت: شترها را فروختم. گفت: چرا؟ گفت: پیرمرد شدم و نمی‌توانستم این‌ها را اداره کنم. گفت: نَفَس کس دیگری به تو خورده‌است. ببینید! اگر ما بخواهیم ظالمی را تأیید کنیم، آنچه را که ظالم گناه کرده‌است، گردن ماست. عزیز من! بیا قدری ساکت شو! حرف بشنو! ببین امام چه می‌فرماید؟ فرمود: تو شترهایت را برای مکّه می‌دهی؛ اما حاضری ظالم روی زمین باشد. چرا ما اندیشه نداریم؟ ما باید پیرو باشیم. ما باید امر را '''اطاعت''' کنیم. <br /> <br /> {{موضوع|برای اشرف‌مخلوقات شدن، باید دینِ با ولایت داشت؛ اما اگر امام‌حسین می‌فرماید دین با جهاد، منظور ایشان از جهاد، جنگ نیست، بلکه منظور حضرت اطاعت‌امر است|اشرف‌مخلوقات/ولایت/جهاد/اطاعت}} دو نفر از استادهای دانشگاه آمدند و از من سؤالی کردند. گفتند: ما اگر بخواهیم آن‌طور که خدا می‌گوید اشرف‌مخلوقات باشیم، باید چگونه باشیم؟ گفتم: باید دینِ با ولایت داشته‌باشید. گفتند: آقا امام‌حسین {{علیه}} می‌گوید که دین با جهاد. گفتم: قرآن ابعاد دارد، حرف امام هم ابعاد دارد. ما باید ابعادش را بفهمیم. گفتند: ابعادش چیست؟ گفتم: اگر آقا امام‌حسین {{علیه}} جهاد می‌گوید، درست‌است. پس آیا این است که تو یک شمشیر درست‌کنی و اگر جنگی پیش‌آمد؛ یا آقا امام زمان {{عج}} آمد، بروی؟ نه! گفتند: پس چیست؟ گفتم: می‌گوید شما حاجت برادر مؤمن را برآوری، انگار که در راه خدا جهاد کردی. <br /> <br /> شخصی خدمت پیغمبر {{صلی}} آمد [و] گفت: یا رسول‌الله! من می‌خواهم جنگ بیایم. از اصحاب صفّه هم هستم؛ یعنی زن و بچّه‌ای ندارم. یک مادر دارم که به‌من می‌گوید پیشش باشم. حضرت فرمود: فلانی! اگر نیم‌ساعت با مادرت بیتوته کنی، خدا ثواب {{دقیقه|55}} هفتاد شهید به تو می‌دهد. به این‌ها گفتم: اگر امام‌حسین {{علیه}} می‌گوید، این است که اگر شاربت عرق کند، جزء شهدا هستی. اگر در راه خدا '''اطاعت''' کنی، جزء شهدا هستی. این استادهای دانشگاه خیلی خوش‌شان آمد. گفتند: در دانشگاه از این حرف‌ها نیست. <br /> <br /> ما باید قدری اندیشه داشته‌باشیم. اگر آقا امام‌حسین {{علیه}} می‌گوید، درست می‌گوید. ما باید یک‌قدری فکر کنیم، '''اطاعت''' کنیم. چرا می‌گوید یک‌ساعت فکر کنی، خدا ثواب هفتاد سال عبادت را به تو می‌دهد؟ حرف من این‌است. این‌ها دارند '''اطاعت '''می‌کنند. خدا گفته این‌کار را بکن! می‌کند، خدا گفته پدر را نوازش کن! '''اطاعت''' کن! می‌کند. خدا گفته صِله‌رَحِم کن! می‌کند. مگر ما می‌خواهیم چقدر در دنیا بمانیم؟! ما خیلی بمانیم هفتاد سال، به‌قول پیغمبر اکرم {{صلی}} فرمود: اُمّت من میان شصت و هفتاد سال عمر دارند. همین است دیگر؛ اما می‌گوید: ثواب هفتاد سال عبادت را به تو می‌دهد. یک‌ذرّه کنار مادر پیرت، پدر پیرت، یا یک‌دوستی که داری، بنشین! <br /> <br /> حضرت می‌فرماید: به مکّه نگاه کنی، به‌قرآن نگاه کنی، به‌صورت یک مؤمن نگاه بکنی، ثواب دارد. یک مؤمن را همراه قرآن می‌آورد. اگر ما در طایفه‌مان یک‌نفر از اولیاء خدا باشد، ولی ندار باشد و مجلسی داشته‌باشیم، او را دعوت نمی‌کنیم. می‌گوییم آبرویمان را می‌ریزد. آبرو چیست؟ آیا آبرو لباس‌های اوست؟ پس من اگر '''اطاعت '''می‌گویم، '''اطاعت''' این‌است. تو باید این بنده‌خدا را احترام کنی. خدا گفته احترامش کن! <br /> <br /> {{موضوع|ابراهیم با اطاعت، خلیل‌خدا شد|حضرت‌ابراهیم/خلیل‌الله/اطاعت}} چرا حضرت‌ابراهیم خلیل‌خدا شد؟ جبرئیل نازل‌شده و می‌گوید: یا ابراهیم! یکی از مخلوقین خدا، خلیل‌خدا شد. حضرت‌ابراهیم گفت: این مخلوق کیست که من بروم و نوکرش شوم؟ ببین! می‌گوید من نوکرش شوم. همیشه ما می‌خواهیم به مال و به‌دنیا برای مردم آقایی کنیم. حالا چرا حضرت‌ابراهیم می‌خواهد نوکر شود؟ وقتی جبرئیل گفت که این خلیل‌خداست، من که ابراهیم هستم، می‌خواهم بروم [و] نوکر بنده‌خدا شوم. ببین! چقدر دارد '''اطاعت''' می‌کند؟ آن‌وقت خلیل‌خدا می‌شود. این خلیل‌خدا شدن برای چیست؟ برای این است که ایشان دارد '''اطاعت''' امر می‌کند. <br /> <br /> {{موضوع|روضه و نماز شب اطاعت نیست، این‌ها عبادت است؛ برای اطاعت‌امر باید یک‌قدری هوا و هوس را کنار گذاشت|عبادت/اطاعت}} اگر من می‌گویم '''اطاعت،''' همین‌است. '''اطاعت''' همین است که ما ارزش داشته‌باشیم. ما داریم خیلی عوضی می‌رویم. به خیال‌مان '''اطاعت،''' روضه است، یا '''اطاعت،''' نماز شب است. این‌ها '''اطاعت''' نیست، این‌ها عبادت است. بشر با '''اطاعت''' به جایی می‌رسد. اگر '''اطاعت''' کردی، به جایی می‌رسی. برای '''اطاعت''' باید یک‌اندازه هوا و هوست کنار برود. تا آن‌وقت که این هوا و هوس ما را احاطه کرده است برای ما قدری '''اطاعت''' کردن مشکل است. حالا خدا می‌گوید '''اطاعت'''. {{توضیح|من چند دفعه گفتم. این‌که دوباره تکرار می‌کنم به این خاطر است که هر دفعه یک‌حرفی به گوش‌تان خورد، دوباره بخورد، مثل یک زنگی است که بخورد؛ وگرنه می‌دانم این [مطلب] را گفتم. تکرار من [برای] این است که اگر گوش دادید، دوباره هم '''اطاعت''' به گوش‌تان بخورد، سه‌باره بخورد، تا شما به جایی برسید.}} اگر شما '''اطاعت''' کردید، به جایی می‌رسید. به کجا می‌رسید؟ <br /> <br /> {{موضوع|حضرت‌عیسی مانند حضرت زهرا از دنیا بیزار است؛ قضایای حضرت‌عیسی که پسری را دارا کرد تا با دختر سلطان ازدواج کند|حضرت‌عیسی/دنیا}} من یک‌دوستی دارم، امروز قضیّه حضرت‌عیسی را برای ایشان گفتم. هوا ناجور شد و حضرت‌عیسی خانه یک‌زنی آمد. دید هیچ‌چیز ندارد و این‌ها خیلی ناراحتند. می‌گوید: چرا ناراحتید؟ می‌گوید: من مشکلی دارم. مشکل من این است که پسر من، دختر سلطان {{دقیقه|60}} را مافوق این عمارت دیده‌است، ایشان مریض شده‌است. [عیسی] گفت: ان‌شاءالله درست می‌شود. گفت: فلانی! تو دیگر ما را مسخره نکن! چه‌چیزی درست می‌شود؟ چه‌موقع ما می‌توانیم به دختر سلطان دسترسی داشته‌باشیم؟ صبح، حضرت‌عیسی یک‌مُشت ریگ را در دامان این [پسر] ریخت و [او هم آن‌ها را پیش سلطان] برد. پسر به سلطان گفت: من دختر تو را می‌خواهم. {{توضیح|همه را ولایت به این‌ها [انبیاء] نظر کرده‌است}} دو مرتبه ایشان گفت: یک رنگ دیگر بیاور! آورد. خلاصه آمدند و لباس‌های او را عوض کردند و دختر را عقد کردند و به او دادند. وقتی پسر می‌خواست در حِجله برود، به حضرت‌عیسی گفت: پس چرا خودت همچنین هستی؟ گفت: ما به‌جای دیگر اعتقاد داریم. ما از دنیای شما بیزاریم. حضرت زهرا {{علیها}} هم همین جمله را می‌گوید. می‌گوید: من از دنیای شما بیزارم. حضرت‌عیسی هم همان حرف حضرت زهرا {{علیها}} را زد. بعد از آن، پسر گفت: پس من هم دنبال تو می‌آیم. <br /> <br /> {{یا علی}}<br /> <br /> ==ارجاعات==<br /> [[رده: نوارها]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B7_89&diff=2504 2026-07-24T08:00:35Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> <br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10339}}<br /> <br /> اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم<br /> <br /> العبد المؤید، الرسول‌المکرم، ابوالقاسم محمد<br /> <br /> '''السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته، السلام علی‌الحسین و علی‌بن‌الحسین و اولاد الحسین و اهل‌بیت الحسین و رحمة‌الله و برکاته'''<br /> <br /> {{موضوع|اصحاب امام‌حسین با امام‌حسین ارتباط دارند که در سلام به حضرت، به آن‌ها هم سلام داده می‌شود|ارتباط/اصحاب امام حسین}} من در قم به شما قول دادم که آن‌جا از ارتباط صحبت کنم، حالا امروز می‌خواهم صحبت کنم. ببین این‌ها همه ارتباط به‌هم دارد، می‌گوید: «السلام علی‌الحسین و علی‌بن‌الحسین و اولاد الحسین و اهل‌بیت الحسین و اصحاب الحسین»، همه این‌ها ارتباط دارند. ببین اصحاب امام‌حسین به حسین ارتباط دارد، قربانتان بروم، شما باید خیلی روی ارتباط فکر بکنید.<br /> <br /> {{موضوع|یک‌وقت شما مانند ابن‌ملجم عبادت دارید، اما ارتباط با ولایت ندارید و قطع هستید|عبادت/ارتباط/ابن‌ملجم}} گفتم که شما یک نگاهی در این دنیا بکنید، تمام این‌ها که گنه‌کار شدند، طاغوت شدند، از ولایت جدا شدند، از ارتباط جدا شدند، ارتباطشان قطع شد. یک‌وقت شما خیلی عبادت می‌کنی، مکه می‌روی، عمره می‌روی، همه‌جا می‌روی، ارتباط نداری. خدا رحمت کند حاج‌شیخ‌عباس را، ما در هر صحبتمان ایشان را چیز [یاد] می‌کنیم. می‌گفت: مانند ابن‌ملجم یا نبود، یا کم‌نظیر بود، چقدر عبادت می‌کرد؟ صورتش از این‌طرف پینه، از آن‌طرف پینه، عبادت داشت، ارتباط نداشت. تند می‌شود؛ شما عبادت دارید، ارتباط هم داشته‌باشید. یک‌وقت مردم آدم را گول می‌زنند، یک‌وقت نفس آدم، آدم را گول می‌زند. یک‌وقت مردم گول می‌زنند، گفتیم پیرو بدعت‌گذار نباش. یک‌وقت نفست گولت می‌زند، یک خیر و خیراتی می‌دهی، یک مشهدی می‌روی، یک زیارتی می‌روی، آن می‌شود برایت ارتباط، ارتباط نداری. ببین با تمام عبادتهایش این ارتباط نداشت، من یکی دوتا مثال بیاورم تا حرفم را بزنم. ببین شیطان دیگر، شیطان خیال نکن [کم جایگاهی داشته]، خب او هم آدم بوده، نه که حالا [آدم] دیگر، عزازیل بوده مثلاً، نمازهایی کرده چقدر طول کشیده، هزار سال نمی‌دانم چه، می‌دانید خودتان که، ارتباط نداشت.<br /> <br /> {{موضوع|هر زمان که امر را اطاعت نکردید، ارتباطتان قطع می‌شود و از محرمیت خارج می‌شوید|ارتباط/اطاعت امر/محرمیت}} کجا ارتباطتان قطع می‌شود؟ موقعی‌که شما امر را اطاعت نکنید. من به نظرم که هشتاد و چند سالم است، که حالا عصاره همه حرف‌ها این است که شما موقعی‌که امر را اطاعت نکردی ارتباطت قطع می‌شود. حالا یکی می‌رود امر خلق را اطاعت می‌کند، یک‌وقت امر دلت را اطاعت می‌کنی قربانت بروم، فدایت بشوم. شما قلبت، تمام اشیاء بدنت باید که مواظب ارتباط باشید. تمام این عالم به‌هم وصل است، تمام این دنیا به‌هم وصل است، کجا نامحرم می‌شوی؟ آن‌موقع‌که ارتباطت قطع می‌شود. چند دفعه گفته‌ایم این‌را دیگر، ببین عباس عموی حضرت زهراست، محرمش است، ارتباط ندارد. چرا؟ رفت طرف خلق. خیلی مواظب باشید، عبادت چیزی نیست که، ارتباط مهم است. <br /> <br /> شما باید امام‌حسین را بشناسی، ارتباط داشته‌باشی. علی‌بن موسی‌الرضا را بشناسی، چطور بشناسی؟ بدانی علی‌بن موسی‌الرضا امر خداست، {{دقیقه|5}} امام‌حسین امر خداست، ولایت، امر خداست. شما باید مواظب باشی از امر ارتباطت قطع نشود، کجا قطع می‌شود؟ آن‌موقع‌که گناه کنی. آن‌وقت یک محرم خلقی داریم، یک محرم دل داریم، یک محرم خدا داریم، یک محرم اشیاء داریم، یک محرم ممکنات داریم، از این محرم‌ها خیلی زیاد است.<br /> <br /> {{موضوع|حضرت عیسی ارتباط با یک سوزن و نخ داشت، که از آسمان چهارم نتوانست بالاتر برود|ارتباط/حضرت عیسی}} ببین عیسی خیلی مهم است، ما یک عیسایی می‌شنویم. چقدر زحمت کشید؟ چقدر با این بت‌پرست‌ها زحمت کشیده؟ چقدر اجر برده؟ حالا می‌خواهد خدا احترامش کند. ببین امیرالمؤمنین می‌گوید من پاسخ می‌دهم، خدا هم پاسخ به شما می‌دهد. خیال نکنید [نمی‌دهد]، اصلاً ائمه و خدا پاسخ پیش‌شان است، در قدرتشان است. خودش که نمی‌خواهد، می‌خواهد به تو بدهد. حالا می‌گوید چه‌چیز آوردی؟ برو تا آسمان چهارم، [می‌گوید] یک سوزن و نخ، [گفت] برو نگهش‌دار. دید ارتباطش با سوزن و نخش است.<br /> <br /> {{موضوع|حضرت مریم در خانه خداست، اما قدری که میلش سمت عیسی می‌رود، ارتباطش قطع می‌شود و خدا به او می‌گوید «اخرج»|حضرت مریم/ارتباط}} مگر این‌نیست که مریم در خانه خداست دارد عبادت می‌کند؟ غذا برایش می‌آید، سه وعده غذا می‌آید برایش. حالا می‌گوید «اخرج»، خارج شو. خارج شو، تو رفتی ارتباط پیدا کردی. خدایا [برای] من آن‌جا غذا می‌آمد، حالا این‌که به‌من دادی [عیسی] خودت می‌گویی [آیات است]، خودش می‌گوید من آیاتم. آیات خیلی مهم است، این دنیا این‌چیزها که تویش است نباتات است؛ اما آیات به‌غیر نباتات است، توجه کنید. حالا می‌گوید تو یک‌قدری میلت رفت پیش عیسی، «اخرج» از خانه خارج شو. تو که سر اندر پایت دنیاست، تو خارج هستی، نه که خارجت کند. پس چرا؟ ارتباط نداری، ارتباط، ارتباط، ارتباط. حالا چه می‌گوید؟ برو درخت را تکان بده، خرما بریزد بخور. قربانتان بروم، خدا با هیچ‌کس قوم و خویشی ندارد. ما همه در قدرت خداییم، همه به‌اصطلاح بنده خداییم، همه را خدا خلق کرده.<br /> <br /> {{موضوع|وقتی که ارتباط با تجدد پیدا کردید، ارتباطتان با ولایت قطع می‌شود و از محرمیت خارج می‌شوید|ارتباط/تجدد/محرمیت}} حالا ارتباط بالا می‌رود، حالا تو محرم می‌شوی به آسمان، محرم می‌شوی به عرش خدا، محرم می‌شوی به خانه زهرا. محرم می‌شوی. ارتباط، ارتباطت را قطع نکن عزیز من، ارتباط با حضرت زهرا داشته‌باش. خانم‌های عزیز هم همین‌جورند، آن‌ها هم باید ارتباط داشته‌باشند. نه که این‌قدر خانم ارتباط با تجدد پیدا کنی، والله ارتباطت قطع است. من به مردها هم می‌گویم، وقتی تجددی شدی ارتباطت قطع است عزیز من، قربانتان بروم، فدایتان بشوم. عزیزان من بیایید گوش بدهید، هم گوش بدهید، هم بنویسید، هم بفهمید، هم عمل کنید. یک صلوات بفرستید.<br /> <br /> {{موضوع|تمام اشیاء ارتباط با خدا و ولایت دارند و تولیدشان خیر است|ارتباط/اشیاء/تولید}} ببین تمام این ممکنات خدا تا حتی اشیاء، اشجار نه اشرار، یعنی درخت‌ها، گلابی‌گونه، سیب‌گونه، نمی‌دانم موزگونه، تمام این‌ها دارند امر را اطاعت می‌کنند. امرشان خیر است، آن‌که نمی‌تواند یک کارهایی بکند، امرش خیر است. این درخت ببین، گلابی‌گونه ببین گلابی می‌دهد، آن انار می‌دهد، این انجیر می‌دهد. این‌ها چیست؟ وقتی نگاه می‌کنی زمستان خشک است، یواش‌یواش رشد می‌کند، آن رشدش ارتباط است، به شما میوه می‌دهد. تو چه خیری به مردم می‌دهی؟ آقاجان ما چه خیری داریم؟<br /> <br /> {{موضوع|بیایید تا جان به گلویتان نرسیده ائمه طاهرین را بشناسید و ارتباطتان را با آن‌ها حفظ کنید؛ چرا ارتباطتتان را قطع می‌کنید و می‌روید با خلق ارتباط پیدا می‌کنید؟|ارتباط/شناخت امام}} {{درباره متقی|خدا می‌داند این‌قدر من در راه التماس کردم خدایا اخلاق به‌من بده، خدایا این جوان‌ها آمدند، به یک‌فکری آمدند، خدایا مبادا من این‌ها را ناراحت کنم. {{دقیقه|10}} خدایا کمکم کن. شما را می‌خواهم، دوست دارم؛ اما حرف بشنوید قربانتان بروم. من به تمام آیات قرآن می‌فهمم که یک‌قدری که مثلاً خدشه‌ای می‌خواهد به شما بخورد، من خلاصه آگاهتان می‌کنم.}} الان هیچ‌چیز بهتر از این‌نیست که ما ارتباطمان را با ائمه‌طاهرین [حفظ کنیم]، ارتباط داشته‌باشیم، آن‌ها آمادگی دارند. چرا امام‌حسین با همه این مصیبت‌هایش می‌گوید «هل من ناصر»، بیا این‌جا؟ آمادگی دارد به تو بدهد. خود حضرت زهرا هم همین‌جور است، خود حضرت‌معصومه هم همین‌جور است. تمام ائمه همه آمادگی دارند، دارند دعوتتان می‌کنند، چرا می‌روید طرف خلق؟ چرا ارتباطت را قطع می‌کنی؟ ای بدبخت بیچاره، تو بیچارگی‌ات را به‌دینم نمی‌فهمی، فردای‌قیامت می‌فهمی. چرا امام‌صادق می‌گوید ما را نشناختید، وقتی جان بیاید این‌جایتان [می‌فهمید]؟ حالا جان می‌آید، داری جان می‌کنی، نگاهت به آن بالاست، دیگر از زمینی‌ها قطع شدی، حالا می‌فهمید زهرا کیست خانم‌ها، حالا می‌فهمید حسین کیست عزیز من، حالا می‌فهمید علی‌بن موسی‌الرضا کیست، حالا می‌فهمی امام‌صادق کیست، حالا می‌فهمی امام زمان کیست. آن‌موقع می‌فهمی، دیگر به دردت نمی‌خورد، تو جدا شدی. بیا عزیز من تا جدا نشدی ما این‌ها را بشناسیم. <br /> <br /> {{موضوع|انتظارالفرج افضل عبادت است؛ عبادت بی‌ارتباط و بی‌شناخت ولایت بی‌فایده است|انتظارالفرج/ارتباط/شناخت امام}} چرا به شما می‌گوید که انتظار الفرج افضل عبادت است؟ برای چه می‌گوید؟ تو عبادت نمی‌کنی که، افضل حج است، افضل عمره است، افضل نماز شب است، افضل عبادت است، افضل انفاق است، افضل شجاعت است. هر چه که می‌گویی انتظار الفرج افضل است، یعنی‌چه؟ اگر این‌را فهمیدی درست‌است، اگر نفهمیدی هم درست‌است. یعنی انتظار ایشان را بکشی، هیچ انتظاری از خلق نداشته‌باشی. حضرت می‌گوید انتظار الفرج افضل عبادت است، خب، تو عبادت می‌کنی امام زمانت را نمی‌شناسی، چه فایده‌ای دارد؟ چقدر عبادت می‌کنند؟ شما که مکه رفتید، پر شده، من دیدم مثل نی قلیان است پایش، بس‌که عبادت می‌کرد، بس‌که این‌جوری می‌کرد. چرا می‌گوید کافر و مرتد است؟ ارتباطش از ولایت قطع است، بیایید ارتباطتان را از ولایت قطع نکنید عزیزان من. <br /> <br /> {{موضوع|حضرت معصومه ارتباط دارد که از انفاق‌های شما مطلع است؛ قضایای مطلع بودن حضرت‌معصومه از سخاوت متقی و سکینه قلعه‌نشین|حضرت معصومه/سخاوت/ارتباط}} تمام این اشیاء ارتباط دارند، تا حتی حضرت‌معصومه ارتباط دارد. من به شما گفتم که حالا دوباره تکرار می‌کنم آقایانی که نبودند [بشنوند]، از آن‌هایی هم که بودند [عذر می‌خواهم]. من نمی‌خواهم حرف تکراری داشته‌باشم، اگر هم دارم یک‌وقت می‌خواهم آن حرف را با این‌جور کنم و الا تکراری من نمی‌خواهم داشته‌باشم. <br /> <br /> {{درباره متقی|گفتم که حاج‌دارابی این بنده‌خدا شخصیتی شده، اولها چیزی نداشتند و آبجی‌اش را دادند به یک قلعه‌نشین. وقتی آمده‌بود مثلاً از این شلیته‌ها داشت دورش، کردها و این‌ها دارند. این‌را من مهمانشان کردم، من این‌جور آدمها را خیلی احترام می‌کردم؛ اما یک داداش داشتم برعکس من. گفت که آره ما گویا هزار و پانصد تومان، چنین چیزی داریم، می‌خواهیم یک روپوش بیندازیم روی [قبر] حضرت [معصومه]. گفتم خانم این نمی‌شود که، تو بده به‌من بدهم به یک سید. باز من به شما اطمینان دارم که یک‌چیزی می‌دهید از من بازخواست نمی‌کنید؛ اما من به این زودی چیزی نمی‌گیرم [از کسی] که او نمی‌شناسدم. پاشدم گفتم پاشو برویم، این مهمان ما بود، بردم در این بزازی یک پیراهن گرفتم مال آن سید، یکی گرفتم برای دخترش، یکی گرفتم برای زنش، خلاصه پانصد تومان شد، من اشتباه کردم گفتم هزار و پانصد تومان. ما پاشدیم رفتیم، گفتیم برویم، رفتیم آن‌جا ما پانصد تومان چیز خریده بودیم، این بیست‌تومان داد به آن سید، شد پانصد و بیست‌تومان. ما آمدیم، ما آن خانه که دم گذر جدا بود یک اتاق من داشتم، یکی هم‌دست بابا و ننه‌ام بود، یکی هم داشتیم مال مهمان بود، [مال این‌بود که] مهمان به ما برسد، یک‌خرده درستش کرده بودیم. ما وقتی مهمان به ما می‌رسید، این‌ها را، خانم‌ها در آن اتاق بودند، مردها را هم این اتاق [جا می‌دادیم]، خودم هم می‌رفتم اتاق بابایم. ما دیدیم صدای این بلند شده، به‌قول بچه‌ها ببخشید دهاتی، {{دقیقه|15}} داد می‌زند، یک صدای به‌قول ما بلندی هم داشت. ما گفتیم حاج‌دارابی این آقای آل‌طه به‌من گفته اگر کسی یک‌وقت مریض بود بیا، فوراً تلفن می‌زنم که نمی‌دانم بالاخره به شما راه بدهند. حالا چراغ روشن کردیم، رفتیم و یک‌خرده گریه کرد و گفت من دیشب خوابیده بودم، گفتم این پسر دایی چه‌کرد؟ چهل‌سال هم بود نیامده‌بود قم، چهل‌سال. من‌ بعد از چهل‌سال آمدم، می‌خواهم روپوش [روی قبر] بیندازم، پسر دایی این‌کار را کرد. من خوابیدم، تا خوابیدم، خواب دیدم وارد صحن شدم. دیدم بی‌بی معصومه، به زنها می‌گفت بی‌بی، با دو سه تا، پنج شش‌تا بی‌بی آن‌جاست. یک‌دفعه گفت که برو به این سکینه قلعه‌نشین بگو بیاید، در قلعه هم می‌نشست. گفت یک لوحی بود جلوی حضرت، به آن نوشته شده‌بود. ببین حساب‌های شما می‌گویم به شما، شما قلمتان با لوح باشد، من مطلعم که می‌گویم، بی‌خودی نمی‌گویم قلمت باید به لوح باشد. این چیزی که می‌نویسی باید به لوح باشد، لوح و قلم باشد، یعنی با امر بنویسی قربانت بروم. این لوح، قلم باید به آن باشد. هیچ، گفت ای سکینه قلعه‌نشین پانصد و بیست‌تومان به‌توسط، {{توضیح|از این حرف یک‌خرده خوشم آمد،}} به‌توسط حاج‌حسین به ما رسید. من نه این‌که خوشم بیاید حاجی شدم، حاجی‌گری‌ام قبول شد خوشم آمد. حالا گوساله نبودم، خوک و سگ نبودم، از این‌جا خوشم آمده، نه حالا عبادتم قبول‌شده نه والله. خوک و سگ نبودم، گفت حاج‌حسین، آخر، هرکسی در فکر خودش است.}} ببین حضرت‌معصومه هم ارتباط دارد با ما، حرفم سر این‌است. ارتباط دارد که تو این‌را می‌دهی این‌را می‌ستانی. آن‌ها دارند تو را می‌بینند، تو چرا نمی‌بینی آن‌ها را؟ ما چرا نمی‌بینیم؟ مگر اشیاء ارتباط ندارند؟<br /> <br /> {{موضوع|همه خلقت در ارتباط است و می‌گوید لااله‌الا‌الله؛ اما گوشی این صدا را می‌شنود که به لهو و لعب عادت نکرده‌باشد و درِ آن مهر نخورده‌باشد|ارتباط/لهو و لعب}} همه‌چیز ارتباط دارد، همه این‌ها می‌گویند لااله‌الاالله. شما اگر گوش شنوا داشته‌باشید، والله بالله کوه می‌گوید لااله‌الاالله، درخت می‌گوید لااله‌الاالله، سنگ می‌گوید لااله‌الاالله، اشیاء می‌گویند لااله‌الاالله. تو گوش شنوا داشته‌باشی آن است اما در صورتی‌که گوش تو به لهو و لعب عادت نکرده‌باشد، آن درش مهر خورده، به‌دینم، آن لااله‌الاالله اشیاء را نمی‌شنوی. بیایید بابا این‌چیزها را باور کنید، اصلاً وقتی آدم می‌رود [در فکر]، {{درباره متقی|من یک پاره‌وقت‌ها وحشت می‌کنم. یک‌مرتبه ساکتم می‌کند، می‌بینم همه دارند [می‌گویند] لااله‌الاالله، همه دارند حرف می‌زنند، همه دارند امام را که جان دارد [اطاعت می‌کنند]، همه دارند لولش می‌خورند [می‌جنبند]، نگاه می‌کنم به اشیاء، همه دارند دارند ذکر می‌گویند،}} چرا توجه ندارید شما؟ ارتباط یعنی این قربانتان بروم.<br /> <br /> {{موضوع|بیایید با تمام خلقت هماهنگ باشید و ارتباطتان را قطع نکنید تا عرش و آسمان شما را دعوت کند و حضرت زهرا شما را بپذیرد|ارتباط}} این‌نیست که ما هر روز ارتباط بزنیم. ممکنات خدا همه با هم ارتباط دارند؛ اما من [ندارم]. بدبخت بیچاره وقتی تو ارتباطت را قطع کردی با تمام ممکنات قطع کردی، با عرش خدا قطع کردی، با آسمانها قطع کردی، با کرات قطع کردی، با تمام نباتات قطع کردی، با تمام این خلقت قطع کردی. ارتباط را قطع کردی، مگر ارتباط قطع کردن این‌طور ساده است؟ چرا ارتباطمان را قطع می‌کنیم؟ تو هماهنگی با همه این دنیا، ببرم بالاتر؟ هماهنگی با عرش خدا. هماهنگی، راهت می‌دهد. چطور بعضی‌ها را راه می‌دهد، تو را راه نمی‌دهد؟ می‌زنی بالا از هفت‌طبقه آسمان می‌روی بالاتر، این چیزی نیست. خب خدا دعوتت کرده رفتی آن‌جا، به تو مربوط نیست که، تو یک دعوت‌نامه داشتی؛ اما تو دعوت به چه داری؟ تو دعوت خلقی داری، دعوت گناهی داری، دعوت جنایی داری. تو دعوت نداری که بروی در عرش، بروی بالا در آسمان، عرش خدا، دعوتت نمی‌کند که. {{دقیقه|20}} حضرت زهرا چرا عمویش را دعوت نکرد؟ چرا او را نپذیرفت؟ حالا چهار روز سلمان را ندیده می‌پذیرد او را. زهرای‌عزیز ولایت‌پذیرایی [کن] است یعنی پذیرایی از ولایت می‌کند، راهش می‌دهد. <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|پشت پا بر عالم امکان زدم|من دست بر دامن زهرا زدم}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> {{موضوع|اگر میل به لهو و لعب نداشته‌باشید و چیزی را مؤثر ندانید، ارتباط با عرش و تمام خلقت پیدا می‌کنید|ارتباط/کسی را موثر ندانستن}} {{درباره متقی|امکان را نشانت می‌دهد، به تمام آیات قرآن، بهشت را نشان داد، فردوس را نشان داد، کجا می‌روی؟ تو اصلاً میل نداری به فردوس، میل داری به نمی‌دانم دیگر حرف بزنم خوشم نمی‌آید. تو میل به نمی‌دانم لهو و لعب داری، برو آرام بشو. عزیز من، قربانت بروم، خیلی کلاه سر ما می‌رود. شما اگر چهار نفر سلام به تو بکنند، احترامت کنند آدم عوض می‌شود؛ اما من نه، من عوض‌شدنی نیستم، من به‌دینم همه‌شما که هیچ، تمام این ایران بیایند یا نیایند برای من فایده‌ای ندارد. من وظیفه دارم یک‌چیزی را برای شما نقل کنم، چرا؟ من کسی را مؤثر نمی‌دانم، «لا مؤثر فی الوجود الا الله»، اصلاً هیچ وجودی در تمام این دنیا پیش من وجود نیست؛ اما شخص را احترام می‌کنم، الان این‌قدر عز و التماس کردم، مبادا من به این‌ها تندی کنم، مبادا احترام [نگذارم]. این حرف غیر آن‌است، ایده به‌غیر دیدن است، آقای‌دکتر عزیز. ایده به‌غیر دیدن است، ایده باید خدا و امام زمان باشد اما آدم باید مردم را احترام کند. به تمام آیات قرآن اگر یک‌نفر از دست من یک‌ذره ناراحت بشود، من شب خوابم نمی‌برد، این‌را بگویم. نه خیال کنید من می‌خواهم چیز کنم، من حرفم را دارم می‌زنم، من دارم حرف را پرورش می‌دهم. یک‌وقت خیال نکنید، یک‌ذره شماها ناراحت بشوید من ناراحتم. نه شما، بچه کوچکتان، خانم‌هایتان اگر یک‌ذره ناراحت بشوند من ناراحتم. چرا من ناراحتم خانم شما [ناراحت باشد]؟ من با خانم شما ارتباط ندارم، تو ناراحتی، من ناراحتی تو را نمی‌خواهم. دعا می‌کنم می‌گویم خانم‌هایشان خوب باشند، دلشان با هم مهربان باشد، این‌قدر از این‌کارها می‌کنم که نگو.}} ببین من چه دارم می‌گویم، متوجهی؟ اگر بخواهم خانم‌هایتان سالم باشند، من که سر و کار اصلاً [با خانم‌ها ندارم]، سر و کار من حالی‌ام نیست چه‌چیز است. پس خلاصه هزینه‌ای دارد قربانتان بروم، شما عرشی هستید نه فرشی. خیلی افقت باید بالا باشد اگر یک‌ذره ارتباطت قطع شد بدان ارتباطت با این اشیاء قطع است، ارتباطت با آسمان قطع است، ارتباطت با ملائکه‌ها قطع است، ارتباطت با اصحاب امام‌حسین قطع است. از همه‌چیز ارتباطت قطع است، به چه ارتباط می‌کنی؟ به خلق. خیلی توجه کنید قربانتان بروم، فدایتان بشوم، عزیزان من، بیا حرف بشنو.<br /> <br /> {{موضوع|شیعه از انبیاء بالاتر است؛ اگر خدا به انبیاء عصمت داده‌، به شیعه از روح خودش دمیده‌است؛ شیعه روح خداست|شیعه/روح/انبیاء}} تو بلبل باغ ملکوتی نه از عالم خاک، تو جسمت خاکی است، روحت باید ولایت باشد. یک آیه‌ای است می‌گوید «و نفخت فیه من روحی»، یعنی‌چه؟ یعنی از روح خودم دمیدم. به چه‌کسی دمیده؟ به تو دمیده، به آدم دمیده. آدم که ترک‌اولی کرد، پس به تو دمیده، به همه‌شما دمیده. حالا باید چه کنیم؟ حالا باید این روحی که به تو دمیده شده، آن‌را رویش حکم گذاشته، رویش امر گذاشته، امر را اطاعت کنی. تو ببین نه، اصلاً از ملک می‌زنی بالا، از تمام انبیاء می‌زنی بالا، چرا؟ روح خودش را به تو دمیده، به انبیاء عصمت داده اما به شیعه {{دقیقه|25}} روح خودش را دمیده. چرا؟ آمد سفارشت را کرد، گفت اگر توهین به او بکنی، من یک‌خانه دارم این‌جا در عالم، این‌را هم خراب کردی {{ارجاع به روایت|توهین به مؤمن و خراب کردن خانه خدا}}. یک‌چنین گناهی به تو می‌دهد، چرا؟ چرا به یک مؤمن [توهین کردی]؟ چون‌که او روح شده، روح خدا شده. تو روح خدایی، چرا توجه نمی‌کنی؟ باز یک حرف‌هایی می‌زند، بابا، مگر نمی‌گوید روح دمیده؟ کجا دمیده شده روح؟ روز الست.<br /> <br /> {{موضوع|معرفی امیرالمؤمنین در روز غدیر، افشای ولایت نبود، افشای قدردانی از ولایت بود که مردم امیرالمؤمنین را ببینند و دنبال کسی دیگر نروند و برایش مشابه درست نکنند|غدیر/قدردانی از ولایت}} این‌که امیرالمؤمنین را معلوم کرد، این‌همه خدا [به پیغمبر] گفت هیچ‌کاری نکردی علی را معلوم کن، می‌خواهد ما از زمان این به این‌طرف دیگر به عمر نگوییم خلیفه، به یکی‌دیگر نگوییم این، به آن نگوییم خدا، به آن نگوییم این. نمی‌توانم که حرفم را بزنم که، چه شد؟ مگر این شناسایی علی است که بگوید بلندش کن، نشان مردم بده؟ این شناسایی امیرالمؤمنین شد؟ شما این‌را می‌بینی؟ این‌را می‌خواهد ببینی دنبال کس دیگر نروی، عزیز من. خدا گفت بلندش کن، ببینند این‌است، نروند دیگر یک مشابه درست کنند. خب رفتند کردند، حالا چه می‌گوید؟ حالا می‌گوید مرتد و کافر شدند. مشابه‌درست‌کن، مرتد و کافری، ای عمر و ابابکر، ای هارون، ای مأمون. ما به کسی کار نداریم عزیز من، ما تاریخات اسلام را داریم نقل می‌کنیم. مشابه [درست] نکن قربانت بروم من. دوباره تکرار می‌کنم، من عقیده‌ام را می‌گویم، مگر امیرالمؤمنین این‌جور بود که حالا بیاید در دنیا معرفی‌اش کند؟ امیرالمؤمنین می‌گوید آدم را سرشته، آدم‌سرشت‌کن است، آدم کجا و [او کجا؟] آن‌موقع‌که امیرالمؤمنین را بلند کرده چه زمانی بوده؟ بگویید به‌من دیگر، چه زمانی بوده؟ بعد از این‌که صد و بیست و چهار هزار پیغمبر آمدند. حالا امیرالمؤمنین را سر دست آورده، آن‌وقت می‌گوید «الیوم اکملت لکم دینکم»، دین این است ای مردم عالم، دنبال کس دیگر نروید. مشابه درست نکن، پی کسی نرو، کسی را مؤثر ندان. این افشای ولایت نیست، افشای قدردانی از ولایت است. به تمام آیات قرآن درست می‌گویم. این افشای چیست؟ قدردانی از ولایت است، مگر این افشای ولایت است؟ صلوات بفرستید.<br /> <br /> {{موضوع|افشای ولایت این است که خدا به تمام خلقت گفته اگر عبادت ثقلین کنید و علی را قبول نداشته‌باشید، به رو در جهنم می‌اندازمتان|افشای ولایت/عبادت}} افشای ولایت این است که خدا کرده، خطاب می‌کند به انس و جن، به تمام عبادت‌کننده‌های عالم، نه دنیا. {{درباره متقی|دنیا را من سر و کار ندارم اصلاً، مثل این‌که می‌خواهم حرف بعضی‌ها را نزنم، حرف دنیا را هم نمی‌خواهم بزنم اما خب می‌زنم،}} نه دنیا. افشای ولایت این است که خدا کرده، می‌گوید عبادت انس و جن کنی این‌را به «الیوم اکملت لکم دینکم» قبول نداشته‌باشی، به‌رو می‌اندازمت در جهنم. خدا نه عبادت تو را می‌خواهد که چنین نماز شب می‌کنی، دو سفر کربلا و مکه می‌روی، به خیالت تخم دو زرده کردی. بیا آرام شو، بیا با تأنی حرف‌ها را گوش بده، با عقیده قبول‌کن. چه‌کار می‌کند خدا؟ یعنی عبادت انس و جن علی است. زحمت تمام انس و جن، امیرالمؤمنین، علی {{علیه}}، وصی رسول‌الله است. تو پی چه‌کسی می‌روی؟ {{دقیقه|30}} ارتباط یعنی این. <br /> <br /> {{موضوع|عمَر با امیرالمؤمنین و حضرت زهرا ارتباط نداشت که آن فجایع را به‌وجود آورد و اهل طاغوت شد؛ آدم بی‌ارتباط، بی‌اعتبار است|عمَر/ارتباط/اعتبار}} یکی از این منبری‌های خیلی به‌اصطلاح مبرا آمده‌بود خانه ما، آره می‌گفت من این‌را گفته‌ام. گفتم اشتباه کردی گفتی، گفتم شما اهل‌تسنن را تشویق کردی. گفت چرا؟ ما روایت داریم که پیغمبر وقتی امیرالمؤمنین را بلند کرد، روی دست بلند کرد گفت هر کسی این‌را الان قبول کند اهل‌بهشت است. اول کسی‌که آمد خدمت [امیرالمؤمنین] عمر بوده، چرا طاغوت است؟ ببین من نمی‌خواهم حرف رسول‌الله را چیز [نفی] کنم. [می‌گوید ارتباط داشته‌باش] با علی، با امیرالمؤمنین، اگر ارتباط داشت طناب گردنش می‌انداخت؟ اگر ارتباط داشت زنش را می‌زد؟ شما پی بی‌اعتبار دارید می‌روید. شما، بیشترمان دنبال بی‌اعتبار می‌رویم. یعنی‌چه؟ اگر ارتباط نداشته‌باشد اعتبار هم ندارد، اعتبار هم ندارد به‌درد نمی‌خورد. آدم بی‌اعتبار به‌درد نمی‌خورد که، آدم باید اعتبار داشته‌باشد، اگر اعتبار نداشته‌باشد به‌درد نمی‌خورد. این‌چیزها را گفتم به حاج‌آقا، گفتم برو در گاراژ، این حرف‌ها یعنی‌چه؟ پس حرف پیغمبر درست است یا نه؟ اصل [ارتباط است] باباجان به داد من برسید، [عمر] ارتباط ندارد، به‌اصطلاح خودش ارتباط داشت یعنی این حرف را زد. {{موضوع|شما نه اینکه باید شیعه باشید، بلکه باید مانند بلال شیعه درست‌کن باشید|بلال/شیعه درست‌کن}} حالا کسی جلویش ایستاد، تو دهنی به او زد، یک غلام‌سیاه [بلال]. چرا تو جوابگو مردم نیستی؟ چرا هرچه به تو می‌گوید مدام خب، خب می‌کنی؟ چرا پی این هستی یکی برود جلو بدوی دنبالش؟ چقدر دنبال بعضی‌ها دویدید؟ مگر گوسفندی که تا می‌گوید هین بدوی دنبالش؟ بفهم من چه می‌گویم، من نمی‌توانم یک‌حرف را خیلی افشایش کنم، تو بفهم من چه می‌گویم. حالا بلال بود، گفت بیا خانه برایت بخریم، زن برایت بگیریم، در رأس کار بگذاریم تو را. گفت اذانی که باد به پوست تو بیفتد نمی‌گویم، یعنی‌چه؟ یعنی تو می‌خواهی با اذان، با من مردم را گول بزنی. همه‌جا در هر مجلسی نروید، شما در یک مجلس‌هایی می‌روید، چهار تا جوان هم به‌واسطه تو می‌آید. آن‌ها را آن‌طرف گول می‌زند، تو فردای‌قیامت گیری عزیز من، بگیر جلوی پایت را. گفت مگر تو جلوی رسول‌الله «بخ‌بخ یا علی» نگفتی؟ گفت پس تو چه می‌گویی که من خلیفه‌ام؟ گفت به این‌کارها کار نداشته‌باش. حالا می‌گویند که به این‌کارها کار نداشته‌باش، آره، ایشان درست است و فلان است و بیسار است. نادرست را برایت درست می‌کنند، بفهم. او هم خیلی زدش، آخر می‌گویند عمر دو متر قدش بوده، مردک خیلی رفتم بگویم خر است، الان خر می‌گوید چرا گفتی؟ خیلی نکره بوده. [بلال] رفت حلب و مسلمان‌های حلب [به‌توسط] او است. آقاجان من تو غصه نخور، ناراحت نشو، اگر دشمن تو را ناراحت بکند و تو را بزند و این‌ها، می‌روی جایی‌که مسلمان‌درست‌کن می‌شوی. ناراحت نشو برای یکی به تو می‌گوید تو این‌جوری نیستی، چرا این‌جوری هستی؟ تو باید قربانت بروم نه [این‌که] مسلمان باشی، نه [این‌که] شیعه باشی، شیعه‌درست‌کن باشی، مسلمان‌درست‌کن باشی، خب بلال همین‌کار را کرد. چقدر الان آن‌جا چیز است و قبر دارد و بساطی دارد. «من ذا الذی یشفع عنده الا باذنه»، هر کاری به اذن خدا می‌شود، کسی اصلاً اذن ندارد که تو بروی پی اذن، آن اذن ندارد که. <br /> <br /> {{موضوع|بیایید ارتباط داشته‌باشید و دعوت کسی را نپذیرید تا ملک به امرتان شود، آسمان و عرش و ولایت شما را دعوت کند|دعوت/ارتباط}} بیا عزیز من دوباره می‌گویم ارتباط، ارتباط داشته‌باش، قربانتان بروم، فدایتان بشوم. هر چیزی را خدا حکم رویش گذاشته، {{دقیقه|35}} خیلی والله این قشنگ است که ملک بیاید به امرت بشود، آسمان تو را دعوت کند، عرش خدا دعوتت کند، زهرای‌عزیز دعوتت کند، امیرالمؤمنین دعوتت کند، امام زمان دعوتت کند. دعوتت می‌کند؛ اما دعوت نداشته‌باشی، ببین امروز من چه می‌گویم. تو دعوت داری، دعوت نداشته‌باش، دعوت کسی را نپذیر، لااله‌الاالله. مگر پیغمبر نگفت یک لااله‌الاالله بگویی رستگار می‌شوی؟ پیغمبر راست گفت یا نه؟ حالا ببین چه‌کار می‌کند؟ این بنده‌خدا پیرمرد آمد [از پیش پیغمبر] و عمر به او گفت چه هست؟ گفت پیغمبر گفته یک لااله‌الاالله بگویی رستگاری، آقا زد در گوش یارو. این بیچاره، بنده‌خدا گریه‌کنان رفت، گفت یا رسول‌الله عمر از من سؤال کرد، من هم گفتم خوشحال بودم، زد در گوشم. گفت عمر من به او گفتم، گفت شما هم گفتی، می‌گوید اشتباه‌است. اگر یک لااله‌الاالله بگوید رستگار می‌شود دیگر نماز نمی‌خواند، دیگر نمی‌دانم جنگ نمی‌رود، جهاد نمی‌رود، صدقه نمی‌دهد، این رستگار است دیگر، این‌که نمی‌خواهد از رستگار بالاتر رود. ببین به پیغمبر چه‌چیز می‌گوید؟ این مرتیکه عبادتی است، این مرتیکه مقدس است، دارد یاد پیغمبر هم می‌دهد. پیغمبر حرفش «ما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی» است، حرف خداست. مثل بعضی‌ها یک‌حرفی می‌زنند، چرا ایشان مثلاً به پیغمبرها ایراد کرده؟ من غلط کردم، خوب است؟ گه هم خوردم اما گه زنبور. (صلوات بفرستید.)<br /> <br /> {{موضوع|تا حتی انبیاء به غیر پیغمبر آخرالزمان هم مصداق و مشابه ائمه طاهرین نیستند|ائمه طاهرین/انبیاء/مشابه درست کردن}} من دارم تاریخات را نقل می‌کنم قربانتان بروم، این تاریخاتی که من نقل می‌کنم حواستان جمع باشد، شما این‌ها را، انبیاء را به‌غیر پیغمبر آخرالزمان نیاورید روی امیرالمؤمنین یا امام‌حسن، امام‌حسین، دارم هشدار می‌دهم، می‌گویم این‌ها منحصر به آن‌هاست. دوباره تکرار می‌کنم این‌ها [انبیاء] خلقند، خلق بالاخره اگر ما گناه می‌کنیم، آن‌ها ترک‌اولی می‌کنند. اگر هم یک‌حرفی دارم می‌زنم می‌خواهم شما را هوشیار کنم، می‌خواهم شما ولایتتان کامل باشد. حالا همان هم ببین، همان هم داری مشابه درست می‌کنی. همان هم که داری می‌گویی موسی مثل امیرالمؤمنین است، همان هم مشابه درست کردی، آیا حالی‌ات است یا نه؟ هنوز این حرف را نزدم الان می‌زنم، درست‌است. مشابه درست نکن. تو یک‌وقت می‌روی مشابه درست می‌کنی، یک‌وقت پیغمبر را مشابه امیرالمؤمنین می‌کنی. امیرالمؤمنین می‌گوید تمام پرده‌های عالم کنار برود، به خداشناسی من اضافه نمی‌شود. یعنی‌چه؟ یعنی خدا را این‌جوری شناخته. حالا [به ابراهیم] می‌گوید یک چهارتا مرغ بردار، می‌خواهم بهتر قلبم اطمینان پیدا کند، مگر تو اطمینان نداری به خدا؟ من حرف پیغمبرها را چیز می‌کنم؟ ایراد هست که من می‌گویم، من ایراد نمی‌کنم که. باز دوباره یک گل و گوشه‌ای ور و وور می‌کنند، تو ور می‌زنی، تو حالی‌ات نیست. تو هنوز در مکتب نیامدی، تو هنوز در مذهب نیامدی، تو هنوز در دفتر ولایت نیامدی، برای خودت یک‌چیزی می‌گویی. (صلوات بفرستید.)<br /> <br /> گفت آسوده‌خاطرم که در دامن توام، دامن نبینم که در دامنش بروم. بیا راست بگوییم به امام زمان، بیا این شعر را نخوان، حسین راست حرف بزن. آسوده‌خاطرم که در دامن توام، دامن نبینم که در دامنش بروم، {{دقیقه|40}} دامن به‌غیر دامن تو بی‌محتوا بود، یعنی به‌درد نمی‌خورد دامن‌های مردم. کجا می‌روید؟ دامان توست اتصال به ماوراء بود، بیا برو زیر دامن کسی‌که اتصال به خدا بود. <br /> <br /> {{موضوع|دو چیز است که متقی روی آن تکیه می‌کند: یکی ائمه را خلق حساب نکنید، یکی هم دنبال خلق نروید|ائمه را حساب نکردن/دنبال خلق رفتن}} دو چیز است که من تکیه خیلی رویش می‌کنم، می‌بینم تمام مردم بعد از رسول‌الله مبتلا به گناه، مبتلا به جهنم، مبتلا به دوزخ، مبتلا به نافرمانی خدا، مبتلا به غضب خدا، مبتلا به غضب رسول‌الله، مبتلا به غضب قرآن شدند. یکی این‌ها را خلق حساب می‌کنند، یکی دنبال خلق می‌روند.<br /> <br /> {{موضوع|در جلسه بنی‌ساعده دور هم‌جمع شدند و ائمه را خلق حساب کردند؛ حالا امام‌حسین می‌‌فرماید: من کشته جلسه بنی‌‌ساعده هستم|ائمه را خلق حساب کردن/جلسه بنی‌ساعده}} زهرای‌عزیز را خلق حساب کردند، من هر دفعه که می‌آیم یک‌دفعه یک روضه‌ای برای امام‌رضا می‌خوانم بالای سرش، هر دفعه می‌آیم یک‌روضه مادرش را می‌خوانم. آقاجان زهرای‌عزیز ما را خلق حساب کردند، کاش خلق حساب کرده‌بود. کاش خلق حساب کرده‌بود آن دو نفری که حالا این‌همه سال است میلیاردها مردم دنبالش هستند، میلیاردها مردم اشتباه می‌کنند. حالا خلق حسابش کرده، کاش خلق حسابش می‌کرد، یک زن عادی را اگر یکی بزند می‌گویند چرا این زن را زدی؟ یک زن عادی را بزنند می‌گویند چرا زدی؟ مردم حمایت می‌کنند، {{درباره متقی|خدا می‌داند استخوان‌های من دارد آب می‌شود. گفتم خدا اگر من را نگه‌داری یک‌جایی، تمام آبهای آسمان را روی من بریزی، من می‌سوزم، ممکن است جسمم خنک شود، روحم خنک نمی‌شود. مگر من می‌توانم حسین را فراموش کنم؟ مگر می‌توانم زهرا را فراموش کنم؟}} این‌ها، دو [نفر] جلسه بنی‌ساعده درست کردند، یک‌جلسه بنی‌ساعده درست کردند این‌ها خلیفه معلوم کردند. حالا امام‌حسین هم می‌گوید من کشته جلسه بنی‌ساعده هستم، یعنی مردم بدانید این دو نفر ما را خلق حساب کردند. حالا می‌گوید [حسین از دین جدش] برگشته، هشتم ذی‌الحجه [از مکه] آمده خونش حلال [است]. من را خلق حساب می‌کنند، [می‌گویند] چرا تو نمی‌آیی مطیع خلیفه وقت بشوی؟ پس خون من را حلال می‌دانند، چرا؟ امام‌حسین را خلق حساب می‌کنند. <br /> <br /> {{موضوع|کسی که ارتباط ندارد، دنبال پیاده کردن مقصد خودش است؛ ارتباط و شناخت ولایت بالاتر از عبادت است چرا که عبادتی شدن، زهراکش شدن است؛ قضایای جلسه بنی‌ساعده و جسارت به حضرت زهرا|حضرت زهرا|عبادت/ارتباط/جلسه بنی‌ساعده}} حالا این‌ها یک کمیسیون گرفتند، ای‌خدا من دارم می‌گویم جایی، مجلسی که حرف ولایت نباشد این جلسه بنی‌ساعده است. حالا این‌ها یک کمیسیون گرفتند، معاویه بود و ابوسفیان و یک عده‌ای، یک چند نفری این‌ها حساب کردند گفتند ما باید ارتباط پیغمبر را از علی، ارتباط علی را از پیغمبر قطع کنیم، اگر این ارتباط قطع بشود خیلی خوب است. عمر گفت می‌دانید چه ارتباطی دارد؟ این تا زمانی‌که زهرا در خانه‌اش است ارتباط دارد. احترام دارد، می‌گویند داماد رسول‌الله است. اگر شما بخواهید قبول کنید، مگر [شخصی در جنگ جمل] نگفت او داماد رسول‌الله است، این‌هم ناموس رسول‌الله است، کجا بروم؟ حضرت فرمود ببین حق کجاست؟ گفت باید چه کنیم؟ گفت باید زهرا را بکشیم، اگر زهرا را بکشیم ارتباط علی با پیغمبر قطع می‌شود، {{دقیقه|45}} دیگر آن دامادی رسول‌الله از این قطع می‌شود. چه کنیم؟ زهرا را بکشیم. کجا می‌روید به حرف خلق که عبادتی‌تان بکند؟ من حجت را به شما تمام کردم، گفتم بیایید رفقا عبادتی نشوید. امروز می‌خواهم بگویم عبادتی شدن کجا می‌رود؟ زهراکش می‌شوید. حالا گفت که مغیره چند روز است علی نیامده، برو به او بگو بیاید، در صفوف جماعت بیاید. [بگو] چرا نیامدی؟ چون‌که پیغمبر فرمود کسی نیامد بروید ببینید مریض است؟ گرفتار است؟ این‌را زد به کار. منافق همیشه یک‌حرفی را نگه می‌دارد، می‌خواهد بزند به کار. الان چه حرف‌هایی را می‌زنند به کار؟ حالا چه‌کرد؟ رفت. زهرای‌عزیز گفت برو، هنوز غسل پدرم زمینش خشک نشده، علی دارد قرآن را جمع‌آوری می‌کند. آمد همین را گفت، [عمر] گفت برو این حرف‌های زنانه را بگذار کنار، بیاید با خلیفه رسول‌الله بیعت کند، صفوف مردم به‌هم نخورد، صفوف مردم دو درقه‌ای نشود. حالا چه‌کار کرد؟ [زهرا] در را باز نکرد، [عمر] گفت مردم هیزم بیاورید، هیزم آوردند پشت در خانه زهرا. گفتند [این] دری بوده که آن‌جا جبرئیل می‌آمده، گفت خلافت بالاتر از آن‌است. نمی‌توانم بگویم، خلافت بالاتر از آن‌است. حالا چه‌کار کرد؟ در نیمه سوخته [را هل داد]، حالا بشارت داد به معاویه: معاویه خوشحال باش من زهرا را کشتم، ارتباط علی را با پیغمبر قطع کردم، چنان فشار آوردم عضله‌هایش را خرد کردم. عضله می‌دانید چیست؟ این بندها، این انگشت، این‌ها یک عضله‌ای تویش است که این‌طور می‌کند مثل روغن گریس این‌طور می‌شود. گفت خرد کردم، کشتم زهرا را. حالا همین‌ها که اصحاب‌پیغمبر بودند چه‌کار کردند؟ حالا هر کار کردند، رفتند جماعت، پاشو برو جماعت. من دارم چه می‌گویم قربانتان بروم؟ ارتباط، کجا اگر ارتباط داشت این‌کار را می‌کرد؟ آدم بی‌ارتباط، آدم بی‌اعتبار، این مقصد دارد، می‌خواهد مقصد خودش را پیاده کند. (یک صلوات بفرستید.)<br /> <br /> جان کلام این است که من می‌گویم، اگر تو ارتباط نداشته‌باشی مقصد خودت را می‌خواهی عملی کنی، داد می‌زنم و می‌گویم. من مقصد ندارم به این ارتباط داشته‌باشم، من ارتباطم با این‌است. عزیزان من یک‌قدری امشب روی این حرف‌ها فکر کنید. به سی‌جزء کلام‌الله قسم اگر یک‌میلیارد خدا عمر به تو بدهد نماز شب کنی این [ارتباط بالاتر] هست، چون‌که این شناخت زهراست، شناخت ولایت است، شناخت توحید است این حرفی که من می‌زنم. توجه کن عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم.<br /> <br /> {{موضوع|روضه طناب گردن امیرالمؤمنین انداختن و حمایت کردن حضرت زهرا|روضه/حضرت زهرا}} حالا ریختند در خانه، {{توضیح|می‌خواستم یک نفسی بکشم، قلبم یک‌دفعه سکته نکند}} ریختند در خانه، زهرای‌عزیز به‌قول ما بچه در دلش بود، بچه سقط شد. این بچه زیر پا رفت، آخر همه قبر دارند، کجاست قبر محسن زهرا؟ آمد طناب گردن علی انداخت، {{دقیقه|50}} یک عده او را هل می‌دادند، حالا ببین این مسلمان‌ها کافر شدند، یهودی مسلمان شد. {{درباره متقی|من گفتم خدا کاش من مثل آن یهودی بودم که مسلمان بشوم نه مثل این مقدس‌ها، از خدا خواستم.}} حالا [یهودی] یک‌دفعه بلند گفت لااله‌الاالله، محمد رسول‌الله. گفت تو که از خیبری‌ها بودی، چطور حالا مسلمان شدی؟ گفت وقتی [علی] آمد خیبر را گرفت، هفت‌قلعه را روی‌هم ریخته‌بود. حالا طناب گردنش انداختند می‌کشند، معلوم می‌شود برحق است. حالا زهرا چه‌کرد؟ یک‌وقت گفت فضه بیا، علی را صدا نزد، فضه بیا به خدا بچه‌ام را کشتند. یک حالت غش به بدن زهرا افتاده، یعنی ضعف برده‌بود او را نه غش، حالا چشم‌هایش را باز کرد، فضه گریه‌اش گرفت. گفت علی کجاست؟ گفت علی را بردند مسجد، {{درباره متقی|ای خراب شوی مسجد، آن‌جا هم گفتم خراب شوی. آن‌جا هم داد کشیدم گفتم خراب شوی ای مسجد که علی را با طناب بیاورند، این‌ها پشت مسجد گریه کنند.}} حالا چه شد؟ دید علی را دارند می‌کشند، سر طناب [را گرفت]، [بازوی زهرا] بازوی حیدر است، بازوی رسول‌الله است. چهل‌نفر علی را می‌کشیدند، چهل‌نفر را ریخت روی‌هم. [عمر] یک‌دفعه گفت قنفذ دست زهرا را کوتاه کن، بعضی‌ها می‌گویند دست زهرا شکست. حالا دیگر کمک الان خواست، گفت یک دست به طناب و یک دست به پهلو، دستی دیگر کجاست حمایت ز حیدر کند؟ <br /> <br /> بیایید رفقا ما هم حمایت از حیدر کنیم. بیایید ما هم حمایت از زهرای‌عزیز کنیم. کجا می‌روی عزیز من؟ بیا، بیا قربانت بروم، به‌قول ما بیا و اگر تو این‌جور باشی با محبت می‌روی. الان شما والله این‌چیزها که می‌نویسید، این‌چیزها که می‌گویید، دارید افشای ولایت می‌کنید. الان زهرا به شما «هل من ناصر» می‌گوید، خیلی قدردانی کنید، خیلی زیاد قدردانی کنید که شما همه‌تان الان دارید حمایت می‌کنید. شما خیلی از من بالاترید، شما دارید افشا می‌کنید، من حرف می‌زنم شما افشا می‌کنید. متوجهید؟ شما ان‌شاءالله امیدوارم قدردانی کنید.<br /> <br /> {{موضوع|دعا|دعا}} خدایا عاقبتتان را به‌خیر کن.<br /> <br /> خدایا ما را با خودت آشنا کن.<br /> <br /> خدایا به این حرف‌ها یقین کنیم.<br /> <br /> خدایا این حرف‌ها را در خودمان پیاده کنیم.<br /> <br /> خدایا ارتباط ما را به‌حق امام زمان، به‌حق زهرای پهلو شکسته ارتباط ما را با ائمه قطع نکن. این ارتباطمان را با شیعه‌ها هم قطع نکن.<br /> <br /> خدایا تو را به‌حق امام زمان قسمت می‌دهم، همان که دارم به شما می‌گویم: ولایت، عدالت، سخاوت. خدایا این‌چیزها را به ما بده.<br /> <br /> امام‌رضا ما مهمان تو هستیم، غذایمان را درست کردی، کمال‌مان را هم درست‌کن.<br /> <br /> امام‌رضا ما را تحویل بگیر.<br /> <br /> امام‌رضا القا و افشا به ما بده.<br /> <br /> امام‌رضا تو را به‌حق امام زمان، محبت امام زمان به ما بده.<br /> <br /> آقاجان ما آمدیم خدمتت، گدایی آمدیم، ما گدای در خانه شماییم. خدا حواله کرده ما بیاییم در خانه شما، ما را و رفقای من را ناامید نکن. حاجت‌هایشان را برآورده کن. خواسته‌هایشان را برآورده کن.<br /> <br /> خدایا امسال را سال آخر ما قرار نده. {{دقیقه|55}} سال دیگر هم امام‌رضا بیاییم در خانه‌ات گدایی. تو را به‌حق امام محمد تقی یک‌چیزی در توبره ما بینداز. (با صلوات بر محمد)<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> ==ارجاعات==<br /> [[رده: نوارها]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B7_89&diff=2503 2026-07-24T07:58:55Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> <br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10339}}<br /> <br /> اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم<br /> <br /> العبد المؤید، الرسول‌المکرم، ابوالقاسم محمد<br /> <br /> '''السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته، السلام علی‌الحسین و علی‌بن‌الحسین و اولاد الحسین و اهل‌بیت الحسین و رحمة‌الله و برکاته'''<br /> <br /> {{موضوع|اصحاب امام‌حسین با امام‌حسین ارتباط دارند که در سلام به حضرت، به آن‌ها هم سلام داده می‌شود|ارتباط/اصحاب امام حسین}} من در قم به شما قول دادم که آن‌جا از ارتباط صحبت کنم، حالا امروز می‌خواهم صحبت کنم. ببین این‌ها همه ارتباط به‌هم دارد، می‌گوید: «السلام علی‌الحسین و علی‌بن‌الحسین و اولاد الحسین و اهل‌بیت الحسین و اصحاب الحسین»، همه این‌ها ارتباط دارند. ببین اصحاب امام‌حسین به حسین ارتباط دارد، قربانتان بروم، شما باید خیلی روی ارتباط فکر بکنید.<br /> <br /> {{موضوع|یک‌وقت شما مانند ابن‌ملجم عبادت دارید، اما ارتباط با ولایت ندارید و قطع هستید|عبادت/ارتباط/ابن‌ملجم}} گفتم که شما یک نگاهی در این دنیا بکنید، تمام این‌ها که گنه‌کار شدند، طاغوت شدند، از ولایت جدا شدند، از ارتباط جدا شدند، ارتباطشان قطع شد. یک‌وقت شما خیلی عبادت می‌کنی، مکه می‌روی، عمره می‌روی، همه‌جا می‌روی، ارتباط نداری. خدا رحمت کند حاج‌شیخ‌عباس را، ما در هر صحبتمان ایشان را چیز [یاد] می‌کنیم. می‌گفت: مانند ابن‌ملجم یا نبود، یا کم‌نظیر بود، چقدر عبادت می‌کرد؟ صورتش از این‌طرف پینه، از آن‌طرف پینه، عبادت داشت، ارتباط نداشت. تند می‌شود؛ شما عبادت دارید، ارتباط هم داشته‌باشید. یک‌وقت مردم آدم را گول می‌زنند، یک‌وقت نفس آدم، آدم را گول می‌زند. یک‌وقت مردم گول می‌زنند، گفتیم پیرو بدعت‌گذار نباش. یک‌وقت نفست گولت می‌زند، یک خیر و خیراتی می‌دهی، یک مشهدی می‌روی، یک زیارتی می‌روی، آن می‌شود برایت ارتباط، ارتباط نداری. ببین با تمام عبادتهایش این ارتباط نداشت، من یکی دوتا مثال بیاورم تا حرفم را بزنم. ببین شیطان دیگر، شیطان خیال نکن [کم جایگاهی داشته]، خب او هم آدم بوده، نه که حالا [آدم] دیگر، عزازیل بوده مثلاً، نمازهایی کرده چقدر طول کشیده، هزار سال نمی‌دانم چه، می‌دانید خودتان که، ارتباط نداشت.<br /> <br /> {{موضوع|هر زمان که امر را اطاعت نکردید، ارتباطتان قطع می‌شود و از محرمیت خارج می‌شوید|ارتباط/اطاعت امر/محرمیت}} کجا ارتباطتان قطع می‌شود؟ موقعی‌که شما امر را اطاعت نکنید. من به نظرم که هشتاد و چند سالم است، که حالا عصاره همه حرف‌ها این است که شما موقعی‌که امر را اطاعت نکردی ارتباطت قطع می‌شود. حالا یکی می‌رود امر خلق را اطاعت می‌کند، یک‌وقت امر دلت را اطاعت می‌کنی قربانت بروم، فدایت بشوم. شما قلبت، تمام اشیاء بدنت باید که مواظب ارتباط باشید. تمام این عالم به‌هم وصل است، تمام این دنیا به‌هم وصل است، کجا نامحرم می‌شوی؟ آن‌موقع‌که ارتباطت قطع می‌شود. چند دفعه گفته‌ایم این‌را دیگر، ببین عباس عموی حضرت زهراست، محرمش است، ارتباط ندارد. چرا؟ رفت طرف خلق. خیلی مواظب باشید، عبادت چیزی نیست که، ارتباط مهم است. <br /> <br /> شما باید امام‌حسین را بشناسی، ارتباط داشته‌باشی. علی‌بن موسی‌الرضا را بشناسی، چطور بشناسی؟ بدانی علی‌بن موسی‌الرضا امر خداست، {{دقیقه|5}} امام‌حسین امر خداست، ولایت، امر خداست. شما باید مواظب باشی از امر ارتباطت قطع نشود، کجا قطع می‌شود؟ آن‌موقع‌که گناه کنی. آن‌وقت یک محرم خلقی داریم، یک محرم دل داریم، یک محرم خدا داریم، یک محرم اشیاء داریم، یک محرم ممکنات داریم، از این محرم‌ها خیلی زیاد است.<br /> <br /> {{موضوع|حضرت عیسی ارتباط با یک سوزن و نخ داشت، که از آسمان چهارم نتوانست بالاتر برود|ارتباط/حضرت عیسی}} ببین عیسی خیلی مهم است، ما یک عیسایی می‌شنویم. چقدر زحمت کشید؟ چقدر با این بت‌پرست‌ها زحمت کشیده؟ چقدر اجر برده؟ حالا می‌خواهد خدا احترامش کند. ببین امیرالمؤمنین می‌گوید من پاسخ می‌دهم، خدا هم پاسخ به شما می‌دهد. خیال نکنید [نمی‌دهد]، اصلاً ائمه و خدا پاسخ پیش‌شان است، در قدرتشان است. خودش که نمی‌خواهد، می‌خواهد به تو بدهد. حالا می‌گوید چه‌چیز آوردی؟ برو تا آسمان چهارم، [می‌گوید] یک سوزن و نخ، [گفت] برو نگهش‌دار. دید ارتباطش با سوزن و نخش است.<br /> <br /> {{موضوع|حضرت مریم در خانه خداست، اما قدری که میلش سمت عیسی می‌رود، ارتباطش قطع می‌شود و خدا به او می‌گوید «اخرج»|حضرت مریم/ارتباط}} مگر این‌نیست که مریم در خانه خداست دارد عبادت می‌کند؟ غذا برایش می‌آید، سه وعده غذا می‌آید برایش. حالا می‌گوید «اخرج»، خارج شو. خارج شو، تو رفتی ارتباط پیدا کردی. خدایا [برای] من آن‌جا غذا می‌آمد، حالا این‌که به‌من دادی [عیسی] خودت می‌گویی [آیات است]، خودش می‌گوید من آیاتم. آیات خیلی مهم است، این دنیا این‌چیزها که تویش است نباتات است؛ اما آیات به‌غیر نباتات است، توجه کنید. حالا می‌گوید تو یک‌قدری میلت رفت پیش عیسی، «اخرج» از خانه خارج شو. تو که سر اندر پایت دنیاست، تو خارج هستی، نه که خارجت کند. پس چرا؟ ارتباط نداری، ارتباط، ارتباط، ارتباط. حالا چه می‌گوید؟ برو درخت را تکان بده، خرما بریزد بخور. قربانتان بروم، خدا با هیچ‌کس قوم و خویشی ندارد. ما همه در قدرت خداییم، همه به‌اصطلاح بنده خداییم، همه را خدا خلق کرده.<br /> <br /> {{موضوع|وقتی که ارتباط با تجدد پیدا کردید، ارتباطتان با ولایت قطع می‌شود و از محرمیت خارج می‌شوید|ارتباط/تجدد/محرمیت}} حالا ارتباط بالا می‌رود، حالا تو محرم می‌شوی به آسمان، محرم می‌شوی به عرش خدا، محرم می‌شوی به خانه زهرا. محرم می‌شوی. ارتباط، ارتباطت را قطع نکن عزیز من، ارتباط با حضرت زهرا داشته‌باش. خانم‌های عزیز هم همین‌جورند، آن‌ها هم باید ارتباط داشته‌باشند. نه که این‌قدر خانم ارتباط با تجدد پیدا کنی، والله ارتباطت قطع است. من به مردها هم می‌گویم، وقتی تجددی شدی ارتباطت قطع است عزیز من، قربانتان بروم، فدایتان بشوم. عزیزان من بیایید گوش بدهید، هم گوش بدهید، هم بنویسید، هم بفهمید، هم عمل کنید. یک صلوات بفرستید.<br /> <br /> {{موضوع|تمام اشیاء ارتباط با خدا و ولایت دارند و تولیدشان خیر است|ارتباط/اشیاء/تولید}} ببین تمام این ممکنات خدا تا حتی اشیاء، اشجار نه اشرار، یعنی درخت‌ها، گلابی‌گونه، سیب‌گونه، نمی‌دانم موزگونه، تمام این‌ها دارند امر را اطاعت می‌کنند. امرشان خیر است، آن‌که نمی‌تواند یک کارهایی بکند، امرش خیر است. این درخت ببین، گلابی‌گونه ببین گلابی می‌دهد، آن انار می‌دهد، این انجیر می‌دهد. این‌ها چیست؟ وقتی نگاه می‌کنی زمستان خشک است، یواش‌یواش رشد می‌کند، آن رشدش ارتباط است، به شما میوه می‌دهد. تو چه خیری به مردم می‌دهی؟ آقاجان ما چه خیری داریم؟<br /> <br /> {{موضوع|بیایید تا جان به گلویتان نرسیده ائمه طاهرین را بشناسید و ارتباطتان را با آن‌ها حفظ کنید؛ چرا ارتباطتتان را قطع می‌کنید و می‌روید با خلق ارتباط پیدا می‌کنید؟|ارتباط/شناخت امام}} {{درباره متقی|خدا می‌داند این‌قدر من در راه التماس کردم خدایا اخلاق به‌من بده، خدایا این جوان‌ها آمدند، به یک‌فکری آمدند، خدایا مبادا من این‌ها را ناراحت کنم. {{دقیقه|10}} خدایا کمکم کن. شما را می‌خواهم، دوست دارم؛ اما حرف بشنوید قربانتان بروم. من به تمام آیات قرآن می‌فهمم که یک‌قدری که مثلاً خدشه‌ای می‌خواهد به شما بخورد، من خلاصه آگاهتان می‌کنم.}} الان هیچ‌چیز بهتر از این‌نیست که ما ارتباطمان را با ائمه‌طاهرین [حفظ کنیم]، ارتباط داشته‌باشیم، آن‌ها آمادگی دارند. چرا امام‌حسین با همه این مصیبت‌هایش می‌گوید «هل من ناصر»، بیا این‌جا؟ آمادگی دارد به تو بدهد. خود حضرت زهرا هم همین‌جور است، خود حضرت‌معصومه هم همین‌جور است. تمام ائمه همه آمادگی دارند، دارند دعوتتان می‌کنند، چرا می‌روید طرف خلق؟ چرا ارتباطت را قطع می‌کنی؟ ای بدبخت بیچاره، تو بیچارگی‌ات را به‌دینم نمی‌فهمی، فردای‌قیامت می‌فهمی. چرا امام‌صادق می‌گوید ما را نشناختید، وقتی جان بیاید این‌جایتان [می‌فهمید]؟ حالا جان می‌آید، داری جان می‌کنی، نگاهت به آن بالاست، دیگر از زمینی‌ها قطع شدی، حالا می‌فهمید زهرا کیست خانم‌ها، حالا می‌فهمید حسین کیست عزیز من، حالا می‌فهمید علی‌بن موسی‌الرضا کیست، حالا می‌فهمی امام‌صادق کیست، حالا می‌فهمی امام زمان کیست. آن‌موقع می‌فهمی، دیگر به دردت نمی‌خورد، تو جدا شدی. بیا عزیز من تا جدا نشدی ما این‌ها را بشناسیم. <br /> <br /> {{موضوع|انتظارالفرج افضل عبادت است؛ عبادت بی‌ارتباط و بی‌شناخت ولایت بی‌فایده است|انتظارالفرج/ارتباط/شناخت امام}} چرا به شما می‌گوید که انتظار الفرج افضل عبادت است؟ برای چه می‌گوید؟ تو عبادت نمی‌کنی که، افضل حج است، افضل عمره است، افضل نماز شب است، افضل عبادت است، افضل انفاق است، افضل شجاعت است. هر چه که می‌گویی انتظار الفرج افضل است، یعنی‌چه؟ اگر این‌را فهمیدی درست‌است، اگر نفهمیدی هم درست‌است. یعنی انتظار ایشان را بکشی، هیچ انتظاری از خلق نداشته‌باشی. حضرت می‌گوید انتظار الفرج افضل عبادت است، خب، تو عبادت می‌کنی امام زمانت را نمی‌شناسی، چه فایده‌ای دارد؟ چقدر عبادت می‌کنند؟ شما که مکه رفتید، پر شده، من دیدم مثل نی قلیان است پایش، بس‌که عبادت می‌کرد، بس‌که این‌جوری می‌کرد. چرا می‌گوید کافر و مرتد است؟ ارتباطش از ولایت قطع است، بیایید ارتباطتان را از ولایت قطع نکنید عزیزان من. <br /> <br /> {{موضوع|حضرت معصومه ارتباط دارد که از انفاق‌های شما مطلع است؛ قضایای مطلع بودن حضرت‌معصومه از سخاوت متقی و سکینه قلعه‌نشین|حضرت معصومه/سخاوت/ارتباط}} تمام این اشیاء ارتباط دارند، تا حتی حضرت‌معصومه ارتباط دارد. من به شما گفتم که حالا دوباره تکرار می‌کنم آقایانی که نبودند [بشنوند]، از آن‌هایی هم که بودند [عذر می‌خواهم]. من نمی‌خواهم حرف تکراری داشته‌باشم، اگر هم دارم یک‌وقت می‌خواهم آن حرف را با این‌جور کنم و الا تکراری من نمی‌خواهم داشته‌باشم. <br /> <br /> {{درباره متقی|گفتم که حاج‌دارابی این بنده‌خدا شخصیتی شده، اولها چیزی نداشتند و آبجی‌اش را دادند به یک قلعه‌نشین. وقتی آمده‌بود مثلاً از این شلیته‌ها داشت دورش، کردها و این‌ها دارند. این‌را من مهمانشان کردم، من این‌جور آدمها را خیلی احترام می‌کردم؛ اما یک داداش داشتم برعکس من. گفت که آره ما گویا هزار و پانصد تومان، چنین چیزی داریم، می‌خواهیم یک روپوش بیندازیم روی [قبر] حضرت [معصومه]. گفتم خانم این نمی‌شود که، تو بده به‌من بدهم به یک سید. باز من به شما اطمینان دارم که یک‌چیزی می‌دهید از من بازخواست نمی‌کنید؛ اما من به این زودی چیزی نمی‌گیرم [از کسی] که او نمی‌شناسدم. پاشدم گفتم پاشو برویم، این مهمان ما بود، بردم در این بزازی یک پیراهن گرفتم مال آن سید، یکی گرفتم برای دخترش، یکی گرفتم برای زنش، خلاصه پانصد تومان شد، من اشتباه کردم گفتم هزار و پانصد تومان. ما پاشدیم رفتیم، گفتیم برویم، رفتیم آن‌جا ما پانصد تومان چیز خریده بودیم، این بیست‌تومان داد به آن سید، شد پانصد و بیست‌تومان. ما آمدیم، ما آن خانه که دم گذر جدا بود یک اتاق من داشتم، یکی هم‌دست بابا و ننه‌ام بود، یکی هم داشتیم مال مهمان بود، [مال این‌بود که] مهمان به ما برسد، یک‌خرده درستش کرده بودیم. ما وقتی مهمان به ما می‌رسید، این‌ها را، خانم‌ها در آن اتاق بودند، مردها را هم این اتاق [جا می‌دادیم]، خودم هم می‌رفتم اتاق بابایم. ما دیدیم صدای این بلند شده، به‌قول بچه‌ها ببخشید دهاتی، {{دقیقه|15}} داد می‌زند، یک صدای به‌قول ما بلندی هم داشت. ما گفتیم حاج‌دارابی این آقای آل‌طه به‌من گفته اگر کسی یک‌وقت مریض بود بیا، فوراً تلفن می‌زنم که نمی‌دانم بالاخره به شما راه بدهند. حالا چراغ روشن کردیم، رفتیم و یک‌خرده گریه کرد و گفت من دیشب خوابیده بودم، گفتم این پسر دایی چه‌کرد؟ چهل‌سال هم بود نیامده‌بود قم، چهل‌سال. من‌ بعد از چهل‌سال آمدم، می‌خواهم روپوش [روی قبر] بیندازم، پسر دایی این‌کار را کرد. من خوابیدم، تا خوابیدم، خواب دیدم وارد صحن شدم. دیدم بی‌بی معصومه، به زنها می‌گفت بی‌بی، با دو سه تا، پنج شش‌تا بی‌بی آن‌جاست. یک‌دفعه گفت که برو به این سکینه قلعه‌نشین بگو بیاید، در قلعه هم می‌نشست. گفت یک لوحی بود جلوی حضرت، به آن نوشته شده‌بود. ببین حساب‌های شما می‌گویم به شما، شما قلمتان با لوح باشد، من مطلعم که می‌گویم، بی‌خودی نمی‌گویم قلمت باید به لوح باشد. این چیزی که می‌نویسی باید به لوح باشد، لوح و قلم باشد، یعنی با امر بنویسی قربانت بروم. این لوح، قلم باید به آن باشد. هیچ، گفت ای سکینه قلعه‌نشین پانصد و بیست‌تومان به‌توسط، {{توضیح|از این حرف یک‌خرده خوشم آمد،}} به‌توسط حاج‌حسین به ما رسید. من نه این‌که خوشم بیاید حاجی شدم، حاجی‌گری‌ام قبول شد خوشم آمد. حالا گوساله نبودم، خوک و سگ نبودم، از این‌جا خوشم آمده، نه حالا عبادتم قبول‌شده نه والله. خوک و سگ نبودم، گفت حاج‌حسین، آخر، هرکسی در فکر خودش است.}} ببین حضرت‌معصومه هم ارتباط دارد با ما، حرفم سر این‌است. ارتباط دارد که تو این‌را می‌دهی این‌را می‌ستانی. آن‌ها دارند تو را می‌بینند، تو چرا نمی‌بینی آن‌ها را؟ ما چرا نمی‌بینیم؟ مگر اشیاء ارتباط ندارند؟<br /> <br /> {{موضوع|همه خلقت در ارتباط است و می‌گوید لااله‌الا‌الله؛ اما گوشی این صدا را می‌شنود که به لهو و لعب عادت نکرده‌باشد و درِ آن مهر نخورده‌باشد|ارتباط/لهو و لعب}} همه‌چیز ارتباط دارد، همه این‌ها می‌گویند لااله‌الاالله. شما اگر گوش شنوا داشته‌باشید، والله بالله کوه می‌گوید لااله‌الاالله، درخت می‌گوید لااله‌الاالله، سنگ می‌گوید لااله‌الاالله، اشیاء می‌گویند لااله‌الاالله. تو گوش شنوا داشته‌باشی آن است اما در صورتی‌که گوش تو به لهو و لعب عادت نکرده‌باشد، آن درش مهر خورده، به‌دینم، آن لااله‌الاالله اشیاء را نمی‌شنوی. بیایید بابا این‌چیزها را باور کنید، اصلاً وقتی آدم می‌رود [در فکر]، {{درباره متقی|من یک پاره‌وقت‌ها وحشت می‌کنم. یک‌مرتبه ساکتم می‌کند، می‌بینم همه دارند [می‌گویند] لااله‌الاالله، همه دارند حرف می‌زنند، همه دارند امام را که جان دارد [اطاعت می‌کنند]، همه دارند لولش می‌خورند [می‌جنبند]، نگاه می‌کنم به اشیاء، همه دارند دارند ذکر می‌گویند،}} چرا توجه ندارید شما؟ ارتباط یعنی این قربانتان بروم.<br /> <br /> {{موضوع|بیایید با تمام خلقت هماهنگ باشید و ارتباطتان را قطع نکنید تا عرش و آسمان شما را دعوت کند و حضرت زهرا شما را بپذیرد|ارتباط}} این‌نیست که ما هر روز ارتباط بزنیم. ممکنات خدا همه با هم ارتباط دارند؛ اما من [ندارم]. بدبخت بیچاره وقتی تو ارتباطت را قطع کردی با تمام ممکنات قطع کردی، با عرش خدا قطع کردی، با آسمانها قطع کردی، با کرات قطع کردی، با تمام نباتات قطع کردی، با تمام این خلقت قطع کردی. ارتباط را قطع کردی، مگر ارتباط قطع کردن این‌طور ساده است؟ چرا ارتباطمان را قطع می‌کنیم؟ تو هماهنگی با همه این دنیا، ببرم بالاتر؟ هماهنگی با عرش خدا. هماهنگی، راهت می‌دهد. چطور بعضی‌ها را راه می‌دهد، تو را راه نمی‌دهد؟ می‌زنی بالا از هفت‌طبقه آسمان می‌روی بالاتر، این چیزی نیست. خب خدا دعوتت کرده رفتی آن‌جا، به تو مربوط نیست که، تو یک دعوت‌نامه داشتی؛ اما تو دعوت به چه داری؟ تو دعوت خلقی داری، دعوت گناهی داری، دعوت جنایی داری. تو دعوت نداری که بروی در عرش، بروی بالا در آسمان، عرش خدا، دعوتت نمی‌کند که. {{دقیقه|20}} حضرت زهرا چرا عمویش را دعوت نکرد؟ چرا او را نپذیرفت؟ حالا چهار روز سلمان را ندیده می‌پذیرد او را. زهرای‌عزیز ولایت‌پذیرایی [کن] است یعنی پذیرایی از ولایت می‌کند، راهش می‌دهد. <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|پشت پا بر عالم امکان زدم|من دست بر دامن زهرا زدم}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> {{درباره متقی|اگر میل به لهو و لعب نداشته‌باشید و چیزی را مؤثر ندانید، ارتباط با عرش و تمام خلقت پیدا می‌کنید|ارتباط/کسی را موثر ندانستن}} امکان را نشانت می‌دهد، به تمام آیات قرآن، بهشت را نشان داد، فردوس را نشان داد، کجا می‌روی؟ تو اصلاً میل نداری به فردوس، میل داری به نمی‌دانم دیگر حرف بزنم خوشم نمی‌آید. تو میل به نمی‌دانم لهو و لعب داری، برو آرام بشو. عزیز من، قربانت بروم، خیلی کلاه سر ما می‌رود. شما اگر چهار نفر سلام به تو بکنند، احترامت کنند آدم عوض می‌شود؛ اما من نه، من عوض‌شدنی نیستم، من به‌دینم همه‌شما که هیچ، تمام این ایران بیایند یا نیایند برای من فایده‌ای ندارد. من وظیفه دارم یک‌چیزی را برای شما نقل کنم، چرا؟ من کسی را مؤثر نمی‌دانم، «لا مؤثر فی الوجود الا الله»، اصلاً هیچ وجودی در تمام این دنیا پیش من وجود نیست؛ اما شخص را احترام می‌کنم، الان این‌قدر عز و التماس کردم، مبادا من به این‌ها تندی کنم، مبادا احترام [نگذارم]. این حرف غیر آن‌است، ایده به‌غیر دیدن است، آقای‌دکتر عزیز. ایده به‌غیر دیدن است، ایده باید خدا و امام زمان باشد اما آدم باید مردم را احترام کند. به تمام آیات قرآن اگر یک‌نفر از دست من یک‌ذره ناراحت بشود، من شب خوابم نمی‌برد، این‌را بگویم. نه خیال کنید من می‌خواهم چیز کنم، من حرفم را دارم می‌زنم، من دارم حرف را پرورش می‌دهم. یک‌وقت خیال نکنید، یک‌ذره شماها ناراحت بشوید من ناراحتم. نه شما، بچه کوچکتان، خانم‌هایتان اگر یک‌ذره ناراحت بشوند من ناراحتم. چرا من ناراحتم خانم شما [ناراحت باشد]؟ من با خانم شما ارتباط ندارم، تو ناراحتی، من ناراحتی تو را نمی‌خواهم. دعا می‌کنم می‌گویم خانم‌هایشان خوب باشند، دلشان با هم مهربان باشد، این‌قدر از این‌کارها می‌کنم که نگو.}} ببین من چه دارم می‌گویم، متوجهی؟ اگر بخواهم خانم‌هایتان سالم باشند، من که سر و کار اصلاً [با خانم‌ها ندارم]، سر و کار من حالی‌ام نیست چه‌چیز است. پس خلاصه هزینه‌ای دارد قربانتان بروم، شما عرشی هستید نه فرشی. خیلی افقت باید بالا باشد اگر یک‌ذره ارتباطت قطع شد بدان ارتباطت با این اشیاء قطع است، ارتباطت با آسمان قطع است، ارتباطت با ملائکه‌ها قطع است، ارتباطت با اصحاب امام‌حسین قطع است. از همه‌چیز ارتباطت قطع است، به چه ارتباط می‌کنی؟ به خلق. خیلی توجه کنید قربانتان بروم، فدایتان بشوم، عزیزان من، بیا حرف بشنو.<br /> <br /> {{موضوع|شیعه از انبیاء بالاتر است؛ اگر خدا به انبیاء عصمت داده‌، به شیعه از روح خودش دمیده‌است؛ شیعه روح خداست|شیعه/روح/انبیاء}} تو بلبل باغ ملکوتی نه از عالم خاک، تو جسمت خاکی است، روحت باید ولایت باشد. یک آیه‌ای است می‌گوید «و نفخت فیه من روحی»، یعنی‌چه؟ یعنی از روح خودم دمیدم. به چه‌کسی دمیده؟ به تو دمیده، به آدم دمیده. آدم که ترک‌اولی کرد، پس به تو دمیده، به همه‌شما دمیده. حالا باید چه کنیم؟ حالا باید این روحی که به تو دمیده شده، آن‌را رویش حکم گذاشته، رویش امر گذاشته، امر را اطاعت کنی. تو ببین نه، اصلاً از ملک می‌زنی بالا، از تمام انبیاء می‌زنی بالا، چرا؟ روح خودش را به تو دمیده، به انبیاء عصمت داده اما به شیعه {{دقیقه|25}} روح خودش را دمیده. چرا؟ آمد سفارشت را کرد، گفت اگر توهین به او بکنی، من یک‌خانه دارم این‌جا در عالم، این‌را هم خراب کردی {{ارجاع به روایت|توهین به مؤمن و خراب کردن خانه خدا}}. یک‌چنین گناهی به تو می‌دهد، چرا؟ چرا به یک مؤمن [توهین کردی]؟ چون‌که او روح شده، روح خدا شده. تو روح خدایی، چرا توجه نمی‌کنی؟ باز یک حرف‌هایی می‌زند، بابا، مگر نمی‌گوید روح دمیده؟ کجا دمیده شده روح؟ روز الست.<br /> <br /> {{موضوع|معرفی امیرالمؤمنین در روز غدیر، افشای ولایت نبود، افشای قدردانی از ولایت بود که مردم امیرالمؤمنین را ببینند و دنبال کسی دیگر نروند و برایش مشابه درست نکنند|غدیر/قدردانی از ولایت}} این‌که امیرالمؤمنین را معلوم کرد، این‌همه خدا [به پیغمبر] گفت هیچ‌کاری نکردی علی را معلوم کن، می‌خواهد ما از زمان این به این‌طرف دیگر به عمر نگوییم خلیفه، به یکی‌دیگر نگوییم این، به آن نگوییم خدا، به آن نگوییم این. نمی‌توانم که حرفم را بزنم که، چه شد؟ مگر این شناسایی علی است که بگوید بلندش کن، نشان مردم بده؟ این شناسایی امیرالمؤمنین شد؟ شما این‌را می‌بینی؟ این‌را می‌خواهد ببینی دنبال کس دیگر نروی، عزیز من. خدا گفت بلندش کن، ببینند این‌است، نروند دیگر یک مشابه درست کنند. خب رفتند کردند، حالا چه می‌گوید؟ حالا می‌گوید مرتد و کافر شدند. مشابه‌درست‌کن، مرتد و کافری، ای عمر و ابابکر، ای هارون، ای مأمون. ما به کسی کار نداریم عزیز من، ما تاریخات اسلام را داریم نقل می‌کنیم. مشابه [درست] نکن قربانت بروم من. دوباره تکرار می‌کنم، من عقیده‌ام را می‌گویم، مگر امیرالمؤمنین این‌جور بود که حالا بیاید در دنیا معرفی‌اش کند؟ امیرالمؤمنین می‌گوید آدم را سرشته، آدم‌سرشت‌کن است، آدم کجا و [او کجا؟] آن‌موقع‌که امیرالمؤمنین را بلند کرده چه زمانی بوده؟ بگویید به‌من دیگر، چه زمانی بوده؟ بعد از این‌که صد و بیست و چهار هزار پیغمبر آمدند. حالا امیرالمؤمنین را سر دست آورده، آن‌وقت می‌گوید «الیوم اکملت لکم دینکم»، دین این است ای مردم عالم، دنبال کس دیگر نروید. مشابه درست نکن، پی کسی نرو، کسی را مؤثر ندان. این افشای ولایت نیست، افشای قدردانی از ولایت است. به تمام آیات قرآن درست می‌گویم. این افشای چیست؟ قدردانی از ولایت است، مگر این افشای ولایت است؟ صلوات بفرستید.<br /> <br /> {{موضوع|افشای ولایت این است که خدا به تمام خلقت گفته اگر عبادت ثقلین کنید و علی را قبول نداشته‌باشید، به رو در جهنم می‌اندازمتان|افشای ولایت/عبادت}} افشای ولایت این است که خدا کرده، خطاب می‌کند به انس و جن، به تمام عبادت‌کننده‌های عالم، نه دنیا. {{درباره متقی|دنیا را من سر و کار ندارم اصلاً، مثل این‌که می‌خواهم حرف بعضی‌ها را نزنم، حرف دنیا را هم نمی‌خواهم بزنم اما خب می‌زنم،}} نه دنیا. افشای ولایت این است که خدا کرده، می‌گوید عبادت انس و جن کنی این‌را به «الیوم اکملت لکم دینکم» قبول نداشته‌باشی، به‌رو می‌اندازمت در جهنم. خدا نه عبادت تو را می‌خواهد که چنین نماز شب می‌کنی، دو سفر کربلا و مکه می‌روی، به خیالت تخم دو زرده کردی. بیا آرام شو، بیا با تأنی حرف‌ها را گوش بده، با عقیده قبول‌کن. چه‌کار می‌کند خدا؟ یعنی عبادت انس و جن علی است. زحمت تمام انس و جن، امیرالمؤمنین، علی {{علیه}}، وصی رسول‌الله است. تو پی چه‌کسی می‌روی؟ {{دقیقه|30}} ارتباط یعنی این. <br /> <br /> {{موضوع|عمَر با امیرالمؤمنین و حضرت زهرا ارتباط نداشت که آن فجایع را به‌وجود آورد و اهل طاغوت شد؛ آدم بی‌ارتباط، بی‌اعتبار است|عمَر/ارتباط/اعتبار}} یکی از این منبری‌های خیلی به‌اصطلاح مبرا آمده‌بود خانه ما، آره می‌گفت من این‌را گفته‌ام. گفتم اشتباه کردی گفتی، گفتم شما اهل‌تسنن را تشویق کردی. گفت چرا؟ ما روایت داریم که پیغمبر وقتی امیرالمؤمنین را بلند کرد، روی دست بلند کرد گفت هر کسی این‌را الان قبول کند اهل‌بهشت است. اول کسی‌که آمد خدمت [امیرالمؤمنین] عمر بوده، چرا طاغوت است؟ ببین من نمی‌خواهم حرف رسول‌الله را چیز [نفی] کنم. [می‌گوید ارتباط داشته‌باش] با علی، با امیرالمؤمنین، اگر ارتباط داشت طناب گردنش می‌انداخت؟ اگر ارتباط داشت زنش را می‌زد؟ شما پی بی‌اعتبار دارید می‌روید. شما، بیشترمان دنبال بی‌اعتبار می‌رویم. یعنی‌چه؟ اگر ارتباط نداشته‌باشد اعتبار هم ندارد، اعتبار هم ندارد به‌درد نمی‌خورد. آدم بی‌اعتبار به‌درد نمی‌خورد که، آدم باید اعتبار داشته‌باشد، اگر اعتبار نداشته‌باشد به‌درد نمی‌خورد. این‌چیزها را گفتم به حاج‌آقا، گفتم برو در گاراژ، این حرف‌ها یعنی‌چه؟ پس حرف پیغمبر درست است یا نه؟ اصل [ارتباط است] باباجان به داد من برسید، [عمر] ارتباط ندارد، به‌اصطلاح خودش ارتباط داشت یعنی این حرف را زد. {{موضوع|شما نه اینکه باید شیعه باشید، بلکه باید مانند بلال شیعه درست‌کن باشید|بلال/شیعه درست‌کن}} حالا کسی جلویش ایستاد، تو دهنی به او زد، یک غلام‌سیاه [بلال]. چرا تو جوابگو مردم نیستی؟ چرا هرچه به تو می‌گوید مدام خب، خب می‌کنی؟ چرا پی این هستی یکی برود جلو بدوی دنبالش؟ چقدر دنبال بعضی‌ها دویدید؟ مگر گوسفندی که تا می‌گوید هین بدوی دنبالش؟ بفهم من چه می‌گویم، من نمی‌توانم یک‌حرف را خیلی افشایش کنم، تو بفهم من چه می‌گویم. حالا بلال بود، گفت بیا خانه برایت بخریم، زن برایت بگیریم، در رأس کار بگذاریم تو را. گفت اذانی که باد به پوست تو بیفتد نمی‌گویم، یعنی‌چه؟ یعنی تو می‌خواهی با اذان، با من مردم را گول بزنی. همه‌جا در هر مجلسی نروید، شما در یک مجلس‌هایی می‌روید، چهار تا جوان هم به‌واسطه تو می‌آید. آن‌ها را آن‌طرف گول می‌زند، تو فردای‌قیامت گیری عزیز من، بگیر جلوی پایت را. گفت مگر تو جلوی رسول‌الله «بخ‌بخ یا علی» نگفتی؟ گفت پس تو چه می‌گویی که من خلیفه‌ام؟ گفت به این‌کارها کار نداشته‌باش. حالا می‌گویند که به این‌کارها کار نداشته‌باش، آره، ایشان درست است و فلان است و بیسار است. نادرست را برایت درست می‌کنند، بفهم. او هم خیلی زدش، آخر می‌گویند عمر دو متر قدش بوده، مردک خیلی رفتم بگویم خر است، الان خر می‌گوید چرا گفتی؟ خیلی نکره بوده. [بلال] رفت حلب و مسلمان‌های حلب [به‌توسط] او است. آقاجان من تو غصه نخور، ناراحت نشو، اگر دشمن تو را ناراحت بکند و تو را بزند و این‌ها، می‌روی جایی‌که مسلمان‌درست‌کن می‌شوی. ناراحت نشو برای یکی به تو می‌گوید تو این‌جوری نیستی، چرا این‌جوری هستی؟ تو باید قربانت بروم نه [این‌که] مسلمان باشی، نه [این‌که] شیعه باشی، شیعه‌درست‌کن باشی، مسلمان‌درست‌کن باشی، خب بلال همین‌کار را کرد. چقدر الان آن‌جا چیز است و قبر دارد و بساطی دارد. «من ذا الذی یشفع عنده الا باذنه»، هر کاری به اذن خدا می‌شود، کسی اصلاً اذن ندارد که تو بروی پی اذن، آن اذن ندارد که. <br /> <br /> {{موضوع|بیایید ارتباط داشته‌باشید و دعوت کسی را نپذیرید تا ملک به امرتان شود، آسمان و عرش و ولایت شما را دعوت کند|دعوت/ارتباط}} بیا عزیز من دوباره می‌گویم ارتباط، ارتباط داشته‌باش، قربانتان بروم، فدایتان بشوم. هر چیزی را خدا حکم رویش گذاشته، {{دقیقه|35}} خیلی والله این قشنگ است که ملک بیاید به امرت بشود، آسمان تو را دعوت کند، عرش خدا دعوتت کند، زهرای‌عزیز دعوتت کند، امیرالمؤمنین دعوتت کند، امام زمان دعوتت کند. دعوتت می‌کند؛ اما دعوت نداشته‌باشی، ببین امروز من چه می‌گویم. تو دعوت داری، دعوت نداشته‌باش، دعوت کسی را نپذیر، لااله‌الاالله. مگر پیغمبر نگفت یک لااله‌الاالله بگویی رستگار می‌شوی؟ پیغمبر راست گفت یا نه؟ حالا ببین چه‌کار می‌کند؟ این بنده‌خدا پیرمرد آمد [از پیش پیغمبر] و عمر به او گفت چه هست؟ گفت پیغمبر گفته یک لااله‌الاالله بگویی رستگاری، آقا زد در گوش یارو. این بیچاره، بنده‌خدا گریه‌کنان رفت، گفت یا رسول‌الله عمر از من سؤال کرد، من هم گفتم خوشحال بودم، زد در گوشم. گفت عمر من به او گفتم، گفت شما هم گفتی، می‌گوید اشتباه‌است. اگر یک لااله‌الاالله بگوید رستگار می‌شود دیگر نماز نمی‌خواند، دیگر نمی‌دانم جنگ نمی‌رود، جهاد نمی‌رود، صدقه نمی‌دهد، این رستگار است دیگر، این‌که نمی‌خواهد از رستگار بالاتر رود. ببین به پیغمبر چه‌چیز می‌گوید؟ این مرتیکه عبادتی است، این مرتیکه مقدس است، دارد یاد پیغمبر هم می‌دهد. پیغمبر حرفش «ما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی» است، حرف خداست. مثل بعضی‌ها یک‌حرفی می‌زنند، چرا ایشان مثلاً به پیغمبرها ایراد کرده؟ من غلط کردم، خوب است؟ گه هم خوردم اما گه زنبور. (صلوات بفرستید.)<br /> <br /> {{موضوع|تا حتی انبیاء به غیر پیغمبر آخرالزمان هم مصداق و مشابه ائمه طاهرین نیستند|ائمه طاهرین/انبیاء/مشابه درست کردن}} من دارم تاریخات را نقل می‌کنم قربانتان بروم، این تاریخاتی که من نقل می‌کنم حواستان جمع باشد، شما این‌ها را، انبیاء را به‌غیر پیغمبر آخرالزمان نیاورید روی امیرالمؤمنین یا امام‌حسن، امام‌حسین، دارم هشدار می‌دهم، می‌گویم این‌ها منحصر به آن‌هاست. دوباره تکرار می‌کنم این‌ها [انبیاء] خلقند، خلق بالاخره اگر ما گناه می‌کنیم، آن‌ها ترک‌اولی می‌کنند. اگر هم یک‌حرفی دارم می‌زنم می‌خواهم شما را هوشیار کنم، می‌خواهم شما ولایتتان کامل باشد. حالا همان هم ببین، همان هم داری مشابه درست می‌کنی. همان هم که داری می‌گویی موسی مثل امیرالمؤمنین است، همان هم مشابه درست کردی، آیا حالی‌ات است یا نه؟ هنوز این حرف را نزدم الان می‌زنم، درست‌است. مشابه درست نکن. تو یک‌وقت می‌روی مشابه درست می‌کنی، یک‌وقت پیغمبر را مشابه امیرالمؤمنین می‌کنی. امیرالمؤمنین می‌گوید تمام پرده‌های عالم کنار برود، به خداشناسی من اضافه نمی‌شود. یعنی‌چه؟ یعنی خدا را این‌جوری شناخته. حالا [به ابراهیم] می‌گوید یک چهارتا مرغ بردار، می‌خواهم بهتر قلبم اطمینان پیدا کند، مگر تو اطمینان نداری به خدا؟ من حرف پیغمبرها را چیز می‌کنم؟ ایراد هست که من می‌گویم، من ایراد نمی‌کنم که. باز دوباره یک گل و گوشه‌ای ور و وور می‌کنند، تو ور می‌زنی، تو حالی‌ات نیست. تو هنوز در مکتب نیامدی، تو هنوز در مذهب نیامدی، تو هنوز در دفتر ولایت نیامدی، برای خودت یک‌چیزی می‌گویی. (صلوات بفرستید.)<br /> <br /> گفت آسوده‌خاطرم که در دامن توام، دامن نبینم که در دامنش بروم. بیا راست بگوییم به امام زمان، بیا این شعر را نخوان، حسین راست حرف بزن. آسوده‌خاطرم که در دامن توام، دامن نبینم که در دامنش بروم، {{دقیقه|40}} دامن به‌غیر دامن تو بی‌محتوا بود، یعنی به‌درد نمی‌خورد دامن‌های مردم. کجا می‌روید؟ دامان توست اتصال به ماوراء بود، بیا برو زیر دامن کسی‌که اتصال به خدا بود. <br /> <br /> {{موضوع|دو چیز است که متقی روی آن تکیه می‌کند: یکی ائمه را خلق حساب نکنید، یکی هم دنبال خلق نروید|ائمه را حساب نکردن/دنبال خلق رفتن}} دو چیز است که من تکیه خیلی رویش می‌کنم، می‌بینم تمام مردم بعد از رسول‌الله مبتلا به گناه، مبتلا به جهنم، مبتلا به دوزخ، مبتلا به نافرمانی خدا، مبتلا به غضب خدا، مبتلا به غضب رسول‌الله، مبتلا به غضب قرآن شدند. یکی این‌ها را خلق حساب می‌کنند، یکی دنبال خلق می‌روند.<br /> <br /> {{موضوع|در جلسه بنی‌ساعده دور هم‌جمع شدند و ائمه را خلق حساب کردند؛ حالا امام‌حسین می‌‌فرماید: من کشته جلسه بنی‌‌ساعده هستم|ائمه را خلق حساب کردن/جلسه بنی‌ساعده}} زهرای‌عزیز را خلق حساب کردند، من هر دفعه که می‌آیم یک‌دفعه یک روضه‌ای برای امام‌رضا می‌خوانم بالای سرش، هر دفعه می‌آیم یک‌روضه مادرش را می‌خوانم. آقاجان زهرای‌عزیز ما را خلق حساب کردند، کاش خلق حساب کرده‌بود. کاش خلق حساب کرده‌بود آن دو نفری که حالا این‌همه سال است میلیاردها مردم دنبالش هستند، میلیاردها مردم اشتباه می‌کنند. حالا خلق حسابش کرده، کاش خلق حسابش می‌کرد، یک زن عادی را اگر یکی بزند می‌گویند چرا این زن را زدی؟ یک زن عادی را بزنند می‌گویند چرا زدی؟ مردم حمایت می‌کنند، {{درباره متقی|خدا می‌داند استخوان‌های من دارد آب می‌شود. گفتم خدا اگر من را نگه‌داری یک‌جایی، تمام آبهای آسمان را روی من بریزی، من می‌سوزم، ممکن است جسمم خنک شود، روحم خنک نمی‌شود. مگر من می‌توانم حسین را فراموش کنم؟ مگر می‌توانم زهرا را فراموش کنم؟}} این‌ها، دو [نفر] جلسه بنی‌ساعده درست کردند، یک‌جلسه بنی‌ساعده درست کردند این‌ها خلیفه معلوم کردند. حالا امام‌حسین هم می‌گوید من کشته جلسه بنی‌ساعده هستم، یعنی مردم بدانید این دو نفر ما را خلق حساب کردند. حالا می‌گوید [حسین از دین جدش] برگشته، هشتم ذی‌الحجه [از مکه] آمده خونش حلال [است]. من را خلق حساب می‌کنند، [می‌گویند] چرا تو نمی‌آیی مطیع خلیفه وقت بشوی؟ پس خون من را حلال می‌دانند، چرا؟ امام‌حسین را خلق حساب می‌کنند. <br /> <br /> {{موضوع|کسی که ارتباط ندارد، دنبال پیاده کردن مقصد خودش است؛ ارتباط و شناخت ولایت بالاتر از عبادت است چرا که عبادتی شدن، زهراکش شدن است؛ قضایای جلسه بنی‌ساعده و جسارت به حضرت زهرا|حضرت زهرا|عبادت/ارتباط/جلسه بنی‌ساعده}} حالا این‌ها یک کمیسیون گرفتند، ای‌خدا من دارم می‌گویم جایی، مجلسی که حرف ولایت نباشد این جلسه بنی‌ساعده است. حالا این‌ها یک کمیسیون گرفتند، معاویه بود و ابوسفیان و یک عده‌ای، یک چند نفری این‌ها حساب کردند گفتند ما باید ارتباط پیغمبر را از علی، ارتباط علی را از پیغمبر قطع کنیم، اگر این ارتباط قطع بشود خیلی خوب است. عمر گفت می‌دانید چه ارتباطی دارد؟ این تا زمانی‌که زهرا در خانه‌اش است ارتباط دارد. احترام دارد، می‌گویند داماد رسول‌الله است. اگر شما بخواهید قبول کنید، مگر [شخصی در جنگ جمل] نگفت او داماد رسول‌الله است، این‌هم ناموس رسول‌الله است، کجا بروم؟ حضرت فرمود ببین حق کجاست؟ گفت باید چه کنیم؟ گفت باید زهرا را بکشیم، اگر زهرا را بکشیم ارتباط علی با پیغمبر قطع می‌شود، {{دقیقه|45}} دیگر آن دامادی رسول‌الله از این قطع می‌شود. چه کنیم؟ زهرا را بکشیم. کجا می‌روید به حرف خلق که عبادتی‌تان بکند؟ من حجت را به شما تمام کردم، گفتم بیایید رفقا عبادتی نشوید. امروز می‌خواهم بگویم عبادتی شدن کجا می‌رود؟ زهراکش می‌شوید. حالا گفت که مغیره چند روز است علی نیامده، برو به او بگو بیاید، در صفوف جماعت بیاید. [بگو] چرا نیامدی؟ چون‌که پیغمبر فرمود کسی نیامد بروید ببینید مریض است؟ گرفتار است؟ این‌را زد به کار. منافق همیشه یک‌حرفی را نگه می‌دارد، می‌خواهد بزند به کار. الان چه حرف‌هایی را می‌زنند به کار؟ حالا چه‌کرد؟ رفت. زهرای‌عزیز گفت برو، هنوز غسل پدرم زمینش خشک نشده، علی دارد قرآن را جمع‌آوری می‌کند. آمد همین را گفت، [عمر] گفت برو این حرف‌های زنانه را بگذار کنار، بیاید با خلیفه رسول‌الله بیعت کند، صفوف مردم به‌هم نخورد، صفوف مردم دو درقه‌ای نشود. حالا چه‌کار کرد؟ [زهرا] در را باز نکرد، [عمر] گفت مردم هیزم بیاورید، هیزم آوردند پشت در خانه زهرا. گفتند [این] دری بوده که آن‌جا جبرئیل می‌آمده، گفت خلافت بالاتر از آن‌است. نمی‌توانم بگویم، خلافت بالاتر از آن‌است. حالا چه‌کار کرد؟ در نیمه سوخته [را هل داد]، حالا بشارت داد به معاویه: معاویه خوشحال باش من زهرا را کشتم، ارتباط علی را با پیغمبر قطع کردم، چنان فشار آوردم عضله‌هایش را خرد کردم. عضله می‌دانید چیست؟ این بندها، این انگشت، این‌ها یک عضله‌ای تویش است که این‌طور می‌کند مثل روغن گریس این‌طور می‌شود. گفت خرد کردم، کشتم زهرا را. حالا همین‌ها که اصحاب‌پیغمبر بودند چه‌کار کردند؟ حالا هر کار کردند، رفتند جماعت، پاشو برو جماعت. من دارم چه می‌گویم قربانتان بروم؟ ارتباط، کجا اگر ارتباط داشت این‌کار را می‌کرد؟ آدم بی‌ارتباط، آدم بی‌اعتبار، این مقصد دارد، می‌خواهد مقصد خودش را پیاده کند. (یک صلوات بفرستید.)<br /> <br /> جان کلام این است که من می‌گویم، اگر تو ارتباط نداشته‌باشی مقصد خودت را می‌خواهی عملی کنی، داد می‌زنم و می‌گویم. من مقصد ندارم به این ارتباط داشته‌باشم، من ارتباطم با این‌است. عزیزان من یک‌قدری امشب روی این حرف‌ها فکر کنید. به سی‌جزء کلام‌الله قسم اگر یک‌میلیارد خدا عمر به تو بدهد نماز شب کنی این [ارتباط بالاتر] هست، چون‌که این شناخت زهراست، شناخت ولایت است، شناخت توحید است این حرفی که من می‌زنم. توجه کن عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم.<br /> <br /> {{موضوع|روضه طناب گردن امیرالمؤمنین انداختن و حمایت کردن حضرت زهرا|روضه/حضرت زهرا}} حالا ریختند در خانه، {{توضیح|می‌خواستم یک نفسی بکشم، قلبم یک‌دفعه سکته نکند}} ریختند در خانه، زهرای‌عزیز به‌قول ما بچه در دلش بود، بچه سقط شد. این بچه زیر پا رفت، آخر همه قبر دارند، کجاست قبر محسن زهرا؟ آمد طناب گردن علی انداخت، {{دقیقه|50}} یک عده او را هل می‌دادند، حالا ببین این مسلمان‌ها کافر شدند، یهودی مسلمان شد. {{درباره متقی|من گفتم خدا کاش من مثل آن یهودی بودم که مسلمان بشوم نه مثل این مقدس‌ها، از خدا خواستم.}} حالا [یهودی] یک‌دفعه بلند گفت لااله‌الاالله، محمد رسول‌الله. گفت تو که از خیبری‌ها بودی، چطور حالا مسلمان شدی؟ گفت وقتی [علی] آمد خیبر را گرفت، هفت‌قلعه را روی‌هم ریخته‌بود. حالا طناب گردنش انداختند می‌کشند، معلوم می‌شود برحق است. حالا زهرا چه‌کرد؟ یک‌وقت گفت فضه بیا، علی را صدا نزد، فضه بیا به خدا بچه‌ام را کشتند. یک حالت غش به بدن زهرا افتاده، یعنی ضعف برده‌بود او را نه غش، حالا چشم‌هایش را باز کرد، فضه گریه‌اش گرفت. گفت علی کجاست؟ گفت علی را بردند مسجد، {{درباره متقی|ای خراب شوی مسجد، آن‌جا هم گفتم خراب شوی. آن‌جا هم داد کشیدم گفتم خراب شوی ای مسجد که علی را با طناب بیاورند، این‌ها پشت مسجد گریه کنند.}} حالا چه شد؟ دید علی را دارند می‌کشند، سر طناب [را گرفت]، [بازوی زهرا] بازوی حیدر است، بازوی رسول‌الله است. چهل‌نفر علی را می‌کشیدند، چهل‌نفر را ریخت روی‌هم. [عمر] یک‌دفعه گفت قنفذ دست زهرا را کوتاه کن، بعضی‌ها می‌گویند دست زهرا شکست. حالا دیگر کمک الان خواست، گفت یک دست به طناب و یک دست به پهلو، دستی دیگر کجاست حمایت ز حیدر کند؟ <br /> <br /> بیایید رفقا ما هم حمایت از حیدر کنیم. بیایید ما هم حمایت از زهرای‌عزیز کنیم. کجا می‌روی عزیز من؟ بیا، بیا قربانت بروم، به‌قول ما بیا و اگر تو این‌جور باشی با محبت می‌روی. الان شما والله این‌چیزها که می‌نویسید، این‌چیزها که می‌گویید، دارید افشای ولایت می‌کنید. الان زهرا به شما «هل من ناصر» می‌گوید، خیلی قدردانی کنید، خیلی زیاد قدردانی کنید که شما همه‌تان الان دارید حمایت می‌کنید. شما خیلی از من بالاترید، شما دارید افشا می‌کنید، من حرف می‌زنم شما افشا می‌کنید. متوجهید؟ شما ان‌شاءالله امیدوارم قدردانی کنید.<br /> <br /> {{موضوع|دعا|دعا}} خدایا عاقبتتان را به‌خیر کن.<br /> <br /> خدایا ما را با خودت آشنا کن.<br /> <br /> خدایا به این حرف‌ها یقین کنیم.<br /> <br /> خدایا این حرف‌ها را در خودمان پیاده کنیم.<br /> <br /> خدایا ارتباط ما را به‌حق امام زمان، به‌حق زهرای پهلو شکسته ارتباط ما را با ائمه قطع نکن. این ارتباطمان را با شیعه‌ها هم قطع نکن.<br /> <br /> خدایا تو را به‌حق امام زمان قسمت می‌دهم، همان که دارم به شما می‌گویم: ولایت، عدالت، سخاوت. خدایا این‌چیزها را به ما بده.<br /> <br /> امام‌رضا ما مهمان تو هستیم، غذایمان را درست کردی، کمال‌مان را هم درست‌کن.<br /> <br /> امام‌رضا ما را تحویل بگیر.<br /> <br /> امام‌رضا القا و افشا به ما بده.<br /> <br /> امام‌رضا تو را به‌حق امام زمان، محبت امام زمان به ما بده.<br /> <br /> آقاجان ما آمدیم خدمتت، گدایی آمدیم، ما گدای در خانه شماییم. خدا حواله کرده ما بیاییم در خانه شما، ما را و رفقای من را ناامید نکن. حاجت‌هایشان را برآورده کن. خواسته‌هایشان را برآورده کن.<br /> <br /> خدایا امسال را سال آخر ما قرار نده. {{دقیقه|55}} سال دیگر هم امام‌رضا بیاییم در خانه‌ات گدایی. تو را به‌حق امام محمد تقی یک‌چیزی در توبره ما بینداز. (با صلوات بر محمد)<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> ==ارجاعات==<br /> [[رده: نوارها]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Anonnotice&diff=2502 2026-07-22T17:21:53Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#گریه بر امام‌حسین|گریه بر امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#حضرت رقیه|حضرت رقیه]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Sitenotice&diff=2501 2026-07-22T17:21:26Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#گریه بر امام‌حسین|گریه بر امام‌حسین]] و [[صفحهٔ_اصلی#حضرت رقیه|حضرت رقیه]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C&diff=2500 2026-07-22T17:19:27Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بخش|امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً احد است، حضرت زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است|کلاس=&quot;sub-titr&quot;}}<br /> {{#tag:html|&lt;img src=&quot;/images/Velayat-4.png&quot; class=&quot;site_logo&quot;&gt;}}<br /> {{بخش|فرمایشات حاج‌حسین خوش‌لهجه راجع به ولایت|کلاس=&quot;center&quot;}}<br /> &lt;!-- اعلان صفحه اصلی <br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;ُMainPageBGH&quot; &gt;ایجاد کانال توییتر پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;&quot;&gt;{{اعلان صفحه اصلی}}&lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> --&gt;<br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= گریه بر امام‌حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: گریه بر امام‌حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= حضرت رقیه|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: حضرت رقیه|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= ماه‌صفر|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: ماه‌صفر|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= امام‌سجاد|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: امام‌سجاد|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= راهب و سر امام حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: راهب و سر امام حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> &lt;!-- کتابها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;کتابها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div style=&quot;display:inline-block;&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10035}}<br /> {{تصویر گالری|10034}}<br /> {{تصویر گالری|10029}}<br /> {{تصویر گالری|10007}}<br /> {{تصویر گالری|10024}}<br /> {{تصویر گالری|10021}}<br /> {{تصویر گالری|10022}}<br /> {{تصویر گالری|10014}}<br /> {{تصویر گالری|10011}}<br /> {{تصویر گالری|10008}}<br /> {{تصویر گالری|10017}}<br /> {{تصویر گالری|10020}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_کتابها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام کتابها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;!-- سخنرانی‌ها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot; &gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;سخنرانی‌ها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;display:inline-block&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10275|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10297|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10170|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10294|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10146|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10429|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10167|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10308|نوع=سخنرانی}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_سخنرانیها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام سخنرانی‌ها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> [[رده: صفحات سایت]]<br /> __NOTOC____NOEDITSECTION__</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D9%86_83&diff=2499 2026-07-22T02:24:38Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> <br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10260}}<br /> <br /> «العبد المؤیّد رسول المکرّم أبوالقاسم محمّد»<br /> <br /> {{پررنگ|السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته}}<br /> <br /> {{موضوع|عدّه‌ای هستند که اربعین را زیر سؤال می‌برند؛ اربعین برای این است که یک لکّه‌اشک برای امام‌حسین بریزید و آمرزیده‌شوید|اربعین}} بعضی از مقدّس‌ها هستند، یک‌دوستی دارم می‌گوید: ما یک قوم و خویشی داریم، خیلی [اهل] نماز و نمازشب و از این حرف‌ها [و کارها] می‌کند. آدم [این‌جوری است؛ ولی] این [ها] چیزی نیست؛ اما [همین شخص] می‌گوید: این اربعین چیست؟! عاشورا چیست؟! این‌ها چیست؟! یک‌جوری [به این‌ها] نگاه می‌کند. آن‌وقت [که این دوستم این‌ها را] گفت، من این‌جوری [به او] گفتم، گفتم: نه! شما به او بگو که این عاشورا و اربعین جوری شده [که] ماها آمرزیده‌شویم؛ مَثل شما یک لکّه‌اشک برای امام‌حسین {{علیه}} بریزی، آمرزیده‌شوی؛ آهی برای زینب {{علیها}} بکشی، آمرزیده‌شوی. تمام این حرف‌ها [برای] این است [که] ما آمرزیده‌بشویم؛ اگرنه این اربعین یک‌چیزی نیست که در آورده‌باشند. <br /> <br /> {{موضوع|چلّه همیشه بوده‌است|چلّه}} اصلاً چِلّه بوده، می‌گویند آدم چهل‌روز در گِلش بوده [است]. پیغمبر {{صلی}} سرِ چهل‌سالگی به نبوّت رسیده [است]. آسمان و این‌ها [یعنی زمین] می‌گویند چهل‌روز بوده [که] این‌جوری شده؛ [یعنی خلق شده‌است]. {{موضوع|بشر وقتی به چهل‌سالگی رسید، در چارچوب تکلیف قرار می‌گیرد، دیگر خدا از او توقّع دارد و به او سخت می‌گیرد|چهل‌سالگی/تکلیف}} بعد یکی [دیگر این] که شامل حال من و شما می‌شود، این است که می‌گوید: اگر به چهل [سالگی] رسیدی، به این ملائکه که روی شانه‌ات هست، [خدا] می‌گوید به این سخت بگیر! تا حالا اگر یک‌قدری این‌جوری شد؛ [یعنی گناهی کردی]، مِثل این است که تا حالا مَثل به تکلیف نرسیده‌بودی؛ اما وقتی به چهل [سالگی] رسیدی، خدا از تو توقّع دارد. خوش به حال این جوان‌ها! ما بدبخت چه می‌شویم که اگر به چهل [سالگی] رسیدیم، می‌گوید به او کار را دقیق بگیر؟! <br /> <br /> خدا حاج‌میرزا ابوالفضل [زاهد] را رحمت کند! ما پای [درس] تفسیرش می‌رفتیم، آیه قرآن [را] آورد [و] گفت، می‌گفت: [هر کسی] سر چهل‌سال که شد، فوت به آتش می‌کند، از او بازخواست می‌کند [که] واسه [برای] چه [فوت] کردی؟! این‌جور که ما داریم می‌دویم، [باید] یک‌قدری ترمز کنیم! یک‌قدری فکر کن! این‌قدر ندو! یک‌قدری ترمز [کن]! [حاج‌میرزا ابوالفضل زاهد] می‌گفت: می‌گوید این فوتی [که به آتش] کرد، می‌خواهد دستش [را] گرم کند؟! چه مقصدی داشت؟! بی‌خودی فوت کرد؟! عقابت می‌کند! دیگر در چهارچوبِ تکلیف آمدی. <br /> <br /> آقاجان من! قربانت بروم! چرا این‌جوری است؟! پس معلوم می‌شود چِلّه بوده. این چِلّه نیست که به آن آدم گفتم که، یک‌وقت آدم یک‌حرفی می‌زند، اگر نزند بهتر است؛ یک‌حرفی می‌زند، [اگر] نزند بهتر است. وقتی [آن حرف را] زد، آدم بی‌شعوری‌اش را می‌فهمد، این مرد چه‌قدر بی‌شعور است! [که می‌گوید]: عاشورا چیست؟! نمی‌دانم اربعین چیست؟! این‌ها چیست؟! درست‌است؟! چند سال [هم سِنّ] دارد، روضه هم می‌رود و این [را] هم من به شما بگویم: نه این‌که حالا بگویید [این کسی‌که این حرف را زده] در بیابان‌هاست؛ [نه!] اما پای منبر آمده [و] نفهمیده، در مجلس رفته [اما] نفهمیده [است]، متوجّه هستی؟! فهم، قربان‌تان بروم! اصلاً خجالت می‌کشم [که] من دیگر به شما بگویم؛ چون‌که من [این] حرف‌ها را خیلی به شما زدم. <br /> <br /> {{موضوع|درک و فهم توأم به‌هم هستند؛ کسی‌که درک و فهم ندارد، نیرویش صرف غیر امر می‌شود و هرز می‌رود|درک/فهم}} فهم یک‌چیزی است که مِثل درک می‌ماند، درک با فهم توأم به‌هم است. شما اوّل که این‌جا می‌آیید، می‌فهمید؛ بعد درک می‌کنید، یا درک می‌کنی یا می‌فهمی، این‌ها توأم به‌هم است؛ اما یک‌وقت می‌بینی [که] یک‌جا می‌روی، نه درک داری، نه چه؟ (یکی از حضّار: فهم) نه درک داری [و] نه فهم! این آدم خیلی آبش هَرز می‌رود؛ یعنی آبِ این زندگی‌اش هَرز می‌رود، آبِ نیرویش هرز می‌رود. چه‌قدر من دارم می‌گویم [که] این نیرویتان را خرج امر بکنید! یعنی اگر یک نگاهی این‌جوری بکنید، از نیروی‌تان کم می‌شود، آن‌وقت باید چه کنید؟ خرج چه گفتم بکنید؟ (یکی از حضّار: امر) بارک‌الله! <br /> <br /> {{موضوع|حرف ولایت، رزق دل و حواله از طرف خدا است؛ از خدا بخواهید رزق‌تان را زیاد کند|حرف ولایت/رزق}} رفقای‌عزیز! بیایید این‌جا یک‌قدری یواش برویم، مطلب را خوب بفهمیم. هنوز ما خلاصه [نفهمیدیم]، ببین هر روزی [که به] این‌جا آمدید، الحمد لله یک عنایتی از آن منبع بی‌نهایت خدا، بی‌نهایت ولایت، قسمت‌تان شده [است]، این [را] باید قدر بدانید! یعنی شما الآن که می‌خواهید این‌جا [به] منزل ما بیایید! آن‌را ببینید که امروز چه‌چیزی قسمت ما می‌شود؟ خدایا! چه‌چیزی حواله دادی؟ عزیز من! چه‌چیزی به ما حواله دادی؟ {{دقیقه|5}} من را مثل چهارپایه ببین! این چهارپایه که چیزی به تو نمی‌دهد؛ اما وقتی حواله شد، سنگی [را] به حرف درمی‌آورد، هم‌ساخت که ستون‌حنّانه به حرف درآمد. باید یک‌قدری شما دعا کنید که خدایا! حواله ما را زیاد کن! متوجّه هستید؟! رزق ما را زیاد کن! والله! بالله! این [حرف] ها رزق شماست. (یک صلوات بفرستید.) <br /> <br /> {{موضوع|درخواست متقی از امام‌رضا|درخواست متقی}} {{درباره متقی|من رفتم به امام‌رضا {{علیه}} گفتم: آقا! کمکم کن! من کمک می‌خواهم، من بارم افتاده [است]، کمکم کن! این‌ها پا [بلند] شدند [و این‌جا] آمدند، مالِ [برای] چه آمدند؟ مالِ درک ولایت آمدند، من که چیزی ندارم، من را کمک کن! تو را به حقّ مادرت کمک کن! تو را به حقّ جوادت کمک کن! من خودم می‌فهمم که بارم افتاده [است]؛ اما او کمک می‌کند.}} الحمد لله شکر ربّ‌العالمین کمک کرد، این دوتا نوار خیلی خوب شد. (یک صلوات بفرستید.)<br /> <br /> {{موضوع|امام‌حسین و اصحابش قوی‌ترین خلقت هستند؛ مبادا به این‌ها نگاه خلقی کنید و این‌ها را مضطرّ بدانید|قدرت ولایت}} حالا اگر ما یک‌قدری نگاهی بکنیم که این‌ها یک‌قدری مُضطرّ [یعنی بیچاره] هستند، خیلی ماها بدبختیم! ما باید نگاه به زینب {{علیها}} بکنیم، نگاه به اُمّ‌کلثوم {{علیها}} بکنیم، نگاه به امام‌حسین {{علیه}} بکنیم، این‌ها قوی‌ترین خلقت هستند! اگر به زینب {{علیها}} نگاه کردی، قوی‌ترین خلقت است! اگر به امام‌حسین {{علیه}} نگاه کردی، قوی‌ترین خلقت است! اگر به آقاابوالفضل {{علیه}} نگاه کردی، باید قوی‌ترین خلقت نگاه کنی! مافوق تمام این خلقت نگاه کنی. اگر روی خودت بیاوری، باقی می‌آوری، خیلی هم باقی می‌آوری. عزیزان من! قربان‌تان بروم! فدایتان بشوم! ببین من چه می‌گویم؟ متوجّهی دارم چه می‌گویم؟! <br /> <br /> {{موضوع|خلق هر چقدر هم که بالا برود، باز به عمق ولایت نخواهد رسید و کسری دارد؛ سلمان با این‌که «منّا أهل‌البیت» شده؛ اما [در قضیّه طناب گردن امیرالمؤمنین انداختن]، نگاه به قدرت حضرت کرد، نگاه به امر نکرد و باقی آورد|عمق ولایت/سلمان}} آخر ببین تو خیال نکنی [که] اگر «سلمانُ منّا [أهل‌البیت]» شدی، هنوز به عُقعِ [یعنی عمق] ولایت رسیدی، خلق به عُقعِ ولایت نخواهد رسید! هر چه [قدر هم که] بالا برود. شما حسابش را بکن! علی‌بن‌ابوطالب {{علیه}} [را طناب گردنش انداختند]، حالا [او را از خانه] بیرون کشیدند، یک‌دفعه سلمان نگاه به چه‌کرد؟ نگاه به قدرت امیرالمؤمنین {{علیه}} کرد، نگاه به قدرت [کرد؛ اما] نگاه به امر نکرد، [به‌خاطر همین] باقی آورد. شما نگاه به قدرت بکن! وقتی قدرت هست، ببین یک همچین کسی [در قدرت مانندش] نبوده؛ اما باید نگاه به امر بکنی که بدانی [امیرالمؤمنین {{علیه}}] آن امر را دارد چیز [یعنی اطاعت] می‌کند، من الآن نمی‌خواهم خدای‌نخواسته به سلمان [جسارت کنم]، می‌خواهم [بگویم که] حرفم با شماست که هر چه فهمیدید، باز [هم] ما در مقابل امر یک‌قدری کسری داریم. <br /> <br /> حالا امیرالمؤمنین {{علیه}} را [از خانه] بیرون کشیده [اند]، یک‌دفعه [سلمان] نگاه کرد که [همین امیرالمؤمنین {{علیه}} است که در فتح‌خیبر] هفت‌قلعه را روی‌هم ریخت، یک‌دفعه نگاه کرد [که همین امیرالمؤمنین {{علیه}} است که] یک شمشیری [زده افضل از عبادت ثقلین]، یک‌دفعه نگاه کرد کره [خورشید] را برگردانده! کیست [که این‌کارها را کرده]؟ [امیرالمؤمنین] این‌است! نگاه به آن [قدرت] کرد؛ [اما] نگاه به امر نکرد. حالا یک‌دفعه گفت: چه‌طور این‌که این‌جوری است، طناب [به] گردنش انداختند؟! حضرت یک‌نگاه به او کرد؛ تا آخر عمرش این‌جایش [گردنش] می‌گویند زخم بود. چرا؟! [قدرت امیرالمؤمنین علی {{علیه}} را دید، امر را ندید]؛ اما مقداد [این فکر را] نکرد. <br /> <br /> وقتی‌که امیرالمؤمنین {{علیه}} را، طناب گردنش انداختند، این [امیرالمومنین {{علیه}}] دارد عین آقا، پسرش [امام‌حسین {{علیه}}] است، می‌گوید: «هل من ناصر»، «رضاً برضائک تسلیماً لِأمرک». این امر است [که به] گردنش است نه طناب! ببین پسرش [یعنی امام‌حسین {{علیه}}] با همه این حرف‌ها چه می‌گوید؟ «رضاً برضائک تسلیماً لِأمرک» ای معبود سماء! ای کسی‌که آسمان و زمین و همه را خلق کردی، ای معبود من! ای معبود آسمان! چرا؟ {{موضوع|تمام این عالم با جنبه‌مغناطیسی ولایت نگه‌داشته شده‌است|مغناطیس ولایت}} دارد حالی‌ات می‌کند که آسمان هم معبود می‌خواهد. این آسمانی که این‌جوری نگه‌داشته، معبود آن‌را نگه‌داشته، چه‌کسی آن‌را نگه‌داشته [است]؟! آخر پایه‌اش کجاست؟! پایه‌اش کجاست؟! جایش کجاست؟! [چه‌کسی] آن‌را نگه‌داشته؟ به جنبه‌مغناطیسی ولایت آن‌را نگه‌داشته [است]. <br /> <br /> همین‌جور که می‌بینی این آسمان و زمین و همه این‌ها، این‌ها در جوّ این عالم ایستاده‌اند. این زمین که چیزی نیست، این زمین کفِ دریاست، آیا فهمیدی؟! این زمین کف دریاست [که] به آن نگاه می‌کنی. جوّ عالم حرف‌های دیگری [هست]، همه را روی جوّ این؛ {{دقیقه|10}} چون‌که این چیز، هوا انتها ندارد؛ یعنی انتها ندارد، ببین مَثل هر آسمانی چه‌قدر است، عرش چه‌قدر است، همین‌طور می‌آید، آن انتها ندارد، همین‌جوری ایستاده، به چه ایستاده [است]؟! به جنبه‌مغناطیسی ولایت [ایستاده‌است]. کجا ما ولایت [را] توجّه کردیم؟! (یک صلوات بفرستید.)<br /> <br /> {{موضوع|شیعه باید دائم در امر باشد؛ همان‌طور که ولایت تسلیم خداست، شیعه هم باید تسلیم ولایت باشد|شیعه/اطاعت امر/تسلیمیّت}} حالا همین‌جور که امام‌حسین {{علیه}} تسلیم است، زینب {{علیها}} هم تسلیم ولایت است. امام‌حسین {{علیه}}، امیرالمؤمنین {{علیه}} تسلیم خداست، این‌ها تسلیم ولایت هستند. اشاره‌ای بکنم: ببین [حضرت‌زینب {{علیها}}] می‌آید [و] می‌گوید که یا حجةَ‌الله کلِّ خَلقه! به امام‌سجّاد {{علیه}} می‌گوید: [آیا] ما باید بسوزیم؟ [حضرت‌زینب {{علیها}}] حرفی ندارد که بسوزد، او [یعنی امیرالمؤمنین {{علیه}}] حرفی ندارد [که] طناب گردنش بیندازند، این [امام‌حسین {{علیه}}] هم حرفی ندارد [که] شهید شود، این‌هم حرفی ندارد [که] بچّه‌هایش شهید شوند، این [حضرت‌زینب {{علیها}}] هم حرفی ندارد [که] در راه خدا بسوزد! پس همه در امر هستند. ای شیعه! تو هم باید در امر باشی! فدایتان بشوم! قربان‌تان بروم! ببین من چه می‌گویم؟ تو هم باید در امر باشی! <br /> <br /> {{موضوع|کاری کنید که ولایت، شما را در بغل بگیرد و در قلب‌تان تصرّف کند؛ امام‌حسین متقی را در بغل گرفته و از قلب خودش در سینه‌اش ریخته‌است|تصرّف ولایت/درباره متقی}} حالا از آن‌جا امام‌حسین {{علیه}}] به او [حضرت‌زینب {{علیها}}] گفته است [که پیراهن‌کهنه بده]! وقتی به او گفت، [حضرت‌زینب {{علیها}}] غَش کرد [و] افتاد، [امام‌حسین {{علیه}}] دست این‌جای [یعنی قلب] زینب {{علیها}} گذاشت، ولیّ‌الله‌الأعظم شد! من به شما بگویم: آخر امام وقتی دست در سینه می‌گذارد، او تصرّف می‌کند. {{درباره متقی|این‌چه را که من [از] این حرف‌ها بلد هستم، یک‌وقت من جوری بود [که] امام‌حسین {{علیه}}، من را در بغل گرفت، وقتی در بغل گرفت، یک فشار به‌من داد، به خودش قسم! این دستش را این‌جای من گذاشتم، {{توضیح|استخاره کردم [که برای شما] بگویم، خوب آمد. این‌هم برای شماست [که] خوب آمده، فهمیدی؟!}} من را در بغل گرفت، من از زمین، پایم بالا بود، حالا من همچین می‌کردم: ای‌خدا! من می‌خواستم سگِ در خانه این [امام‌حسین {{علیه}}] بشوم، این‌که من را در بغلش گرفته [است]! آن‌چه را که بود، در سینه من ریخت. این حرف‌ها مالِ [برای] من نیست که! به حضرت‌عباس! خودم نوارم را گوش می‌دهم تعجّب می‌کنم.}} یک‌کاری بکن [که] امام‌حسین {{علیه}} [در] بغلت بگیرد، یک‌کاری بکن تصرّف به تو بکند! <br /> <br /> ببین این‌است: {{درباره متقی|حالا من را [در] بغل گرفته، حالا من دارم جخ [تازه] گریه می‌کنم [و] می‌گویم: من می‌خواستم سگ درِ خانه این [امام‌حسین {{علیه}}] بشوم! این چرا آقا! من را در بغل گرفته؟!}} تو باید بخواهی سگ درِ خانه ولایت بشوی، ولایت در بغلت می‌گیرد. تو می‌خواهی ولایت خلق‌کن باشی، حرف خلق‌کن باشی، در فکر هستی [که] بگویی من [فلان] هستم و آن هستم و اوووه. چه‌خبر است؟! (صلوات بفرستید.)<br /> <br /> {{موضوع|کسی‌که ولایت در قلبش تصرّف خلقتی کند، دیگر دنیا و عرش و فرش در نظرش کوچک و موهوم می‌شود|تصرّف ولایت/تجلّی ولایت}} آن [کسی] که آن‌کار را بکند، تویش می‌ریزد، اصلاً آسمان، زمین، عرش، فرش دیگر پیشش چیزی نیست. این‌ها همه مثل یک‌چیز موهومی است. چنان ولایت در قلبت تجلّی می‌کند، آن‌چه را که هست چیز می‌شود؛ [یعنی در نظرت] کوچک می‌شود. همه آن‌ها را بلد می‌شوی، امام تصرّف خلقتی به تو می‌کند نه تصرّف دنیایی! این‌که چیزی نیست که! خب ما می‌دانیم یک دریاست و کوه است و دشت است؛ یا از این حرف‌ها. عزیز من! گوش به حرف من بده! به حضرت‌عباس! این حرف‌ها تجلّی در قلب‌تان می‌کند، امام‌حسین {{علیه}} تو را دیگر نمی‌گویم بغل نمی‌کند، شاید بکند؛ اما این حرف‌ها اگر به آن یقین کنی، تجلّی همان‌است. توجّه می‌فرمایید؟! چون‌که وقتی حرف ولایت را به‌جان و دل پذیرفتی، امام‌حسین {{علیه}} را پذیرفتی! وقتی این [حرف ولایت] در سینه‌ات بود، امام‌حسین {{علیه}} را [در سینه‌ات] می‌کنی. <br /> <br /> {{موضوع|حرف را ببینید، نه گوینده حرف را؛ ولایت به کسی‌که قلبش تصفیه شد، تجلّی می‌کند و حرفی که به‌درد مردم می‌خورد را به او القا می‌کند تا افشا کند؛ نه به کسی‌که بخواهد آقا و فرمان‌روا باشد|تجلّی ولایت/تصفیه‌شدن}} چرا می‌گوید: {{روایت|«قلب‌المؤمن عرش‌الرّحمن»}}؟! این‌که من به شما گفتم، می‌خواستم بگویم: باباجان! جوان‌ها! قربان‌تان بروم! این حرف‌ها مالِ [برای] من نیست، اگر یکی به شما گفت [که] کجا پیش بچّه رعیته می‌روید؟! تو حساب بکن [که] یک‌جای دیگر داری می‌روی، من را نبین! بچّه رعیت را نبین! این‌قدر بچّه رعیت هست که نگو! اگر نمازشان را درست بلد بود، تُف توی ریش من بینداز! خب آن بچّه رعیت است، من هم بچه رعیت هستم. هابیل و قابیل دوتا بودند، همچین؛ درست‌است؟! این به این‌نیست که! ببین من دارم چه می‌گویم؟ نمی‌دانم حالا امروز دیگر چه‌جوری شده [که] دارم این حرف‌ها را می‌زنم، باز هم نمی‌فهمم. <br /> <br /> پس عزیزان من! دلم می‌خواهد که {{دقیقه|15}} دست از تمرین ولایت برندارید! {{روایت|«قلب‌المؤمن عرش‌الرحمن»}} چنان [ولایت] تجلّی می‌کند، او می‌فهمد [که] تو چه‌کاره‌ای؟ چه‌چیزی به تو بدهد که به‌درد مردم بخورد؟ می‌دانی چرا؟ او می‌گوید چه‌چیزی به تو بدهد که به‌درد مردم بخورد؟ وقتی تو این‌جوری شدی، گدا هستی، من می‌گویم می‌خواهم سگ بشوم! وقتی بخواهی سگ بشوی، می‌فهمد که تو تصفیه شدی، حالا به تو می‌دهد؛ اما ما می‌خواهیم آقا بشویم، ما می‌خواهیم فرمان‌فرما بشویم، سردسته محلّ بشویم، سردسته نمی‌دانم چه‌چیزی بشویم؟! نمی‌دانم؛ توی این [حرف] ها نروم، آن می‌خواهی بشوی! درست‌است؟! <br /> <br /> {{موضوع|کسی‌که حرف خودش را می‌زند و مقصدش خلق است، نباید حرف بزند؛ بشر باید پی استاد غیر خلق باشد؛ استاد غیر خلق، همین حرف‌های ولایت است|حرف ولایت/حرف از خود زدن}} چرا به مؤمن‌طاق می‌گفت حرف بزن؟! چرا به او [کسی دیگر] می‌گفت حرف نزن؟! چرا به این می‌گوید حرف بزن؟! به او می‌گوید حرف نزن؟! او حرف او [خلق] را می‌زند، مقصدش آن‌است، جانش را دارد برای او می‌دهد. این می‌خواهد چه‌کار کند؟! می‌خواهد بگوید نمی‌دانم من شاگرد چه‌کسی هستم؟! [یعنی می‌خواهد خودش را معرّفی کند و جا بیندازد]. {{درباره متقی|حالا هم همه‌اش به‌من می‌گویند [که] تو شاگرد چه‌کسی بودی؟ این‌چیزها را فهمیدی؟! آره! من هم می‌گویم شاگرد حاج‌شیخ‌عباس بودم. من پیِ [یعنی دنبال] استاد غیر خلق می‌گشتم،}} تو پی استاد خلق می‌گردی! قربانت بروم! چه‌قدر پیِ استاد خلق دویدی، آخر چیزی گیرت آمد؟! نه! اما باطن تو این‌بود که پیِ استاد غیر خلق بگردی، استاد غیر خلق این حرف‌هاست! من که استاد نیستم، به حضرت‌عباس! استاد غیر خلق همین حرف‌هاست! این [حرف‌ها] غیر خلق است. حرف خودش را [می‌زند؛] چه‌جور است؟ اسمت را نمی‌آورم چه‌جور است؟! درست‌است؟! اگر درست‌است، (صلوات بفرستید.) <br /> <br /> {{موضوع|پاسخ متقی به کسی‌که می‌گوید: امام‌سجّاد از خدا طلب مرگ کرد!؛ کسی‌که جان همه عالم در قبضه قدرت اوست، چگونه از خدا طلب مرگ می‌کند؟|امام‌سجّاد/توهین ولایت}} حالا آقا چندین‌سال است [که] منبری است [و] حرف می‌زند، حالا یک‌دفعه ببین دارد چه‌چیزی می‌گوید؟ [می‌گوید] امام‌سجّاد {{علیه}} فرمود که خدایا! من را مرگ بده! مرد نادان! مرگ دست این [امام‌سجّاد {{علیه}}] است، کجا [به خدا می‌گوید:] مرگ بده؟! این‌نیست که تو داری می‌گویی، ببین روایت چه‌چیزی گفته [است]؟ از کجا نقل کرده [است]؟ این روایت‌های چیزی [یعنی جعلی] را درست کردند [که] امام را کوچک کنند! امام، جان همه عالم در قبضه قدرتش است، کجا می‌گوید من را مرگ بده؟! <br /> <br /> {{موضوع|حضرت زهرا اگر از خدا طلب مرگ می‌کند، می‌خواهد خلیفگی عُمَر را ساقط کند|حضرت زهرا}} حالا آورده [و این مطلب را] به حضرت زهرا {{علیها}} اتّصالش کرده [است]. {{توضیح|با شما هستم.}} اگر حضرت زهرا {{علیها}} این حرف را زد، پیغمبر {{صلی}} فرمود: سینه زهرا {{علیها}} گنجینه تمام خلقت است. دست زهرا {{علیها}} را می‌بوسید، سینه زهرا {{علیها}} را می‌بوسید، عایشه به او [یعنی پیغمبر {{صلی}}] گفت: این‌کار چیست؟ گفت: عایشه! من توحید را می‌بوسم، خدا را می‌بوسم، سینه زهراست. [عایشه] بُخلش می‌آمد دیگر، [می‌گفت:] زنی که شوهر دارد، چرا [سینه او را] می‌بوسی؟ بیا! عایشه کجا را دارد می‌بیند؟ در خانه پیغمبر {{صلی}} است؛ [اما] ظلمت را دارد می‌بیند! مگر نور دیدن مشکل است؟! آقا! چشمت آب‌ریزه [آب‌ریزش] می‌کند! مگر نور دیدن مشکل است! والله! روشنایی‌دیدن چیزی نیست، عایشه دارد ظلمت را می‌بیند، نور را نمی‌بیند! حالا این [پیغمبر {{صلی}}] می‌گوید: دست زهرا {{علیها}} دست خداست، خدا هر کسی [را] اگر زهرا {{علیها}} [از دستش] ناراحت باشد، من [یعنی پیغمبر {{صلی}}] ناراحت هستم، ناراحتی من، ناراحتی خداست! این‌ها را می‌گوید. <br /> <br /> حالا یک‌دفعه زهرا {{علیها}} طلب مرگ می‌کند [و] می‌گوید: ای مردم! بدانید این [عمر] خلیفه نیست، این‌همه پیغمبر {{صلی}} زحمت کشیده، خدا تعریف من را کرده [است، حالا] این [عمر] من را این‌جوری می‌کند. این [حضرت زهرا {{علیها}}] دارد خلیفگی [عمر] را به این [حرفی] که می‌گوید من را مرگ بده! ساقط می‌کند. نه [این‌که درباره] امام‌سجّاد {{علیه}} [این‌را نتیجه بگیری]! آخوند! تو [این حرف را] به کجا می‌زنی؟! این [حرف] به آن مربوط نیست. یک کسی‌که تمام خلقت در قبضه قدرتش است، کجا طلب مرگ می‌کند؟! این [شخص] دارد، او که این [مطلب] را نوشته، این می‌خواهد [امام را] توی خلق بیاورد. اگر درست‌است، (صلوات بفرستید.) <br /> <br /> {{موضوع|روایتی که تأیید خلق و کنار زدن ائمه است، نباید نقل کرد؛ پاسخ متقی به آن منبری که می‌گوید: یزید سوهان خواست تا زنجیری که به گردن امام‌سجّاد است، بساید!؛ زنجیر در اختیار امام‌سجّاد است، نه امام‌سجّاد اسیر زنجیر|امام‌سجّاد/توهین ولایت}} یا آن‌که من یک نسبتاً به او نظر دارم، {{دقیقه|20}} همچین می‌کند [و می‌گوید:] یزید آخر گفتش که یک سوهان بیاورید! این زنجیری که گردن حضرت‌سجّاد {{علیه}} بود [را] سایید، سایید [تا زنجیر را] درآورد. آخر این چیست [که] تو می‌گویی؟! این چیست [که] تو داری می‌گویی؟! [آن‌موقع که] زنجیر گردن حضرت‌سجّاد {{علیه}} بوده، [در] شام بود [که یک‌نفر بود، به امام] گفت: الحمد لله [که] شما اسیر زنجیر شدید. [امام] یک‌نگاه کرد [و] گفت: زنجیر اسیر من است، یک خلقت اسیر من است. مرتیکه [مردک]! آخر چرا نمی‌فهمی؟! مگر هر کسی هر چه نوشت، تو باید بگویی؟! من به قربان پسرم بگردم! امروز من همین مطلب را واسه‌اش [برایش] گفتم، گفت: باباجان! ما یک کتاب می‌بینیم [و از روی آن] می‌گوییم. گفتم: آخر فکر روی آن بکن [و] بگویید. آن نگفته‌بود. گفتم: مبادا این حرف از دهانت درآید! راضی‌ات نمی‌کنم؛ این حرف باطل است! این حرف، امام کنار زدن [است]، تأیید خلق است! آره! اوّل که این زنجیر که [گردن امام] بوده، [درست است به گردنش] بوده؛ اما خودش [یعنی خود زنجیر] یک‌چیزی دارد [که آن زنجیر را] باز می‌کند [و] می‌بندد، کجا [یزید] این [زنجیر] را سایید؟! آره! [می‌گوید:] این‌قدر سایید [و] سایید [تا توانست آن‌را از گردن امام خارج کند.] آخر این [حرف]، این [چیست که می‌گویید]؟! شما زنجیر را که دیدید که چه‌جوری است که؟! این [حرف] آخر چه‌چیزی است [که] تو به مردم می‌گویی؟! این روایت را روی آن بگذار! آقا! مگر تو باید یک‌روایت بند تُنبانی [یعنی بی‌خودی را] بگویی؟! <br /> <br /> {{موضوع|پاسخ متقی به آن منبری که می‌گوید: جوادالائمه از اُمّ‌الفضل خواست در را به رویش باز کند!؛ آیا حجّت‌خدا از حضرت‌یوسف که درِ بسته به رویش باز شد، کمتر است؟|جوادالائمه/توهین ولایت}} مثل این است که به یک منبری گفت: روضه جوادالائمه {{علیه}} [را بخوان]! داد من را درآورد! گفت: بله، جوادالائمه {{علیه}} در حُجره [اتاق] بود و همه‌اش می‌گفت: اُمّ‌الفضل! اُمّ‌الفضل! در را باز کن! جگرم می‌سوزد، یک‌قدری آب به‌من بده! آتشم زد! مرد فلان‌فلان شده! یوسف درِ بسته به رویش باز شد، آقا جوادالائمه {{علیه}}، حجّت‌خدا در را نمی‌تواند باز کند؟! این‌ها چه‌چیزی هست [که] این‌ها را می‌گویند؟! <br /> <br /> {{موضوع|منبری باید تسلیم باشد؛ نباید طوری حرف بزند که ولایت را کوچک کند|منبری/درباره متقی}} {{درباره متقی|به تمام مقدّسات عالم! دشمن امام زمان باشم، دو مرتبه، {{توضیح|چند مرتبه، حالا تعداد نمی‌گویم،}} دو مرتبه خدمت امام زمان {{عج}} رسیدم، یک‌دانه آخوند نبود! چرا؟! این منبری‌ها تسلیم نیستند. من به علماء کار ندارم به مراجع کار ندارم، این منبری‌ها را می‌گویم. من به آن‌ها کار ندارم. من امروز با منبری‌ها، خودم منبری‌ام، به منبری کار دارم. (خودم هم منبری هستم.)}} این چیست [که] این حرف‌های بند تنبانی را می‌زنید؟! چرا امام را کوچک می‌کنی؟!<br /> <br /> {{موضوع|حضرت‌زینب تصرّف ماورایی دارد، نَفَس‌ها در اختیار زینب است، سنگ به امر زینب است؛ کجا زینب اسیر است؟ کجا این‌ها را سنگ‌باران کردند؟|حضرت‌زینب/توهین ولایت}} خود زینب {{علیها}} دارد می‌گوید، در دروازه‌کوفه یک «اُسکُتوا» گفت، خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! خوب معرفتی درباره ولایت داشت، گفت: زنگ‌ها کَر شد. گفت: وقتی [امام] دست در سینه‌اش گذاشت، این ولایت چیز عظیم شد، تصرّف کرد. گفت: حالا تا «اُسکُتوا» گفت، می‌خواست آن خطبه را بخواند، گفت: زنگ‌ها کَر شد. گفت نَفَس‌ها را، {{توضیح|حاج‌شیخ‌عباس خوش‌مزه بود،}} گفت: نَفَس‌ها را دستش داد، چه‌طور زنگ‌ها را هم کَر کرد؟! پس زینب {{علیها}} یک تصرّف ماورایی کرد. چه [می‌گویید که] زینب {{علیها}} اسیر است؟! خجالت نمی‌کشید؟! حیا نمی‌کنید [که می‌گویید] سنگ‌باران‌شان می‌کردند؟! سنگ به امر زینب {{علیها}} است! کجا سنگ‌باران می‌کردند؟! دوباره دارد این [حضرت‌زینب {{علیها}}] را خلق [حساب] می‌کند. ببین چه‌کسی این حرف را نوشته [است]، آیا این حرف را می‌زنی، چه نتیجه‌ای برای جوان‌ها دارد؟! این جوانان‌عزیز، وقتی این [حرف] ها را شنیدند، [آن‌وقت] آن‌ها [یعنی ائمه {{علیهم}}] را خلق حساب می‌کنند. <br /> <br /> {{موضوع|قضیّه آن حمّال در قزوین، که وقتی بچّه‌ای از پشت‌بام افتاد، گفت: خدایا! نگهش‌دار! خدا بین زمین و آسمان نگهش داشت|تصرّف ولایت}} فلانی! {{درباره متقی|خیلی من ناراحت هستم! به تمام مقدّسات عالم! امام زمان {{عج}} من را نگه‌داشته؛ اگرنه من سکته می‌کنم، هزارباره سکته کرده‌بودم از نفهمی [این‌مردم].}} یک‌دانه حمّال [ست که در] قزوین است، کجاست؟ یک قبری دارد؛ [یک‌دفعه] یک بچّه از آن بالای پشت‌بام چند مرتبه‌ای [طبقه‌ای] می‌خواست بیفتد، آن حمّال گفت: نگهش‌دار! این [بچّه] اصلاً میان زمین و آسمان ایستاد. [به آن حمّال] گفتند: تو چه [کار] کردی؟! گفت: من هر چه خدا گفت، شنیدم. {{دقیقه|25}} من هم [الآن] به او گفتم: نگهش‌دار! حالی‌ات هست [که] دارم چه می‌گویم؟! گفت نگهش‌دار! نگهش داشت. حالا امام این‌قدر نیست؟! به‌قدر یک حمّال نیست؟! آخر تو آخوند! چه‌چیزی می‌گویی؟! آخر چه‌چیزی می‌گویی؟! (صلوات بفرستید.)<br /> <br /> {{موضوع|قضایای سوار کردن اهل‌بیت توسط حضرت‌زینب|تجلّی ولایت}} {{توضیح|حالا یک‌قدری کوتاهش می‌کنم.}} حالا اُسرا را سوار کردند، سوار کردند [و] دارند می‌آیند دیگر. گفتم که این‌ها بچّه‌ها را نمی‌دیدند؛ یعنی خدا، خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! گفت: وقتی‌که، تا حتّی این‌جوری گفت، گفت: سختی این بچّه‌ها تا [زمانی] بود [که] امام‌حسین {{علیه}} بود؛ چون‌که امام‌حسین {{علیه}} یک اختیاری داشت؛ یعنی آقا ابوالفضل {{علیه}} [و] این‌ها یک‌جوری بودند که یک سایه‌ای به‌سر این‌ها [یعنی اهل‌بیت] بودند؛ یعنی این‌ها [اهل‌بیت] زیر پرچم قدرت این‌ها [امام‌حسین {{علیه}} و آقا ابوالفضل {{علیه}}] بودند. همین‌طور به شما [هم] می‌گویم [که] زیر پرچم امام زمان {{عج}} بیایید! آن‌ها زیر پرچم امام زمان‌شان بودند، حالا هر جور شد؛ اما وقتی‌که امام‌حسین {{علیه}} شهید شد، [حاج‌شیخ‌عباس] گفت: خدا به این‌ها یک جلوه‌ای کرد، این بچّه‌ها مطابق صدها خورشید می‌درخشیدند، نمی‌توانستند [به آن‌ها] نگاه کنند. گفت: دلیلش آن است [که] نتوانستند سوارشان کنند. [حاج‌شیخ‌عباس] گفت: پیش حضرت‌سجّاد {{علیه}} آمد [و] گفت ما از طرف {{مبهم}} باید شما را [سوار کنیم]. گفت: کنار بروید! زینب {{علیها}} این‌ها را سوار کرد؛ چنان این‌ها تجلّی داشتند. <br /> <br /> حالا این‌ها سوار شدند، دم دروازه‌شام آمدند، این‌ها را به یک‌روز، دو روز خلاصه نگه‌داشتند که می‌خواستند دروازه‌ها را آیین‌بندی [یعنی آذین‌بندی] کنند، آره! حالا البتّه این‌ها دروازه‌شام است، از دروازه‌کوفه آمدند، این‌ها را اوّل کوفه آوردند، حالا آن یکی می‌گوید نمی‌دانم چند روز [این‌ها را] زندان کردند، فلان کردند؛ من این [حرف] ها را حالی‌ام نیست. <br /> <br /> {{موضوع|قضایای دفن شهدای کربلا توسط قبیله بنی‌اسد و به امر امام‌سجّاد؛ خاکی که جسم علیین امام‌حسین را در برگرفته، از خاک دنیا نیست، از علیین است|روضه/امام‌حسین/خاک علیین}} حالا که در کوفه آمدند، آقا! خدمت شما، عرض می‌شود: {{روضه|این‌ها بنی‌اسد آمدند، بعد از سه‌روز دیدند که این‌جوری است [بدن مطهّر همه شهدا زیر آفتاب است] و می‌خواستند این‌ها را به‌حساب [در ظاهر] دفن کنند، یک‌دفعه دیدند [که] سواری پیدا شد، ترسیدند، [دیدند] امام‌سجّاد {{علیه}} است! گفت: من خوب این‌ها را می‌شناسم؛ آن‌وقت به امر امام‌سجاد {{علیه}} حبیب‌بن‌مظاهر [را] دفن کردند، پایین پای آقا هم همه شهدا آن‌جا هستند؛ اما یک‌دفعه گفت: بروید یک حصیر بیاورید! وقتی آوردند، آقا امام‌حسین {{علیه}} را یک‌قدری چیز شده‌بود را توی حصیر گذاشت؛ آن‌وقت آن‌جا گذاشتند، آن‌جا در همان قبری که به‌اصطلاح هست؛ [البتّه] آن‌جا قبر نیست، آن‌جا را خدای تبارک و تعالی سردابه‌ای خیلی تمیز ساخته‌بود و از علیین ساخته‌بود، حرف من این‌است؛ یعنی آن جسد امام‌حسین {{علیه}} در علیین است، علیین حائر [محدوده اطراف قبر امام‌حسین که تربت است، حائر می‌گویند] است، نه آب رفت [و] نه گاو رفت، هیچ‌چیزی نگو؛ یعنی در علیین است، امام‌حسین {{علیه}} در خاک دنیا نیست، در خاک دنیا من و تو و ننه‌ام است و بابایم [هست]. حالا، حالا [امام را آن‌جا] گذاشت.|امام‌سجّاد و دفن شهدا}} <br /> <br /> {{موضوع|پاسخ متقی به عالمی که می‌گفت: در افتخار شهدای کربلا همین بس‌که امام‌سجّاد قبرکن این‌ها بوده‌است!؛ افتخار شهدای کربلا در این است که امام زمان درباره‌شان فرمود: جان خودم و پدر و مادرم به قربان‌تان|شهدای کربلا/توهین ولایت}} حالا یک‌وقت یکی از علماء که اسمش [را] نمی‌آورم، خیلی باصطلاح در [بین] همه علماء مبرّاست، در [بین] مردم هم [مبرّا] هست، ایشان گفته‌بود که، گفته‌بود که آره! این شهدای کربلا همین [افتخار برایشان] بس‌که امام‌سجّاد {{علیه}} خاک‌شان کرد. این آمد [و] گفتش که آره! من پای درس فلان‌آقا بودم [و] این [مطلب] را گفت [که برای شهدای کربلا همین افتخار بس‌که امام‌سجّاد {{علیه}} خاک‌شان کرد.] گفتم: نه! کوتاه آمدم، گفت: هان؟! گفتم: آقا! شهدای کربلا افتخارشان این‌است، این است که امام زمان {{عج}} می‌گوید: پدر و مادرم به قربان‌تان! این‌ها که قبر نداشتند. آن‌وقت رفته‌بود [و] به آقایش گفته‌بود [که] حاج‌حسین این [طوری] می‌گوید؟! [به آن عالم] گفته‌بود. چه [کار] کنیم؟! این خوب‌هایمان است! آره! (صلوات بفرستید.)<br /> <br /> {{موضوع|قضایای ورود اُسرا به دروازه‌کوفه|حضرت‌زینب}} حالا زینب {{علیها}} وارد دروازه‌کوفه شده، حالا یک‌چیزی هم [امام‌سجّاد {{علیه}}] به آن‌ها گفت، گفتش که ما را از آن دروازه [یعنی غیر از دروازه‌ساعات] ببرید! [اما] این‌ها مخصوص از دروازه‌ساعات این‌ها را بردند. روایت داریم: چندین هزار گهواره طلا آن‌جا می‌جنبید که این‌ها فرصتی پیدا کرده‌بودند [و] آوردند که خلیفه مَثل فتح کرده‌است. این‌ها بیرون آمده‌بودند، بچّه‌هایشان [را] هم در گهواره [همراه خودشان] آورده‌بودند، یک گهواره‌هایی از طلا بود. حالا خدمت شما عرض می‌شود: زینب {{علیها}} را وارد کردند، وارد کردند، [زینب {{علیها}}] دید این‌مردم همه کفّ می‌زنند، [آواز] می‌خوانند؛ مثلاً این‌کارها را می‌کنند، قار و نی می‌زنند [و] این حرف‌ها. <br /> <br /> {{موضوع|قضایای خطبه حضرت‌زینب در دروازه‌کوفه|حضرت‌زینب}} {{روضه|حالا امام‌حسین {{علیه}} به زینب {{علیها}} گفته‌بود: زینب‌جان! خواهر! تو باید یک خطبه [در] کوفه [و] یک خطبه هم [در] شام بخوانی! باید دوتا خطبه بخوانی! [حضرت‌زینب {{علیها}} گفت:] چشم برادر! حالا زینب {{علیه}} می‌خواهد خطبه بخواند. یک‌دفعه به ابن‌زیاد خبر دادند: ابن‌زیاد! چه نشسته‌ای؟! [انگار] علی دارد صحبت می‌کند، اگر صحبتش تمام بشود، تمام مردم شورش می‌کنند. این‌ها را یک‌قدری که [حضرت‌زینب {{علیها}}] صحبت کرد، همه زنان‌کوفه گریه می‌کردند. [حضرت‌زینب {{علیها}}] گفت: خدا ان‌شاءالله چشم‌های شما را گریان کند! چه‌کسی جوان‌های ما را کشت؟! حالا یک‌دفعه {{دقیقه|30}} ابن‌زیاد گفتش که سر برادرش را جلو [یش] ببرید! او داداشش را خیلی می‌خواهد! ما نمی‌توانیم این‌را الآن چیز [یعنی ساکت] کنیم، نه که [حضرت‌زینب {{علیها}}] گفت «اُسکُتوا»، نَفَس از دیوار درنمی‌آید دیگر، هم‌ساخت دارد خطبه‌اش را می‌خواند، گفت: سر را [جلوی زینب] ببرید! وقتی سر را جلوی حضرت‌زینب {{علیها}} بردند، یک‌دفعه زینب {{علیها}} [گفت:] برادر! حسین‌جان! برادر! حسین‌جان! <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|تو که با ما مهربان بودی|چرا در خانه خولی، تو به مهمانی رفتی؟!}}<br /> {{ب|کی به جراحات سر تو پاشیده خاکستر؟!|من [مگر] این‌جور دارویی دوا باشد؟}}<br /> {{پایان شعر}}|خطبه حضرت‌زینب}}<br /> <br /> {{موضوع|روضه سر امام‌حسین در تنور خولی|روضه/خولی}} {{روضه|آخر شمر وقتی سر امام‌حسین {{علیه}} را جدا کرد، با خولی بود؛ [به او] گفت: ای شمر! این سر را به‌من بده! هر چه جایزه گرفتی؛ با هم قسمت می‌کنیم. {{توضیح|رفقا! خدا نکند [که] اهل‌دنیا بشوید! دنیا حسین‌کش است. این‌همه دارم به شما می‌گویم دست از دنیا بردارید! [یعنی] دنیایی [که] به‌غیر امر است.}} حالا [خولی سر را در] خانه آورده، سر را برد [و] در تنور گذاشت، مبادا به‌قول خودش یک آسیبی به این [سر] برساند. [سر را] در تنور گذاشت، زن خولی بیرون آمد [و] دید [که] یک نوری از این تنور [بالا] می‌زند. <br /> <br /> روایت داریم: یک‌وقت دید [که] یک هودجی از آسمان، یک هودجی از آسمان [پایین] آمد، یک‌وقت دید یک زن [با] چندتا زن مجلّله، حَوّاء و مریم و آسیه؛ شاید خدیجه هم بوده؛ [آمدند]. یک‌وقت دید یک خانمی سرِ تنور رفت، این سر را برداشت [و] به سینه چسباند؛ همین‌طور گفت: حسین! حسین! حالا زن خولی آمد، یک‌وقت زن خولی بالای پشت‌بام رفت [و] همین‌طور فریاد کشید: ای مردم! بیایید شوهر من، حسین {{علیه}} پسر پیغمبر {{صلی}} را کشته [است]، قسم به خدا! [ای مرد! من] دیگر پیش تو نخواهم آمد.|سر امام‌حسین در تنور خولی}}<br /> <br /> {{موضوع|روضه نجوای حضرت‌زینب با سر برادرش حسین در دروازه‌کوفه|روضه/حضرت‌زینب}} {{روضه|حالا همین سر [است که در] دروازه‌کوفه آمده. حالا زینب {{علیها}} می‌گوید: ای برادر! <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|چه‌کسی به جراحات سر تو پاشیده خاکستر؟!|مگر این‌جور دارویی دوا باشد؟!}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> یک‌وقت امام‌حسین {{علیه}}، یک‌وقت زینب {{علیها}} صدا زد: حسین‌جان! اگر با من حرف نمی‌زنی، با این‌طفل صغیر؛ [یعنی] سکینه {{علیها}} [و] رقیّه {{علیها}} [حرف] بزن! آقاجان! همیشه سراغ تو را می‌گیرد. آخر آن محملی که زینب {{علیها}} بود، گفت: سکینه {{علیها}} و رقیّه {{علیها}} را پیش خودش بیاورید! این‌ها را همه‌اش نوازش می‌کرد. یک‌وقت امام‌حسین {{علیه}} فرمود: «[أم حَسِبت] أنّ أصحاب‌الکهف و الرّقیم [کانوا من آیاتنا] عجباً». رفقا که قرآن می‌خوانید! این دو آیه خیلی عجیب است! یکی راجع‌به اصحاب‌کهف [و] یکی [هم] برای رقیم. {{توضیح|نمی‌خواهم این‌را معنی کنم؛}} اما زینب {{علیها}} {{دقیقه|35}} حالیِ مردم کرد [که] شما خیال نکنید برادر من را کشتید، مگر امام را می‌شود کشت؟! حالا دارد قرآن می‌خواند.|حضرت‌زینب و سر امام‌حسین}} <br /> <br /> {{موضوع|اهل‌بیت در اربعین اوّل به کربلا برگشتند؛ چرا که آن‌ها را از بی‌راهه‌ها حرکت دادند|اربعین}} این‌ها را رُو به شام حرکت دادند. خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! گفت: این‌ها را از یک راه‌هایی بردند، اربعین را اربعین اوّل می‌دانست. بعضی از علماء {{مبهم}} [ایراد] می‌گیرند [و] می‌گویند چه‌طور شد [که] به [عرض] چهل‌روز [به کربلا] آمد [ند]؟! اما ایشان [حاج‌شیخ‌عباس] گفت: اربعین اوّل بوده [است که اهل‌بیت به کربلا رسیدند]. <br /> <br /> {{موضوع|روضه امام‌سجّاد و آن بنّایی که از مدینه به شام آمده‌بود|روضه}} حالا این‌ها را [مخصوص] از دروازه‌ساعات بردند، همه [جا را] چراغانی کردند. {{روضه|یک‌نفر بود که اهل‌مدینه بود، الآن اسمش را فراموش کردم؛ دید شام را دارند چراغانی می‌کنند؛ گفت: چه‌خبر است؟ گفت: مگر نمی‌دانی [که] یزید حسین {{علیه}} را کشته [و] اهل‌بیتش را اسیر کردند. دو دستی توی صورت خودش زد.|امام‌سجّاد و آن بنّایی که از مدینه به شام آمده‌بود}} {{ارجاع|از پلّه‌ها پایین آمد، [امام را] می‌شناخت. دید امام‌سجّاد {{علیه}} یک غُلّ و زنجیر گردنش است. رُو کرد به حضرت‌سجّاد {{علیه}} [و] گفت: آقاجان! من از اصحاب جدّت هستم، سلام کرد. حضرت فرمود: تو کیستی؟ از کوفه تا این‌جا کسی به ما سلام نکرده! گفت: من از دوستان جدّت هستم. آقا! کاری دارید؟ چیزی [می‌خواهید؟] حاجتی دارید؟ حضرت فرمود که اگر پولی در اختیارت هست، یک‌قدری [به این‌ها] بده [تا] این نیزه‌ها را یک‌قدری عقب‌تر بِبَرند، این‌قدر عمّه‌ام، سکینه {{علیها}} نگاه به این سرها نکنند./سخنرانی [[اربعین 80]] و [[درخواست از امام‌رضا]] 81}}<br /> <br /> حالا این منبری‌ها می‌گویند: پیش حضرت‌سجّاد {{علیه}} آمد [و] گفت: چه می‌خواهی؟ گفت: یک دستمال به‌من بده! [تا] زیر این [زنجیر] بگذارم، شانه‌ام [در] زنجیر فرو رفته [است]. ای زبانت قطع بشود! چه داری می‌گویی؟! مگر [نمی‌دانی که] زنجیر به امر حضرت‌سجّاد {{علیه}} است؟! چه می‌گویی [که] زنجیر به گردن آقا حضرت‌سجّاد {{علیه}} فرو رفت؟! <br /> <br /> {{موضوع|روضه حضرت‌زینب در مجلس یزید و نجوای حضرت با سر برادرش حسین|روضه/حضرت‌زینب}} خلاصه این‌ها را از درِ دروازه وارد کردند. از درِ دروازه که وارد کردند، این‌ها را در خرابه شام قرار دادند. آن‌ها آن‌جا باشند، یزید می‌خواست با این‌ها یک گفتگویی بکند، تمام سلاطین، هر کسی بود، [از] اعیان و اشراف، از هر جایی‌که دستش رسید [را] دعوت کرد. یک چند روز این‌ها در خرابه بودند. به شما بگویم: خرابه بغل [یعنی کنار] خانه یزید بوده؛ نه از این خرابه‌ها که مرغ‌مُرده [و] این‌ها [در آن] می‌اندازند، نه! آن‌جا بارانداز بوده، آن‌ها به‌اصطلاح کسانی‌که مجرم بودند، آن‌ها را آن‌جا می‌بردند [که] بعد، حضورِ خلیفه؛ یعنی یزیدبن‌معاویه بیایند. {{توضیح|عزیز من! کجایی؟! چه‌کسی تو را گمراه می‌کند؟! آن‌ها این‌ها را گمراه کردند.}} حالا آن‌جا [یعنی کاخ یزید] که یک‌قدری درست شد، این‌ها را وارد مجلس یزید کردند. <br /> <br /> {{روضه|زینب {{علیها}} یک‌قدری خودش را پنهان می‌کرد، [یزید] گفت: این زن کیست [که] خودش را پنهان می‌کند؟ گفتند: زینب {{علیها}} است. گفت: الحمد لله، خدا برادر تو را کشت! زینب {{علیها}} یک‌دفعه شیر خداست، ولیّ خداست؛ حجّة‌الله [امام‌حسین {{علیه}}] دست در قلبش گذاشته، تصرّف [به او] کرده [است]!|حضرت‌زینب در مجلس یزید}} {{توضیح|به شما می‌گویم: عزیز من! اگر ولایت داشته‌باشید، تمام ادیان را محکوم می‌کنید، از روی روایت و حدیث می‌گویم.}} {{روضه|زینب {{علیها}} [یزید را] محکومش کرد. [یزید] گفت: الحمد لله خدا برادرت را کشت. [حضرت‌زینب {{علیها}}] گفت: خدا جان هر کسی را می‌گیرد؛ اما لشکر تو برادر من را کشتند، تو امر کردی [که او را بکشند]. [یزید] یک‌دفعه گفت: جلّاد! [گردن زینب را بزن!] سکینه {{علیها}} و رقیّه {{علیها}} یک‌دفعه دست گردن زینب {{علیها}} انداختند. یک‌دفعه نصارا بلند شدند [و گفتند]: یزید! چه‌کار می‌کنی؟! آخر این زن داغ‌دیده! چرا حکم قتلش را امضا می‌کنی؟!<br /> <br /> یزید پشیمان شد؛ اما یزید چه‌کار کرد؟ دل زینب {{علیها}} را آتش زد، یک‌وقت گفت: چوب خیزران بیاورید! به لب و دندان امام‌حسین {{علیه}} اشاره می‌کرد. {{دقیقه|40}} زینب {{علیها}} گفت: یزید!<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|نزن تو چوب کین|به این لبان اطهرش}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> این لب‌ها را پیغمبر {{صلی}} می‌بوسیده [است].|حضرت‌زینب در مجلس یزید و سر امام‌حسین}} <br /> <br /> {{موضوع|روضه نجوای هنده با سر امام‌حسین در مجلس یزید|روضه/هنده}} {{روضه|بَه‌بَه از این هنده! بَه‌بَه از این هنده! یک‌وقت زینب {{علیها}} [به] این [یزید] گفت: تو چه عدالتی داری [که] ما را توی مردم آوردی؛ [اما] پرده کشیدی [و] زنان خودت را پشت‌پرده قرار دادی؟! {{توضیح|نمی‌توانم آن [چیزی] که باید بگویم [را به شما] بگویم! چه‌خبر شده؟! شماها چه‌کار کردید؟! همه را قاطی کردید.}} یزید این‌ها را پشت‌پرده گذاشته‌بود. حالا یک‌دفعه هنده پرید [و] سرِ امام‌حسین {{علیه}} را به بغل گرفت، همین‌طور گفت: حسین! حسین! حسین! کرد. یزید تا [هنده] یک‌قدری آن عشقش را به‌هم زد، یک‌وقت دستور داد [که] یک عبا [بیاورید و] روی هنده بیندازید.|نجوای هنده با سرِ امام‌حسین}} خدا لعنتش کند! با تمام شقاوتش [یزید] عبا روی هنده انداخت. <br /> <br /> {{موضوع|روضه نجوای هنده با حضرت‌زینب در خرابه‌شام|روضه/هنده}} حالا گذشت، دوباره [یزید] گفت: این‌ها را در خرابه ببرید! حالا این‌ها را در خرابه آوردند، آن‌جا یک واقعیتی ایجاد شد. یک‌روز هنده گفت: من بروم یک دلالتی به زینب {{علیها}} بدهم، آیا این همان زینب {{علیها}} است؟! این [یزید] هم می‌گفت [که] این‌ها خارجی‌اند. {{توضیح|آقایان! رفقا! همه‌اش به شما می‌گویم: هر کاری را یک‌قدری با اندیشه کنید!}} هنده هم اندیشه داشته، در خانه یزید است؛ [اما] اندیشه دارد، عایشه در خانه پیغمبر {{صلی}} است؛ [اما اندیشه] ندارد! این‌قدر این‌طرف [و] آن‌طرف نزنید که من کجا بروم [تا] این‌جوری بشود؟! نه! آقا که شما باشید، حالا هنده می‌خواست، [هنده] گفت: می‌خواهم [به خرابه] بروم. یک‌وقت دیدند خرابه را از آن‌جا تا کاخ یزید آب‌پاشی می‌کنند و می‌روفند. آیا چه‌خبر شده؟! گفتند: ملکه [می‌خواهد به خرابه بیاید]. {{توضیح|کجا به این دنیا، به این دنیا مِهر دارید؟!}} ملکه [ای] که خدا و پیغمبر {{صلی}} معلوم‌کرده، زینب {{علیها}} است! ملکه‌ای که یزید معلوم‌کرده، زنش است! <br /> <br /> {{روضه|حالا هنده این‌جا در خرابه آمد، صندلی گذاشتند، مبل گذاشتند، زنان اشراف همه دور هنده [بودند]. گفت: بزرگ این قافله کیست؟ گفتند: زینب {{علیها}} است. گفت: بیاید [او را] ببینم. [هنده] گفت: شما چه اُسرایی هستید؟ زینب {{علیها}} گفت: اُسرای آل‌محمّد {{صلی}} هستیم. [هنده] گفت: این [یزید] که گفته شما خارجی هستید. [حضرت‌زینب {{علیها}}] گفت: نه! [هنده] صدا زد: کجا محلّه‌تان است؟ گفت: مدینه. هنده صدا زد: آیا کجا می‌نشینید؟ گفت: کوچه بنی‌هاشم. گفت: من چند وقت کنیز زینب {{علیها}} بودم، کنیز زهرا {{علیها}} بودم، خیلی می‌خواهم زینب {{علیها}} را ببینم، تو چه آشناییتی داری؟ یک‌وقت [حضرت‌زینب {{علیها}}] صدا زد: من را نمی‌شناسی؟! من زینبم! یک‌وقت صدا زد: هنده! این یزید حسین {{علیه}} را کشت. یک‌دفعه هنده خودش را از روی تخت [پایین] انداخت، گریبان چاک زد، همه‌اش بنا کرد حسین! حسین! [کردن]. زنان آن‌جا، [زنان] همه اعیان و اشراف این هنده را [به کاخ] بردند، حالا در خانه یزید فریاد می‌کشد، {{دقیقه|45}} یزید چه‌کارش کند؟! [هنده به یزید می‌گوید:] آیا تو حسین {{علیه}} را کشتی؟!|نجوای هنده با حضرت‌زینب}} <br /> <br /> {{موضوع|روضه حضرت‌رقیّه|روضه/حضرت‌رقیّه}} حالا یک‌چیز دیگر هم خدمت‌تان عرض کنم، مزاحم‌تان نشوم. {{روضه|یک‌وقت هنده دید آن‌جا صدای یک گریه‌ای اضافه بلند شد، یزید گفت: بروید ببینید چه‌خبر است؟!|حضرت‌رقیّه}} {{توضیح|آخر ای آخوندی که می‌گویی در خرابه‌ها بود! معلوم می‌شود بغل [کنار] کاخش بود که صدای این‌ها را شنید، من همه‌اش متوجّه هستم کسی توهین به اهل‌بیت نکند؛ تا حتی [به] جای آن‌ها!}} {{روضه|حالا آمدند [و] گفتند: یزید! یک بچّه کودکی خواب دیده؛ چون‌که زینب {{علیها}} همین‌طور [به حضرت‌رقیّه {{علیها}}] می‌گفته پدرت مسافرت [رفته] است. حالا همین‌طور [حضرت‌رقیّه {{علیها}}] می‌گوید: عمّه! بابایم را خواب دیدم، من را روی زانویش گذاشت، همین‌طور من را می‌بوسید، بابایم چه‌طور شد؟! من بابایم را می‌خواهم، فریاد می‌کشید. یزید شراب‌خور گفت: سرِ بابایش را [پیش او] ببرید [تا آن‌را] ببیند! بچّه که تشخیص ندارد. یک‌وقت سر را به او دادند، به سینه چسباند، همین‌طور صدا زد: بابا! چه‌کسی من را به این کودکی یتیم کرد؟! بابا! چه‌کسی رگ‌های بدنت را جدا کرد؟! بابا! یک‌وقت دیدند سر از بغل [حضرت‌رقیّه {{علیها}}] افتاد، گفتند: خوابش برده [است]. یک‌وقت دیدند [که حضرت‌رقیّه {{علیها}}] جان به‌جان تسلیم [کرده‌است].|حضرت‌رقیّه}} <br /> <br /> حالا زینب {{علیها}} در این خرابه چه [کار] کند؟! مگر این‌جا دوستی دارد؟! حساب‌هایش را کرد [حضرت‌رقیّه {{علیها}} را] دفنش کند، تا زمین را کَند، دید یک سردابه‌ای [هست]. خدا می‌داند این سردابه چه‌قدر تمیز است، تا حتّی شاید تختی آن‌جا بود! رقیّه‌عزیز {{علیها}} را آن‌جا گذاشت. در چند سال پیش، رقیّه {{علیها}} گفت: دور من را آب گرفته [است. آن‌جا را] کَندند، دیدند هنوز آن عبایی که به او پوشانده، [دورش است]، آخر کفنش که نکردند، او را با عبا آن‌جا گذاشت. یک‌روز یا یک شبانه‌روز یکی رقیّه {{علیها}} را روی دست [اش] گذاشت [تا این‌که آن‌جا را درست کردند]. حالا آقا که شما باشی! دید سردابه‌ای است. <br /> <br /> {{موضوع|قضایای پشیمانی ظاهری یزید و خطبه حضرت‌سجّاد|امام‌سجّاد}} حالا یزید چه [کار] کرد؟ دید هنده تمام افکارش را به‌هم زد، آمد و گفت چه‌کار کنم؟! باز یک‌دفعه دیگر بعد از این، [امام را] آورد، می‌خواست عظمتش [را] معلوم کند. یک‌قدری که بودند و یک گفتگوهایی کرد، [یزید] گفت: من [این‌کار را نکردم،] ابن‌زیاد خدا لعنتش کند! این‌کار را کرده. {{روضه|[به امام] گفتش که من خلاصه پولِ خون بابایت را می‌دهم. حضرت‌سجّاد {{علیه}} فرمود: نمی‌خواهد خون بابایم را بدهی، آن‌ها که در غارت بردند، [آن] لباس‌ها را بده! آن‌ها را مادرم زهرا {{علیها}} بافته‌بود، نخ‌هایش را [مادرم] درست کرده‌بود، به بدن این بچّه‌ها می‌کردند. گفت: آن‌ها [دیگر] ممکن نیست، [آن‌ها را] در غارت بردند.|به غارت‌رفتن لباس‌هایی که حضرت زهرا آن‌ها را با دستان مبارکش بافته‌بود}} <br /> <br /> حالا این‌ها را [برای] نماز حرکت داد، آن‌ها را گفت بروید! اما [به] حضرت‌سجّاد {{علیه}} گفت: برویم نماز. حالا یزید می‌خواهد [که] حضرت‌سجّاد {{علیه}} پشت سرش نماز بخواند؛ یعنی قبولش کند. {{توضیح|این امام‌جماعت‌ها هم یکی باید بیاید نماز بخواند،}} هنوز یزید در فکر قبولیِ [خودش] است. حالا [حضرت‌سجّاد {{علیه}}] گفتش که من منبر بروم؟ [یزید] گفت: نه! این معاویه پسر یزید گفت: بابا! این‌ها خیلی چیزند. نگاه به فرسودگی امام‌سجّاد {{علیه}} {{دقیقه|50}} می‌کردند، می‌خواست ایشان منبر برود [و] شاید بخندند، حالا هر چه بوده، [یزید] گفت: نه! معاویه تکرار کرد، [یزید] گفت: پسرم! این‌ها علم [به] این‌ها تزریق شده [است]، نگاه به فرسودگی این [یعنی امام‌سجّاد {{علیه}}] نکن!<br /> <br /> {{روضه|حضرت‌سجّاد {{علیه}} منبر رفت، اوّل حمد و ستایش خدا را کرد، رضایت خدا [را خواست]، بعد یک‌قدری که صحبت کرد، گفت: ماییم مکّه! ماییم زمان [زمزم]! ماییم مکّه! ماییم حَجَر! تمام صحبت‌هایش را که کرد، حضرت‌سجّاد {{علیه}} خیلی صحبت کرد، خیلی صحبت‌های مهمّی کرد، [بعد] گفت: یزید! این از عدالت توست؟! گفت: [آیا] این از عدالت توست که دختران پیغمبر {{صلی}} را اسیر کردی؟! یک‌وقت [یزید] گفت: مؤذّن اذان بگو! دید چاره ندارد [که به مؤذّن گفت اذان بگو]! تا [مؤذّن] گفت: «أشهد أن لا إله إلّا الله، أشهد أنّ محمّداً رسولُ‌الله» یک‌وقت این‌جا [امام] نتیجه گرفت، گفت: یزید! آیا این محمّد {{صلی}} جدّ توست یا جدّ من؟! اگر بگویی جدّ ماست، جدّ تو ابوسفیان است، جدّ ما محمّد {{صلی}} است. (صلوات بفرستید.) <br /> <br /> حالا چرا پسرش را کشتی؟! چرا اهل‌بیتش را اسیر کردی؟! حالا از آن‌جا یزید دید [که] خیلی رسوایی به‌هم زد، آمد [و] مجلسی تشکیل داد. آمد [و] گفت: خدا پسر مرجانه را لعنت کند! خلاصه در ظاهر پشیمان شد، روایت داریم: یک‌هفته کاخش را در تحت‌اختیار امام‌سجّاد {{علیه}} [قرار] داد، زن‌ها می‌آمدند [و] سرسلامتی به زینب {{علیها}} می‌دادند، مردها [هم] سرسلامتی به حضرت‌سجّاد {{علیه}} می‌دادند.|خطبه امام‌سجّاد}} <br /> <br /> {{موضوع|سندِ پوشیدنِ لباس‌مشکی برای امام‌حسین، مشکی‌پوش کردنِ محمل‌ها به دستور حضرت‌زینب است که یزید آن‌ها را الوان درست کرده‌بود|لباس‌مشکی}} حالا بعد از ده‌روز [امام‌سجّاد {{علیه}}] گفت: [ما] می‌خواهیم برویم. [یزید پرسید:] کجا؟! می‌گفت: می‌خواهیم [به] مدینه برویم. این‌ها همه [مَحمل‌ها] را الوان کردند. {{ارجاع|وقتی زینب {{علیها}} آمد [و مَحمل‌ها] دید، گفت: یزید! ما عزاداریم! این‌ها چیست؟! مشکی کنید! یزید احترام کرد [و] دستور داد [که] مَحمل‌ها را سیاه‌پوش کردند./سخنرانی [[اربعین 78]] و [[اربعین 80]]}} {{توضیح|یک آقایی که ادّعای مجتهدی می‌کند، می‌گوید: مشکی نپوشید! تا حتّی [در روز] عاشورا را هم می‌گوید نپوش! واسه‌اش [برایش] پیغام دادم [و] گفتم: یزید مَحمل‌ها را، همه را سیاه‌پوش کرد، این ریشه سیاه‌پوشیدن است، آن‌ها همه [مَحمل‌ها] را الوان کرده‌بودند.}} [امام‌سجّاد {{علیه}}] گفت: یزید! یک کسی دنبال ما روانه کن [که] ما یک‌قدری به او اطمینان داشته‌باشیم؛ بشیر را روانه کرد. <br /> <br /> {{موضوع|روضه وداع حضرت‌زینب با رقیّه|روضه/حضرت‌زینب/امّ‌کلثوم}} حالا حرف من [این‌است:] {{روضه|حالا امام‌حسین {{علیه}} گفت: زینب‌جان! بچّه‌هایم را؛ همه را به خدا [و] بچّه‌هایم را به تو می‌سپارم. حالا یک‌وقت زینب {{علیها}} داد کشید [و] گفت: رقیّه! صدا زد: رقیّه! محمل‌ها آماده و منتظر است، رقیّه! محمل‌ها آماده است و انتظار تو [را] می‌کشیم، ای رقیّه! آخر یک‌دفعه صدا زد: رقیّه‌جان! آخر من بروم، بابایت سراغ تو را می‌گیرد، آخر من [به او] چه بگویم؟! گفت: به خدا می‌سپارمت.|خداحافظی حضرت‌زینب با حضرت‌رقیّه}} یک‌روایت داریم: اُمّ‌کلثوم {{علیها}} گفت: خواهر! زینب! من در این‌جا می‌مانم؛ همان‌جا ماند و از دنیا رفت؛ این [است] که می‌گویند قبر اُمّ‌کلثوم {{علیها}} آن‌جا [یعنی در شام] است؛ [اما] ما یک‌روایت [هم] داریم: می‌گویند که اُمّ‌کلثوم {{علیها}} کربلا هم نبود.<br /> <br /> {{موضوع|روضه رسیدن اهل‌بیت به دوراهی مدینه و کربلا و شنیدن حضرت‌سکینه بوی تربت کربلا را|روضه/حضرت‌سکینه}} {{روضه|حالا سر دوراهی آمدند، بشیر گفت: این‌طرف مدینه [و] این‌طرف کربلاست. تمام ادب خلقت امام‌سجّاد {{علیه}} است! خیلی با ادب بود، {{دقیقه|55}} گفت: برو از عمّه‌ام بپرس! [بشیر به حضرت‌زینب {{علیها}}] گفت: این‌جا [یعنی از این‌طرف به] مدینه می‌رود [و آن‌طرف به] کربلا [می‌رود]. گفت: ما می‌خواهیم [به] کربلا برویم. یک‌قدری که به کربلا [نزدیک] بودند؛ چون‌که وقتی امام‌حسین {{علیه}} شهید شده، خاک کربلا تربت شده [است]. یک‌وقت [حضرت‌سکینه {{علیها}}] گفت:<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|بوی خوشی می‌وزد اندر مشام|عمّه! مگر که این زمین، کربلاست؟!}}<br /> {{پایان شعر}}|رسیدن اهل‌بیت به دوراهی و شنیدن حضرت‌سکینه بوی کربلا را}}<br /> <br /> {{موضوع|قضایای جابر، اوّل زائر امام‌حسین|جابربن‌عبدالله انصاری/ثواب‌خواستن}} [وقتی به] آن‌جا [یعنی کربلا] آمدند، جابر به زیارت آمده‌بود، جابر قدم‌هایش را کوچک‌کوچک برمی‌داشت. {{ارجاع|چون‌که شنیده‌است، پیغمبر {{صلی}} فرمود: هر [کسی] که حسین [مرا] زیارت کند، هر قدمی که برمی‌دارد، چقدر ثواب دارد، حجّ و عمره دارد. [جابر] حجّ و عمره می‌خواهد!/سخنرانی [[شب‌اربعین 81]] و [[اربعین 80]]}} ای جابر! تو اوّل زائر هستی؛ اما بهشت می‌خواهی. {{توضیح|رفقا! بیایید امام زمان {{عج}} را بخواهید! نمی‌گویم دست از بهشت بردارید!}} حالا [جابر] قدم‌هایش را کوچک‌کوچک می‌گذارد. {{درباره متقی|به حسین قسم! اگر من بودم، یک‌قدم سرِ قبر امام‌حسین {{علیه}} می‌گذاشتم، من حسین {{علیه}} می‌خواهم نه ثواب!}} حالا گفت آن‌ها رفتند. <br /> <br /> {{موضوع|روضه نجوای حضرت‌زینب با برادرش حسین در کربلا|روضه/حضرت‌زینب}} {{روضه|حالا حضرت‌زینب {{علیها}} [به کربلا] آمد، قبر امام‌حسین {{علیه}} را در بغل گرفت، گفت: حسین‌جان! یادت می‌آید تمام شهدا را [که] می‌آوردی، در بغلت می‌دویدم؟! ای حسین‌جان! دوتا بچّه‌ام که کشته‌شد، از خیمه بیرون نیامدم، گفتم شاید تو خجالت بکشی! حسین‌جان! سراغ رقیّه {{علیها}} را از من نگیر! من رقیّه {{علیها}} را در خرابه شام گذاشتم.|نجوای حضرت‌زینب با امام‌حسین در کربلا}}<br /> <br /> [قضایای] آن تتمه‌ای که این‌ها وارد مدینه شدند [را] به‌پاس احترام دوست‌عزیز خودم آقای‌فلانی، من کوتاه می‌کنم، ان‌شاءالله امیدوارم که شاید او در اشعار خودشان [اشاره کنند] آن جمله‌ای که [اهل‌مدینه به] روی قبر پیغمبر {{صلی}} آمدند، بشیر آمد، صدا زد [و] گفت: بیایید سر قبر پیغمبر {{صلی}}! [تا به شما درباره کربلا] می‌گویم، یک‌دفعه گفت: از مردها کسی‌که [مانده] بود، دیگر امام‌سجّاد {{علیه}} [و امام‌باقر {{علیه}} است]. ان‌شاءالله امیدوارم یک اشاره‌ای شما بفرمایید!<br /> <br /> {{موضوع|دعا|دعا}} خدایا! عاقبت‌تان را به‌خیر کن!<br /> <br /> خدایا! ما را بیامرز!<br /> <br /> خدایا! ما را از خواب غفلت بیدار کن!<br /> <br /> خدایا! آن حقیقت امام‌حسین {{علیه}} در قلب ما جلوه کند.<br /> <br /> خدایا! ما به‌قول یارو مثل آن چیز، ما جابرش [را] هم خیلی قبول نداریم [که] قدم‌هایش را کوچک‌کوچک می‌گذاشته [است]، خدایا! ما حسین‌خواه باشیم نه بهشت‌خواه. <br /> <br /> خدایا! ما وجود مبارک امام زمان {{عج}} را بخواهیم نه بهشت را. آن بهشتی که به ما بده، آن عنایت او باشد؛ ما آن بهشت را می‌خواهیم.<br /> <br /> (با صلوات بر محمّد) {{دقیقه|59}}<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> [[رده: نوارها]]<br /> [[رده: موضوع بررسی نشده]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA:_%D8%AC%D8%A7%DB%8C_%D8%AE%D9%84%D9%88%D8%AA_%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%85&diff=2498 2026-07-22T01:46:34Z

<p>Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قالب روایت| {{روایت|قَالَ امیرالمؤمنین علی عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ: اِتَّقُوا مَعَاصِيَ اَلله فِي الخَلَوَاتِ، فَإِنَّ الشَّاهِدَ هُوَ الحَاكِمُ. }} امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام فرمود: از انجام معصیت خدا در خلوتها بپرهیزید، كه همانا شاهد بر...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>{{قالب روایت|<br /> {{روایت|قَالَ امیرالمؤمنین علی عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ: اِتَّقُوا مَعَاصِيَ اَلله فِي الخَلَوَاتِ، فَإِنَّ الشَّاهِدَ هُوَ الحَاكِمُ. }}<br /> <br /> امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام فرمود: از انجام معصیت خدا در خلوتها بپرهیزید، كه همانا شاهد بر آن، همان است كه حكم می‌نماید.<br /> <br /> نهج البلاغة، ج۱، ص۵۳۲ و غرر الحکم و درر الکلم، ج۱، ص۱۵۴ و عیون الحکم و المواعظ، ج۱، ص۹۰ و تنبيه الخواطر و نزهة النواظر (مجموعة ورّام)، ج۲، ص۱۵۴ و تفصیل وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشریعة، ج۱۵، ص۲۳۹ و بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمةالأطهار علیهم‌السلام، ج۷۰، ص۳۶۴<br /> }}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA:_%D8%B5%D8%AD%D9%81_%D9%88_%D8%AA%D9%88_%D8%B1%D8%A7%D8%AA_%D9%88_%D8%A7%D9%86%D8%AC%DB%8C%D9%84_%D9%88_%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86_%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D9%85%D9%86%DB%8C%D9%86_%D8%B1%D9%88%DB%8C_%D8%AF%D8%B3%D8%AA_%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D9%85%D8%A8%D8%B1&diff=2497 2026-07-22T01:45:53Z

<p>Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قالب روایت| {{روایت|وَ رَوَی‌ رَجَبٌ الحَافِظُ البُرْسِيُّ فِي كِتَابِ مَشَارِقِ أَنْوَارِ اليَقِينِ فِي حَقَائِقِ أَسْرَارِ أَمِيرِالمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ مُعْجِزَاتٍ كَثِيرَةً مِمَّا سَبَقَ، وَ قَالَ: مِنْ أَسْرَارِهِ عَ...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>{{قالب روایت|<br /> {{روایت|وَ رَوَی‌ رَجَبٌ الحَافِظُ البُرْسِيُّ فِي كِتَابِ مَشَارِقِ أَنْوَارِ اليَقِينِ فِي حَقَائِقِ أَسْرَارِ أَمِيرِالمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ مُعْجِزَاتٍ كَثِيرَةً مِمَّا سَبَقَ، وَ قَالَ: مِنْ أَسْرَارِهِ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ أَنَّهُ لَمَّا وُلِدَ فِي البَيْتِ‌الحَرَامِ خَرَّ سَاجِداً ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَأَذَّنَ وَ أَقَامَ وَ شَهِدَ لِله بِالْوَحْدَانِيَّةِ وَ لِمُحَمَّدٍ صَلَّی‌ اَلله عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِالرِّسَالَةِ، وَ لِنَفْسِهِ بِالخِلاَفَةِ وَ الوَلاَيَةِ، ثُمَّ أَشَارَ إِلَی‌ رَسُولِ اَلله صَلَّی‌ اَلله عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ: أَقْرَأُ يَا رَسُولَ اَلله؟ فَقَالَ: نَعَمْ؛ فَابْتَدَأَ بِصُحُفِ آدَمَ فَقَرَأَهَا، حَتَّی‌ لَوْ حَضَرَ شِيثٌ لَأَقَرَّ أَنَّهُ أَعْلَمُ بِهَا مِنْهُ، ثُمَّ تَلاَ صُحُفَ نُوحٍ وَ صُحُفَ إِبْرَاهِيمَ وَ التَّوْرَاةَ وَ الإِنْجِيلَ، ثُمَّ تَلاَ «قَدْ أَفْلَحَ المُؤْمِنُونَ»، فَقَالَ لَهُ اَلنَّبِيُّ صَلَّی‌ اَلله عَلَيْهِ وَ آلِهِ: نَعَمْ، قَدْ أَفْلَحُوا إِذْ أَنْتَ إِمَامُهُم ...}}<br /> <br /> رجب حافظ البرسی در کتاب مشارق انوار یقین معجزات بسیاری از امیرالمؤمنین علیه‌السلام نقل می‌کند، از جمله گوید: از اسرار امیرالمؤمنین علیه‌السلام این است که هنگامی که حضرت در خانه کعبه ظاهر شد به سجده افتاد، سپس سر خود را بلند نمود و اذان و اقامه گفت و به یگانگی خداوند و رسالت حضرت محمد صلی الله علیه و آله و خلافت و ولایت خود شهادت داد، سپس به رسول خدا اشاره نموده و فرمود: ای رسول خدا! بخوانم؟ پیامبر فرمود: بله؛ پس با صحف آدم شروع نموده و آن را خواند، به گونه‌ای که اگر شیث [وصی حضرت آدم] حضور داشت، اقرار می‌کرد که امیرالمؤمنین از او به صحف آدم عالِم‌تر است. سپس صحف نوح و صحف ابراهیم و تورات و انجیل را تلاوت نمود. سپس «قد افلح المؤمنون» را از قرآن تلاوت نمود. پیامبر صلی الله علیه و آله به او فرمود: بله، به راستی که مؤمنان رستگارند، چون تو امام آنان هستی ...<br /> <br /> مشارق انوار الیقین، ص۱۲۰ و إثبات الهداة بالنصوص و المعجزات، ج۳، ص۴۹۶<br /> }}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA:_%D8%AE%D8%A8%D8%B1_%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D9%85%D9%86%DB%8C%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%D9%87_%DA%A9%D8%B1%D8%A8%D9%84%D8%A7_%D9%BE%D8%B3_%D8%A7%D8%B2_%D8%AC%D9%86%DA%AF_%D8%B5%D9%81%DB%8C%D9%86&diff=2496 2026-07-22T01:45:13Z

<p>Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قالب روایت| {{روایت|أَحْمَدُ بْنُ الحَسَنِ القَطَّانُ عن الحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ السُّكَّرِيُّ عن مُحَمَّدُ بْنُ زَكَرِيَّا عن قَيْسُ بْنُ حَفْصٍ الدَّارِمِيُّ عن حُسَيْنٌ الأَشْقَرُ عن مَنْصُورُ بْنُ الأَسْوَدِ عَنْ أَبِي‌حَسَّانَ التَ...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>{{قالب روایت|<br /> {{روایت|أَحْمَدُ بْنُ الحَسَنِ القَطَّانُ عن الحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ السُّكَّرِيُّ عن مُحَمَّدُ بْنُ زَكَرِيَّا عن قَيْسُ بْنُ حَفْصٍ الدَّارِمِيُّ عن حُسَيْنٌ الأَشْقَرُ عن مَنْصُورُ بْنُ الأَسْوَدِ عَنْ أَبِي‌حَسَّانَ التَّيْمِيِّ عَنْ نَشِيطِ بْنِ عُبَيْدٍ عَنْ رَجُلٍ مِنْهُمْ عَنْ جَرْدَاءَ بِنْتِ سَمِينٍ عَنْ زَوْجِهَا هَرْثَمَةَ بْنِ أَبِي‌مُسْلِمٍ قَالَ: غَزَوْنَا مَعَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي‌طَالِبٍ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ صِفِّينَ، فَلَمَّا اِنْصَرَفْنَا نَزَلَ كَرْبَلاَءَ فَصَلَّی‌ بِهَا الغَدَاةَ ثُمَّ رَفَعَ إِلَيْهِ مِنْ تُرْبَتِهَا فَشَمَّهَا ثُمَّ قَالَ: «وَاهاً لَكِ أَيَّتُهَا التُّرْبَةُ! لَيُحْشَرَنَّ مِنْكِ قَوْمٌ يَدْخُلُونَ الجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسٰابٍ». فَرَجَعَ هَرْثَمَةُ إِلَی‌ زَوْجَتِهِ وَ كَانَتْ شِيعَةً لِعَلِيٍّ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ، فَقَالَ: أَ لا أُحَدِّثُكِ عَنْ وَلِيِّكِ أَبِي‌الحَسَنِ نَزَلَ بِكَرْبَلاَءَ فَصَلَّی‌ ثُمَّ رَفَعَ إِلَيْهِ مِنْ تُرْبَتِهَا فَقَالَ: وَاهاً لَكِ أَيَّتُهَا التُّرْبَةُ! لَيُحْشَرَنَّ مِنْكِ أَقْوَامٌ يَدْخُلُونَ الجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسٰابٍ. قَالَتْ: أَيُّهَا الرَّجُلُ! فَإِنَّ أَمِيرَالمُؤْمِنِينَ لَمْ يَقُلْ إِلاَّ حَقّاً. فَلَمَّا قَدِمَ الحُسَيْنُ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ، قَالَ هَرْثَمَةُ: كُنْتُ فِي البَعْثِ اَلَّذِينَ بَعَثَهُمْ عُبَيْدُاللهِ بْنُ زِيَادٍ، فَلَمَّا رَأَيْتُ المَنْزِلَ وَ الشَّجَرَ ذَكَرْتُ الحَدِيثَ، فَجَلَسْتُ عَلَی‌ بَعِيرِي ثُمَّ صِرْتُ إِلَی‌ الحُسَيْنِ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ، فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَأَخْبَرْتُهُ بِمَا سَمِعْتُ مِنْ أَبِيهِ فِي ذَلِكَ المَنْزِلِ اَلَّذِي نَزَلَ بِهِ الحُسَيْنُ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ، فَقَالَ: مَعَنَا أَنْتَ أَمْ عَلَيْنَا؟ فَقُلْتُ: لاَ مَعَكَ وَ لاَ عَلَيْكَ، خَلَّفْتُ صِبْيَةً أَخَافُ عَلَيْهِمْ عُبَيْدَاللهِ بْنَ زِيَادٍ. قَالَ: فَامْضِ حَيْثُ لاَ تَرَی‌ لَنَا مَقْتَلاً وَ لاَ تَسْمَعُ لَنَا صَوْتاً، فَوَ اَلَّذِي نَفْسُ الحُسَيْنِ بِيَدِهِ لاَ يَسْمَعُ اليَوْمَ وَاعِيَتَنَا أَحَدٌ فَلاَ يُعِينُنَا إِلاَّ كَبَّهُ اَلله لِوَجْهِهِ فِي جَهَنَّمَ. }}<br /> <br /> هرثمة بن ابی‌‌مسلم گويد: همراه علی‌ بن ابی‌‌طالب عليه‌السّلام در جنگ صفين بوديم. هنگام بازگشتمان، حضرت در كربلا فرود آمد و نماز صبح را آن‌جا خواند. سپس از خاک آن برداشت و بویید، آنگاه چنين فرمود: خوشا به حال تو ای‌ خاک! قطعاً گروهی‌ از تو برخيزند كه بی‌‌حساب وارد بهشت می‌شوند. هرثمة نزد همسرش كه از پيروان علی‌ عليه‌السّلام بود بازگشت و گفت: آیا به تو از ولیّت ابوالحسن نگویم؟ او در كربلا فرود آمد و نماز خواند و از خاک آن برگرفت و گفت: خوشا به حال تو ای‌ خاک! قطعاً گروهی‌ از تو برخيزند که بی‌‌حساب وارد بهشت می‌شوند. همسرش گفت: ای مرد! همانا اميرالمؤمنین عليه‌السّلام جز حق نمی‌‌‌گوید. پس هنگامی كه حسين عليه‌السّلام به سرزمين كربلا آمد، هرثمة گفت: من در لشکری‌ بودم كه عبيد‌الله بن زياد فرستاد. هنگامی كه آن جایگاه و درخت‌ را ديدم، کلام امیرالمؤمنین را به یاد آوردم، پس بر شترم سوار شدم و نزد حسين عليه‌السلام رفتم. پس سلام كردم و او را خبر دادم به آنچه از پدرش شنیدم در این منزل که او اکنون فرود آمده. حضرت فرمود: تو با ما هستی‌ يا علیه ما؟ گفتم: نه با تو و نه علیه تو. كودكانی‌ در خانه دارم و از عبيدالله بن زياد بر آنها بيمناكم. فرمود: پس دور شو كه جای كشته شدن ما را نبينی‌ و صدای‌ ما را نشنوی‌. سوگند به كسی‌ كه جان حسين در دست اوست، امروز اگر كسی‌ فرياد ما را بشنود و ما را یاری ننماید، خداوند او را به صورت در جهنم می‌‌افكند. <br /> <br /> الأمالی للصدوق، ج۱، ص۱۳۶ و مدینة معاجز الأئمة الإثنی‌عشر و دلائل الحجج علی البشر، ج۲، ص۱۷۰ و بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمةالأطهار علیهم‌السلام، ج۴۴، ص۲۵۵ و عوالم العلوم و المعارف و الأحوال من الآیات و الأخبار و الأقوال، ج۱۷، ص۱۴۷<br /> }}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA:_%D8%B3%D9%88%D8%AE%D8%AA%D9%86_%D8%AF%D9%84_%D8%B9%D8%B2%D8%B1%D8%A7%D8%A6%DB%8C%D9%84_%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%D9%88_%D9%86%D9%81%D8%B1&diff=2495 2026-07-22T01:44:21Z

<p>Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قالب روایت| روزی رسول خدا صلی الله علیه و آله نشسته بود که عزراییل به زیارت آن حضرت آمد. پیامبر صلی الله علیه و آله از او پرسید:‌ ای برادر! چندین هزار سال است که تو مأمور قبض روح انسان‌ها هستی، آیا در هنگام جان کندن آن‌ها، دلت برای کسی سوخته اس...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>{{قالب روایت|<br /> روزی رسول خدا صلی الله علیه و آله نشسته بود که عزراییل به زیارت آن حضرت آمد. پیامبر صلی الله علیه و آله از او پرسید:‌ ای برادر! چندین هزار سال است که تو مأمور قبض روح انسان‌ها هستی، آیا در هنگام جان کندن آن‌ها، دلت برای کسی سوخته است؟ عزراییل گفت: در این مدت دلم برای دو نفر سوخت: ۱- روزی دریایی طوفانی شد و امواج سهمگین آن، یک کشتی را در هم شکست. همه سرنشینان کشتی غرق شدند، تنها یک زن حامله نجات یافت. او سوار بر تخته پاره‌ای از کشتی شد و امواج ملایم دریا او را به ساحل آورد و در جزیره‌ای افکند و در همین هنگام فارغ شد و پسری از وی متولد شد. من مأمور شدم که جان آن زن را بگیرم. دلم به حال آن پسر سوخت. ۲- هنگامی که شداد بن عاد سال‌ها به ساختن باغ بزرگ و بی‌نظیر خود پرداخت و همه توان و امکانات و ثروت خود را در ساختن آن صرف کرد و خروار‌ها طلا و جواهرات برای ستون‌ها و سایر زرق و برق آن خرج نمود تا تکمیل شد. وقتی خواست به دیدن باغ برود، همین که خواست از اسب پیاده شود و پای راست از رکاب به زمین نهد، هنوز پای چپش بر رکاب بود که فرمان از سوی خدا آمد که جان او را بگیرم. آن تیره‌بخت از پشت اسب، بین زمین و رکاب اسب گیر کرد و مُرد. دلم به حال او سوخت، بدین جهت که او عمری را به امید دیدار باغی که ساخته بود سپری کرد، اما هنوز چشمش به باغ نیفتاده بود، اسیر مرگ شد. در این هنگام جبرئیل به محضر پیامبر صلی الله علیه و آله رسید و گفت:‌ ای محمد! خدایت سلام می‌رساند و می‌فرماید: به عظمت و جلالم سوگند، شداد بن عاد همان کودکی بود که او را از دریای بیکران به لطف خود گرفتیم و از آن جزیره دور افتاده نجاتش دادیم و او را بی‌مادر تربیت کردیم و به پادشاهی رساندیم. در عین حال کفران نعمت کرد و خودبینی و تکبر نمود و پرچم مخالفت با ما برافراشت. سرانجام عذاب سخت ما او را فرا گرفت تا جهانیان بدانند که ما به آدمیان مهلت می‌دهیم، ولی آن‌ها را رها نمی‌کنیم.<br /> <br /> قصه‌های قرآن، محمدی اشتهاردی، ص۶۴ و جوامع الحکایات، محمد عوفی، ص ۳۶۵<br /> }}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA:_%D9%82%D8%B6%D8%A7%DB%8C%D8%A7%DB%8C_%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C_%D9%82%D8%A8%D8%B1_%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA_%D8%B1%D9%82%DB%8C%D9%87&diff=2494 2026-07-22T01:43:43Z

<p>Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قالب روایت| ملا محمد هاشم خراسانی حکایت نبش قبر حضرت رقیه سلام الله علیها در سال ۱۲۸۰ هجری قمری را این چنین نقل می‌کند: جناب آقا سید ابراهیم دمشقی که نَسَبش به سید مرتضی علم‌الهدی منتهی می‌شد و سن شریفش بیش از نود سال بود، سه دختر داشت و اولا...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>{{قالب روایت|<br /> ملا محمد هاشم خراسانی حکایت نبش قبر حضرت رقیه سلام الله علیها در سال ۱۲۸۰ هجری قمری را این چنین نقل می‌کند: جناب آقا سید ابراهیم دمشقی که نَسَبش به سید مرتضی علم‌الهدی منتهی می‌شد و سن شریفش بیش از نود سال بود، سه دختر داشت و اولاد پسر نداشت. شبی دختر بزرگ ایشان حضرت رقیّه دختر امام حسین سلام الله علیه را در خواب دید که فرمودند: «به پدرت بگو به والی بگوید میان لحد و جسد من آب افتاده، و بدن من در اذیت است، بیاید قبر و لحد مرا تعمیر کند.» دختر به سيد عرض کرد، ولی سید از ترس اهل تسنن، به خواب اعتنا ننمود. شب دوم دختر وسطی سید همین خواب را دید و به پدر گفت، ترتیب اثری نداد. شب سوم دختر کوچک سید همین خواب را دید و به پدر گفت، باز ترتیب اثری نداد. شب چهارم خود سید، حضرت رقیّه را در خواب دید که به طریق عتاب فرمودند: چرا والی را خبردار نکردی؟ سید بیدار شد، صبح نزد والی شام رفت و خوابش را گفت. والی به علماء و صلحاء شام از شیعه و سنی امر کرد که غسل کنند و لباس‌های پاکیزه بپوشند، به دست هر کس قفل ورودی حرم مطهر باز شد، همان کس برود و قبر مقدس او را نبش کند، پیکر را بیرون آورد تا قبر را تعمیر کنند. صلحاء و بزرگان از شیعه و سنی در کمال آداب غسل کردند و لباس پاکیزه پوشیدند. قفل به دست هیچ کس باز نشد، مگر به دست خود مرحوم سید؛ و چون میان حرم آمدند، کلنگ هیچ کدام بر زمین اثر نکرد، مگر به دست سید ابراهیم. حرم را قُرق کردند و لحد را شکافتند. دیدند بدن نازنین حضرت رقیه سلام‌الله علیها، میان لحد صحیح و سالم است، اما آب زیادی میان لحد جمع شده است. سید ابراهیم در قبر رفت، همین که خشت بالای سر را برداشت، دیدند سید افتاد. زیر بغلش را گرفتند، هِی می‌گفت: ای وای بر من، وای بر من! به ما گفته بودند یزید لعنة الله علیه، زن غسّاله و کفن فرستاده، ولی اکنون فهمیدم دروغ بوده، چون دختر با لباس خودش دفن شده. من بدن را منتقل نمی‌کنم، می‌ترسم بدن را منتقل کنم و دیگر به عنوان &quot;رقیّه بنت الحسین&quot; شناخته نشود و من نتوانم جواب بدهم. سید بدن شریف را از میان لحد بیرون آورد و بر روی زانوی خود نهاد و سه روز بدین گونه بالای زانو خود نگه داشت و گریه می‌کرد تا اینکه قبر را تعمیر کردند. وقت نماز که می شد، سید بدن حضرت را بالای جایی پاکیزه می‌گذاشت. پس از فراغ از نماز، برمی‌داشت و بر زانو می‌نهاد، تا اینکه از تعمیر قبر و لحد فارغ شدند، سید بدن را دفن کرد. و از معجزه آن حضرت این‌که سید در این سه روز احتیاج به غذا و آب و تجدید وضو پیدا نکرد و چون خواست بدن را دفن کند، دعا کرد که خداوند پسری به او عطا فرماید. دعای سید به اجابت رسید و در سن پیری خداوند پسری به او لطف فرمود که نام او را سید مصطفی گذاشت. آنگاه والی، واقعه را به سلطان عبدالحمید عثمانی نوشت؛ او هم تولیت زینبیّه و مرقد شریف حضرت رقیّه و امّ کلثوم و سکینه سلام الله علیهن را به سید ابراهیم واگذار کرد. این قضیه در سال ۱۲۴۲ هجری شمسی رخ داده.<br /> <br /> اسرار الشهادة، ص٤٠٦ <br /> منتخب التواریخ، ص۳۸۸ <br /> مقتل جامع مقدم، ج۲، ص۲۰۸ <br /> تراجم اعلام النساء، ج۲، ص۱۰۳<br /> }}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA_%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D8%AA&diff=2493 2026-07-22T01:42:04Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{#tag:html|<br /> &lt;div style=&quot;position: relative; display: inline-block;margin-bottom: 15px;&quot;&gt;<br /> &lt;input type=&quot;text&quot; id=&quot;filterInput&quot; style=&quot;min-width: 300px;&quot; placeholder=&quot;جستجو در عناوین&quot; oninput=&quot;filter();&quot;&gt;<br /> &lt;div id=&quot;clearinput&quot; style=&quot;position: absolute; display: none; top: 5px; left: 8px; cursor: pointer;&quot; <br /> onclick=&quot;document.getElementById('filterInput').value = ''; filter(); this.style.display='none';&quot;&gt;<br /> X<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;script&gt;<br /> function filter() {<br /> const input = document.getElementById('filterInput');<br /> const filterValue = input.value.toLowerCase();<br /> const clearBtn = document.getElementById('clearinput');<br /> <br /> // نمایش یا مخفی کردن دکمه X<br /> clearBtn.style.display = filterValue ? 'block' : 'none';<br /> <br /> // گرفتن تمام liهای صفحه<br /> const items = document.getElementsByTagName('li');<br /> <br /> // فیلتر کردن آیتم‌ها<br /> for (let li of items) {<br /> if (li.textContent.toLowerCase().includes(filterValue)) {<br /> li.style.display = '';<br /> } else {<br /> li.style.display = 'none';<br /> }<br /> }<br /> }<br /> &lt;/script&gt;<br /> }}<br /> <br /> {{لینک روایت|آخرالزمان شر الازمنه؛ زنان کاشفات عاریات}}<br /> {{لینک روایت|سند اشهد ان علیاً امیرالمؤمنین ولی‌الله در اذان}}<br /> {{لینک روایت|ارتداد مردم به‌خاطر عدم پذیرش امیرالمؤمنین}}<br /> {{لینک روایت|اقوامی که اهل نماز و روزه هستند؛ ولی به‌خاطر میل به‌دنیا جهنمی می‌شوند}}<br /> {{لینک روایت|امام‌حسین؛ هر وقت به آیات نگاه کردم از تو دور شدم}}<br /> {{لینک روایت|امیرالمؤمنین با تمام انبیاء در خفا و با پیامبر آخرالزمان آشکارا آمده‌است}}<br /> {{لینک روایت|امیرالمؤمنین، امر خدا}}<br /> {{لینک روایت|انا قرآن‌الناطق}}<br /> {{لینک روایت|اگر زهرا نبود، شما را خلق نمی‌کردم}}<br /> {{لینک روایت|اگر نور ابوطالب تجلی کند، تمام مردم رُبس می‌شوند}}<br /> {{لینک روایت|ایمان ابوطالب، بالاتر از همه خلقت}}<br /> {{لینک روایت|ابوطالب برترین یاور پنهان پیامبر}}<br /> {{لینک روایت|اگر همه عالم به یک‌طرف رفتند، تو برو طرف علی}}<br /> {{لینک روایت|ایراد امام زمان به ابن مهزیار}}<br /> {{لینک روایت|برخورد زنها با مردها در بازار}}<br /> {{لینک روایت|به رو افتادن در آتش جهنم کسی که عبادت زیاد بی‌ولایت امیرالمؤمنین دارد}}<br /> {{لینک روایت|تعجب ملائکه آسمان از این‌که کسی با دین از دنیا برود}}<br /> {{لینک روایت|اختلاف شیعیان قبل از ظهور}}<br /> {{لینک روایت|تمام انبیاء باید فرمان مصحف را می‌بردند}}<br /> {{لینک روایت|خلقت در اختیار امیرالمؤمنین و امامان معصوم}}<br /> {{لینک روایت|رفتن حضرت زهرا به درِ خانه مهاجر و انصار برای یاری امیرالمؤمنین}}<br /> {{لینک روایت|در آخرالزمان قبله مردها زنانشان هستند}}<br /> {{لینک روایت|دلیل شهادت امام‌حسین؛ بغضاً لابیک}}<br /> {{لینک روایت|زنگ در بهشت، یا علی}}<br /> {{لینک روایت|زهرا یعنی نورفشان}}<br /> {{لینک روایت|قرآن را از علی بپرسید}}<br /> {{لینک روایت|قطار شتر از فضائل امیرالمؤمنین}}<br /> {{لینک روایت|قول عمر، این مرد هذیان می‌گوید}}<br /> {{لینک روایت|قول عمر، حسبنا کتاب‌الله}}<br /> {{لینک روایت|مثل زنبور عسل باشید}}<br /> {{لینک روایت|مسلمان شدن یهودیان به نور چادر زهرا}}<br /> {{لینک روایت|مهرزننده مؤمن و منافق، امیرالمؤمنین است}}<br /> {{لینک روایت|موجودات و اشیاء به اسم امیرالمؤمنین موجود شدند}}<br /> {{لینک روایت|نصب آنتن در آخرالزمان بر بالای بام خانه‌ها}}<br /> {{لینک روایت|وقتی آدم در گلش بود من نبی بودم}}<br /> {{لینک روایت|پیامبر، هر وقت مشتاق بهشت می‌شوم، سینه زهرا را می‌بوسم}}<br /> {{لینک روایت|کندی حضرت یونس در قبولی ولایت امیرالمؤمنین}}<br /> {{لینک روایت|گفتار عایشه، ما در شب به نور زهرا سوزن نخ می‌کردیم}}<br /> {{لینک روایت|گفتار پیامبر، ای علی اگر چهل‌نفر تو را یاری کردند، حقت را بگیر}}<br /> {{لینک روایت|توهین به مؤمن و خراب کردن خانه خدا}}<br /> {{لینک روایت|تعداد رگهای بدن}}<br /> {{لینک روایت|حرمت ازدواج لواط کار با خواهر لواط شونده}}<br /> {{لینک روایت|آخرالزمان شبیه به امتهای سابقه}}<br /> {{لینک روایت|مریض شدن ائمه به مریضی شیعیان}}<br /> {{لینک روایت|برآوردن حاجت برادر مؤمن}}<br /> {{لینک روایت|جمع شدن ائمه هر شب جمعه در عرش و تمامی نداشتن علم ولایت}}<br /> {{لینک روایت|عذاب و نابودی اعمال با نارضایتی برادر دینی}}<br /> {{لینک روایت|غبطه امام به مجلس ولایت}}<br /> {{لینک روایت|خدا مصر به گناه را نمی‌آمرزد}}<br /> {{لینک روایت|مردم عیالات خدا هستند}}<br /> {{لینک روایت|با اهل بدعت رفاقت و هم‌نشینى نکنید}}<br /> {{لینک روایت|امام‌زمان؛ یا جداه، اگر اشک چشمم تمام شود، خون گریه می‌کنم}}<br /> {{لینک روایت|علت گریه امام زمان؛ توهین به حضرت زینب}}<br /> {{لینک روایت|اگر پیامبر برعکس سفارش کرده بود، دیگر اذیتی نبود که به ذوی‌القربای ایشان برسانند}}<br /> {{لینک روایت|سخنگوی ولایت}}<br /> {{لینک روایت|مکان شرط نیست}}<br /> {{لینک روایت|شرط قبولی عبادت، ولایت است}}<br /> {{لینک روایت|سخاوت، برتر از عبادت}}<br /> {{لینک روایت|زیارت با معرفت امام رضا، بالاتر از هزار حج و عمره}}<br /> {{لینک روایت|شاد کردن مؤمن، محبوبترین عمل}}<br /> {{لینک روایت|جاهایی که نگاه کردن به آن عبادت است}}<br /> {{لینک روایت|دفاع امام از شیعیان}}<br /> {{لینک روایت|نابودی عمل هفتاد پیغمبر بدون ولایت}}<br /> {{لینک روایت|مرام اهل سقیفه مانند شیطان، اطاعت امر نکردن است}}<br /> {{لینک روایت|قبول نبودن اعمال کسی که مال حرام کسب کند}}<br /> {{لینک روایت|قبول نبودن عمل کسی که حرام بخورد}}<br /> {{لینک روایت|خدا صدای دعا کردن مؤمن را دوست دارد}}<br /> {{لینک روایت|خدا دنیا را به دوست و دشمن می‌دهد}}<br /> {{لینک روایت|بلا برای همه کرامت نیست}}<br /> {{لینک روایت|دروغ می‌گوید کسی که خود را دوست پیامبر می‌داند اما دشمن علی است}}<br /> {{لینک روایت|بهشت مشتاق دوستان علی است}}<br /> {{لینک روایت|خلق از عمق شناخت خدا و ولایت عاجز است}}<br /> {{لینک روایت|برتری عیدغدیر بر سایر اعیاد}}<br /> {{لینک روایت|کسی که ذره‌ای محبت امیرالمومنین داشته باشد نمی‌سوزد}}<br /> {{لینک روایت|عنوان نامه عمل مؤمن دوستی علی است}}<br /> {{لینک روایت|معراج تمامش سفارش علی است}}<br /> {{لینک روایت|تبرک برداشتن خاک پای امیرالمومنین}}<br /> {{لینک روایت|صراط مستقیم امیرالمؤمنین و ائمه اطهار هستند}}<br /> {{لینک روایت|خوشبخت حقیقی دوست علی است}}<br /> {{لینک روایت|مردم باید به سمت امام بروند}}<br /> {{لینک روایت|فضایل امیرالمومنین بی‌شمارند}}<br /> {{لینک روایت|امیرالمؤمنین و پبامبر یک روح و یک نورند}}<br /> {{لینک روایت|تسبیحات حضرت زهرا برتر از هزار رکعت نماز در روز}}<br /> {{لینک روایت|حرمت نام حضرت فاطمه سلام الله علیها}}<br /> {{لینک روایت|حرمت خانه حضرت زهرا سلام الله علیها}}<br /> {{لینک روایت|نارضایتی حضرت زهرا از آن دو نفر}}<br /> {{لینک روایت|وجوب اطاعت تمام خلقت از حضرت زهرا سلام الله علیها}}<br /> {{لینک روایت|جلساتی که نباید در آنها شرکت کرد}}<br /> {{لینک روایت|تأیید مجالس شیعیان}}<br /> {{لینک روایت|امر به شرکت در مجالس ذکر اهل‌بیت}}<br /> {{لینک روایت|امر به دیدار برادران دینی}}<br /> {{لینک روایت|مباهات کردن خدا به جلسه ولایت و برتری دعوت کننده به امر اهل‌بیت بر سایر مردم}}<br /> {{لینک روایت|یاد اهل‌بیت یاد خداست و یاد دشمنانشان یاد شیطان}}<br /> {{لینک روایت|ناراحت کردن و دشمنی با مؤمن گناه غیر قابل بخشش و موجب بی‌ولایتی (همدیگر را ندرید)}}<br /> {{لینک روایت|بغض مؤمن داشتن مانع آمرزش شب قدر}}<br /> {{لینک روایت|جبران نشدن ناراحت کردن مؤمن}}<br /> {{لینک روایت|حضرت زهرا حجت بر حجتهای خداست}}<br /> {{لینک روایت|دلیل خلق جهنم، دشمنی با علی است}}<br /> {{لینک روایت|به خاطر مؤمنانی که در اصلاب منافقان بودند امیرالمؤمنین آنها را از بین نبرد}}<br /> {{لینک روایت|ولایت شرط قبولی تمام اعمال}}<br /> {{لینک روایت|گناه با ولایت آمرزیده می‌شود اما معصیت ولایی آمرزش ندارد}}<br /> {{لینک روایت|ولایت علی علیه‌السلام امان از آتش}}<br /> {{لینک روایت|یتیمان آل محمد در حمایت شیعه حقیقی}}<br /> {{لینک روایت|بهترین اعمال فرشتگان و مرتبه‌بندی آنها}}<br /> {{لینک روایت|گرانی}}<br /> {{لینک روایت|وجوب کامل فرستادن صلوات}}<br /> {{لینک روایت|صلوات تمام خلقت بر فرستنده صلوات}}<br /> {{لینک روایت|اگر مردم بعد از پیغمبر دنبال ولایت می‌رفتند هیچ تفرقه‌ای نبود}}<br /> {{لینک روایت|پنج علامت مؤمن}}<br /> {{لینک روایت|عالمی که آنچه به درد مردم می‌خورد نگوید لعنة‌الله است}}<br /> {{لینک روایت|تهمت به مؤمن موجب بی‌دینی}}<br /> {{لینک روایت|کم تعداد بودن شیعیان}}<br /> {{لینک روایت|بی‌وفایی مردم با امام حسن}}<br /> {{لینک روایت|مردی که برای خانواده‌اش تلاش کند جهادگر است}}<br /> {{لینک روایت|کسی که سیر بخوابد و همسایه‌اش گرسنه باشد ایمان ندارد}}<br /> {{لینک روایت|علاقه امام صادق به مجلس ولایت و آمرزش گناهان با تر شدن چشم برای اهل‌بیت}}<br /> {{لینک روایت|تمرین ولایت موجب رشد و نجات}}<br /> {{لینک روایت|خوشی‌های مؤمن در دنیا}}<br /> {{لینک روایت|اولوالامر در کلام پیغمبر}}<br /> {{لینک روایت|دستور اهل بیت به تبری از اهل بدعت و لعن آنها}}<br /> {{لینک روایت|زمانی که علما شرار خلق می‌شوند}}<br /> {{لینک روایت|کسی که یک نفر را گمراه کند او را کشته است}}<br /> {{لینک روایت|درخشش نور مؤمن برای اهل آسمان}}<br /> {{لینک روایت|نعمتی که از آن سؤال می‌شود ولایت است}}<br /> {{لینک روایت|نهی از غیبت، غیبت بزرگتر از زناست}}<br /> {{لینک روایت|لزوم اطاعت زن از شوهر در کلام پیغمبر}}<br /> {{لینک روایت|مردی که راضی باشد زنش زینت کرده و معطر بیرون برود دیوث و اهل آتش است}}<br /> {{لینک روایت|عیدالزهرا، عید غدیر دوم}}<br /> {{لینک روایت|قابیل جزء طاغوت است}}<br /> {{لینک روایت|بوی شیعه‌ها}}<br /> {{لینک روایت|خلق پرستی بدتر از بت پرستی است و مردم را روبروی امام قرار می‌دهد}}<br /> {{لینک روایت|حرام بودن ربا}}<br /> {{لینک روایت|نهی از معامله با کسی که کارد به استخوانش رسیده}}<br /> {{لینک روایت|شیعه زمان غیبت افضل تمام زمان‌هاست}}<br /> {{لینک روایت|دوستان اهل‌بیت نباید موجب سرافکندگی آنها باشند}}<br /> {{لینک روایت|در تولی و تبری پدر و فرزندی هم لحاظ نیست}}<br /> {{لینک روایت|حرمت غنا و موسیقی}}<br /> {{لینک روایت|منکر ولایت، منکر نبوت و منکر خداست}}<br /> {{لینک روایت|ولد الحیض و ولد الزنا دشمن امیرالمؤمنین}}<br /> {{لینک روایت|حرام و حلال پیغمبر تا قیامت تغییر نمی‌کند}}<br /> {{لینک روایت|حضرت خدیجه قبل از ازدواج با پیامبر به ایشان ایمان داشت}}<br /> {{لینک روایت|لزوم داشتن تولی و تبری هم‌زمان شیعیان و محبان اهل‌بیت}}<br /> {{لینک روایت|امیرالمؤمنین «و لم یکن له کفواً احد» است}}<br /> {{لینک روایت|سجده به آدم تعظیم نور اهل‌بیت بود}}<br /> {{لینک روایت|اگر زمین از حجت خدا خالی باشد اهلش را فرو می‌برد}}<br /> {{لینک روایت|قول امام کسی که دینش را در زمان غیبت حفظ کند با من و در درجه من است}}<br /> {{لینک روایت|کسی که کَلّ بر مردم باشد ملعون است}}<br /> {{لینک روایت|زائر امام حسین علیه‌السلام باید گریان باشد نه خندان}}<br /> {{لینک روایت|روزی رسان خداست}}<br /> {{لینک روایت|فریادرس و افضل تمام انبیاء محمد و آل‌محمد هستند}}<br /> {{لینک روایت|سلمان منا اهل البیت}}<br /> {{لینک روایت|رسول خدا و امیرالمؤمنین برترین والدین امت هستند}}<br /> {{لینک روایت|تفاوت مدعیان تشیع با شیعیان حقیقی}}<br /> {{لینک روایت|بعثت تمام پیامبران بر پایه ولایت امیرالمؤمنین است}}<br /> {{لینک روایت|اکثر آنها که همراه امیرالمؤمنین می‌جنگیدند معرفت به حق امام نداشتند}}<br /> {{لینک روایت|لعنت کردن پرچم حق در زمان ظهور امام زمان}}<br /> {{لینک روایت|جاهایی که امام رضا به داد زائرش می‌رسد}}<br /> {{لینک روایت|کسی که محبوبش امام باشد، دنیا و بهشت را نمی‌خواهد؛ اما به او می‌دهند}}<br /> {{لینک روایت|مساجد در آخرالزمان}}<br /> {{لینک روایت|اشراف حجت خدا به زبان تمام موجودات}}<br /> {{لینک روایت|لزوم کتمان عقیده و اسرار اهل‌بیت از نااهلان}}<br /> {{لینک روایت|دروغ بدتر از دزدی و زنا و موجب بی‌دینی}}<br /> {{لینک روایت|مدارا کردن با پدر و مادری که معرفت به حق ندارند}}<br /> {{لینک روایت|زیارت دوست صالح اهل‌بیت مثل زیارت آنها است}}<br /> {{لینک روایت|نهی از خواندن شعر در مساجد}}<br /> {{لینک روایت|فتنه پسران امرد}}<br /> {{لینک روایت|پیش‌مانده‌ غذای مؤمن شفاست}}<br /> {{لینک روایت|از درِ اهل بیت باید به خدا رسید}}<br /> {{لینک روایت|دنبال خلق نرو، (دنباله نباش)}}<br /> {{لینک روایت|شیعه به ریسمان غیر اهل‌بیت چنگ نمی‌زند}}<br /> {{لینک روایت|امام حسین را مسلمان‌ها کشتند}}<br /> {{لینک روایت|امیرالمؤمنین؛ نصر الدین}}<br /> {{لینک روایت|عذاب مسخ شدن عده‌ای در آخرالزمان}}<br /> {{لینک روایت|دوست پیامبر کسی است که امر خدا را اطاعت کند}}<br /> {{لینک روایت|پرهیز از گناهان کوچک}}<br /> {{لینک روایت|گریه تمام خلقت برای امام حسین حتی جهنم}}<br /> {{لینک روایت|خرابه‌نشینی جغد بعد از شهادت امام حسین}}<br /> {{لینک روایت|امام حسین را کشتند و مسجد ساختند}}<br /> {{لینک روایت|امام حسین کشته جلسه بنی‌ساعده}}<br /> {{لینک روایت|ابوبکر و عمر اولین ظالمان به حق محمد و آل محمد}}<br /> {{لینک روایت|زیارت با معرفت قبر امام حسین، زیارت خداست}}<br /> {{لینک روایت|امام زمان ذریه قاتلان امام حسین را می‌کشد چون به عمل پدرانشان راضی هستند}}<br /> {{لینک روایت|امام زمان وقتی ظهور می‌کند که دیگر در صلب مردم شیعه به وجود نمی‌آید}}<br /> {{لینک روایت|دوست علی دوست خداست}}<br /> {{لینک روایت|ندای آسمانی و ندای شیطان}}<br /> {{لینک روایت|فقه و اصول باید در اختیار ولایت باشد}}<br /> {{لینک روایت|بترسید از این‌که به کسی ظلم کنید که بگوید خدا}}<br /> {{لینک روایت|اثر مال حرام روی نطفه}}<br /> {{لینک روایت|بی‌لیاقتی مردم باعث می‌شود خدا امام را از میان آنها ببرد}}<br /> {{لینک روایت|روزی حرام قسمت نشده، تو با بی‌صبری حرامش می‌کنی}}<br /> {{لینک روایت|غیبت بدعت‌گذار را کردن اشکال ندارد}}<br /> {{لینک روایت|اهمیت مذاکره علمی و تمرین ولایت}}<br /> {{لینک روایت|کسی که مردم را از مؤمن بازدارد، روز قیامت گوشت صورت ندارد}}<br /> {{لینک روایت|عید ما روزی بود از مشرکین اسمی نباشد}}<br /> {{لینک روایت|شوخ‌طبعی مؤمن}}<br /> {{لینک روایت|قبول نبودن توبه بدعت‌گذار}}<br /> {{لینک روایت|القا و افشا داشتن مؤمن}}<br /> {{لینک روایت|خلق را مؤثر دانستن از کم عقلی است}}<br /> {{لینک روایت|ترک نگاه غیر امر}}<br /> {{لینک روایت|قانع و راضی باشید}}<br /> {{لینک روایت|دوستان امیرالمؤمنین به هم وصلند و از ناراحتی هم ناراحت می‌شوند}}<br /> {{لینک روایت|ازدواج زهرا با خداست}}<br /> {{لینک روایت|با محبت اهل‌بیت طواف کن}}<br /> {{لینک روایت|روایتی را بپذیرید که با قرآن مطابق باشد}}<br /> {{لینک روایت|دادن سخاوت به اهلش}}<br /> {{لینک روایت|اگر می‌خواهید به کسی حرف بزنید اول تستش کنید}}<br /> {{لینک روایت|زیارت مؤمن، زیارت خداست}}<br /> {{لینک روایت|امام، امرش است}}<br /> {{لینک روایت|خدایی که نبینم را نمی‌پرستم}}<br /> {{لینک روایت|کسی که می‌گویند خوب است، ببینید عقلش چطور است}}<br /> {{لینک روایت|ضرورت داشتن تقیه}}<br /> {{لینک روایت|مسموم شدن پیامبر توسط آن دو زن}}<br /> {{لینک روایت|آن دو نفر، گناه خودشان و گناه کسانی که گمراهشان کردند به گردنشان است}}<br /> {{لینک روایت|خلق از درک حقیقت ولایت عاجز است}}<br /> {{لینک روایت|چهارده معصوم نمی‌سوزند، آتش زدن خانه امام صادق}}<br /> {{لینک روایت|ولایت آب زندگانی است}}<br /> {{لینک روایت|نهی از غِش در معامله}}<br /> {{لینک روایت|عذرخواهی خدا از فقرا روز قیامت}}<br /> {{لینک روایت|توصیه امام رضا به امام جواد برای رفتن از باب الکبیر}}<br /> {{لینک روایت|کلام امام، جانم را برای امام زمان نگه می‌دارم}}<br /> {{لینک روایت|محبت غلام بنی‌ریاح به امیرالمؤمنین}}<br /> {{لینک روایت|حرام بودن هر نوع مست‌کننده و نهی از آبجو}}<br /> {{لینک روایت|فروگذار نشدن هیچ چیز در نامه اعمال}}<br /> {{لینک روایت|هرکس می‌میرد امیرالمؤمنین بالای سرش حضور دارد}}<br /> {{لینک روایت|پرهیز از حب دنیا}}<br /> {{لینک روایت|مذمت ترک نماز}}<br /> {{لینک روایت|تفاوت مؤمن و منافق نسبت به امیرالمؤمنین}}<br /> {{لینک روایت|دین را از غیر شیعه نگیرید}}<br /> {{لینک روایت|به غیر خدا امید داشته باشی، امیدت قطع می‌شود}}<br /> {{لینک روایت|قول پیامبر، از شوهر چیزی نخواهید که نتواند انجام دهد}}<br /> {{لینک روایت|عذرخواهی مردم را فوری بپذیر}}<br /> {{لینک روایت|گنه‌کار سخی بهتر از عابد بخیل}}<br /> {{لینک روایت|نقش نگاه روی قلب}}<br /> {{لینک روایت|اهل سقیفه محمد می‌گفتند اما با پیامبر هم دشمن بودند}}<br /> {{لینک روایت|حکومت الله به دست امام زمان برپا می‌شود}}<br /> {{لینک روایت|زنی که بدون اجازه شوهرش بیرون برود مورد لعنت است}}<br /> {{لینک روایت|برطرف شدن بلا به واسطه شیعه زمان غیبت، لزوم حفظ زبان و خانه‌نشینی در آن زمان}}<br /> {{لینک روایت|در خانه بودن زنان}}<br /> {{لینک روایت|گناه علمایی که حق امیرالمومنین را می‌پوشانند}}<br /> {{لینک روایت|خلقت مدیون مهریه حضرت زهرا}}<br /> {{لینک روایت|منزلت شیعیان به میزان فهمشان از روایات اهل‌بیت است، نه روایت گفتن تنها}}<br /> {{لینک روایت|از خودتان حرف نزنید، حرف اهل‌بیت را بگویید}}<br /> {{لینک روایت|خلق‌پرستی با خداپرستی منافات دارد}}<br /> {{لینک روایت|مردمی که فقط ماه رمضان عبادت می‌کنند}}<br /> {{لینک روایت|دوستدار واقعی تو، به خاطر خوشایند تو حقیقت را از تو پنهان نمی‌کند}}<br /> {{لینک روایت|اگر می‌توانی گناه نکنی از خانه بیرون برو}}<br /> {{لینک روایت|سر به سر کران نگذار}}<br /> {{لینک روایت|جان هر حکومتی دست خداست}}<br /> {{لینک روایت|مردان و زنانی که امام صادق آنها را لعنت می‌کردند}}<br /> {{لینک روایت|رحمانیت خدا شامل همه مخلوقات می‌شود حتی گنهکاران}}<br /> {{لینک روایت|عقبه در قیامت}}<br /> {{لینک روایت|علی ولی‌الله}}<br /> {{لینک روایت|برادران پیغمبر در آخرالزمان}}<br /> {{لینک روایت|احتجاج امام زمان کنار خانه کعبه (منم آدم، منم نوح)}}<br /> {{لینک روایت|حفظ اهل قم تا زمانی که به برادران دینی خیانت نکنند}}<br /> {{لینک روایت|حرفهای ولایت را بنویسید}}<br /> {{لینک روایت|آیات حجاب}}<br /> {{لینک روایت|حرام بودن شطرنج}}<br /> {{لینک روایت|ماه رجب، ماه امیرالمؤمنین}}<br /> {{لینک روایت|ندای جبرئیل: ارکان هدایت شکست}}<br /> {{لینک روایت|دعای امیرالمؤمنین: خدایا من را از این‌ها بگیر}}<br /> {{لینک روایت|غریبی امام رضا در میان خویشاوندانش}}<br /> {{لینک روایت|خدا با هیچ‌کس قوم و خویشی ندارد}}<br /> {{لینک روایت|دست کشیدن امام زمان روی سر مردم و کامل شدن عقل‌های آنها}}<br /> {{لینک روایت|لبت را حرکت بده، با امام حرف بزن}}<br /> {{لینک روایت|حاجب گرفتن امام هادی برای دعا کردن به ایشان زیر قبه امام حسین}}<br /> {{لینک روایت|برآوردن حاجت برادر مؤمن بالاتر از نماز امام حسین}}<br /> {{لینک روایت|روز عرفه خدا اول به زائران امام حسین نگاه می‌کند بعد به حاجیان در عرفات}}<br /> {{لینک روایت|تندی مؤمن}}<br /> {{لینک روایت|اشاره امام صادق به کم بودن یاوران حقیقی ایشان}}<br /> {{لینک روایت|ام‌المؤمنین نبودن عایشه}}<br /> {{لینک روایت|رفع بلا از شیعیان با فداکاری امام کاظم علیه‌السلام}}<br /> {{لینک روایت|کنیزی که به زندان امام موسی کاظم علیه‌السلام فرستاده شد}}<br /> {{لینک روایت|منع شدن خمس و فیء و فدک توسط غاصبین خلافت از امیرالمؤمنین و حضرت زهرا تا مردم از اطراف آنها پراکنده شوند}}<br /> {{لینک روایت|چهارده معصوم یک نورند}}<br /> {{لینک روایت|مؤمن به برادر مؤمن خیانت نمی‌کند}}<br /> {{لینک روایت|امیرالمؤمنین درب شهر نبی}}<br /> {{لینک روایت|امیرالمؤمنین آیت عظمای خدا}}<br /> {{لینک روایت|امیرالمؤمنین پیش از خلقت بوده‌ و آموزگار ملائکه است}}<br /> {{لینک روایت|کسی که بتواند کربلا برود اما نرود، اگر بهشتی شود آنجا اجاره نشین است}}<br /> {{لینک روایت|حلم امام صادق در برخورد با کنیزی که باعث مرگ فرزندش شد}}<br /> {{لینک روایت|معاویه ملعون می‌خواست نام پیامبر را از میان بردارد}}<br /> {{لینک روایت|عذاب زیر و رو شدن قوم لوط}}<br /> {{لینک روایت|معنی مغضوب و ضالین}}<br /> {{لینک روایت|ذکر، اطاعت امر خداست}}<br /> {{لینک روایت|معرفت به امام زمان مهمتر از دیدن ایشان است}}<br /> {{لینک روایت|لباس احرام، لباس اطاعت و ترک معصیت}}<br /> {{لینک روایت|محبّ اهل‌بیت شلاق نمی‌خورد، چه رسد به شیعه واقعی و امام معصوم}}<br /> {{لینک روایت|چاهی که امیرالمؤمنین در آن حرف زدند}}<br /> {{لینک روایت|آخرالزمان گلیم خانه‌های خود باشید}}<br /> {{لینک روایت|لزوم داشتن فهم دین و قبول نبودن اعمال بدون آن}}<br /> {{لینک روایت|غربال شدن شیعیان مثل گندمی که آفت به آن بزند}}<br /> {{لینک روایت|دشمن ولایت جرمش بیشتر از دشمن نبوت است}}<br /> {{لینک روایت|پرهیز از عالِم خلق‌پرست}}<br /> {{لینک روایت|انواع حج کردن در آخرالزمان}}<br /> {{لینک روایت|آب شدن قلب مؤمن از دیدن منکرات در آخرالزمان}}<br /> {{لینک روایت|قدرت یاوران امام زمان هنگام ظهور}}<br /> {{لینک روایت|تأیید حضرت معصومه توسط امام صادق پیش از به دنیا آمدن ایشان}}<br /> {{لینک روایت|اگر کسی سنگی را دوست داشته باشد، با آن محشور می‌شود}}<br /> {{لینک روایت|خداشناسی، شناخت و اطاعت امام معصوم است}}<br /> {{لینک روایت|قرآن برای متقین نازل شده}}<br /> {{لینک روایت|با امام زمانتان ارتباط داشته باشید}}<br /> {{لینک روایت|در قلمدان ظالم آب نریزید}}<br /> {{لینک روایت|کلام امام کاظم به مردی که شترهایش را به هارون کرایه می‌داد}}<br /> {{لینک روایت|از دست دادن دین در آخرالزمان، مثل پاک شدن سرمه از چشم}}<br /> {{لینک روایت|امام حسین نام تمام پسرانش را علی گذاشت}}<br /> {{لینک روایت|اهل جماعت واقعی علی و شیعیانش هستند و تفرقه‌گران مخالفین آنها می‌باشند}}<br /> {{لینک روایت|عرضه کردن دین حضرت عبدالعظیم بر امام هادی}}<br /> {{لینک روایت|در مقابل ولایت سربه‌زیر شو تا سرفراز شوی}}<br /> {{لینک روایت|کارهای ما را امام زمان می‌بیند، جلوی امام زمان گناه نکنید}}<br /> {{لینک روایت|پاسخ حضرت زهرا به سؤال بهترین چیز برای زن چیست}}<br /> {{لینک روایت|مردن بی‌معرفت امام، مردن زمان جاهلیت است}}<br /> {{لینک روایت|اسلام، تسلیم بودن و یقین داشتن و عمل کردن است}}<br /> {{لینک روایت|انتخاب امام کار خداست نه خلق}}<br /> {{لینک روایت|عزت و در پرده بودن حضرت زینب}}<br /> {{لینک روایت|امر کردن حضرت زینب به سکوت و خاموش شدن صدای مردم و زنگها}}<br /> {{لینک روایت|امام حسین امر جدش رسول‌الله را اطاعت کرد که همراه اهل‌بیتش به کربلا رفت}}<br /> {{لینک روایت|لشکر یزید نمی‌توانستند اهل‌بیت امام حسین را ببینند}}<br /> {{لینک روایت|ولایت خواستن بالاتر از بهشت خواستن است}}<br /> {{لینک روایت|مدد گرفتن پیغمبر از امیرالمؤمنین در جنگ احد}}<br /> {{لینک روایت|شیعه بودن افضل از سید بودن است}}<br /> {{لینک روایت|لعن کردن در نهان}}<br /> {{لینک روایت|ایام الله}}<br /> {{لینک روایت|شیعیان برگ درخت توحیدند}}<br /> {{لینک روایت|خدا اعمال را از متقی می‌پذیرد}}<br /> {{لینک روایت|دین حب و بغض است، دین تولی و تبری است}}<br /> {{لینک روایت|مؤمنی که از بهشت بگذرد در رجعت می‌آید}}<br /> {{لینک روایت|ائمه معصومین قابل مقایسه با خلق نیستند و مشابه ندارند}}<br /> {{لینک روایت|خداوند راحتی و خوشی را در دنیا قرار نداده}}<br /> {{لینک روایت|اشاره امام کاظم علیه‌السلام به شهید شدنشان هنگامی که پیکرشان روی پل بغداد بود}}<br /> {{لینک روایت|هر خلقی به جایی رسید، به واسطه ولایت رسید}}<br /> {{لینک روایت|ائمه اطهار در دنیا کسب علم نکردند، بلکه پیش از خلقت به آنها عطا شده و همچنان خواهد شد}}<br /> {{لینک روایت|امر خدا به حضرت موسی برای درآوردن کفش‌هایش در وادی نور}}<br /> {{لینک روایت|ساییده شدن گل شیعه و مخالفان به هم}}<br /> {{لینک روایت|حرام بودن تصرف به غیر امر در اموال مربوط به امام زمان}}<br /> {{لینک روایت|علت صلح امام حسن علیه‌السلام، حفظ جان شیعیان بود}}<br /> {{لینک روایت|امر خدا به وسیله بردن اهل‌بیت به درگاهش}}<br /> {{لینک روایت|فرمان خدا را ببر تا فرمان فرمایت کند}}<br /> {{لینک روایت|کلام رسول‌الله، هیچ پیامبری مثل من اذیت نشد}}<br /> {{لینک روایت|قطع رابطه امام صادق با دوستی که به غلام خود دشنام داد}}<br /> {{لینک روایت|ناصبی فرقی ندارد نماز بخواند یا زنا کند}}<br /> {{لینک روایت|خوشی زمان رجعت است}}<br /> {{لینک روایت|آن سه نفر در جنگها پیکار نمی‌کردند چون می‌خواستند بمانند}}<br /> {{لینک روایت|فاطمه یعنی دوستانش را از آتش نجات می‌دهد}}<br /> {{لینک روایت|امیرالمؤمنین تنها کفو حضرت زهراست}}<br /> {{لینک روایت|امام زمان هست؛ اما ظلم و گناه مانع دیدن اوست}}<br /> {{لینک روایت|حضرت زهرا دوستانش را از صحرای محشر جدا می‌کند}}<br /> {{لینک روایت|امیرالمؤمنین و ائمه اطهار امام متقیان}}<br /> {{لینک روایت|زنی که به خاطر لعنت بر ظالمان به حضرت زهرا دستگیر شد و به دعای امام صادق آزاد گشت}}<br /> {{لینک روایت|زمانی که افراد را به خاطر نام می‌کشند}}<br /> {{لینک روایت|من هم همان، نباش}}<br /> {{لینک روایت|متصل شدن زمین به آسمان هنگام خروج امام زمان}}<br /> {{لینک روایت|شرط لا اله الا الله، محبت اهل‌بیت است}}<br /> {{لینک روایت|یهودی اگر محبت امیرالمؤمنين داشته باشد، نمی‌سوزد}}<br /> {{لینک روایت|زیارت قبر حضرت عبدالعظیم مثل زیارت سیدالشهداء}}<br /> {{لینک روایت|نازل شدن شمشیرهای اصحاب امام زمان از آسمان}}<br /> {{لینک روایت|عذاب عابدی که به خروس کمک نکرد}}<br /> {{لینک روایت|قضیه حمام منجاب}}<br /> {{لینک روایت|ناراحت نشدن از حرف خلق وقتی در راه درست هستی}}<br /> {{لینک روایت|عدم جواز گناه کردن به بهانه ولایت داشتن و آمرزیده شدن}}<br /> {{لینک روایت|سبک شمردن مؤمن، سبک شمردن امام است}}<br /> {{لینک روایت|شخصی که با خوشحال کردن برادر مؤمن، خدا و رسول و ائمه اطهار را خوشحال نمود}}<br /> {{لینک روایت|پرنده‌ای که با صلوات بر اهل‌بیت سیر و با برائت از دشمنانشان سیراب می‌شد}}<br /> {{لینک روایت|افرادی که کلام امیرالمومنین را نکشیدند}}<br /> {{لینک روایت|مردی که با سخاوت هنگام دارایی، از سختی که برایش مقدر شده بود نجات یافت}}<br /> {{لینک روایت|برگرداندن خورشید توسط امیرالمومنین}}<br /> {{لینک روایت|مؤمن با چشم قلبش می‌بیند}}<br /> {{لینک روایت|ائمه اطهار می‌گویند دنبال متقی بروید}}<br /> {{لینک روایت|عقل یعنی باید غصه بخوری}}<br /> {{لینک روایت|مؤمنی که به واسطه او شهرها حفظند}}<br /> {{لینک روایت|هدایت با خداست، نه با خلق}}<br /> {{لینک روایت|ائمه اطهار خودشان نماز و روزه‌اند}}<br /> {{لینک روایت|وجه الله ائمه اطهارند}}<br /> {{لینک روایت|آصف یک علم از کتاب داشت، تمام علم نزد امیرالمؤمنین است}}<br /> {{لینک روایت|از کار افتادن سلاح دشمنان امام زمان هنگام ظهور}}<br /> {{لینک روایت|واجبات، ترک محرمات، انتظار الفرج، آرام!}}<br /> {{لینک روایت|شیعه واقعی، برادر مؤمن را به خودش ترجیح می‌دهد}}<br /> {{لینک روایت|یک ساعت تفکر، بهتر از هفتاد سال عبادت}}<br /> {{لینک روایت|پاگذاشتن امیرالمؤمنین روی دوش نبی و شکستن بتها}}<br /> {{لینک روایت|حضور ملائکه در مجلس ولایت}}<br /> {{لینک روایت|نخندیدن در روی دشمن اهل‌بیت}}<br /> {{لینک روایت|چهارده معصوم احتیاج ندارند}}<br /> {{لینک روایت|امامی که نداند، حجت خدا نیست}}<br /> {{لینک روایت|اویس بوی بهشت می‌دهد}}<br /> {{لینک روایت|غدیر برای آسمانی‌ها پیش از زمینی‌ها بوده}}<br /> {{لینک روایت|اذان نگفتن بلال بعد از رسول خدا}}<br /> {{لینک روایت|بیعت نکردن بلال با ابابکر}}<br /> {{لینک روایت|قول خدا به ملائک: گرفتن انتقام امام حسین توسط امام زمان}}<br /> {{لینک روایت|سوختن دائمی مؤمن واقعی از مصیبت امام حسین}}<br /> {{لینک روایت|امام حسین با علم به شهید شدن به کربلا رفت}}<br /> {{لینک روایت|اطاعت امر را به آخر برسانید}}<br /> {{لینک روایت|تأسی امام رضا به امام حسین هنگام شهادتشان}}<br /> {{لینک روایت|آماده بودن قبر امیرالمؤمنین از زمان نوح نبی}}<br /> {{لینک روایت|جانم فدایت گفتن امام حسین به حضرت عباس}}<br /> {{لینک روایت|مقام حضرت عباس}}<br /> {{لینک روایت|شیعه شدن حضرت ابراهیم}}<br /> {{لینک روایت|گرگ خطاب شدن قاتلین امام حسین}}<br /> {{لینک روایت|جداکنندگان مردم از مؤمن، در قیامت گوشت صورت ندارند}}<br /> {{لینک روایت|مالت را فدای جانت و جانت را فدای دینت کن}}<br /> {{لینک روایت|قضایای بازسازی قبر حضرت رقیه}}<br /> {{لینک روایت|سوختن دل عزرائیل برای دو نفر}}<br /> {{لینک روایت|خبر دادن امیرالمومنین به واقعه کربلا پس از جنگ صفین}}<br /> {{لینک روایت|صحف و تو رات و انجیل و قرآن خواندن امیرالمومنین روی دست پیامبر}}<br /> {{لینک روایت|جای خلوت نداریم}}<br /> <br /> [[رده:صفحات سایت]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Anonnotice&diff=2492 2026-07-19T13:36:28Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#حضرت رقیه|حضرت رقیه]] و [[صفحهٔ_اصلی#امام باقر|امام باقر]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Sitenotice&diff=2491 2026-07-19T13:36:06Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#حضرت رقیه|حضرت رقیه]] و [[صفحهٔ_اصلی#امام باقر|امام باقر]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C&diff=2490 2026-07-19T13:34:57Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بخش|امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً احد است، حضرت زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است|کلاس=&quot;sub-titr&quot;}}<br /> {{#tag:html|&lt;img src=&quot;/images/Velayat-4.png&quot; class=&quot;site_logo&quot;&gt;}}<br /> {{بخش|فرمایشات حاج‌حسین خوش‌لهجه راجع به ولایت|کلاس=&quot;center&quot;}}<br /> &lt;!-- اعلان صفحه اصلی <br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;ُMainPageBGH&quot; &gt;ایجاد کانال توییتر پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;&quot;&gt;{{اعلان صفحه اصلی}}&lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> --&gt;<br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= حضرت رقیه|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: حضرت رقیه|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= امام باقر|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: امام باقر|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= ماه‌صفر|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: ماه‌صفر|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= امام‌سجاد|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: امام‌سجاد|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= راهب و سر امام حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: راهب و سر امام حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> &lt;!-- کتابها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;کتابها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div style=&quot;display:inline-block;&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10035}}<br /> {{تصویر گالری|10034}}<br /> {{تصویر گالری|10029}}<br /> {{تصویر گالری|10007}}<br /> {{تصویر گالری|10024}}<br /> {{تصویر گالری|10021}}<br /> {{تصویر گالری|10022}}<br /> {{تصویر گالری|10014}}<br /> {{تصویر گالری|10011}}<br /> {{تصویر گالری|10008}}<br /> {{تصویر گالری|10017}}<br /> {{تصویر گالری|10020}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_کتابها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام کتابها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;!-- سخنرانی‌ها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot; &gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;سخنرانی‌ها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;display:inline-block&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10275|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10297|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10170|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10294|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10146|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10429|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10167|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10308|نوع=سخنرانی}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_سخنرانیها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام سخنرانی‌ها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> [[رده: صفحات سایت]]<br /> __NOTOC____NOEDITSECTION__</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B4%D8%A8%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%85%D8%A7%D9%87%E2%80%8C%D8%B1%D9%85%D8%B6%D8%A7%D9%86_88&diff=2489 2026-07-18T19:37:52Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10491}}<br /> <br /> اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم<br /> <br /> العبد المؤید الرسول‌المکرم ابوالقاسم محمد<br /> <br /> {{موضوع|یاوران امام زمان کامل و مطلق نیستند؛ چرا که وقتی امام زمان ظهور می‌کند، از حضرت مصداق می‌خواهند؛ مطلق در تمام خلقت کسی است که جانش را فدای امام زمان کند|یاور امام زمان/کامل بودن/مطلق/جان فدا کردن}} این‌که می‌خواهم خدمتتان عرض کنم، اول مقصدم چیز دیگری است. این یاورهای امام زمان که می‌گویند، این‌ها کامل نیستند، این‌ها پیش‌تازند. مثلاً الان می‌گوید که چقدر در نهاوند است، چقدر در این‌جاست. الحمد لله در تهران یکی هم نیست! این‌هم یک شکرانه دارد که شما حواستان جایی نرود. آن‌وقت این‌ها کامل نیستند. چطور کامل نیستند؟ این‌ها وقتی امام ظهور می‌کند، از امام زمان مصداق می‌خواهند، آن‌وقت امام زمان شمشیر ذوالفقار نشان می‌دهد، شاید مثلاً پیراهن امام‌حسین نشان بدهد. چون‌که آن‌ها اعتقاد دارند که این‌ها پیش امام است. یاورهای امام زمان اعتقادشان این است که این‌ها پیش امام است. حالا این‌ها مطلق نیستند. مطلق کسی است که جانش را فدای امام کند؛ یعنی در تمام روی زمین، مطلق اصحاب امام‌حسین هستند که جانشان را فدا کردند. حالا که مطلق شدند، امام زمان می‌گوید: جان خودم و پدر و مادرم فدایتان باشد؛ یعنی فدای آن مقصد باشد، دارد فدای جدش حسین می‌کند، نه فدای آن غلام‌سیاه کند. حالا کجا این‌ها کامل می‌شوند؟ این‌ها می‌روند، امام زمان یک‌نگاه جامعانه به این‌ها می‌کند، این‌ها برمی‌گردند. (صلوات)<br /> <br /> پس خلق، هرچند یاور امام زمان است، هنوز [کامل نیستند]. این‌ها گفتم، دوباره تکرار کنم، این‌ها معلومند که کسانی‌که زودتر به امام زمان ملحق می‌شوند، مثلاً این سیصد و سیزده نفرند. حالا دیگر بعضی‌ها از این استفاده می‌کنند که مهر دخترمان [سیصد و سیزده سکه است]، چون سیصد و سیزده نفرند که این‌ها یاورند. یک آقای خیلی ولایتی بود، گفتم که چهارده‌معصوم که از این‌ها بالاترند، خب [به تعداد] چهارده‌معصوم مهر دخترت کن. آن‌که چیزتر است! هر کس دارد از حرف ولایت و ولایت یک‌جور استفاده‌هایی می‌کند. هر کسی آمده است و دارد یک استفاده‌هایی می‌کند.<br /> <br /> {{موضوع|متقی خدشه‌های ولایت را هشدار می‌دهد؛ الان تمام دنیا یا شده من، یا بیا طرف من! یا بدعتگذار یا [بیا] طرف بدعتگذار!|خدشه ولایت/منیت/بدعت‌گذار}} حالا من حساب‌هایش را کردم، در تمام دنیا که حضرت می‌فرماید: یک‌نفر با دین اگر از دنیا برود، ملائکه تعجب می‌کنند، حساب‌هایش را کردم که، به تمام آیات قرآن می‌خواهم خدشه به شما نخورد. من دارم حالی‌تان می‌کنم. بابا، شما که می‌خواهی بروی بالای کوه، یک پلنگ است، یک نهنگ است، یک شیر است. یک اسلحه بردار. نه این‌که یک‌دفعه بروی آن‌جا، یک‌دفعه شوکه شوی. الان همین‌جور است، من دارم حالی‌تان می‌کنم اینجور است، اینجور است. الان تمام دنیا شده یا من، یا بیا طرف من! یا بدعت‌گذار یا طرف بدعت‌گذار. شما اگر یک‌نفر را به‌غیر اهل‌جلسه، نشان من دادید، پنجاه‌هزار تومان می‌دهم که بیاید با من حرف بزند که این خالص باشد! چیزی تویش نباشد. مثل این چایی‌ها که قاطی می‌کنند، چیزهایی که قاطی می‌کنند [نباشد]، خالص باشد، من ببینم چه‌کسی هست! من نمی‌گویم اصلاً نیست، خیلی‌کم است. چون‌که هر کسی الان به یک‌جایی وصل شده، این‌ها نه به آن‌ها گفتند، نه می‌دانند. خیلی خلاصه خطر است. {{درباره متقی|وقتی خطر دارد می‌آید، من داد می‌زنم. مثلاً بچه وقتی می‌خواهد رو به آتش برود، بابا می‌گوید نرو! وقتی رفت، داد می‌زند. من هم داد می‌زنم. می‌فهمم خطری که الان دارد شما را تهدید می‌کند چیست.}}<br /> <br /> {{موضوع|راضی بودن به کار خلق یعنی شریک شدن در تمام خیانت‌های او؛ هر کس به عمل قومی راضی باشد جزء آن قوم است|شریک بودن/راضی به عمل قومی بودن}} شما الان آن‌ها که گناه می‌کنند، شما الان مقدسی، الان افطاری می‌دهی، {{دقیقه|5}} مکه می‌روی، عمره می‌روی، کربلا می‌روی، تو هنوز مقدسی؛ هنوز متدین نیستی. متدین یعنی طرفدار دین، یعنی دین را عمل کند، آن درست‌است. این الان می‌رود دیگر، الان در خوشی‌اند. ببین چقدر حج و عمره می‌نویسند! حالا خطری که می‌شود، آن‌ها این‌کارها را می‌کنند، خب کارشان خراب است. می‌گوید: اگر یکی با دین از دنیا رفت، ملائکه تعجب می‌کنند، این‌است. شما از آن‌ها خوشتان می‌آید یا طرفدار آن‌هایید یا آن‌ها را تایید می‌کنید، شما هم با آن‌ها یکی هستید. پس این‌همه آن‌ها خیانت دارند می‌کنند، با تمام خیانت‌های مردم شریکید. حالا می‌خواهد آخوند باشد، می‌خواهد عالم باشد، می‌خواهد کاسب باشد، می‌خواهد زرگر باشد. عمومی است این، خصوصی نیست.<br /> <br /> حالا این‌که من می‌گویم باز یک‌حرف دیگری است، یک‌دفعه دیگر [من گفتم]، من می‌خواهم در این رشته حرف بزنم. چرا {{توضیح|من مصداق آوردم برایتان}}، قوم صالح یک‌نفر شتر را پی کرد، چرا همه عذاب شدند؟ امام‌صادق، رئیس‌مذهب ما، همه‌جا راهنما است. از ایشان سوال می‌کنند، می‌گوید آن‌ها به [عمل آن یک‌نفر راضی بودند]<br /> <br /> این ماهی‌ها آمدند به پیغمبرشان گفتند، {{توضیح|آخر، بعضی پیغمبرها زبان حیوانات را حالی‌شان می‌شود، آن‌زمان پیغمبرشان حالی‌اش می‌شد}}. آمد لب دریا، ماهی‌ها به او گفتند: ای نبی خدا، ما می‌خواهیم یک‌قدری رنگ بگیریم. یعنی خوشکل شویم، زیبا شویم. خورشید باید به ما بتاید، اگرنه ما لای آب‌ها [که رنگ نداریم]. این آمد با ماهی‌گیرها، {{توضیح|چند نفری بودند}}، قرار گذاشت شما روز جمعه ماهی نگیرید. همه گفتند: خب! آن‌وقت این‌ها رفتند یک چاله کندند، این زبان‌بسته‌ها همه آمدند رو. وقتی دریا را نگاه می‌کردی، این دریا لُق می‌خورد از ماهی. [آمدند روی آب تا] خورشید به این‌ها بتابد این‌ها خوش‌رنگ شوند. این‌ها رفتند یک چاله کندند، این ماهی‌های زبان‌بسته آمدند رفتند در چاله، شنبه گرفتند. فردایش دیدند بالای پشت‌بام‌ها یک‌قدری عنتر است و میمون است! این‌ها کجا بودند؟! یک‌دفعه دید همین مردم اینجوری شدند. پس چیست؟ حالا از امام‌صادق سوال می‌کنند، می‌گوید: این‌ها راضی بودند، مردم دیگر می‌خواستند ماهی بخرند. به امر این راضی بودند، همه اینجوری شدند. پس شما به امر خلق راضی نشو قربانت بروم. اگر به امر خلق راضی شوی، همان‌است. از آن‌طرف هم پیغمبر فرمود: هر کس به عمل قومی راضی باشد، جزء آن‌است. اگرنه بیشتر مردم یک رگشان این‌است، این‌ها این بوده، آن یکی خوب بوده! من ندیدم یک آدمی که کامل باشد و اینجور باشد! آخر، چشم من هم لنز تویش است! شاید من نمی‌بینم! اما اگر هم باشد، بالاخره من با این چشم که لنز دارد می‌بینم، چطور این نمی‌بیند؟ این اصلاً دیدنی نیست. این اصلاً دیدنی نیست که من آن‌را ببینم! این جوانها را انگار حضرت‌عباسی نه این‌که آدم بخواهد ببوسد، می‌خواهد بخورد، بس‌که آدم دوست دارد این‌ها را. چرا؟ این‌ها در امرند. دارند امر را اطاعت می‌کنند. این‌ها اصلاً تمام کارهایشان را گذاشتند، دارند امر را اطاعت می‌کنند.<br /> <br /> {{موضوع|خلق بزرگ کردن و خلق تایید کردن از بت‌پرستی بدتر است؛ چرا که بت‌پرستی توبه دارد اما خلق پرستی توبه ندارد|بت‌پرستی/خلق‌پرستی}} آقاجان من، بیا برو کنار، چرا نمی‌روی کنار؟ حالا یک عده‌ای، یک‌نفر را برمی‌دارند بزرگ می‌کنند، این‌ها خلق‌بزرگ‌کردن است و خلق‌تاییدکردن است. نمی‌توانم حالا چیزش را بگویم، یک‌چیزهایی است که خب درست نیست. خلق را تایید کرده، خلق را بزرگ کرده، حالا پیروی هم می‌کند، نمی‌گویم تقلید می‌کند! پیروی هم می‌کند. خب، تو مثل او هستی دیگر، تو این بت را درست کردی. اصلاً یک عده‌ای هستند بت‌درست‌کن هستند، حالی‌شان هم نیست. به‌دینم، به آیینم، دارم می‌بینم این‌ها از بت‌پرست‌ها بدترند. چون‌که بت می‌پرستند، آخر، من در بت‌پرست‌ها هم بودم! یعنی خیالم در بت‌پرست‌ها بوده. از خرما بت درست می‌کردند، زمستان یک‌وقت خدا را می‌خوردند! خب این‌ها را شیطان گمراه کرده؛ اما الان شما که پیرو این هستید، این خلاصه از آن چیزهایی صادر می‌شود. بت‌پرستی یک توبه می‌خواهد، خلق‌پرستی توبه ندارد. {{دقیقه|10}} یک خلق الان یک کارهایی کرده، این مرده است. خب، این‌ها را باید برود زنده کند، از کله‌شان بیرون کند. بت چه‌کسی را کشته؟! بابا به داد من برسید. مدام می‌گوید: بت‌پرست‌ها بد هستند، تو که بدتری که! آن بت‌پرست را جلوی چشمش گنده می‌بیند، خودش که دارد خلق را بت می‌کند پیش دل خودش، تایید می‌کند [را نمی‌بیند]. تو از او بدتری! خب آن یک استغفرالله می‌خواهد.<br /> <br /> {{موضوع|خدا حضرت ابرهیم را به‌واسطه بت‌پرست‌ها در آتش انداخت؛ می‌خواست بگوید که ابراهیم خداپرست است و در آتش نمی‌سوزد، شما هم بیایید مانند ابراهیم خداپرست شوید و در آتش نسوزید|حضرت ابراهیم/بت‌پرستی}} اصلاً خود حضرت‌ابراهیم را که خدا انداخت در آتش، مگر خدا بی‌خودی این‌را می‌انداخت در آتش؟ خدا ابراهیم را انداخت در آتش که به بت‌پرست‌ها بگوید: باباجان ابراهیم بت‌پرست نیست، خداپرست است، بیایید شما هم خداپرست شوید، نسوزید. خدا به‌توسط آن‌ها، ابراهیم را انداخت در آتش. حالا ابراهیم می‌سوزد؟ گفت: سرد و سلامت باش. ای آتش سرد و سلامت باش. خدا رحمت کند حاج‌شیخ‌عباس را می‌گفت اگر نگفته‌بود سلامت، ابراهیم از سردی می‌مرد. وگرنه خدا کاری ندارد که، مگر بلد نبود که ابراهیم را نگه‌دارد؟<br /> <br /> {{موضوع|خلق تا حتی انبیاء، مطلق نیستند؛ مطلق فقط دوازده امام است و چهارده‌معصوم|انبیاء/مطلق بودن}} حالا ببین چه‌جور شده‌بود؟ وقتی آن شعبده‌باز، این‌را برداشته انداخته آن‌جا، رفت بیاورد، این شکل او شد. او را از بین بردند، این سالم پاشد رفت، عیسی رفت به آسمان. حرام‌زادگی کرد، عیسی را زندان کردند. وقتی‌که داری را، یک‌چیزی را سرهم کردند، که عیسی را بکشند، این‌که رفت او را بیاورد مثل عیسی شد، او را کشتند، عیسی رفت به آسمان. حالا که رفته آسمان، {{توضیح|جان من، قربانت بروم این‌را از کله‌تان بیرون کنید، این‌را از توی مغزتان بیرون کنید، این‌را از تمام عروق بدنتان بیرون کنید، خلق ناقص است}}، حالا که رفته آسمان، گفتند: چه آوردی؟ یک سوزن و نخ! گفت: نگهش دارید. یک شیعه به‌دینم قسم، تا قاب قوسین او ادنی می‌رود. گفت: نگهش دارید. چه‌خبر است دنیا؟ اصلاً شما نباید پیغمبرها را مطلق بدانید. مطلق، فقط دوازده‌امام، چهارده معصومند. {{موضوع|خطری که الان بشر را تهدید می‌کند، خلق‌خواهی است|خدشه ولایت/خلق‌پرستی}} باباجان، بیا رگت را قطع کن. این آقای‌فلانی، یک‌رفیق دارد. خب یک‌قدری هم چیز است، از مشهد به‌من زنگ زد، گفتم یک رگت وصل است، قطع کن. گفت: چطور؟ گفتم: تو پیش امام زمانت هستی، تو پیش امام‌رضایی، بگو قطع کند. گفت: راست می‌گویی، این رگ را من نمی‌توانم قطع کنم. یک رگش با از ما بهترون است! از ما بدترون است، نه بهترون! از ما بدترون! خیلی است، باباجان، عزیز من، آرام باش. قربانت بروم، تو اگر اطاعت کنی، اطاعت تو را به جایی می‌رساند. پس من خطری که الان می‌گویم به شما می‌خورد، [این‌است] که خلق‌خواه هستید. این آدم نمی‌دانم چندین‌سال است درس‌خوانده، آن‌آقا چند سال خارج رفته، آن آدم نمی‌دانم چه‌کار کرده...<br /> <br /> {{موضوع|هدف متقی از مزاح کردن، ایجاد سرور در قلب رفقا و آمرزیده شدن است|درباره متقی}} این‌را [حاج‌ابوالفضل را] خلاصه باید بالاخره چیزش کرد، خلاصه باید امرش را اطاعت کرد. جرأت نداریم به بچه‌مان بگوییم قربانت بروم؟ خب، من قربان تو بروم؟ (صلوات) ایشان، حاج‌ابوالفضل، همه‌اش می‌گوید، من می‌خواهم تو عظمتت حفظ شود. هنوز حالی‌اش نیست عظمت این‌نیست. {{درباره متقی|این‌که یک‌حرفی می‌زنیم می‌خواهیم رفقا بخندند، به‌واسطه رفقا ما آمرزیده‌شویم. وگرنه من که دیگر حالا نمی‌خواهم که حرف بی‌خود بزنم. این حرف‌ها، همان حرف بی‌خودش هم باخود است. شما خیلی تویش توجه نکن.}} {{موضوع|هرکس تقوایش بیشتر باشد، متقی او را بیشتر می‌خواهد|درباره متقی}} {{درباره متقی|«انه لیس من اهلک»، اگر من بچه‌ام را می‌خواهم، بچه‌ام «انه لیس من اهلک» نیست. خدا می‌داند، یکی‌شان یک‌وقت چند سال پیش گفت تو فلانی را بهتر می‌خواهی. گفتم: به‌دینم، اگر تو بهتر باشی، من تو را می‌خواهم. من اصلاً اولادی هم حالی‌ام نیست. اصلاً اولادی هم حالی‌ام نیست که این اولاد من است. هر که می‌خواهد باشد. هر کس ببینم تقوایش بیشتر است، ولایتش استوارتر است، {{دقیقه|15}} من خادم او هستم. نه که دوستش داشته‌باشم.}} (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|از خلق ببرید؛ تمام کسانی که جلو افتادند مثل فرعون غاصب بودند|پیروی از خلق}} حالا شما چطور شود که این حرف را قبول کنید؟ حالا این‌که من گفتم شما از خلق ببرید، چطور می‌شود؟ شما وقتی نگاه کنید به تاریخات اسلام، تمام این سلاطین، تمام این‌ها که جلو افتادند، این‌ها غاصبند. اول غاصب، عمر و ابابکر بودند، بعد یزید بن معاویه، بعد بنی‌عباس، بعد آن‌هایی که به‌اصطلاح ظلم می‌کنند. این‌ها برداشتند یک تکه زمین گرفتند، مثل فرعون! فرعون را الان بروید تاریخش را بخوانید، ایشان رفت قبرستان‌دار شد! سر قبرستان ایستاد و گفت: هرکس می‌خواهد بیاید خلاصه جنازه‌اش را دفن کند، این‌قدر بدهد. خب، دو سه‌شاهی جمع کرد. یک عده‌ای هم، آخر... جمع می‌کند مردم را. یک‌نفر بود یک دعای ندبه گرفت، گفت: کسی نمی‌آید. گفتم یک‌قدری نان روغنی و خلاصه پنیر و نان کنجدی بگیر، ببین می‌آیند یا نه؟ گفت: حاج‌حسین این‌قدر جمعیت شده که اصلاً نمی‌شود جا کنی، بس‌که جمعیت شده. آن‌وقت من امر به صحت کردم، گفتم تو صبح‌ها که می‌گیری این‌ها می‌خواهند نانچه‌ها را بخورند بروند سرکارشان. آن‌وقت آقای فرعون هم همین‌جور شد، خلاصه [دم و دستگاهی] به‌هم زد و دختر سلطان یا پسرش مرد، گفت تو باید چندک بدهی، آن‌زمان هم اینجوری نبود. او عقلش نرسید، خلاصه این برداشت و فرعون آمد و شاه را کشت و شد شاه. حالا شد شاه، دید موس موسکش می‌شود، خوب خرهایی گیر آورده! این خرهایی که گیر آورده، مثلاً الان من می‌گویم، اگر یکی یک‌چیزی برای من بیاورد اگر این‌را آدم بخواهد به خاطرش چیزش، مثل الاغی است که یونجه می‌خواهد. مردم خوب جمع شدند و بالاخره این‌را از بین بردند و این شد سلطان. یواش‌یواش دید خوب خرهایی هستند، گفت: من خدا هستم، «انا ربکم الاعلی». من خدای اعلی هستم. همه گفتند: آره! چه‌کنم نمی‌توانم حرفم را بزنم. عمر هم گفت: من خلیفه‌ام، همه گفتند: بله! تو چه‌کاره‌ای؟<br /> <br /> {{موضوع|باکره کسی است که خدشه به ولایتش نخورده باشد|باکره}} اگر گویم زبان سوزد. اگر پنهان کنم، چون مغز استخوان سوزد. بسوز بسوز! چرا بکریتتان را از دست می‌دهید؟ الان دکتر باید بیاید ببیند من باکره هستم [یا نه]؛ اما شما چرا باکره نماندید؟ چرا بکریتتان را از دست دادید؟ حالا که از دست دادید هیچ‌چیز، آن‌ها هم یک امراضی است، آن‌ها هم نگاه می‌کنند می‌بینند از دست دادند. کسی‌که باکره است، یعنی باکره ولایت است. [کسی‌که] خدشه به ولایتش نخورده باشد، او باکره است. {{موضوع|خلق نابود است، ولایت بود است؛ تولید دنبال خلق رفتن، آدم‌کشی و پشت‌کردن به ولایت است|پیروی از خلق/پشت کردن به ولایت}} رفقای‌عزیز، بیایید شب‌های احیاء، یک‌فکری برای خودمان کنیم. شما ببین خلق نابود است. ولایت مطلق است عزیز من. بیا طرف او برو تو را مطلق کند. چرا می‌روی طرف خلق آدم‌کش می‌شوی؟ چرا می‌روی طرف خلق، پشت به ولایت می‌کنید؟ مگر آن نبود که زمان هارون، بیست تا سید را سر برید؟ به حرف خلق رفت. خلق تو را برای خودش می‌خواهد؛ اما ائمه‌طاهرین تو را محض خدا می‌خواهند. عزیز من، بیایید یک‌کاری کنید، ولایتتان مطلق شود. گفتم یک‌نگاه کن در دنیا، ببین تمام این‌ها نابودند، [اما آیا] علی نابود است؟ نه والله، علی نور خداست.<br /> <br /> {{موضوع|شما باید تسلیم جلسه ولایت باشید یعنی روی حرف‌های ولایت حساب باز کنید و آن‌ها را حرف خدا و پیامبر بدانید و با هم مطالعه ولایت داشته‌باشید|جلسه ولایت/تمرین ولایت/تسلیم بودن}} الان این آقا خیلی فرمایششان جالب بود؛ {{دقیقه|20}} اما حرف این دو نفر هم جالب است؛ اما فرمایش این آقا یک‌قدری واضح بود، یعنی حرف‌های گذشته همه را آورده‌بود و می‌گفت. آیا شما توجه دارید یا نه؟ شیعه نباید عوض شود، اگر عوض شود، درست نیست. آمدن در این مجلس، الان مجلس ولایت هم همین‌است، شما باید تسلیم این مجلس شوید. اگر تسلیم نشوید، می‌روید. یعنی تسلیم شوید که هر چه الان از حنجره پاک این آقایان می‌آید، بدان حرف خدا و پیغمبر است. شما باید ضبط صوتتان تمام این‌ها را ضبط کند. اگر من مُردم، این ضبط صوت، صحبت کند. تمام این حرف‌ها را باید الان در وجود مبارکتان لمس کنید. یک‌نگاه در این عالم کنید، ببینید تمام این قلدرها را خدای تبارک و تعالی، پوزشان را به خاک مالید. بعد از رسول‌الله مگر ممکن بود که هفتاد هزار نفر بروند طرف آن‌ها، چهار نفر بیایند طرف پیغمبر؟ چرا؟ آن چهار نفر مطلق بودند. حالا زهرا آن‌ها را می‌پذیرد، عمویش را نمی‌پذیرد. بیایید یک‌کاری کنیم که زهرای‌عزیز ما را بپذیرد. جایی نرو، جایی نروید. عباس رفت جایی، او را نپذیرفت. به همین قلایی. حرف ساده است؛ اما ما خیلی عمق دارد. جایی نروید او شما را می‌پذیرد. <br /> <br /> تو آرام نمی‌توانی بمانی. یا خودت می‌رود جایی یا خیالت می‌رود جایی. نه خودت برو، نه خیالت برود جایی. {{درباره متقی|اصلاً من به‌دینم نه خودم می‌روم، نه خیالم. من خیالم آخر کجا برود؟ خیالم برود در باطل؟}} تو تمام این خلق را باید باطل بدانی. اگر از لسانشان ولایت تجلی می‌کند، باز هم باید آن تجلی را برداری. نه به خلق کار داشته‌باشی. {{درباره متقی|من می‌گویم حرف‌ها را ببینید، به‌من چه‌کار دارید؟ شما تمام این حرف‌ها را رویش حساب کنید. تمام این‌ها امر خداست و خواست امام زمان است و خواست علی‌بن ابوطالب و خواست حضرت زهراست. من دارم خواست آن‌ها را به شما می‌گویم. من حرف نمی‌زنم. از اول شما رفتید پی کارتان. من از اول تاریخات اسلام را خدای تبارک و تعالی ریخته در دل من. من مطالعه ندارم که، مطالعه با چه‌کنم؟ مطالعه برای کسی است که بلد نیست. این‌که مطالعه می‌کند، مطالعه کتابی می‌کند که بیاید خدمت آن‌ها، می‌خواهد بلد شود؛ اما شما مطالعه ولایت باید داشته‌باشید،}} الان این‌قدر خوشم آمد دیدم این دو نفر باهم مطالعه دارند. این گفت اینجور، آن گفت آنجور، با هم مطالعه می‌کردند. من خیلی کیف کردم. الان زنده این حرفم که فهمیدم این‌ها مطالعه دارند. شما مطالعه باید داشته‌باشید. یعنی این‌که تو فهمیدی، او هم فهمیده، این‌ها را باید روی‌هم بریزید. آن‌وقت کار درست می‌شود. فهمیدید یا نه؟ آن‌وقت یک عده‌ای هستند، توی این حرف‌ها نیستند. اصلاً در مطالعه [کتابی] حرف‌های ولایت خیلی‌ها هستند. اینجوری نیستند که! همه‌اش این چه‌جور گفت.<br /> <br /> {{موضوع|کار بی‌امر باطل است حتی اگر زیارت و حج‌ و عمره باشد؛ کار که به امر باشد، [خدا و ولایت مسئول آن هستند]، شما مسئول نیستید؛ بیایید مسئول کارتان نباشید|اطاعت امر}} گفتم آخرالزمان مردم عبادتی می‌شوند. توجه می‌فرمایید یا نه؟ هی چه کردم، چه کردم؟! همه هم باطل کردند. شما الان بدانید کار بی‌امر باطل است، حالا اگر مکه باشد، اگر عمره باشد، اگر زیارت امام‌رضا باشد. کار باید از روی امر باشد عزیز من، قربانتان بروم. امر یعنی مسئول آن کارت نباشی، این خلاصه‌اش است. الان این‌کاری که تو می‌خواهی کنی، یک‌کاری کن مسئول کارت نباشی. اگر مسئول این کارت نباشی، تو داری امر را اطاعت می‌کنی. حالا هر کاری می‌خواهی بکن. دکتری، باش. مهندسی، باش. نمی‌دانم لباس‌فروشی، باش. هر کاری می‌خواهی کن، مسئول این کارت نباش. {{دقیقه|25}} مسئول این‌کار کجاست؟ آن‌جاست که این‌کار را به‌غیر امر ولایت بکنی. آن‌جا خلاصه جلویت را می‌گیرد، می‌گوید چرا کردی؟ اما اگر تو مسئول نباشی، کارت روی امر باشد، خدا کارت ندارد که! قربانت بروم، خدای تبارک و تعالی تشویقت هم می‌کند، متقی‌ات هم می‌کند. تا حتی می‌گوید من شدی. خیلی ما کلاه سرمان می‌رود.<br /> <br /> {{موضوع|متقی تا جان در بدن دارد، یکی می‌گوید ائمه را خلق حساب نکنید، یکی می‌گوید دنبال خلق نروید که با تولید او شریک باشید|ائمه را خلق حساب کردن/دنبال خلق رفتن}} {{درباره متقی|یکی گفتم شما باید سقوط بشر این است که این‌ها را خلق می‌داند، یکی هم پیرو خلق نباش. من تا جان دارم این‌را می‌گویم. حالا به‌من گفتند، یک اشاره‌ای به‌من شد که بگویم شما خوب هستید؛ اما وقتی او را تصدیق کنید، جزء همان هستید.}} ببین امام‌حسین چه‌جور است؟ می‌گوید آن‌کس که سوزن نخ کرده، آن‌کس که اسب نعل کرده، تمام آن‌ها لعنت شدند. گفتم یک‌دفعه دیگر، اسب را باید نعل کنند، اگرنه سم‌هایش عیب می‌کند. یک سوزن خب می‌خواهد این‌جا را بدوزد؛ اما چرا لعنت می‌کند؟ آن‌ها این‌کار را کردند، امام را کشتند، ما بیشترمان امر امام را اطاعت نمی‌کنیم. ما امام‌کش نیستیم، امرش را اطاعت نمی‌کنیم، رفتیم امر خلق را اطاعت می‌کنیم. خب تو هم مشاور او هستی. تو مشاور او هستی بابا، دو دو تا، چهار تا. <br /> <br /> {{موضوع|هر کاری باید از روی امر باشد تا حتی انفاق؛ در انفاق نباید زیاده روی کرد که لطمه به زن و فرزند و کسبتان بخورد؛ همیشه از منافعتان بدهید نه از اصل مالتان|انفاق/اطاعت امر}} پس باید چه‌کار کنی؟ هر کاری دارید، تا حتی انفاقتان باید روی امر باشد. یک‌نفر بود، حالا الان این‌جا نیست، جمعه‌ها می‌آید، من یک‌دفعه می‌دیدم ده پانزده لنگه‌برنج می‌آورد. یک‌دفعه دیدم یک‌کار جزئی دارد، این‌کار چیست که می‌کنی؟ تو خسته می‌شوی. انفاق هم باید یک‌کاری کنی، خسته نشوی. تو الان نیایی هزار تومان بدهی، دوباره صد هزار تومان بدهی، دوباره یک‌میلیون بدهی، خسته‌ات می‌کند. انفاق هم خستگی دارد. الان می‌دانم فلان‌آقا به‌من ایراد می‌کند. چرا؟ تو باید این‌را که داری می‌دهی، لطمه به زن و بچه‌ات نزنی، لطمه به کسبت نزنی. مگر این نبود که گفت پیغمبر، گفت خیلی خوب است که آدم بیاید، گفت: چرا؟ گفت: همه هستی‌اش را داد. گفت: اگر به‌من می‌گفتی، نماز هم به او نمی‌خواندم. تو هستی نده، کسری مردم را درست‌کن. هیچ‌چیز، بنده‌خدا جلویش را گرفت. اگرنه خب من بگویم این‌ها را می‌آورند و ما چقدر ثواب می‌کنیم و به مردم می‌دهیم. به بیچاره‌ها می‌دهیم. دیدم این دارد خودش را بیچاره می‌کند بالای بیچاره‌ها. توجه می‌کنید من چه می‌گویم یا نه؟ این دارد خودش را بیچاره می‌کند، بالای بیچاره‌ها! والله به خدا! فلان‌آقا بنده‌خدا، چند وقت است گوسفند می‌کشد، الان دو سه‌ماه است که نکشته. خب این ضرر می‌کرد، اگر می‌کرد. {{توضیح|حضار: کشته! متقی: خب پس چرا نیاوردی آن‌جا؟ کشتی؟! ما نبودیم؟! صلوات بفرستید. پس تو به خیالت من مُردم؟ حضار: خدا نکند آقاجان. (صلوات بفرستید)}}<br /> <br /> پس بنا شد قربانتان بروم، فدایتان شوم، هر کاری روی امر کنید. {{درباره متقی|من مثلاً در دکان بودم، امروز می‌دیدم خوب فروش کردم، مثل کل‌احمد و مثل این‌ها را چیز خوب می‌گرفتم [می‌دادم]، نه از این چیزهای دگوری! امروز می‌دیدم فروش نکردم، چیزی نمی‌دادم. متوجه‌ای دارم چه می‌گویم؟ مثل این است که آدم از منافعش باید به فقرا بدهد، نه از اصلش بدهد.}} توجه می‌کنید یا نه؟ این کتاب سخاوت را خواندید یا نخواندید؟ ببین حرف تویش تمام است؛ اما این‌که الان دارم می‌گویم، یک‌چیز جدیدی است. باید چه‌کار کنیم؟ {{توضیح|حضار: از منافعش بدهیم}}. بارک‌الله! ببین بز را نده، شیرش را بده. درست شد؟ (صلوات)<br /> <br /> حالا قربانتان بروم، ما حرفمان را زدیم {{دقیقه|30}} و خلاصه الحمد لله خندیدید و ما هم خوشحال شدیم. ان‌شاءالله امیدوارم شما همیشه، چشمتان فقط برای امام‌حسین گریان باشد، ان‌شاءالله همیشه لبتان [خندان باشد]<br /> <br /> {{موضوع|عبرت‌گرفتن، عمل به عبرت است، اگرنه دیدن است|عبرت}}... یک‌قدری از اول پیغمبر باشد، یک‌قدری از اول روح باشد، ببین خدا قلدرها را چه با آن‌ها کرد؟ ببین آن‌ها که دست از ولایت کشیدند، چه‌جور شدند؟ دنیایشان هم خراب شد، نه این‌که حالا چه‌جور شدند. این پهلوی خب قلدر بود، او را انداخت در جنگل و مدام می‌گفت پهلوی زکی زکی! چه‌کار کنیم؟ چه بگوییم؟ این می‌بیند او اینجور شد، این از آن بدتر است! این‌که می‌بیند اینجور شد [اما عبرت نمی‌گیرد]. عبرت گرفتن یعنی عمل به عبرت. تو نکن این‌کار را، این عبرت است، اگرنه دیدن است. ببین من چه می‌گویم؟ یک دیدن داریم، یک عبرت. آن دیدن است، این عبرت است. {{موضوع|کسی که عبرت‌گیر باشد، ولایت محبت خودش را به او می‌دهد؛ محبت ولایت که آمد، ظلمت و گناه بیرون می‌رود|عبرت/محبت ولایت}} دلم می‌خواهد شما عبرت‌گیر باشید. اگر شما عبرت‌گیر باشید، اصلاً می‌خواهم به شما بگویم سر نمی‌خورید. خدای تبارک و تعالی و ائمه‌طاهرین هم همین را از شما می‌خواهند. آن‌وقت اگر اینجور باشید، امیرالمؤمنین پاسخ به شما می‌دهد، قربانتان بروم. پاسخی که امیرالمؤمنین می‌دهد، محبت خودش را بهتان می‌دهد. خب، اگر این [محبت امیرالمؤمنین] باشد، خب همه این‌ها فانی می‌شود. اصلاً نور ظلمت خاموش‌کن است. ولایت کامل، ظلمت خاموش‌کن است. تمام این حرف‌ها که دارند می‌زنند ظلمت است، همه را خاموش می‌کند به نور خودش همین‌ساخت مستقر است. دلم می‌خواهد تمام شما مستقر باشید. ولایتتان مستقر باشد. تاریکی‌ها را، ظلمت را، خلاصه نزدیکش نروید. ظلمت ابابکر و عمرند، نور علی‌بن‌ابوطالب است.(صلوات) به تمام آیات قرآن، اگر شما اینجور باشید، تمام آن ظلمت‌ها را دور می‌کند از شما. ولایت دورکننده گناه است. بیایید حرف من را بشنوید، طوری نیست.<br /> <br /> {{موضوع|خلق را ببینید و دنبالش نروید؛ خطری که امروز بشر را تهدید می‌کند، دنبال خلق رفتن است|دنبال خلق رفتن}} آن‌جا گفتم اصلاً خلق را نبین که دنبالش بروی، حالا می‌گویم، خلق را ببین دنبالش نرو. دوباره آمدم سر همین حرف. چون‌که خطر بشر مال همین‌است، از اول هم همین‌طور بوده. رفتند دنبال خلق به کجا رسیدند؟ حالا هم همین‌است. امام‌حسین می‌گوید: [کل] یوم عاشورا، همیشه عاشوراست. یعنی همیشه از این قضایا هست، این دیگر حرف آخر من است.<br /> <br /> {{موضوع|شما خود یک مملکت هستید، باید از شما حق صادر شود نه گناه؛ اگر حق صادر شد، شما خود حق هستید و دیگر دنبال ناحق نمی‌روید|حق/گناه}} امیدوارم ان‌شاءالله شما توجه داشته‌باشید. توجه نه به خود توجه داشته‌باشید، توجه به تمام این دنیا داشته‌باشید، توجه را بیاور در خودت. اصلاً خودت یک مملکتی قربانت بگردم. در این مملکت اگر گناه شود، چه‌قدر بد است؟ تو یک مملکتی، نباید گناه از تو صادر شود. عزیز من، تو یک مملکتی. تو هنوز خودت متوجه نیستی یک مملکتی. این آقا خدمتشان بودیم [در این مورد صحبت شد که] تو خودت حقی، اصلاً چیزی را حق نباید بدانی که دنبالش بروی. ایشان درک کرد، گفت خیلی حرف خوب است. تو خودت حقی، اصلاً حقی را نباید ببینی به‌غیر خدا و قرآن و ولایت. خب، تو می‌گویی این حق است، می‌روی دنبالش. حرف درست است یا نه؟ پس چه شد؟ پس تو قربانت بروم، خودت حقی. وقتی تو خودت حقی، نمی‌روی دنبال ناحق. (صلوات) {{دقیقه|35}}<br /> <br /> {{موضوع|دعا|دعا}} خدایا عاقبتمان را به‌خیر کن.<br /> <br /> خدایا ما را با خودت آشنا کن.<br /> <br /> خدایا این رفقای من، ماه‌مبارک رمضان است، ولایت به این‌ها تزریق شود.<br /> <br /> خدایا شیطان وسوسه نکند.<br /> <br /> خدایا این‌ها پیرو شیطان نباشند، شیطان خنثی‌کن باشند. به تمام آیات قرآن، ولایت، شیطان خنثی‌کن است.<br /> <br /> خدایا در این رفقای من، ولایت تجلی کند. به نور ولایت زندگی کنند.<br /> <br /> خدایا این غم و غصه‌های بی‌خودی را از دلشان بیرون کن.<br /> <br /> خدایا این‌ها «والله خیر الرازقین» [را قبول داشته‌باشند]. من بعضی شب‌ها تف توی صورت خودم می‌اندازم، می‌گویم خدا، ما تو را به‌قدر یک‌آدم راست‌گو قبول نداشتیم، حالا تو بگویی «والله خیر الرازقین»؟ به خودت قسم بخوری که روزی‌ات را می‌دهم؟ باز دوباره می‌روی دنبال خلق. چقدر ما بدبختیم. باز معامله ربوی می‌کنیم، باز یک فکر و خیال می‌کند، باز اینجوری می‌کند، اینجوری می‌کند، باز مشرک می‌شود. بابا قربانت بروم، بیا حرف خدا را قبول‌کن، خدا روزی‌ات را می‌دهد. آنچه تقدیر کرده درست می‌شود، حالا یک‌خرده دیرتر، یک‌خرده چیزتر درست می‌شود. (صلوات)<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> <br /> {{بسم الله}}<br /> <br /> اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم<br /> <br /> العبد المؤید، الرسول‌المکرم ابوالقاسم محمد<br /> <br /> '''السلام علیک یا اباعبدلله، السلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته''' (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|هر کجا که بروید، آخر باید بیایید روی قله ولایت، آن‌وقت اعمالتان درست است، اگرنه مجرم هستید|قله ولایت/روزه}} ببین، جانم، قربانت بروم الان شما ساکن تهران هستید، آن‌وقت می‌خواهی بیایی قم یا بیایی کاشان، حالا در شرع مقدس روایت داریم که شما باید پیش از ظهر وارد تهران شوید، اگرنه روزه‌ات باطل است. الان یک‌نفر این‌کار را کرده، کفاره روزه‌اش را هم داد. حالا ان‌شاءالله شما هم از این‌کارها کنید، کفاره روزه‌تان را بیاورید دیگر. شصت نفر را باید طعام دهی. بنده‌زاده چیز کردند، گفت: بابا شصت‌تا چیز داد. حالا حرف من این‌است، باید کجا برسید؟ تهران. آنچه را که در این دنیا، دارید خلاصه خارج می‌روید و آمریکا می‌روید و هر کجای این عالم می‌خواهی برو، آخر باید بیایی در قله ولایت، این درست‌است. آن‌وقت روزه‌ات درست‌است، اعمالت درست‌است. حرف ساده است؛ اما خلاصه، مطلب خیلی روشنگر است. هر کجا می‌خواهید بروید، بروید. باید آخر روی قله ولایت بیایید. اگرنه باید چه‌کار کنی؟ اگرنه مجرمی. اگر آمدی روی قله ولایت، دیگر مجرم نیستی، قربانتان بروم. (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|شجره خبیثه و شجره طیبه به‌غیر از حرام‌زادگی و حلال‌زادگی است؛ ابابکر حلال‌زاده است اما جزء شجره خبیثه است، پیش پیغمبر است اما دلش جای دیگر است؛ اویس جزء شجره طیبه است، پیش پیغمبر نیست اما دلش پیش پیغمبر است؛ شجره طیبه از شجره خبیثه بدش می‌آید و نمی‌تواند او را قبول کند|شجره طیبه/شجره خبیثه/حرام‌زاده/اویس قرنی/عمر و ابابکر}} این‌که بعضی‌ها می‌گویند یا پدرت می‌گوید، این‌ها یک حرف‌هایی است که خیلی مبنا ندارد. بعضی‌ها می‌بینی که جسمشان از علیین است. بعضی‌ها می‌بینی نه، جسمشان [از شجره] خبیث است. این خیلی به پدر و این‌ها [ربطی ندارد]، البته باید روزی حلال بخوری، این‌ها یک‌حرفی است. این یک بحث کوتاهی است. بحثی که من دارم می‌کنم یک بحث بلندی است. حالا باید روزی‌ات حلال باشد [چون لقمه حرام روی نطفه اثر می‌گذارد]، بسم‌الله بگویی [که تخم نابسم‌الله کاشته نشود]. این‌ها یک حرف‌هایی است از اول و ابتدا، [برای این] جوانهایی که کلاس اول و دوم است، حالا الحمد لله الان دیپلم دارید. شما حسابش را کن، بعضی‌ها از شجره خبیثه‌اند، بعضی‌ها از شجره علیین‌اند. {{دقیقه|40}} شما حسابش را کن از ابابکر بدتر نیست. خدا رحمت کند حاج‌شیخ‌عباس را می‌گفت: عمر خیلی گناه کرد؛ اما تمام گناه‌های عمر قدر یک گناه ابابکر نیست که نشست جای پیغمبر. حق به جانب بود، مردم قبولش کردند. آن‌هم بعد از دو سال [عمر] متکا گذاشت دم دهانش و خفه‌اش کرد! ایشان می‌گفت که ابابکر حرام‌زاده نبود، عمر حرام‌زاده در حرام‌زاده است. چون‌که ما یک‌روایت داریم که حلال‌زاده کسی را نمی‌کشد. حالا ببین از این ابابکر، محمدبن‌ابابکر درآمده، [پیامبر] می‌گوید: پسر من است. پس در این حسابها، یک کارهای علیین هم داریم. این از علیین است. توجه می‌کنید یا نه؟ این‌همه هفده، هجده‌سال پیش پیغمبر بودند، [اما] از شجره خبیثه بودند. هیکلشان آن‌جا بود، نه عقیده‌شان آن‌جا بود، نه دلشان آن‌جا بود. این‌ها به [نفع] خودشان می‌کنند، به کسی کار ندارند، خودش شده طاغوت. چرا؟ حالا اویس از شجره توحید است. شجره توحید از شجره خبیثه بدش می‌آید اصلاً. یعنی هرچه به او بدهند بدش می‌آید، یعنی مؤمن نمی‌تواند شجره خبیثه را بپذیرد. اگر بپذیرد متقی نیست، مؤمن نیست. اصلاً اویس نمی‌تواند بپذیرد. شما ببین یک سلام عمر به این رسانده، جوابش را نداد و از آن شهر رفت.<br /> <br /> {{موضوع|اویس به‌واسطه تبری‌اش، برادر رسول‌الله شد؛ هر چه تبری بیشتر باشد، کمال و جمال شما در مقابل ولایت بیشتر می‌شود|اویس قرنی/تبری}} این‌ها آمدند و آقایان آمدند و فرحزاد آمد و مجتهد آمدند. یک‌بحثی داشتند که چرا این اویسی که پیش پیغمبر نبوده، امیرالمؤمنین را ندیده، زهرا را ندیده، چطور پیغمبر می‌گوید: تا حتی برادر من است؛ اما «سلمان منا اهل‌البیت» [است]؟ چطور او یک رتبه بالا دارد؟ گفتم: چون تبری‌اش زیاد است. هر چه شما تبری‌تان زیاد باشد، کمال تو و جمال تو در مقابل ولایت بیشتر است.<br /> <br /> {{موضوع|متقی هزاران ثواب زیارت خانه خدا را فدای ندیدن اهل تسنن می‌کند، تبری یعنی این؛ اما شما می‌روید و با آن‌ها دوست می‌شوید، حالا پیغمبر هم می‌فرماید: در آخرالزمان مردم حج می‌کنند یا برای تجارت، یا برای اسم و رسم و یا برای سیاحت|درباره متقی/تبری/حج}} {{درباره متقی|شما حسابش را بکن، در تمام حاجی‌هایی که از اول عمرتان رفته اگر یکی چنین حرفی زده، من پنجاه‌هزار تومان می‌دهم، صد تومان الان زیاد است، که بیاید به خدا بگوید: خدایا این زیارت شما هر دور هزار تا ایشان فرمودند، [ثواب دارد]. بنده‌زاده الان حضور دارند. چند هزار تا، گفتم من ثواب نمی‌خواهم، من نمی‌خواهم که سنی‌ها را نبینم. این‌کار اویس است. شاید بشود از سر مسئله‌های پولی و مولی بگذری، از سر صدها، هزارها عبادت گذشتم. گفتم نمی‌خواهم این‌ها را ببینم. این تولی و تبراست؛ اما تو می‌روی با آن‌ها دوست می‌شوی.}} تو عوض این‌که تبری بیاوری، تولی [به سنی‌ها] آورده‌ای! من شنیدم که در کاروان‌هایشان نماز هم اینجوری می‌خوانند. اصلاً این‌جا نیست مرتیکه! حالا پیغمبر آمده می‌گوید چه؟ می‌گوید: آخرالزمان یا حج می‌کنند برای تجارت، یا برای اسم و رسم، یا برای سیاحت و تماشا. فهمیدی؟ خب ما بودیم و می‌دیدیم چه‌جوری هستند؟ اصلاً من بگویم یک راه مستقیم این‌جاست، چه‌جور داد بکشم، به‌دینم هیچ حاجی‌ای در صراط مستقیم نبود همه یا به‌فکر تماشا بودند و ویدیو بخرند و چیز بخرند. اصلاً در این نیستند. اصلاً این حاجی در ولایت نیست. {{درباره متقی|دیدن هیچ حاجی نمی‌روم. نه رفته‌ام و نه می‌روم! اما ان‌شاءالله امید خدا بعضی از شما که اهل‌جلسه هستید اگر بروید، می‌آیم دیدنتان. اگر مریض باشم هم می‌آیم.}} {{دقیقه|45}} من از جلسه بیرون دارم عرض می‌کنم. خب بفرما! چه فایده‌ای دارد؟ خدا به تو راست گفته. حالا اگر اینجوری شدی، آن‌وقت از پول هم می‌گذری. اگر اینجوری شدی، دنبال کسی هم نمی‌روی. اگر اینجوری شدی، کسی را دیگر مؤثر نمی‌دانی. همین‌طور که من می‌گویم، می‌شوی. (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اویس و سلمان در عالم ذر لبیک گفتند، اما عباس و ابوجهل و ابولهب با تمام اینکه عموی پیامبر بودند، لبیک نگفتند و کافر و مرتد شدند|اویس قرنی/سلمان/عالم ذر/ابوجهل/ابولهب}} آره قربانتان بروم، در عالم ذر، اویس گفته لبیک. سلمان گفته لبیک. این‌ها اصلاً خیلی چیزند. عباس نگفت، عموی پیغمبر. ابولهب، ابوجهل نگفته. با تمام عبادت‌ها، با تمام جنگ‌ها، با تمام زحمت‌ها که کشیدند، حالا می‌گوید: کافر و مرتدند. تبت [یدا] ابولهب. من این‌را نمی‌خواهم بگویم که بگویم عموی پیغمبر اینجوری بوده، چه‌کار کنم؟ هست. چرا؟ خودخواه بود. حالا هم که آمده کشته‌شده، می‌گوید از این‌جای گردن من ببر، که گردن من از آن‌ها یک‌خرده بلندتر باشد. او [امیرالمؤمنین] هم از آن‌جا برید. قربان دستش! آن‌هم از توی دهانش برید. حالا می‌خواهد گردنش هم بلندتر باشد! (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|عالِمی که خلق‌پرور باشد نه ولایت‌پرور و مردم را به خودش دعوت کند نه به خدا و پیغمبر، مردم را جهنمی می‌کند|عالِم}} عزیز من، قربانتان بروم، الان دارم می‌گویم، شاید جلوتر هم باشد در نوار، چند تا چیز است در این دنیا که آدم را جهنمی می‌کند. یکی خلقی است که مردم را دعوت کند به خودش، نه دعوت کند به خدا و پیغمبر. ما چاکر آن آدم هستیم، ما نوکر عالم ربانی هستیم، کفششان را هم می‌بوسیم؛ اما ارتباط با رب داشته‌باشد، ارتباط با ولایت داشته‌باشد. همه‌اش حرف ولایت بزند، نه حرف خلق را. ببین این عالم ولایت‌پرور باشد، نه خلق‌پرور. تو نگاه به سنش و ریشش [می‌کنی] و این‌که با چه‌کسی بوده، چند سال پای چه [منبری] بوده، چند سال شاگرد که بوده. گفتم او را قبول ندارم، چه برسد به این‌را. گفتم این‌که می‌گوید من استادش را قبول ندارم، چه برسد به خودش را. پاشد دست و پایش را جمع کرد و رفت. گفتم اگر بکویی [اصرار کنی] آن‌وقت عیب استادش را به تو می‌گویم. برو بگذار نگویم! خب بفرما! این حرف‌ها چیست که می‌روی دنبال مردم؟ بشر باید انسان باشد نه گوسفند، هر جا می‌گوید هین، بدوی دنبالش. یونجه می‌خواهی یا جو؟ هین! بدو دنبالش. خب برو نگاه کن ببین اکثر مردم اینجور هستند یا نیستند؟ اگر یکی نبود، به‌من خبر دهید. نگاه به خودتان نکنید، شما بیست‌سال زحمت من هستید، این دو.<br /> <br /> {{موضوع|مؤمن واقعی در هر شرایطی امر را اطاعت می‌کند؛ بی‌امری دل علی را می‌سوزاند، بیایید دل علی را نسوزانید|اطاعت امر/امیرالمؤمنین}} سه، آن مؤمن واقعی چه‌کسی است؟ اینجوری‌است: مثلاً ببین امیرالمؤمنین طلحه و زبیر آمدند آن‌جا، عثمان را کشتند، آمدند آن‌جا، حالا می‌خواهد بگوید علی‌جان تو خلیفه‌ای. متوجه‌ای؟ اما آقا، به این شمع فوت کرد، آن [یکی] را روشن کرد. گفت: اینطوری کردی، چه‌کنی؟ گفت: این از بیت‌المال است. طلحه، زبیر را نگاه کرد، گفت: این به‌درد نمی‌خورد. این‌که این‌همه دقیق است، چیزی به ما نمی‌دهد. حالا صبح شد. گفت: طلحه و زبیر [کجا رفتند]؟ گفت: رفتند عمره. گفت: رفتند فتنه. ببین حرف من سر این‌است. او می‌داند این می‌رود، کاری به او ندارد. می‌گوید: خب رفت که رفت. می‌داند که می‌رود. یا عقیل برادرش، می‌داند می‌رود طرف معاویه. حالا مهمانش کرده، {{دقیقه|50}} ما در کارهای این‌ها رفوزه‌ایم. مگر از این کارهایشان خوشمان بیاید. ما که نمی‌توانیم این‌کارها را کنیم، همین‌که خوشمان بیاید جزء آن‌هاییم. همین‌جور که از بدعت‌گذار خوشت بیاید اینجوری‌است، از این‌هم خوشت بیاید، اینجوری‌است. ما خوشمان می‌آید که! حالا آمده چه‌کار می‌کند؟ عقیل بچه خیلی داشت، چند تا بچه داشت. داداشش را مهمان کرد. گفت: داداش یک‌قدری چیز بیشتر به ما بده، تو که بیت‌المال دستت است. گفت: از کجا ما را مهمان کردی؟ گفت یک‌هفته روزی یک سیر کم گذاشتم. فردایش که آمد، یک سیر کمش گذاشت. گفت: تو می‌توانی زندگی کنی. تو اینجوری؟ این‌چیزها چیست که برای دامادهایتان می‌گیرید؟ این‌کارها چیست که می‌کنید؟ حالا دیگر بیشتر از این افشایش نکنم. خانمم گفته! تو به امر خانمت هستی، نه به امر محمد و آل‌محمد (صلوات). او می‌آید جواب تو را بدهد؟ او می‌آید جواب نکیر و منکر را بدهد؟ او می‌آید در قبر جوابت را بدهد؟ یا همانجا که می‌آید سر قبرت، به‌فکر یک شوهر دیگر است که برود؟! خاک بر سرت، این‌کارها چیست که می‌کند؟ این‌کارها چیست که می‌کند؟ نیم‌ساعت فکر بهتر از هفتاد سال عبادت است. فکر کن عزیز من. تو امر خدا را و امیرالمؤمنین را کنار گذاشتی، می‌روی لهو و لعب می‌خری برای دخترت یا برای خودت؟ این‌کار چیست ما می‌کنیم؟ ما رفوزه‌ایم والله، حساب کن قربانت بروم. حالا چه‌کار کرد؟ مگر ولش کرد؟ یک آهن داغ کرد گذاشت این‌جایش. گفت: داداش حالا چیز به ما نمی‌دهی، می‌خواهی ما را بسوزانی؟ گفت: تو می‌خواهی من را بسوزانی. این حرف یعنی‌چه؟ علی مگر می‌سوزد؟ یک‌ذره محبتش را داری، نمی‌سوزی، چطور امیرالمؤمنین می‌گوید می‌خواهی من را بسوزانی؟ بگو ببینم! هرکس بگوید انعام می‌دهم. محمد بلدی انعام بگیری، یا نه؟ (حضار: همین‌طوری بده! متقی: آخوندی‌اش کرد! به‌جان خودم آخوندی‌اش کرد، خیلی قشنگ گفت! همین‌طوری بده! فلانی تو هم همین‌جوری می‌خواهی؟) یکی بگوید ببینم، باباجان امیرالمؤمنین یک‌ذره محبتش [را داشته‌باشی] نمی‌سوزی. {{درباره متقی|من به علی قسم، پریدم در جهنم، تمام جهنم خاموش شد. یک شیعه آتش‌خاموش‌کن است،}} چرا علی می‌گوید: برادر می‌خواهی من را بسوزانی؟ چرا می‌گوید؟ یا علی، بگو. علی نمی‌سوزد، کار ناجور، دل علی را می‌سوزاند. بگویید احسنت به این حرف! (حضار: احسنت) (صلوات). علی نمی‌سوزد، دلش می‌سوزد، ناراحتش می‌کنی عزیز من، قربانتان بروم. بیایید ما دل علی را نسوزانیم.<br /> <br /> {{موضوع|دنیا می‌گذرد، چیزی که می‌ماند اعمال شما، سخاوت‌ و حمایت از ولایت‌کردن‌های شماست|محبت دنیا}} بیا عزیز من امر را اطاعت‌کن، قربانت بروم. دنیا می‌گذرد. {{درباره متقی|من یک‌وقت یادم است رفتم در حرم، دیدم این‌جایم دو سه تا مو درآورده، حالا دیگر پیر شدیم، کار رسید به آخر، تمام شد.}} آن‌چیزی که دنبالت است، اعمالت است. آن‌چیزی که دنبالت است، سخاوت‌هایت است. آن‌چیزی که دنبالت است، حرف‌های حق است. آن‌چیزی که دنبالت است، حمایت از حق کردنت است. آن‌چیزی که دنبالت است، حمایت از زهرا کردنت است. آن‌چیزی که دنبالت است عزیز من، امر اطاعت کردنت است. تمام این‌ها دنبالت است. {{موضوع|اغلب مردم پرونده اعمالشان به دست چپشان است، یعنی در صراط علی نیستند، اما در پرونده‌ متقی مثل تیتر روزنامه نوشته شده حب علی؛ چرا که متقی محبت دنیا ندارد|محبت دنیا/درباره متقی}} {{درباره متقی|خدا می‌داند، به‌دینم قسم قیامت را دیدم، تمام این‌مردم نامه‌هایشان به‌دست چپشان است، چپی است. راستی، اهدنا الصراط المستقیم، در صراط علی است، در صراط علی. کجا در صراطی؟ من نمی‌خواهم بگویم، به حضرت‌عباس مثل تیتر روزنامه نوشته‌بود حب علی. چرا؟ من محبت چیزی که ندارم، محبت دنیاست. {{دقیقه|55}} چیزی که در دل من نیست، الان دل من را بشکافی، فقط محبت دنیا نیست. خیلی چیز دیگر تویش است. محبت شما هست. من به بعضی رفقا می‌گویم حرفی ندارم با شما محشور شوم. محشور هم هستید، من چه بگویم، چه نگویم. ما یک‌شب خواب دیدیم خلاصه مردیم، من که نمی‌دانم. یارو گفت از پلکان افتادیم، {{توضیح|حالا یک مزاحی هم کنیم}}، گفت: بابا این شیخ‌ها همه‌اش دروغ می‌گویند. گفت: چرا؟ گفت: ما نه برزخ دیدیم و نه فشار قبر دیدیم و نه نکیر و منکر. از پلکان افتادیم، رفتیم در جهنم! حالی‌ات است می‌گویم چه؟ توجه می‌کنید می‌خواهم چه بگویم؟ من مردم، این‌که می‌گویم با هم هستیم، ما مُردیم و محشر یک‌جوری است دیگر، حالا ما بگوییم می‌خواهیم برویم پیش امیرالمؤمنین، گفتیم برویم پیش حاج‌شیخ‌عباس، خلاصه از این‌جا تا آن‌جا صف کشیده شده‌بود باید بدهی تا بروی، مؤمن خیلی آن‌جا عزت دارد؛ اما این‌جا عزت‌طلب نباشد، آن‌جا عزت دارد. رفتیم. تا رفتیم یک جوان خیلی زیبا جلویش بود گفت: برو به فروغی بگو بیاید، حاج‌حسین آمده. یک‌دفعه گفت: به حائری هم بگو [حاج‌حسین] آمده. ما آن‌جا جانم پیش هم هستیم؛ اما از این‌جا نروید آن‌جا همه پیش هم هستیم. من الان یک پاره‌وقت‌ها، نمی‌خواهم بگویم بعضی‌ها که بعضی‌ها بگویند چرا؟ همه‌تان را دوست دارم. یک‌خرده شما را نبینم آنقدر ناراحت می‌شوم که نگو. من مثلاً این آقای‌فلانی را نگاه می‌کنم ببینم آمده یا نه؟ یک‌وقت هم می‌بینی یک تندی هم به او می‌کنم. متوجهی دارم چه می‌گویم؟ از تندی نرو! کندی من را نگاه کن، هر شب سراغت را می‌گیرم بگو، نماز شب دعا به تو می‌کنم ببین. شما نباید بگویی تندی، مندی! اگر بخواهی تندی ببینی کولی هستی. عزت می‌خواهی، فهمیدی؟ کولی‌ها عزت می‌خواهند.}} (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|متقی از خدا می‌خواهد کسی که از او دور است، دورش کند؛ اگر کسی از جلسه می‌رود، یک‌وقت دعای متقی مستجاب شده که می‌رود|درباره متقی}} {{درباره متقی|یک‌چیز دیگر هم به شما بگویم، به‌دینم راست می‌گویم، شبها، بیشتر شب‌ها می‌گویم خدا آن‌ها که با تو نیستند از من دور کن. حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟ می‌گویم: حالا دور کردی، یک‌خرده هم دورتر کن. اگر کسی نمی‌آید، من دعا کردم که این برود. این‌که من غصه‌اش را نمی‌خورم! هیچ‌چیزم هم نمی‌شود. یک‌وقت دعایم مستجاب شده [که] یارو برود. چرا؟ جسمش این‌جاست، روحش نیست. خب این برود بهتر است دیگر.}} {{موضوع|با حضور در جلسه ولایت دل متقی را خوش کنید، حتی اگر مورد ملامت واقع شدید|جلسه ولایت/ملامت}} الان کسی این‌جا نشسته، این‌قدر ملامتش کردند بابایش، ننه‌اش، باز دست از این‌جا برنداشته. دست از این‌جا [برنداشته]، هرچه گفتند بگو خب، در صورتی‌که به او گفتم، حالا پیش‌آمد، گفتم، اگر بابایت گفت: دو سه تا فحش به این بده، بده. اگر گفت: لعنت هم به این کن، بکن. فهمیدی یا نه؟ اما یواشکی بیا در جلسه! هم دل بابایت را خوش‌کن، هم دل من را. (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|مجلس ولایت نور است؛ ملائکه به حضور در مجلس ولایت افتخار می‌کنند|خانه متقی/جلسه ولایت}} قربانتان بروم، شما خیال نکنید {{درباره متقی|آمد مرد عالم دید، این‌که از مجلس ولایت نور ساطع می‌شود، دید. قسم خورد، گفت: از این اتاق شما، از این‌خانه شما، اینجوری نور پخش می‌شد به تمام قم. این‌که می‌گویم مجلس ولایت نور است، این آقا با ما چیزی ندارد که بخواهد چیزی بگوید. خب دیده که می‌گوید. این‌هم از آن طلبه‌هایی است که خلاصه خودفروش نبوده. متوجه‌ای؟ به حضرت‌عباس، به‌دینم گفتم شمایید. شمایید باباجانِ من.}} الان دارد آسمان به نور شما زندگی می‌کند. افتخار می‌کند. این ملکی که دارد می‌بیند.... آن آدم می‌گوید: نه، این چیز است «ملائکة و الروح»، یعنی ملائکه روح است. این ملک این‌قدر دارد التماس می‌کند بیاید در این مجلس. حالا که می‌آیند، می‌گویند [مجلس] طی شده، پرهایشان را می‌مالند به سینه دیوار. {{دقیقه|60}} می‌گوید: «من مثلی»؟ چه‌کسی مثل من است که رفته در جلسه امام‌حسین. شما جلسه را اینجوری باید بدانید. بیایید و افتخار کنید به تمام دنیا که ما در مجلس ولایتیم. (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|شما باید هم عضو ولایت باشید و هم عضو جلسه ولایت؛ همین‌طور که ائمه‌طاهرین یک نورند، اهل جلسه هم باید یکی باشند، اگر نه عضو ولایت و جلسه ولایت نیستند و جدا می‌شوند|عضو بودن}} همه باید دل‌یکی باشید. همین‌طور که ائمه‌طاهرین یک نورند، اهل این مجلس همه‌شان باید نور باشند، یکی باشند. اگر اینجوری نباشید [عضو نیستید]، همین‌جور که امام‌صادق می‌گوید: عضو مایید، شما هم باید عضو ولایت، عضو جلسه ولایت باشید. اگر اینجور نباشید، جدا شوید، به حضرت‌عباس می‌خورید.<br /> <br /> {{موضوع|زیر بال ولایت بیایید تا خدشه به ولایتتان نخورد|زیر بال ولایت}} کجا بروید؟ کجا هست؟ کجا بروید؟ من یک مثال سر و ساده بزنم. ان‌شاءالله خدا پدر و مادر شما را بیامرزد، آن‌ها هم که پدر و مادر دارند خدا به آن‌ها ببخشد، اولادهایتان را ببخشد، عاقبتتان به‌خیر باشد. این مادر ما مرغ می‌خواباند. آن‌وقت خانه ما یک‌قدری وسعت داشت. آن‌وقت این جوجه‌ها پراکنده می‌شدند این‌جا و آن‌جا. این تا گربه را می‌دید، یک جیغ می‌کشید، تمام این‌ها می‌پریدند زیر بال این. من همیشه در تفکر بودم، این‌ها نوک‌هایشان را از لای بال این می‌گذاشتند بیرون، گربه را می‌دیدند. فهمیدی؟ بابا بیایید زیر بال ولایت، گربه پنجولت نزند! پنجولت می‌زند. یک‌نگاه کنی پنجولت می‌زند، آقای سرلشکر! حالی‌ات است دارم به تو چه می‌گویم؟ پنجولت نزند، چشمت را هم بگذار، ملائکه‌های آسمان برایت طلب‌مغفرت می‌کنند. نگاه کن به زمین، ملائکه‌ها طلب‌مغفرت می‌کنند. تو در مغفرت باش، نه در نگاه. توجه می‌کنی یا نه؟ چشمت را حفظ‌کن، دستت را حفظ‌کن، پایت را حفظ‌کن. این‌ها امانت است پیش تو قربانتان بروم. <br /> <br /> {{موضوع|قلم شما باید به لوح اتصال باشد یعنی به امر لوح باشد|لوح/قلم}} من گفتم آن قلمی که تو داری می‌نویسی [به لوح وصل باشد]، یکی گفت داشتم چیز می‌نوشتم، رفتم خانه آقای‌گلپایگانی به او گفته‌بود آن‌جا برو. آقا نگفته‌بود دوباره برگشت. گفت یک‌چیز می‌نوشتم یک‌دفعه دستم سیاه شد، یک‌دفعه دیدم رویم هم سیاه شد. گفتم: تو کاغذی که داشتی می‌نوشتی، تهمت می‌زدی. این دارد تهمت می‌زند، قلم شما باید به لوح و قلم وصل باشد. الان این حرف را به فلان‌آقا گفتم بنویس، گفت: یادم رفت، نوار برای چند سال پیش است. گفتم: نه قربانت بروم بنویس. گفتم بنویس، نوار هم گوش بده. شما وقتی نوشتی، یادت نمی‌رود. وقتی نوشتی یادت نمی‌رود؛ اما آن‌را از یادت می‌برد شیطان. حالا قلم شما باید به لوح و قلم [وصل] باشد. به لوح و قلم [وصل] باشد یعنی به امر لوح باشد، به امر قلم باشد. {{درباره متقی|خدا می‌داند به حضرت‌عباس من آن لوح را دیدم.}} فهمیدی دارم می‌گویم چه؟ چرا من این حرف‌ها را می‌زنم؟ می‌بینم شما حرف‌های من را باور می‌کنید، به شما می‌زنم. این حرف‌ها هست. من که آدمی نیستم که خودم را معرفی کنم؛ اما حالا معرفی به شخص شما کردم، خب مثلاً چه‌کارم می‌کنید؟ تو می‌آیی در قبر سفارش من را کنی؟ می‌آیی جلوی نکیر و منکر؟ می‌آیی اعمال من را چیز کنی؟ چه‌کار می‌کنی تو؟ خیلی حدّت کنی، می‌آیی یک فاتحه می‌خوانی، آن‌هم این‌قدر در راه حرف می‌زنی که نگو! من بیایم به حرف تو بروم؟ بخور تا بیاورند! (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|اگر بخواهید شیعه باشید، باید دنبال امر بروید، نه دنبال خلق؛ چرا که خلق شما را به خودش دعوت می‌کند و می‌خواهد مقصد خودش را پیاده کند|اطاعت امر/دنبال خلق رفتن}} پس قربانتان بروم، تکرار می‌کنم، آن‌ها که رفتند به حرف خلق [ببین چه شدند]؟ آگاهی داشته‌باش، ببین رفتند به حرف شریح‌قاضی تا حتی حسین‌کش شدند. رفتند به حرف خلق، امیرالمؤمنین را خلق حساب کردند، در جنگ صفین چه‌کار کردند؟ بیایید حرف من را بشنوید. {{دقیقه|65}} دو تا چیز است یکی از رفقا که نور چشم من است، گفت: حاج‌حسین به دو تا چیز تکیه می‌کند، یکی این‌که این‌ها خلق نیستند، یکی هم دنبال خلق نروید. باید قربانتان بروم اگر بخواهید شیعه باشید، باید دنبال امر بروید. دنبال خلق نروید. چون‌که خلق شما را به خودش دعوت می‌کند. یک مقصدی دارد. من در سیاست حرف نمی‌زنم، الان در این سر و صداها یکی می‌گوید امام زمان؟ اگر شنیدید به‌من بگویید؟ اگر یک امام زمان شنیدید، من هزار تومان می‌دهم. چه‌کسی شنیده؟ این می‌کشد برای خودش، [آن می‌کشد برای خودش]. کش‌واکش است دنیا. این می‌کشد برای خودش، آن می‌کشد برای خودش. حالا یک‌میلیون هم کشته‌شدند که، {{توضیح|نمی‌گویم! حاج‌ابوالفضل این‌جاست! تشریف دارد!}} یک‌میلیون ده میلیون کشته‌شد، می‌گوید: شد که شد! {{توضیح|حضار: آقا نوار است! متقی: نوار باشد، من به کسی کار ندارم}}. من البته می‌دانی چه‌کسی را می‌گویم؟ بختیار را می‌گویم! این بختیار، یک نوار هم دارد، منقل و بافور را بیاور بختیار! آمده‌بود به‌اصطلاح دخالت در مسائل ایران می‌کرد! برو تریاکت را بکش! کجا رفتی تو؟ بختیار برو تریاکت را بکش! به تصرف مملکت چه‌کار داری! (صلوات)<br /> <br /> {{موضوع|بیایید شبیه ائمه شوید و دعوت ائمه را بپذیرید، چرا می‌روید دعوت خلق را می‌پذیرید؟|پیروی از خلق}} بشر قربانتان بروم باید به‌فکر هم باشد. آن‌ها سه‌روز، سه‌روز چیزشان را نمی‌خوردند، به مردم می‌دادند؛ اما آن‌ها ما را ادب کردند. می‌گوید: هم بخور، هم بخوران. تو من نمی‌شوی. ببین ائمه دارند می‌گویند: شما ما نمی‌شوید؛ اما شبیه ما می‌شوید. هم بخورید، هم بخورانید. درست است یا نه؟ پس حرف من این شد قربانتان بروم، یک‌قدری تفکر داشته‌باشید. حرف‌هایی است، همیشه زمان، مردم شما را دعوت می‌کنند به خودشان، دعوت به خدا نمی‌کنند. ائمه شما را به خدا دعوت می‌کنند. بیایید قربانتان بروم دعوت ائمه را ما بپذیریم. چرا می‌روید دعوت خلق را می‌پذیرید؟ عزیز من، قربانتان بروم، بیایید حرف بشنوید، نوکرتان هستم. {{موضوع|مردم اگر حقیقت ولایت را می‌فهمیدند، دنبال خلق نمی‌رفتند، دنبال حجت خدا می‌رفتند|حقیقت ولایت}} این حرف‌های آقای‌فلانی را واقع می‌گویم گوش دهید، [چون] انسان‌ساز است. حرف‌های این دو نفر را قدر بدانید. این‌ها مثلاً دو سال پیش که ما حرف زدیم، این‌جا در دفترشان هست. آن حرف خودش یک واقعیتی دارد. این آقایان ترجمه‌اش را به شما می‌گویند. اگرنه حرف، خودش باز یک واقعیتی دارد. این حرف‌ها که زده می‌شود، همه‌اش درست‌است؛ اما واقعیت باز یک‌حرف دیگر است. آن‌ها اگر واقعیت را می‌فهمیدند، علی {{علیه}} را که خلق حساب نمی‌کردند. اگر واقعیت را می‌فهمیدند، دنبال یزید و یزیدیان نمی‌رفتند، حجت خدا را قبول می‌کردند، {{دقیقه|70}} عزیز من، قربانتان بروم. خلق کارش همین‌است. بیایید قربانتان بروم این حرف را بشنوید. خلاصه امیدوارم که خیلی توجه، توجه، توجه، توجه، توجه کنید به امر. اگر شما امر را اطاعت کنید، یواش‌یواش خدا به شما اطمینان پیدا می‌کند. هنوز خدا به ما اطمینان ندارد که بگوید تو متقی هستی. متقی خیلی‌کم است. ما هنوز متقی نیستیم، در شرف متقی هستیم.<br /> <br /> {{موضوع|شیعه باید صبر داشته باشد تا به سلامت برسد؛ خدا از تمام دشمنانتان احقاق می‌کند، مواظب باشید خودتان جزء عذاب نباشید|صبر}} صبر کن عزیز من.<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|صبر کن ای بانوی پهلو شکسته|آن طبیب دردمندان، با شیشه دارو خواهد آمد}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> قربانتان بروم، هر ظالمی را خدای تبارک و تعالی به حسابش می‌رسد. شما، گفتم حسابش را بکن، ببین خدا چقدر خوب است. به‌واسطه یک شتر همه این‌ها را آتش زد، به‌واسطه دو تا ماهی، همه این‌ها را خوک و سگ کرد. آیا به‌توسط تو نمی‌کند؟ به‌توسط شیعه نمی‌کند؟ به‌توسط یک حیوان می‌کند؛ اما تو بیا امر را اطاعت‌کن قربانت بروم. تمام دشمنان شما فانی می‌شوند. اصلاً باقی نیست که فانی شود. اصلاً فانی است. خیلی باید قدردانی کنید از خودتان. فقط صبر و سلامت. چقدر قرآن می‌گوید صبر کن تا به سلامت برسی. نگاه نکن جولانگرها این‌کارها را می‌کنند، خدا جولانگر را به حسابش می‌رسد. در زمان پیغمبر چقدر جولانگری کردند؟ در زمان امیرالمؤمنین [هم همین‌طور]. آیا به حسابشان رسید یا نرسید؟ آن‌کسی‌که می‌گفت: ای ابر ببار که هر کجا بباری ملک من است، هارون، چطور شد؟ سوخت، رفت پی کارش. این بنده‌های خدا که گیوه‌چینی می‌کنند، کهنه می‌شویند، کلفتی می‌کنند، می‌گویند ما برویم امام‌رضا قبرش را زیارت کنیم. بفرما! قبرش یک‌وقت این‌قدر احترام دارد، نه خودش. خدا چه‌جور احقاق حق کند از ظالمین؟ کو هارون؟ کو مأمون که دلقک درست می‌کرد امام‌رضا را مسخره کند؟ یک عده هم حالا دلقک درست می‌کنند، مؤمن را مسخره کنند. این‌ها هم همان‌ها هستند. یک عده‌ای هستند، می‌گویند حرف فلانی را نشنو. این‌ها از همان‌ها هستند که زمان نوح بودند، گفتند حرف نوح را نشنو. آخر چه‌جور شد؟ عذاب شدند. این الان نمی‌فهمد در عذاب است. این آدم‌هایی که اینجوری‌اند در عذابند قربانتان بروم، فدایتان شوم، عزیز من. یک‌کاری نکنیم که خودمان در عذاب باشیم. (صلوات)<br /> <br /> گفت: <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|آسوده‌خاطرم که در دامن توام|دامن نبینم که در دامنش بروم}}<br /> {{ب|دامن به‌غیر دامن تو امام زمان، بی‌محتوا بود|دامان توست اتصال به ماوراء بود.}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> {{موضوع|خدا ولایت می‌خواهد نه عبادت؛ عبادت عشقبازی با خداست|عبادت}} بیا عزیز من دست از علی برندار قربانت بروم، دامنش اتصال به خداست. آن‌ها که دست برداشتند کجا رفتند؟ یک‌دفعه خدا گفت: کافر و مرتدند. یک مارک گذاشت رویشان، با تمام عبادت‌هایشان. خدا جانم عبادت نمی‌خواهد، ولایت می‌خواهد. حالا نه که عبادت نکنید. عبادت عشق‌بازی است با خدا. عبادت والله عشق‌بازی است با خدا. شب‌ها آدم عشق‌بازی می‌کند با خدا. {{درباره متقی|آن چند شب‌ها گفتم خدایا دارم با تو حرف می‌زنم، {{دقیقه|75}} اگر آن‌چیزی که به ولی‌الله‌الاعظم دادی که اگر نباشد تمام عالم فروزان می‌شود، یعنی زبان تمام آدم‌ها و انسان‌ها را، آنچه که تمام خلقت است، می‌داند، اگر به‌من بدهی و بگویی حسین این‌ها همه مال تو، یک خدا نگو، به خودت قسم که خود نیستی، همه را رها می‌کنم، می‌گویم خدا. این است عشق‌بازی. اگر تمام سلطنت دنیا را به‌من بدهی، سالم هم باشم نه مریض باشم مثل حالا سالم، خوب، بگویی یک علی نگو، همه این‌ها مال تو، همه را می‌دهم یک علی می‌گویم.}} عشق‌بازی این حرف‌هاست، نه نماز شب، نه رکوع و سجود. تو باید در ولایت رکوع و سجود داشته‌باشی، نه در نماز. اگر به نماز باشد، چقدر نماز می‌خوانند؟ یک‌دفعه می‌گوید اگر عبادت انس و جن کنی، می‌سوزانمت. اگر عبادت ارزش دارد، این‌است. ولایت ارزش دارد. آیا ارزش ولایت را فهمیدید یا نه امشب؟ امشب منزل این آقا، دوست‌عزیز خودم هستیم، ان‌شاءالله امیدوارم خدا از او راضی باشد. ان‌شاءالله امیدوارم که این منزل، مثل منزل آخرت باشد. ان‌شاءالله در این منزل صدای ساز و نواز بلند نشود. ان‌شاءالله امیدوارم خانمش، دوش‌به‌دوش حضرت زهرا باشد. خدا بچه‌هایش را به او ببخشد. ان‌شاءالله پرچم توحید در خانه‌اش باشد، نه پرچم خباثت. {{موضوع|بیایید دست از ولایت برندارید؛ خدا شیعیان را خیلی می‌خواهد و دیر یا زود دشمنانشان را نابود می‌کند|شیعه}} امیدوارم که خدای تبارک و تعالی همه‌شما را ارادة‌الله کند. الان خیلی از شما ارادة‌الله هستید، نمی‌فهمید. الان چه‌کار خواستید نشده؟ چه‌کار خواستید نشده؟ حالا یک‌خرده دیر یا زود دارد. می‌فهمید چه می‌گویم؟ آخر بابا ببین، داد من یک‌وقت‌ها در خودم درمی‌آید! خدا به‌واسطه یک شتر همه این‌ها را عذاب کرد. آن‌وقت خدا ما را به‌قدر شتر نمی‌خواهد؟ به تمام آیات قرآن، تمام دشمنان شما را عذاب می‌کند. (صلوات) خدا شیعه را خیلی می‌خواهد، تمام دشمنانتان را نابود می‌کند. اصلاً نابود هست. نابودترش می‌کند قربانتان بروم. شما بیایید دست از ولایت برندارید.<br /> <br /> {{موضوع|دعا|دعا}} خدایا عاقبتمان را به‌خیر کن.<br /> <br /> خدایا ما را با خودت آشنا کن.<br /> <br /> خدایا ما را بیامرز.<br /> <br /> خدایا توفیق بده، تا آن لحظه آخر بگوییم علی، حرف دیگر نزنیم.<br /> <br /> خدایا محبت علی را در تمام عروق بدن این حضار مجلس تزریق کن. با عشق علی بخوابیم، با عشق علی پاشویم، با عشق علی راه برویم، با عشق علی حرف بزنیم.<br /> <br /> خدایا دشمنان علی را نابود کن.<br /> <br /> خدایا شیعه را در هر کجای این عالم هست، سرفراز کن. (صلوات)<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> [[رده: نوارها]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%DB%8C%D9%82%DB%8C%D9%86&diff=2488 2026-07-18T19:30:26Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> <br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10124}}<br /> <br /> '''السلام علیک یا أباعبدالله و رحمة‌الله و برکاته، السلام علی‌الحسین و علیّ‌بن‌الحسین و أولاد الحسین و أهل‌بیت الحسین و رحمة‌الله و برکاته'''<br /> <br /> {{موضوع|همان‌طور که حضرت‌زهرا، پیغمبر، امام‌حسن و امام‌حسین جان‌شان را فدای ولایت کردند، ما هم باید جان‌مان را فدای ولایت کنیم|جان‌فداکردن/ولایت}} رفقای‌عزیز! حالا که یک صحبتهایی کردیم راجع به ولایت، گفتیم که به طور اعظمش این است که ما جانمان را فدای ولایت کنیم. حالا به خواست خدای تبارک و تعالی می‌خواهیم ببینیم که ما باید تشخیص بدهیم که جانمان را فدای ولایت کنیم، مبادا تشخیص نداشته‌باشیم. ان‌شاءالله به خواست خدای تبارک و تعالی، اگر کمک کند، من رفقای‌عزیز را مطّلع می‌کنم که ما وظیفه‌مان چیست. ما که چیزی نداریم، فقط یک دانه جان داریم، باید جانمان را فدای ولایت کنیم. ولایت این‌قدر عظیم است که زهرای‌عزیز {{علیها}}، جانش را فدای ولایت کرد. تا حتّی روایت داریم: خود رسول‌الله {{صلی}}، ولایت است. خودش ولیّ است، نبیّ است، اما جانش را فدای ولایت کرد. مگر نیست که حفصه و عایشه وقتی‌که [پیامبر] علی علیه‌السلام را به‌جای خودش نصب کرد، رسول خدا را کشتند؟ روایت داریم، آیه قرآن داریم‌. پیغمبر{{صلی}} افشاء نکرد، حفصه و عایشه، رسول‌الله را کشتند. مگر نیست امام‌حسین {{علیه}} وقتی‌که گفت: [آیا من] حلالی را حرام کردم، حرامی را حلال کردم؟ گفتند: «بُغضاً لِأبیک»، بغضی که ما با پدرت داریم؟ پس امام‌حسین {{علیه}} هم فدای ولایت شد. آقا امام‌حسن {{علیه}} هم همین‌طور، فدای ولایت شد. پس ولایت که این‌همه عظیم است، ما باید تشخیص بدهیم و جانمان را فدای ولایت کنیم. من در جای دیگر گفته‌ام، اما امروز به خواست خدای تبارک وتعالی می‌خواهم آن را مشخص کنم.<br /> <br /> {{موضوع|ما علم تشخیص داریم، یعنی علم تشخیص خوب و بد؛ اما یقین نداریم؛ وقتی یقین داشته‌باشی، دیگر تزلزل نداری|یقین/علم تشخیص}} ما باید اندیشه داشته‌باشیم. اگر اندیشه نداشته‌باشیم، (من بارها گفته‌ام) خودرو هستیم. حضرت‌موسی از خدای تبارک و تعالی خواست که علم بیاموزد. گفت: برو پیش خضر. نگفت سواد، گفت علم؛ گفت: می‌خواهم علم بیاموزم. توان نداشت. توان علم یعنی توان ولایت، خیلی مهمّ است. حالا ما یک علم تشخیص داریم، یک فهم به تشخیص داریم، یک تشخیص داریم. {{دقیقه|5}} علم به تشخیص؛ [یعنی] ما علم داریم که این‌کار خوب است، این‌کار بد است، خدا علمش را به ما داده‌است. ما خوب می‌فهمیم این‌کار بد است، این کار خوب است؛ [اما] ما یقین نداریم. یقین در عالَم یک حرف دیگری است. وقتی‌که یقین باشد، صبر هم می‌آید؛ یعنی ما اطمینان داریم که این‌کار درست‌است. اگر اطمینان داریم، نباید ما تزلزل داشته‌باشیم.<br /> <br /> {{موضوع|قضیّه شخصی که یک عمر زیارت‌عاشورا می‌خواند؛ اما یقین نداشت؛ وقتی یک‌آدم ظاهرالصّلاح به او گفت نخوان! دیگر نخواند!|یقین}} فلان‌آقا چندین‌سال رفته زیارت‌عاشورا خوانده‌ است. چند سال این زیارت عاشورا می‌خوانده، رفته مسجد جمکران و به یک‌نفر برخورد کرده که عمامه‌اش این‌جوری بوده، شالش این‌جوری بوده، ردایش این‌جوری بوده؛ به او گفته: تو داری به خودت لعنت می‌کنی! این آقا دیگر [زیارت‌عاشورا] نخواند. بعد، یک برخوردی با من داشت. گفتم: باباجان! برو به او بگو: این زیارت‌عاشورا، تولّی و تبرّی است. اگر ما تولّی و تبرّی نداشته‌باشیم که اصلاً دین نداریم، ولایت نداریم. ولایت، تولّی و تبرّی است. به او گفته‌بود: دیگر این‌جا نیا، تو یک استاد داری. بفرما! ببین، این یقین ندارد. حالا الان یکی به او گفته [بخوان]، می‌رفته می‌خوانده؛ یکی هم به او گفته نخوان، نمی‌خوانَد. این چه می‌شود؟ ما بیشتر کارهایمان همین‌طور است. یقین نداریم. این‌شخص دارد می‌رود می‌خوانَد، اشک هم می‌ریزد، مسجد جمکران هم می‌رود؛ اما یک‌آدم ظاهرالصّلاح به او می‌گوید [نخوان]، نمی‌خوانَد.<br /> <br /> {{موضوع|یقین به ولایت به‌قدری مهمّ است که انبیاء طاقت آن‌را نداشتند|یقین/انبیاء}} یقین، خیلی مهمّ است. امیرالمؤمنین {{علیه}} خودش یقین است، اما می‌گوید: اگر تمام پرده‌ها از جلوی چشم من کنار برود، به یقین من افزوده نمی‌شود. او به یقینِ خداشناسی‌اش [این‌را می‌گوید]؛ ما باید یقین [به] ولایت داشته‌باشیم. یقین به ولایت خیلی مهمّ است. یقین به ولایت این‌قدر مهمّ است که انبیاء طاقتش را نداشتند. چرا؟ مگر یونس نیست که وقتی ولایت به او ابلاغ شد، گفت: چیزی که ما ندیدیم، چطور ما قبول کنیم؟ حوت او را بلعید. ناله‌اش بلند شد. در تاریکی دل حوت، تا گفت: «لا إله إلّا أنت، سبحانک إنّی کُنت من الظّالمین». {{ارجاع به روایت|کندی حضرت یونس در قبولی ولایت امیرالمؤمنین}} انبیاء در یقین، کُمیتشان لنگ است، {{دقیقه|10}} مگر پیغمبر آخرالزّمان {{صلی}}؛ او هم ولیّ است، هم نبیّ. رفقای‌عزیز! بیایید ما یقین پیدا کنیم، ما یقین داشته باشیم. اگر یقین باشد، ما تزلزل نداریم. اگر یقین نباشد، ما تزلزل داریم.<br /> <br /> {{موضوع|اغلب ما علم‌الیقین داریم، یقین نداریم و در عمل کُمیت‌مان لنگ است|علم‌الیقین/یقین/عمل}} پس شد علم الیقین، حق الیقین، [یقین]. بیشتر ما حق الیقین داریم. می‌گوییم نماز درست‌است، صِله‌رَحِم درست‌است، روزه درست‌است، همه این‌ها درست‌است. علم داریم، اما چرا این‌جوری می‌کنیم؟ مثل همان زیارت‌عاشورا خواندن، کار را تا آخر نمی‌رسانیم. اغلب مردم هم که در عالم سقوط کردند، این‌طور هستند؛ یعنی این‌ها علم یقین دارند، نه یقین. علم دارند روزه درست‌است، علم دارند نماز درست‌است، علم دارند صِله‌رَحِم درست‌است. علم دارند؛ اما در عمل، کُمیتشان لنگ است. این‌ها صادرات ندارند، چرا صادرات ندارند؟ یقین ندارند. [از] یقین، ما صادرات داریم.<br /> <br /> {{موضوع|یقین به امام زمان یعنی منتظر کسی جز او نباشیم و دنبال کس دیگر نرویم|یقین/انتظار الفرج}}شما باید به امام زمان‌ خودت یقین داشته‌باشی. یکی از رفقا از تهران آمده بود، در دانشگاه بوده و سفیر بوده است و خیلی مسجد جمکران می‌رود. گفت: ما چه‌کار کنیم که یقین داشته‌باشیم؟ گفتم: ظاهرش خیلی، خیلی آسان [است]. شما الآن آقازاده‌‌ات مکّه رفته، یا پدرت مکّه رفته؛ منتظر چه‌کسی هستی؟ منتظر پدرت هستی. هر که بیاید، می‌گویی اوست؟ نه. گفتم: امام زمان هم همین است، دنبال کسی نرو. آقاجان من! تو دلت بیشتر دارد می‌سوزد [یا امام زمان {{عج}}]؟ نَفَس‌هایی که عالم دارد می‌کشد، در قدرت ولیّ‌الله‌الأعظم است. کجا دنبال این و آن می‌روی؟ اگر منتظر هستی، خب او هنوز نیامده‌است. ما کجا می‌رویم؟ چه‌کار داریم می‌کنیم؟<br /> <br /> {{موضوع|تمام خلقت منتظر امام زمان هستند، تا حتّی ملائکه آسمان؛ ما یقین نداریم که دنبال این و آن می‌رویم|انتظار الفرج/یقین}} از امام‌صادق {{علیه}} سؤال می‌کنند: آیا سیّد حسنی درست‌است، بر حقّ است؟ می‌گوید: بله. حالا سیّد حسنی با هفتاد هزار لشکر، (حالا یک‌خرده کم یا زیاد)، می‌آید. حالا خدمت امام زمان {{عج}} می‌آید. از آن‌طرف، آقا امام زمان {{عج}} ندا داده، ندا به کلّ خلقت داده‌است. تو به خیالت ندا به چهار تا مثل ما شاخ‌شکسته‌ها داد؟ به کُل خلقت ندا داده، آقا به کُل خلقت ندا داده‌است. چرا؟ از امام‌صادق {{علیه}} وقتی سؤال می‌کنند [قائم شما هستی؟] می‌گوید: من هم منتظرم. نه او منتظر است، آسمان هم منتظر است، ملائکه هم منتظرند. از کجا تو می‌گویی ملائکه منتظرند؟ وقتی داشتند آقا امام‌حسین {{علیه}} را شهید می‌کردند، ملائکه توانشان از دست رفت. گفتند: خدایا! یک دانه بنده روی زمین داری، این‌طور دورش را گرفته‌اند. [خدا] گفت: نگاه به ساق عرش من کنید. نگاه کردند، دیدند جوانی با شمشیر ایستاده‌است. گفت: به عزّت و جلالم، [توسط این جوان] احقاق حقّ می‌کنم. پس معلوم می‌شود ملائکه هم دارند آن‌روز را روزشماری می‌کنند. مگر ظهور یک‌چیز عادی است؟ تمام خلقت منتظرند. چرا می‌گوید هر که منتظر امام‌زمان {{عج}} باشد، افضل العبادة؟ ما منتظریم؟ ما دنبال چه‌کسی که نرفتیم؟ دنبال چه‌کسی که نمی‌رویم؟ آن‌هم به‌قول ما عوام‌ها خواجه‌ حافظ، آن هم شیراز است، اگر نه دنبال آن‌هم می‌رفتیم، {{دقیقه|15}} ببینیم خلاصه یک‌چیز به ما می‌دهد بخوریم!؟<br /> <br /> چرا ما دنبال این و آن می‌رویم؟ ما یقین نداریم. یقین خیلی چیز مهمّی است. تمام مردم که در این عالَم سقوط ولایت کردند، یقین نداشتند. رفقای‌عزیز! بیایید ما یقین پیدا کنیم. یقین یک‌چیز مهمّی است. یقین یک چیزی نیست که ما این‌طور سَر و ساده گرفتیم. شما یک‌ذرّه فکر بکن که می‌گوید نیم‌ساعت فکر، بهتر از هفتاد سال عبادت است. یعنی فکرِ ولایت بکن. تو داری با بی‌یقینی سرمایه هشتاد سال، نود سالت را از دست می‌دهی. اگر یقین پیدا کنی، صبر هم داری. اگر یقین نداشته‌باشی، صبر هم نداری. قربانتان بروم، فدایتان بشوم، گوش بدهید.<br /> <br /> {{موضوع|در جنگ صفّین کسانی‌که در لشکر امیرالمؤمنین بودند، یقین به ولایت نداشتند؛ اما آقا علی‌اکبر و آن پنج‌نفر که بعد از رسول‌الله طرف آن دو نفر نرفتند، یقین به ولایت داشتند|جنگ صفّین/یقین}} مگر در جنگ صفّین نبود که این‌ها همه در مقابل امیرالمؤمنین {{علیه}} شمشیر می‌زدند؟ دارد شمشیر می‌زند؛ علی، علی، می‌گوید؛ به معاویه هم فحش می‌دهد؛ بد هم به معاویه می‌گوید؛ اما یقین به ولایت ندارد. یقین خیلی مهم است. <br /> <br /> مگر این آقا علی‌اکبر نیست که دارد می‌آید رو به کربلا؟ آقا امام‌حسین {{علیه}} گفت: من دیدم منادی ندا می‌دهد، [می‌گوید: این‌ها دارند رو به مرگ می‌روند.] ببین آقا علی‌اکبر {{علیه}}، فدایش بشوم، گفت: پدرجان! مگر ما بر حقّ نیستیم؟ گفت: چرا، گفت: ما ترسی نداریم. ببین، این‌را می‌گویند یقین. <br /> <br /> حالا آمده در جنگ صفین شمشیر می‌زند، لعنت هم به معاویه می‌کند، یقین به ولایت ندارد. این‌که می‌گوید: از هر هزار نفر، یکی با دین از دنیا نمی‌رود، برای این‌است که ما یقین به ولایت نداریم. اگر یقین داشته‌باشیم به ولایت، چرا بی‌دین از دنیا می‌رویم؟ باباجان! قربانتان بروم، بیایید یک‌فکری ما برای خودمان بکنیم. شما حسابش را بکن، (من اگر پرت و پلا حرف می‌زنم، دارم دلیل می‌آورم برای شما)، هفت میلیون جمعیت بودند، همه شمشیرزن، همه جنگجو. حالا وقتی «الیوم أکملت لکم دینکم» آمد، همه آن‌طرف رفتند، پنج‌نفر ماند. پنج‌نفر یقین داشتند.<br /> <br /> {{موضوع|عبادت به تنهایی کافی نیست|عبادت}} تو خیال کردی در مسجد رفتی و یک دعایی خواندی و یک نماز جماعتی هم خواندی و آمدی و همین؟! ما الآن همه‌مان به همین داریم سر می‌کنیم، به خیالمان بهترین آدم هم هستیم. یک‌نگاه به یارو عرق‌خور می‌کنیم، یک‌نگاه به یارو که توی مسجد نمی‌آید، می‌کنیم، به خیالت او هم کافر حربی است. بفرما!<br /> <br /> {{موضوع|ابوحمزه یقین نداشت که امام‌سجّاد او را لب دریا برد و قضایای یونس را نشانش داد؛ انبیاء باید ببینند که یقین پیدا کنند، مثل حضرت‌ابراهیم؛ اما خدیجه ندیده به پیغمبر یقین داشت|ابوحمزه/امام‌سجّاد/حضرت‌ابراهیم/خدیجه/یقین}} باباجان! این ابوحمزه خودش گیر است. حالا هِی دعای ابوحمزه بخوان تا نصف‌شب، یک مریض بیچاره، بنده خدا یا یک کارگر را هم نگذار بخوابد! حالا خدمت حضرت‌سجّاد {{علیه}} می‌آید و می‌گوید: یابن‌رسول‌الله! می‌گویند که یونس یک‌مقدار دیر زیر بار ولایت رفت. می‌گوید: پاشو؛ کفش‌هایش را برمی‌دارد. اتفاقاً روایت داریم حضرت کفش‌هایش را برداشت، گفت: بیا برویم. {{دقیقه|20}} چشمش را روی‌هم گذاشت. کنار دریا که حوت بود، حوت به او گفت. گفت: به او بگو؛ حوت به او گفت. <br /> <br /> مگر حضرت‌ابراهیم نیست؟ می‌گوید: چطور مُرده زنده می‌شود؟ این‌ها چطور زنده می‌شوند؟ [خدا] می‌گوید: برو چهار تا مرغ بگیر، یا سه تا مرغ بگیر، بکوب، این‌جور، این‌جور. (شما بهتر از من می‌دانید) آن‌وقت یقینش زیاد شد. [ابراهیم] باید ببیند. اما آدم فدای خاک کف پای خدیجه {{علیها}} شود. پیغمبر {{صلی}} به او می‌گوید: خدیجه‌جان! این‌همه در راه خدا [مالت را] دادی، می‌خواهی جایت را نشانت دهم؟ می‌گوید: من به تو یقین دارم. یقین دارد.<br /> <br /> باباجان من! قربانت بروم، اگر شما یقین داشته‌باشی، کارَت پیش می‌رود. اگر یقین داشته‌باشی، می‌روی صِله‌رَحِم می‌کنی، یک‌چیزی را هم بر می‌داری می‌بری، آن رَحِمت را خوشحال می‌کنی. اگر یقین داشته‌باشی، به قیامت اعتقاد داری، به معاد اعتقاد داری. ما داریم چه می‌کنیم؟ چه‌کار داریم می‌کنیم؟ یقین، خیلی ابعادش بالاست. عرض کردم، انبیاء در یقین، کُمیتشان لنگ است.<br /> <br /> {{موضوع|اگر حقیقتاً خودت را فانی کنی و از خدا طلب هدایت کنی، خدا تو را هدایت می‌کند و یقین هم به تو می‌دهد|یقین/منیّت/خود را فانی کردن}} بیایید یقین پیدا کنیم، یقین چیزی نیست. اگر می‌گویم یقین چیزی نیست، اگر شما از خدا بخواهی: خدایا! من را هدایت کن؛ دکتری‌ات را کنار بگذاری، عالِمی‌ات را کنار بگذاری، دَرست را کنار بگذاری، مهندسی‌ات را کنار بگذاری، فهمت را کنار بگذاری، دانشت را کنار بگذاری، همه این‌ها را بگذاری کنار؛ فرض کن الآن انگار از مادر متولّد شدی، این‌جور [بگویی:] خدایا! من را هدایت‌کن. آن‌وقت ببین خدا چطور هدایتت می‌کند، یقین هم به تو می‌دهد. عزیز جان من! قربانت بروم، ما اگر می‌گوییم خدایا! ما را هدایت‌کن، چند چیز داریم و [نزد خدا] می‌رویم. خودت را فانی کن تا باقی بشوی.<br /> <br /> {{موضوع|دل مؤمنی را خوش‌کردن و در مقابل چیزی از خدا نخواستن، اطاعت امر خداست و از یقین بالاتر است|یقین/اطاعت امر/امرالله}} حالا از این [یقین] بالاتر هم هست؟ آره؛ بالاترش چیست؟ شما که الآن داری می‌روی یک مؤمن را خوشحال می‌کنی، خدا را خوشحال کردی، پیغمبرها را خوشحال کردی، دوازده‌امام را خوشحال کردی. برو خوشحال‌کن، چیزی هم نخواه. یعنی توی بهشت نباش، توی آن حوریه‌ها نباش، توی غِلمان نباش، توی آنها نباش؛ این بالاتر از آن است، این رفت بالاتر از یقین. این‌هم می‌شود یقین [و] هم این‌که چیز نمی‌خواهی، خدا را می‌خواهی، امر خدا را می‌خواهی. آن‌وقت، وقتی که امر خدا را اطاعت کردی، یواش یواش چه می‌شوی؟ وقتی امر را اطاعت کردی، «امرالله» می‌شوی، یعنی می‌شوی امر خدا. مگر امیرالمؤمنین {{علیه}} امر خدا نیست؟ چرا؟ اطاعت می‌کند، اطاعت کرد؛ ائمه {{علیهم}} اطاعت می‌کنند. شما هم بیا «امرالله» شو! «امرالله» چیزی نیست، خدا را اطاعت می‌کند. شما به‌طوری می‌شوی که از هیچ‌چیز لذّت نمی‌بری، مگر از امر خدا، مگر از اطاعت خدا. هم «امرُالله» می‌شوی، هم «اطاعةُ‌الله» می‌شوی؛ شما خیلی داری پیش می‌روی.<br /> <br /> {{موضوع|آن نوری که به کوه طور تجلّی کرد و موسی غَش کرد و هفتاد نفر از بنی‌اسرائیل مُردند، نور یک شیعه آخرالزّمان بود که مطیع بود و یقین به ولایت داشت|ولایت/شیعه/مطیع‌بودن/یقین}} شما خیال می‌کنید دوستی امیرالمؤمنین {{علیه}} و دوستی ولایت چیست؟ والله نمی‌فهمید. خدا حاج‌شیخ‌عباس تهرانی را رحمت کند، می‌گفت: جان که در خِرخِره [گلو] می‌آید، آن‌وقت می‌فهمید، آن‌وقت عالَم دیگری را می‌بینید. امام‌صادق {{علیه}} می‌فرماید: آن‌موقع می‌فهمید [که] ولایت چیست. حالا من یک‌مقدار پرده از رویش برمی‌دارم. <br /> <br /> باباجان من! عزیز جان من! اگر تو پیرو علی {{علیه}} باشی، پیرو ولایت باشی، [امیرالمؤمنین] یک شمشیر زده افضل عبادت ثقلین؛ {{دقیقه|25}} جای رسول‌الله {{صلی}} [خوابیده]، یک نَفَس کشیده، افضل عبادت ثقلین [است]. به علی قسم، این‌را خدا افشاء کرده؛ هر نَفَس ائمه {{علیهم}}، افضل [از] عبادت ثقلین است. تو سهام می‌بری. تو خیال کردی آن آدمی که نورش تجلّی کرد و موسی غَش کرد و آنها همگی کشته شدند و مُردند، نور چه‌کسی بود؟ حالا موسی می‌گوید: این نور انبیاء بود؟ [خدا گفت:] نه؛ نور ائمه {{علیهم}} بود؟ نه؛ نور خودت بود؟ نه. می‌گوید: نور یکی از شیعیان آخرالزّمان است.<br /> <br /> این به خیالت، مثل من و تو در مسجد رفته یا نصف‌شب پا [بلند] شده و نماز شب کرده و همه را هم بیدار کرده‌است، هو هو کرده؟ آره؟ این‌نیست؛ او مطیع بوده. یقین به امیرالمؤمنین {{علیه}} داشته، یقین به دوازده‌امام {{علیهم}} داشته‌است. [آن نور] سهامش است. آن سهامش است آن نور که می‌گوید اوّل به [کوه] سینا زد. اگر [مستقیم] می‌زد که اصلاً زنده شدن [در کار نبود، آن‌ها را] پودر می‌کرد. چرا خودت را داری می‌فروشی؟ نور تو دارد چه‌کار می‌کند؟ به [کوه] سینا می‌خورَد، بعد آن بَدَلش به هفتاد نفر می‌خورَد، می‌میرند. سهام به تو می‌دهد. ما کجاییم؟ حالا این امیرالمؤمنین است. پیغمبر هم همین‌جور است، دوازده امام هم همین‌جور است.<br /> <br /> {{موضوع|خانم‌ها! بیایید یقین به حضرت‌زهرا و راست‌بودن این حرف‌ها داشته‌باشید تا فردای‌قیامت در صحرای‌محشر، شما را از بین مردم جدا کند|حضرت‌زهرا/یقین}} اتفاقاً اگر [کلام] امام‌صادق {{علیه}} نبود، من غلط می‌کردم، من زبانم قطع می‌شد اگر می‌گفتم. می‌گوید: مادرم زهرا {{علیها}}، در روز قیامت، مانند مرغی که دانه خوب و بد را تشخیص دهد، دوستانش را جمع می‌کند. خانم‌عزیز! چه‌کار می‌کنی؟ این چادرها چیست می‌پوشید در خیابان‌ها می‌آیید؟ این اُرسی‌ها [کفش‌ها] چیست می‌پوشید؟ بیا [حضرت‌زهرا] فردای‌قیامت، از توی مردم، تو را جمع کند. بیا زهرا {{علیها}} را اطاعت‌کن! بیا یقین به زهرا {{علیها}} داشته‌باش! یقین کن که این حرف‌ها راست است.<br /> <br /> {{موضوع|اگر یقین داشته‌باشی، صبر داری و تزلزل نداری|یقین/صبر/تزلزل‌نداشتن}} چه‌کار ما داریم می‌کنیم؟ اگر ما واقع به معاد یقین داشته‌باشیم، به قیامت یقین داشته‌باشیم، خیلی ابعاد ما بالاست. اگر شما یقین داشته‌باشی، تزلزل نداری. اگر یقین داشته‌باشیم، ما صبر می‌کنیم.<br /> <br /> {{موضوع|شرط انتظار الفرج، اطاعت امر، تزلزل‌نداشتن و یقین‌کردن است|انتظار الفرج/اطاعت امر/یقین}} به‌قدری ابعاد ظهور بالاست که می‌گوید: «[انتظار الفرج] افضل عبادة». امام‌صادق {{علیه}} هم می‌گوید: من هم منتظرم. تمام ائمه {{علیهم}} منتظرند. چه منتظری هستند؟ می‌فهمند او باید بیاید. ما هم باید منتظر باشیم. شرط انتظار همین‌است: امر ایشان را شما اطاعت کنید، منتظر هم باشید؛ افضل عبادت است. تزلزل نداشته‌باشید، یقین داشته‌باشید.<br /> <br /> {{موضوع|اگر یقین داشته‌باشیم، هماهنگ تمام خلقت می‌شویم|یقین}} اگر شما یقین داشته‌باشی، مانند امام‌صادق {{علیه}} هستی. اگر یقین داشته باشی، مانند امام باقر هستی. اگر یقین داشته باشی، مانند انبیاء هستی. اگر یقین داشته باشی، مانند ملائکه آسمان هستی. چرا این‌طرف و آن‌طرف می‌روی؟ {{دقیقه|30}} چرا یقینِ خودت را از دست می‌دهی؟ قربانت بروم، فدایت بشوم، بیا حرف گوش کن. بیا آرام باش، بیا بنشین، برو یک لقمه نان پیدا کن بیا با زن و بچّه‌ات بخور. ساکت باش، صامت باش، یقین داشته‌باش، جایی خبری نیست. این‌قدر پِی این هیاهوها نرو، کجا می‌روی پِی این هواها؟ کجا می‌روی؟ خبری نیست. تو از آقا امام زمان {{عج}} دلسوزتر شدی؟ آره؟ تو دلسوزتری؟<br /> <br /> بسم الله الرحمن الرحیم<br /> <br /> السلام علیک یا أباعبدالله و رحمة‌الله و برکاته، السلام علی‌الحسین و علیّ‌بن‌الحسین و أولاد الحسین و أهل‌بیت الحسین و رحمة‌الله و برکاته<br /> <br /> {{موضوع|اگر بخواهیم ریا نکنیم، باید به‌غیر خدا و ولایت، کسی را نبینیم؛ کسی را دیدن، یعنی شرک|ریا/شرک/کسی را ندیدن}} رفقای‌عزیز! یک حرف‌هایی است اگر من بخواهم بزنم، می‌بینم برای خودم یک اندازه‌ای درست نیست. آقایانی که من را شناخته‌اند، این‌ها دیگر تصفیه شده‌اند. اگر آب تصفیه بشود، برای مریض هم خوب است؛ اما [به شرطی که] درست تصفیه بشود. رفقا عدّه زیادی هستند، ابعادی دارند، راجع به من این‌ها تصفیه شده‌اند. اگر من بخواهم مثلاً یک‌جوری حالی کنم، این ابعاد روی خود من پیاده می‌شود؛ [آن‌وقت] یکی که گوش می‌دهد، می‌گوید: ببین، این دارد خودش را معرّفی می‌کند! من به دین یهودی بمیرم، اگر این حرف در تمام رگ و ریشه من باشد. چرا؟ امروز، یک‌نفر آن‌جا آمد، از من سؤال کرد: ما چه‌کار کنیم که ریا نکنیم؟ گفتم: هیچ‌کس را در عالم نبین، [آن‌وقت] ریا نمی‌کنی. ما ریا را برای مردم می‌کنیم. اگر بشر به یک جایی برسد که هیچ‌کسی را نبیند، فقط خدا را ببیند، امیرالمؤمنین علی {{علیه}} را ببیند، حضرت‌زهرا {{علیها}} را ببیند، [دیگر ریا نمی‌کند]. اگر ما کسی را ندیدیم که ریا نمی‌کنیم. حالا من یک قدری روی این صحبت کنم، ببینید درست است یا نه. [مثلاً اگر] من الان می‌خواهم صحبت کنم، طوری صحبت کنم که به‌اصطلاح، این‌ها بگویند این خوب صحبت کرد؛ خب، این ریاست؛ طوری حرف بزنم که یک‌چیز به‌من بدهند، این ریاست؛ یک‌جور بلند شوم نماز بخوانم، قال و قول بکنم. یعنی این‌طور به شما بگویم، [ریا وقتی است که] من کسی را ببینم. اگر بخواهید عملتان ریا نباشد، هیچ‌کس را نبینید، فقط خدا را ببینید. ما اگر خدا را دیدیم، وجداناً ریا می‌کنیم؟ نه؛ [در] ریا ما کسی را می‌بینیم، کسی را مؤثر می‌دانیم، می‌شود ریا. اگر شما در تمام این خلقت هیچ‌کس را ندیدی، چطور ریا می‌کنی؟ ما برای کسی ریا می‌کنیم.<br /> <br /> چرا ما مشرک می‌شویم؟ می‌رویم یکی‌دیگر را شریک خدا می‌کنیم. خب این‌هم مثل همان‌است. اگر کسی روی این زمین نباشد، {{توضیح|من خواهش می‌کنم به من بگویید اگر من درست نمی‌گویم. من یک‌وقت خودم درست نیستم، حرفم درست است.}} چرا ما مشرک می‌شویم؟ خب ما کسی را می‌بینیم. خب اگر هیچ‌کس توی این عالَم نباشد، ما چطور مشرک می‌شویم؟ [اگر کسی را ندیدیم] مشرک نمی‌شویم؛ ما کسی را نمی‌بینیم که برویم کنار خدا بگذاریم یا برای خدا شریک بگذاریم. ریا هم همان‌است. خیلی صاف است: کسی را نبین. وقتی کسی را ندیدی، خدا را دیدی، خدا هم تو را می‌بیند.<br /> <br /> {{موضوع|باید از خود خدا و ولایت کمک خواست تا به ما یاد دهند که چه‌چیز بخواهیم؟ شیعه همیشه باید مُحرم باشد و مبطل به‌جا نیاورد، نه فقط در ماه‌رمضان|شیعه/مُحرم‌بودن}} ما شب اول ماه‌مبارک رمضان بلند شدیم و نشستیم. {{دقیقه|35}} گفتیم: خدایا! مهمان توییم. تو خودت گفتی بیا؛ ماه توست. مگر همه ماه‌ها ماه خدا نیست؟ باباجان! این ماه ابعاد دارد. این ماه باید مُحرِم بشوی. همان‌طور که می‌گوید در خانه‌خدا باید مُحرِم بشوی، آقایان! این ماه هم باید مُحرِم بشوید. چرا مُحرِم بشویم؟ خب، یک روزه خوردی، حکمش این‌است: هشتادتا تازیانه به تو بزنند. روز دوم [روزه بخوری،] روی زبانت را بتراشند، روز سوم [روزه بخوری،] تو را بکشند. این روزه. یا این‌که مبطلات بجا نیاوری، [روزه] عین مکّه، مُبطلات دارد. خب، ما باید مُحرِم بشویم. خب حالا من به خدا چه بگویم؟ از خدا چه‌چیزی بخواهم؟ نان بخواهم که به‌من داده، برنج بخواهم [که] به‌من داده، مرغ بخواهم [که] به‌من داده، همه چیز به من داده، یک‌خانه به‌من داده [که در آن] نشسته‌ام، قانع هم هستم، راضی هم هستم. من از خدا چه‌چیزی بخواهم؟ هر چه فکر کردم چه‌چیز بخواهم، گفتم: خدایا! فکرش را خودت به‌من بده. گفتم:<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|مهمان توییم ای‌خدا! راه‌مان بده|توی خانه علی و فاطمه جایمان بده}} <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> شما در ابعاد همه مردم نگاه کن، بگو الان اوّل ماه‌ رمضان از خدا چه‌چیز خواستید؟ ببین چه‌چیز به تو می‌گویند. این‌است که می‌گویم آدم نمی‌خواهد بگوید. بابا! [خدا] یادت می‌دهد. به تو می‌گوید این‌طوری کن! این‌طوری حرف بزن! بیا پیش من! اگر تو از خدا کمک خواستی، از ولایت کمک خواستی، باباجان! تو را یاری می‌کند.<br /> <br /> عزیز من! قربانت بروم، اصلاً شیعه باید مُحرِم باشد. اگر ماه‌ مبارک رمضان این‌جوری شده [که مبطلات دارد]، شیعه باید مُحرِم باشد. «شهر رمضان»، این شهر رمضان که می‌گوید مثل «أنا مدینةُ العلم و علیٌ بابُها» است. باید همین‌طور که از آن در می‌روی، از درِ رمضان هم بروی داخل. یا مثلاً مطلب دیگری می‌فرماید: با نظافت بیا، خودت را پاک کن. ما داریم چه‌کار می‌کنیم؟<br /> <br /> {{موضوع|اگر پیغمبر می‌گوید در ماه‌رمضان یک خرما به مردم بده و روزه‌شان را باز کن! می‌خواهد ما را با خدا آشنا کند|سخاوت}} اتفاقاً بنده‌زاده می‌خواست برود جایی، به او گفتم، گفتم: بابا! این حرف را به مردم بگو. اگر می‌گوید یک خرما به مردم بده و روزه‌شان را باز کن، والله! دارد افشا می‌کند. سرتاسر ماه‌رمضان از او می‌گذرد، آقا یک افطاری به کسی نمی‌دهد. خب، نمی‌توانی افطاری بدهی، می‌توانی یک لنگه برنج بخری و بین مردم تقسیم کنی؟ باباجان من! عزیز جان من! پیغمبر {{صلی}} می‌خواهد تو را با خدا آشنا کند، می‌گوید اگر به یک خرماست، به بیچاره‌ رحم کن، به یک گرسنه‌ رحم کن. ما داریم چه می‌گوییم آخر؟ آره گفت یک نصف خرما به کسی بده، همین‌است؟<br /> <br /> {{موضوع|اگر دست و جوارحت را در اختیار خدا گذاشتی، دیگر «خود» نیستی که گناه کنی، دیگر ریا نداری، آن‌وقت مَحرم خدا می‌شوی|یقین/مَحرم‌شدن/خود نبودن/امیرالمؤمنین}} آقاجان من! عزیزجان من! فدایت بشوم، اگر شما فرمایش می‌فرمایی، درست می‌گویی آقاجان. باید جوری بشوی، مگر امیرالمؤمنین {{علیه}} نمی‌فرماید: [دست و جوارحت را نزد خدا بگذار]؟ {{دقیقه|40}} من چند جا این را گفته‌ام، اگر یقین می‌گوید، یقین به حرف امیرالمؤمنین داشته باش، قربان شکلت بروم. می‌گوید دست و جوارح خودت را نزد خدا بگذار. اگر تو دستت را نزد خدا گذاشتی، پایت را گذاشتی، چشمت را گذاشتی، دلت را گذاشتی، قلبت را گذاشتی، دیگر تو چه‌ داری؟ باباجان! از قلب خدا بهتر چه قلبی است؟ از دست خدا بهتر چه دستی است؟ از چشم خدا بهتر چه چشمی است؟ ما اصلاً چه چیز را می‌فهمیم؟ تو وقتی که همه این‌ها را نزد خدا گذاشتی، دستت دست خدا می‌شود، چشمت چشم خدا می‌شود؛ اصلاً بالاتر از یقین است. چطور بالاتر از یقین است؟ به یک ممکناتی، یک چیزی، یقین داری که دست و پایت را نزد او گذاشتی. این، خودش یقین است دیگر. خب تو که دیگر گناه نمی‌کنی، بدچشمی نمی‌کنی؛ تو معصوم می‌شوی. تو به خدا مَحرم می‌شوی. من «خود»م هستم که در خانه علی {{علیه}} می‌آیم، نامحرم هستم. من «خود»م هستم که در خانه زهرا {{علیها}} می‌آیم و نامحرم هستم. من «خود»م هستم که در خانه‌خدا می‌آیم و نامحرم هستم. من «خود»م. «خود» را وِل کن! «خود» نیست، [خدایا!] تویی. خب من که دیگر چیزی نیستم. این مثل همان ریاست.<br /> <br /> همان‌طور که عالَم را نمی‌بینی، کار می‌کنی، ریا دیگر برای چه‌کسی می‌کنی؟ وقتی تو ممکنی را به‌غیر خدا ندیدی، همه را در نزد خدا گذاشتی، تو دیگر چه‌چیزی داری؟ خب، تو می‌شوی مَحرم خدا. مگر نیست که امیرالمؤمنین {{علیه}} مَحرم خداست؟ تو هم همان بشو، تو هم مَحرم بشو. مگر این امیرالمؤمنین {{علیه}} نیست که حالا که پیغمبر {{صلی}} به معراج رفته، با وسیله رفته، [می‌بیند] امیرالمؤمنین {{علیه}} آن‌جاست؟ مَحرم خداست. <br /> <br /> {{موضوع|ائمه‌طاهرین روح هستند؛ اگر از دنیا بگذری، تو هم روح می‌شوی، آن‌وقت روح به روح اتّصال می‌شود|روح/جسم}} به‌دینم قسم، به علی قسم، من خودم دیدم. ما یک‌دوستی داریم، یک‌وقت به معراج رفت. فقط خدا بود و علی {{علیه}}. حالا برو بگو دارد خودش را معرّفی می‌کند. [به خاطر] همین حرفهاست که نمی‌زنم. به‌دینم قسم، خدا بود و علی {{علیه}}. من دیده‌ام، تو اصلاً باور نمی‌کنی [که] این‌جور می‌شود. تو اگر از دنیا بگذری، قربانت بروم، دیگر جسم نیستی. {{توضیح|این همان است که تو می‌خواهی آقای مهندس}}، تو اگر بگذری، جسم نیستی، روح هستی. روح به روح اتّصال می‌شود. ما جسم هستیم، به‌دنیا علاقه داریم، به این بساط‌ها علاقه داریم؛ اصلاً در این فکرها نیستیم. روح به روح باید اتّصال بشود. خب، تو وقتی روح شدی، به روح، علی‌بن‌ابی‌طالب {{علیه}} اتّصال شدی، معراج هم می‌روی، چیزی نیست! اصلاً معراج چیزی نیست. اما من باید کجا بروم؟ روی کوه دو برادران! روی کوه خضر؛ من باید روی این کوهها بروم. بفرما! من جسم هستم.<br /> <br /> رفقای‌عزیز! بیایید روح بشوید. مگر نمی‌گوید روحُ‌القدس؟ مگر نمی‌گوید امام زمان {{عج}}، روح است؟ در نظر شما، ایشان پا دارد، سر دارد، چشم دارد؛ تقریباً مثل بشر است، مثل ماست. پس روح چیست؟ {{دقیقه|45}} {{توضیح|همین است که آقا شما می‌خواهی،}} خودش روح است، پایش روح است، چشمش روح است، دستش روح است، سرش روح است، تمام اجزای بدنش روح است؛ تو داری [ظاهر را] می‌بینی! ما کجاییم؟ اصلاً آقا امام زمان {{عج}}، روح است. امیرالمؤمنین {{علیه}}، روح است. جسم نیست. چرا این‌ها سایه ندارند؟ این دلیل حرفی است که من زدم. نروید در فکر که از کجا می‌گویی؟ خب، تو هم روح بشو. چرا ما نمی‌شویم؟ ما به جسم علاقه داریم. جسم، ما را پابند کرده‌است قربان شما بروم.<br /> <br /> {{موضوع|ما تشنه دنیا هستیم، نه تشنه ولایت|تشنه دنیا/تشنه ولایت}} عزیز من! بیایید حرف بشنوید. بیایید از آب حیات بخورید، دائم زنده بشوید. کجا می‌روی از این نوشابه‌ها می‌خوری که گلویت بسوزد؟ خضر از آن آب خورد. چه‌کسی به او داد؟ امیرالمؤمنین {{علیه}} به او داد. خب بفرما! ببین چیست. [امیرالمؤمنین] یک‌ذرّه از آن آب به او داده خورده‌، خضر، پیغمبرها را فلج می‌کند. خب، از کجا آن آب را بخوریم؟ باید تشنه بشوی. روایت بگویم که قبول کنید. شخصی خدمت امام‌صادق {{علیه}} آمده، عرض می‌کند: یابن‌رسول‌الله! من دلم می‌خواهد خواب شما را ببینم. حضرت می‌فرماید: حالا امشب آب نخور، ببین چه می‌شود؟ یک‌قدری نان و خرما خورد. [خواب] دید توی آب‌انبار است {{توضیح|به قول من، شاید آب انبار نبوده}}، سر چاه است، سر جوی است و هِی سر این آبهاست. صبح آمد. [امام فرمود:] تو تشنه ما نشدی، تشنه آبی! آقا تو تشنه دنیایی. تو هنوز هم داری فکر می‌کنی که ماشینت را چه‌جور کنی، خانه‌ات را دکور کنی، این‌جا را این‌جوری کنی. چه‌چیزی داری می‌گویی؟ تو بیا بشو، ببین من راست می‌گویم یا دروغ؟ تو بیا دنیا را بگذار زمین.<br /> <br /> {{موضوع|منزوی نشوید؛ امیرالمؤمنین که نخلستان آباد می‌کند و به فقرا می‌دهد، دارد یاد ما می‌دهد که کار کنیم و به فقرا بدهیم تا خدا خدایی‌اش را به ما بدهد|امیرالمؤمنین/فضّه/کار/سخاوت/منزوی‌نشدن}} حالا آن‌آقا می‌گفت: نمی‌شود ما یک کناری برویم؟ باباجانِ من! قربانت بروم، کنار نرو، مردم را کنار نزن! قوم و خویشت را کنار نزن! بچّه عمویت را کنار نزن! همسایه‌های فقیرت را کنار نزن! رفقایت را کنار نزن! خودت بروی کنار!؟<br /> <br /> امیرالمؤمنین {{علیه}} آمده یاد ما بدهد. فضّه آمده در خانه امیرالمؤمنین {{علیه}}، دید یک پوست است و ریگ است. چرا این‌ها این‌جوری هستند؟ یک علم کیمیا داشت. رفت ریگ‌ها را دستی مالید. امیرالمؤمنین دید ریگ‌ها بور می‌زند [می‌درخشد]. [فرمود:] زهراجان! چه شده؟ گفت: علی‌جان! فضّه داشت ریگ‌ها را به‌هم می‌زد. [امام به فّضه] گفت: یک آفتابه‌لگن آب کن و بیاور. [حضرت] همچین کرد، از ده‌تا انگشت علی {{علیه}}، از هر کدام یک رقم جواهر می‌ریخت. گفت: تا این‌جا هستی، به ما کار نداشته‌باش.<br /> <br /> چرا [امیرالمؤمنین {{علیه}}] می‌رود کار می‌کند، نخلستان درست می‌کند، به فقرا می‌دهد؟ چرا سه‌روز، سه‌روز، نان نمی‌خورد و به فقرا می‌دهد؟ مهندس! [دارد] یاد من و تو می‌دهد. یاد ما می‌دهد، می‌گوید: کار کنید و به مردم بدهید. مگر علی {{علیه}} نمی‌تواند به اعجاز بدهد؟ حالا چرا می‌گوید؟ می‌خواهد تو هم خدا شوی. خدا می‌خواهد خدایی‌اش را به تو بدهد.<br /> <br /> {{موضوع|وقتی به فقرا کمک کنی، خدا خیر به دستت جاری می‌کند؛ آن‌وقت عبادتت ذوق دارد و دیگر دل‌مُرده نیستی؛ مُرده کسی است که ولایت ندارد|درباره متقی/سخاوت/اطاعت/ولایت/دل‌مُردگی}} به روح تمام انبیاء، یک‌نفر مقداری پول به ما داده‌بود؛ گفت: مرغ بگیر. یک بنده‌خدایی هم یک لنگه برنج آورد. امروز که می‌بینی من این‌قدر سرحالم، این ابوالفضل آمد، {{توضیح|خدا ان‌شاء‌الله هرکه بچه دارد به او ببخشد. این بچه‌های من انصافاً خوبند. خدایا! همین‌جور که من از آنها راضیم، تو هم از آنها راضی باش. این بنده‌های خدا، آخر مشتری‌های من این‌جوری هستند، یکی پای کوه دو برادران است، بغل کوه! یکی نمی‌دانم توی چاله کجاست! این‌جا، آنجا!}} آقا این‌ها برداشتند بردند. {{دقیقه|50}} یک خوشحالی به‌من دست داد که نگو! گفتم: خدایا! به صاحبانش برکت بده. خدایا! همیشه دست در جیبشان بکنند [و] پول باشد. گفتم: خدایا! همین‌جا به صاحبانش بده. خب بفرما!<br /> <br /> من یک‌وقت‌ها می‌گویم: خدایا! من که ندارم؛ خیر به‌دست من جاری کن. آقا! خیر جاری می‌کند. آن‌وقت این‌که دارم می‌گویم، می‌دانی چیست؟ آن‌وقت شب که می‌شود، عبادتت ذوق دارد؛ چون‌که اطاعت کردی.<br /> <br /> چرا این‌قدر دلمان این‌جوری است؟ مُرده است. آخر، مُرده ولایت تویش نیست که، مُرده است. به‌دینم! ولایت در آن‌نیست، مُرده. قربانتان بروم، عزیز من! ولایت، زندگی است. حالا از کجا می‌گویی؟ یک‌ دانه کافر می‌آید [ایمان می‌آورد]، ولایت دارد، می‌شود زنده. یک‌ دانه که ولایت دارد، می‌رود کافر می‌شود، می‌شود مُرده. اصلاً شرط بندگی، ولایت است آقاجان من.<br /> <br /> {{موضوع|شما ائمه نمی‌شوید؛ اما مثل زنبور عسل، به‌قدر وسع‌تان آتش فقر کسی را خاموش کنید، تا وحی خدا به شما برسد؛ قضیّه متقی که پول مشهد رفتنش را به فقرا داد|سخاوت/معصیت‌ولایتی/درباره متقی}} حالا تو نداری، به‌فکر باش. من آخر به این‌مردم چه چیز بگویم؟ به خودم چه چیز بگویم؟ چرا آقا امام‌حسن {{علیه}} سالی دو مرتبه مالش را تقسیم می‌کرد؟ بابا! تو آن نباش. چرا این‌ها گرسنگی می‌خوردند؟ تو آن نباش، مردم را بازی نده! معصیت‌ولایتی نکن! چرا شب‌قدر، شب به این خوبی، [خدا] می‌گوید سه‌طایفه را نمی‌آمرزم؟ یکی شارب‌الخمر، یکی عاق‌والدین، یکی کسی‌که برادر مؤمن از دستش ناراضی باشد. نمی‌آمرزد تو را.<br /> <br /> {{درباره متقی|یکی از این رفقای‌عزیز یک پولی داد، حسابی بود. من اسمم را نوشته‌بودم، [به] مشهد بروم. آن روزی که این را به ما داد، من دیدم فردایش ماه‌مبارک رمضان است. من هم حقیقتاً این بود، موقعی‌که سرکار بودم، این‌کار را می‌کردم. امسال توی خوف و رجا بودم. خب، خدا ان‌شاءالله عوض به او بدهد. ما آمدیم و رفتیم قدری مرغ گرفتیم و برنج گرفتیم و باز دوباره بچّه‌ها را خواستیم. بچّه‌ها بردند [به فقرا دادند]. من خودم رفقا [عقیده‌ام] این‌است، عقیده شما هم همین باشد که اگر اسمتان را برای مشهد نوشتید، بروید؛ آدم پشت‌پایش را می‌خورد. اگر اسمتان را برای مکّه نوشتید، بروید. من که اسمم را نوشته‌بودم، گفتم نکند [که] ما از آن‌ها باشیم که خلاصه اسممان را نوشتیم و نرویم. من در فکر بودم. بعد از یک‌شب یا دو شب، خواب دیدم [به] عمره رفتم و دارم از عمره می‌آیم. من با یک‌نفر دیگر بودم. آن یک‌نفر گفت: می‌خواهی من ائمه‌طاهرین {{علیهم}} را به شما معرّفی کنم؟ گفتم: بکن. همان‌طور که اشاره کرد، من یک‌ذرّه جلو رفتم. دیدم ائمه‌طاهرین {{علیهم}} آن‌جا هستند. امیرالمؤمنین {{علیه}} از آن‌جا بیرون آمد. ما فوری دستش را بوسیدیم و خیلی با هم لَحمُک لَحمی بودیم و من از خواب بیدار شدم.<br /> <br /> ببین، امام‌رضا {{علیه}} حالیِ من کرد. گفت: من که از دست تو راضی هستم، دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم}}، از دست تو راضی هستند. من خودم تأویل دارم. چرا؟ می‌گوید این‌کاری که تو کردی، رضایت ماست. من مال خودم که نبوده؛ اما از سر هوا و هوس مشهد [نرفتم]. {{توضیح|یعنی حقیقتش یکی می‌خواست ما را ببرد. بگذارد در ماشین و ببرد و بیاورد. خب خوش بودیم دیگر! مَثَل دارم می‌گویم. [اما] من این‌کار را کردم.}} امام‌رضا {{علیه}} حالیت می‌کند.}} بابا! برایت راهنما می‌گذارد، قربانت بروم برایت هدایت‌کننده می‌گذارد که هدایتت می‌کند. ما داریم چه چیز می‌گوییم؟<br /> <br /> ما باید از یک زنبور کمتر نباشیم. {{دقیقه|55}} این زنبور آمده، نوکش را پُر [از آب] کرده که برود آتش ابراهیم را خاموش کند. جبرئیل به او می‌گوید: کجا می‌روی؟ می‌گوید: می‌روم آتش را خاموش کنم. [گفت:] با چه‌چیزی؟ [گفت:] با این [نوکم]. [گفت]: این؟ دوازده‌فرسخ آتش است. گفت: به‌قدر وسعم [خاموش می‌کنم]. آقا! ببین خدای تبارک و تعالی چه کرده؟ دهانش را پُر از عسل کرده، عسل شفاست. ببین آقاجان! قربانتان بروم، این همین‌طور که می‌خواسته ابراهیم را شفا بدهد، دهانش را پُر از عسل کرده، عسل شفاست، وحی هم به او می‌رسد. بابا! ریا نکرده، این نوکش را پُر کرده [که] برود آتش را خاموش کند. خب بفرما! به‌قدر یک زنبور عسل تکان بخوریم، آتش یک بیچاره را خاموش کنیم تا وحی به ما برسد. خدا بس‌که خوشش می‌آید، بیا! وحی به او می‌رسد.<br /> <br /> چرا به‌من وحی نمی‌رسد؟ به‌من هم وحی می‌رساند؟ چه‌کسی؟ شیطان. [می‌گوید:] این‌جا را این‌جور کن، این‌جا را این‌جور کن، این‌جا را این‌جور کن، این‌جا را این‌جور کن. [ما هم می‌گوییم:] چشم، چشم، فدایت شوم، می‌کنم. [می‌گوید:] یک‌کار دیگر هم بکن! یک کار دیگر هم بکن! اصلاً فرصت به تو نمی‌دهد که فکر مردم باشی. {{توضیح|من الان آنجا سر سفره اشاره‌ای کردم،}} اصلاً تو وقت نداری. به‌قدری کار جلوی تو گذاشته که اصلاً وقت نداری.<br /> <br /> {{موضوع|دنیا به تو فرصت کار خیر کردن نمی‌دهد؛ دنیا یعنی به‌غیر خدا کار کردن؛ قضیّه آن اصفهانی که فرصت نمی‌کرد زنش را طلاق دهد|دنیا}} یک حرف بزنم بخندید. اصفهانی‌ها خیلی زرنگ هستند. یک جور دیگر هم هستند، حالا می‌ترسیم یکهو یک اصفهانی این‌جا باشد. یک‌نفر بود، این هر زنی که می‌گرفت، طلاق می‌داد. یک زن اصفهانی گفت: من زنش می‌شوم. گفت: این طلاق می‌دهد. گفت: باشد. این رفت و خیلی خودش را درست و راست کرد و خیلی جالب درست کرد. آمد خودش را نشان این که زن طلاق می‌داد، داد. گفت: زن من می‌شوی؟ گفت: آره! افتخار می‌کنم. گفت: باشد. این خودش را که خوب نشانش داد، گفت: یک شرط دارد، تو باید حرف من را بشنوی. گفت: باشد.<br /> <br /> این صیغه [عقد] را که جاری کرد، اول کاری نکرد. بعد گفت: چه‌کار کنم؟ گفت: شب که می‌شود، باید بروی هِی بیندازی. {{توضیح|هِی بوده است. این شب که می‌شده هِی می‌انداختند، آن‌وقت می‌گفتند: بگیر و ببند، بگیر و ببند! می‌گرفتند، [مغازه‌ها را] می‌بستند. آن زمان که قم هم کوچک بود، [بوده].}} گفت: هِی بینداز. گفت: خیلی خوب. صبح هم بروی دمِ حمام، پیش آن حمامی لُنگ بدهی. گفت: باشد. گفت: از آن موقع هم که می‌شود، بیایی بروی دیزی سنگک بفروشی. گفت: خیلی خوب. گفت: پیش از ظهر هم کجا می‌روی، لب آن سقاخانه چه‌کار کن. یک چهارتا، پنج‌تا کار به این گفت. دیدند این زن را نمی‌تواند [طلاق بدهد،] زن چند وقت است که با این می‌سازد. گفتند: باباجان! تو که طلاق می‌دادی؟ گفت: آخر این به‌من فرصت نداده. <br /> <br /> بابا! دنیا به تو فرصت نمی‌دهد که تو کار خیر بکنی. عین زن اصفهانی، چند جور کار برای تو جور کرده. قربانت برم، عزیز من! نگیر همچین زنی را! این زنی که این همه کار برای تو جور می‌کند، نگیر. خب بفرما! مگر می‌تواند طلاقش بدهد؟ مگر تو می‌توانی قربانت بروم، دنیا را طلاق بدهی؟ درست، راستش کرده. برای تو درست‌کرده، تو هم گولش را خوردی. بیا علی {{علیه}} بشو! قربانت بروم شیطان [دنیا] تمام وجاهت عالَم را به خودش وصل کرد. [امیرالمؤمنین {{علیه}}] گفت: برو، من تو را سه‌طلاقه کرده‌ام. بابا! تو سه‌طلاقه‌اش نکن، یک طلاقه‌اش بکن! ما نمی‌گوییم سه طلاقه‌اش کن.<br /> <br /> خب دنیا چیست؟ دنیا به‌غیر خداست. ببین الان من بگویم، دنیا به غیر خداست؛ به‌غیر خدا جمع‌کردن، {{دقیقه|60}} به‌غیر خدا نگاه‌کردن، به غیر خدا رفتار کردن، به‌غیر خدا خوابیدن، به‌غیر خدا پاشدن، به‌غیر خدا مسجد رفتن، به‌غیر خدا مکّه‌رفتن، به‌غیر خدا مشهد رفتن. به‌غیر خدا کار کردن. دنیا آن‌است.<br /> <br /> {{موضوع|فقیری که جوری حرف بزند که یعنی من ندارم، آن فقیر صابری که خدا درباره‌اش گفته: دین روی دوش اوست، نیست|فقیر صابر}} چرا می‌گوید که دین روی دوش سه عدّه است؟ عالِم ربّانی، دارای سخی، {{توضیح|دین روی دوش توست. آقاجان من! اگر من [آن‌را] می‌گویم، این‌را هم می‌گویم}} یکی هم فقیر صابر. فقیر، باید صابر باشد. یارو فقیر است، اما یک جور حرف می‌زند که [یعنی] من ندارم. یک‌جور حرف می‌زند که به او بدهند. این‌ چه صابری است؟ این‌قدر خدا بدش می‌آید، امام صادق می‌فرماید: شیعه‌های ما دستشان را جلوی کسی دراز نمی‌کنند. یعنی شیعگیِ این را می‌اندازد توی مزبله! کسی که دستش را بیخودی جلوی کسی دراز کند، می‌اندازدش توی مزبله [زباله‌دانی]. می‌فرماید: دو عده هستند، گوشتِ صورت ندارند. {{توضیح|من این را هم بگویم، یک‌وقت خیال نکنید من یک حرفهایی می‌زنم.}} می‌گوید: کسی که تهمت به کسی بزند و کسی که داشته باشد و سؤال کند.<br /> <br /> [[رده: نوارها]]<br /> <br /> {{یا علی}}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%DB%8C%D9%82%DB%8C%D9%86&diff=2487 2026-07-18T19:25:23Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> <br /> {{جعبه اطلاعات فراداده سخنرانی|10124}}<br /> <br /> '''السلام علیک یا أباعبدالله و رحمة‌الله و برکاته، السلام علی‌الحسین و علیّ‌بن‌الحسین و أولاد الحسین و أهل‌بیت الحسین و رحمة‌الله و برکاته'''<br /> <br /> {{موضوع|همان‌طور که حضرت‌زهرا، پیغمبر، امام‌حسن و امام‌حسین جان‌شان را فدای ولایت کردند، ما هم باید جان‌مان را فدای ولایت کنیم|جان‌فداکردن/ولایت}} رفقای‌عزیز! حالا که یک صحبتهایی کردیم راجع به ولایت، گفتیم که به طور اعظمش این است که ما جانمان را فدای ولایت کنیم. حالا به خواست خدای تبارک و تعالی می‌خواهیم ببینیم که ما باید تشخیص بدهیم که جانمان را فدای ولایت کنیم، مبادا تشخیص نداشته‌باشیم. ان‌شاءالله به خواست خدای تبارک و تعالی، اگر کمک کند، من رفقای‌عزیز را مطّلع می‌کنم که ما وظیفه‌مان چیست. ما که چیزی نداریم، فقط یک دانه جان داریم، باید جانمان را فدای ولایت کنیم. ولایت این‌قدر عظیم است که زهرای‌عزیز {{علیها}}، جانش را فدای ولایت کرد. تا حتّی روایت داریم: خود رسول‌الله {{صلی}}، ولایت است. خودش ولیّ است، نبیّ است، اما جانش را فدای ولایت کرد. مگر نیست که حفصه و عایشه وقتی‌که [پیامبر] علی علیه‌السلام را به‌جای خودش نصب کرد، رسول خدا را کشتند؟ روایت داریم، آیه قرآن داریم‌. پیغمبر{{صلی}} افشاء نکرد، حفصه و عایشه، رسول‌الله را کشتند. مگر نیست امام‌حسین {{علیه‌}} وقتی‌که گفت: [آیا من] حلالی را حرام کردم، حرامی را حلال کردم؟ گفتند: «بُغضاً لِأبیک»، بغضی که ما با پدرت داریم؟ پس امام‌حسین {{علیه‌}} هم فدای ولایت شد. آقا امام‌حسن {{علیه‌}} هم همین‌طور، فدای ولایت شد. پس ولایت که این‌همه عظیم است، ما باید تشخیص بدهیم و جانمان را فدای ولایت کنیم. من در جای دیگر گفته‌ام، اما امروز به خواست خدای تبارک وتعالی می‌خواهم آن را مشخص کنم.<br /> <br /> {{موضوع|ما علم تشخیص داریم، یعنی علم تشخیص خوب و بد؛ اما یقین نداریم؛ وقتی یقین داشته‌باشی، دیگر تزلزل نداری|یقین/علم تشخیص}} ما باید اندیشه داشته‌باشیم. اگر اندیشه نداشته‌باشیم، (من بارها گفته‌ام) خودرو هستیم. حضرت‌موسی از خدای تبارک و تعالی خواست که علم بیاموزد. گفت: برو پیش خضر. نگفت سواد، گفت علم؛ گفت: می‌خواهم علم بیاموزم. توان نداشت. توان علم یعنی توان ولایت، خیلی مهمّ است. حالا ما یک علم تشخیص داریم، یک فهم به تشخیص داریم، یک تشخیص داریم. {{دقیقه|5}} علم به تشخیص؛ [یعنی] ما علم داریم که این‌کار خوب است، این‌کار بد است، خدا علمش را به ما داده‌است. ما خوب می‌فهمیم این‌کار بد است، این کار خوب است؛ [اما] ما یقین نداریم. یقین در عالَم یک حرف دیگری است. وقتی‌که یقین باشد، صبر هم می‌آید؛ یعنی ما اطمینان داریم که این‌کار درست‌است. اگر اطمینان داریم، نباید ما تزلزل داشته‌باشیم.<br /> <br /> {{موضوع|قضیّه شخصی که یک عمر زیارت‌عاشورا می‌خواند؛ اما یقین نداشت؛ وقتی یک‌آدم ظاهرالصّلاح به او گفت نخوان! دیگر نخواند!|یقین}} فلان‌آقا چندین‌سال رفته زیارت‌عاشورا خوانده‌ است. چند سال این زیارت عاشورا می‌خوانده، رفته مسجد جمکران و به یک‌نفر برخورد کرده که عمامه‌اش این‌جوری بوده، شالش این‌جوری بوده، ردایش این‌جوری بوده؛ به او گفته: تو داری به خودت لعنت می‌کنی! این آقا دیگر [زیارت‌عاشورا] نخواند. بعد، یک برخوردی با من داشت. گفتم: باباجان! برو به او بگو: این زیارت‌عاشورا، تولّی و تبرّی است. اگر ما تولّی و تبرّی نداشته‌باشیم که اصلاً دین نداریم، ولایت نداریم. ولایت، تولّی و تبرّی است. به او گفته‌بود: دیگر این‌جا نیا، تو یک استاد داری. بفرما! ببین، این یقین ندارد. حالا الان یکی به او گفته [بخوان]، می‌رفته می‌خوانده؛ یکی هم به او گفته نخوان، نمی‌خوانَد. این چه می‌شود؟ ما بیشتر کارهایمان همین‌طور است. یقین نداریم. این‌شخص دارد می‌رود می‌خوانَد، اشک هم می‌ریزد، مسجد جمکران هم می‌رود؛ اما یک‌آدم ظاهرالصّلاح به او می‌گوید [نخوان]، نمی‌خوانَد.<br /> <br /> {{موضوع|یقین به ولایت به‌قدری مهمّ است که انبیاء طاقت آن‌را نداشتند|یقین/انبیاء}} یقین، خیلی مهمّ است. امیرالمؤمنین {{علیه‌}} خودش یقین است، اما می‌گوید: اگر تمام پرده‌ها از جلوی چشم من کنار برود، به یقین من افزوده نمی‌شود. او به یقینِ خداشناسی‌اش [این‌را می‌گوید]؛ ما باید یقین [به] ولایت داشته‌باشیم. یقین به ولایت خیلی مهمّ است. یقین به ولایت این‌قدر مهمّ است که انبیاء طاقتش را نداشتند. چرا؟ مگر یونس نیست که وقتی ولایت به او ابلاغ شد، گفت: چیزی که ما ندیدیم، چطور ما قبول کنیم؟ حوت او را بلعید. ناله‌اش بلند شد. در تاریکی دل حوت، تا گفت: «لا إله إلّا أنت، سبحانک إنّی کُنت من الظّالمین». {{ارجاع به روایت|کندی حضرت یونس در قبولی ولایت امیرالمؤمنین}} انبیاء در یقین، کُمیتشان لنگ است، {{دقیقه|10}} مگر پیغمبر آخرالزّمان {{صلی}}؛ او هم ولیّ است، هم نبیّ. رفقای‌عزیز! بیایید ما یقین پیدا کنیم، ما یقین داشته باشیم. اگر یقین باشد، ما تزلزل نداریم. اگر یقین نباشد، ما تزلزل داریم.<br /> <br /> {{موضوع|اغلب ما علم‌الیقین داریم، یقین نداریم و در عمل کُمیت‌مان لنگ است|علم‌الیقین/یقین/عمل}} پس شد علم الیقین، حق الیقین، [یقین]. بیشتر ما حق الیقین داریم. می‌گوییم نماز درست‌است، صِله‌رَحِم درست‌است، روزه درست‌است، همه این‌ها درست‌است. علم داریم، اما چرا این‌جوری می‌کنیم؟ مثل همان زیارت‌عاشورا خواندن، کار را تا آخر نمی‌رسانیم. اغلب مردم هم که در عالم سقوط کردند، این‌طور هستند؛ یعنی این‌ها علم یقین دارند، نه یقین. علم دارند روزه درست‌است، علم دارند نماز درست‌است، علم دارند صِله‌رَحِم درست‌است. علم دارند؛ اما در عمل، کُمیتشان لنگ است. این‌ها صادرات ندارند، چرا صادرات ندارند؟ یقین ندارند. [از] یقین، ما صادرات داریم.<br /> <br /> {{موضوع|یقین به امام زمان یعنی منتظر کسی جز او نباشیم و دنبال کس دیگر نرویم|یقین/انتظار الفرج}}شما باید به امام زمان‌ خودت یقین داشته‌باشی. یکی از رفقا از تهران آمده بود، در دانشگاه بوده و سفیر بوده است و خیلی مسجد جمکران می‌رود. گفت: ما چه‌کار کنیم که یقین داشته‌باشیم؟ گفتم: ظاهرش خیلی، خیلی آسان [است]. شما الآن آقازاده‌‌ات مکّه رفته، یا پدرت مکّه رفته؛ منتظر چه‌کسی هستی؟ منتظر پدرت هستی. هر که بیاید، می‌گویی اوست؟ نه. گفتم: امام زمان هم همین است، دنبال کسی نرو. آقاجان من! تو دلت بیشتر دارد می‌سوزد [یا امام زمان {{عج}}]؟ نَفَس‌هایی که عالم دارد می‌کشد، در قدرت ولیّ‌الله‌الأعظم است. کجا دنبال این و آن می‌روی؟ اگر منتظر هستی، خب او هنوز نیامده‌است. ما کجا می‌رویم؟ چه‌کار داریم می‌کنیم؟<br /> <br /> {{موضوع|تمام خلقت منتظر امام زمان هستند، تا حتّی ملائکه آسمان؛ ما یقین نداریم که دنبال این و آن می‌رویم|انتظار الفرج/یقین}} از امام‌صادق {{علیه‌}} سؤال می‌کنند: آیا سیّد حسنی درست‌است، بر حقّ است؟ می‌گوید: بله. حالا سیّد حسنی با هفتاد هزار لشکر، (حالا یک‌خرده کم یا زیاد)، می‌آید. حالا خدمت امام زمان {{عج}} می‌آید. از آن‌طرف، آقا امام زمان {{عج}} ندا داده، ندا به کلّ خلقت داده‌است. تو به خیالت ندا به چهار تا مثل ما شاخ‌شکسته‌ها داد؟ به کُل خلقت ندا داده، آقا به کُل خلقت ندا داده‌است. چرا؟ از امام‌صادق {{علیه‌}} وقتی سؤال می‌کنند [قائم شما هستی؟] می‌گوید: من هم منتظرم. نه او منتظر است، آسمان هم منتظر است، ملائکه هم منتظرند. از کجا تو می‌گویی ملائکه منتظرند؟ وقتی داشتند آقا امام‌حسین {{علیه‌}} را شهید می‌کردند، ملائکه توانشان از دست رفت. گفتند: خدایا! یک دانه بنده روی زمین داری، این‌طور دورش را گرفته‌اند. [خدا] گفت: نگاه به ساق عرش من کنید. نگاه کردند، دیدند جوانی با شمشیر ایستاده‌است. گفت: به عزّت و جلالم، [توسط این جوان] احقاق حقّ می‌کنم. پس معلوم می‌شود ملائکه هم دارند آن‌روز را روزشماری می‌کنند. مگر ظهور یک‌چیز عادی است؟ تمام خلقت منتظرند. چرا می‌گوید هر که منتظر امام‌زمان {{عج}} باشد، افضل العبادة؟ ما منتظریم؟ ما دنبال چه‌کسی که نرفتیم؟ دنبال چه‌کسی که نمی‌رویم؟ آن‌هم به‌قول ما عوام‌ها خواجه‌ حافظ، آن هم شیراز است، اگر نه دنبال آن‌هم می‌رفتیم، {{دقیقه|15}} ببینیم خلاصه یک‌چیز به ما می‌دهد بخوریم!؟<br /> <br /> چرا ما دنبال این و آن می‌رویم؟ ما یقین نداریم. یقین خیلی چیز مهمّی است. تمام مردم که در این عالَم سقوط ولایت کردند، یقین نداشتند. رفقای‌عزیز! بیایید ما یقین پیدا کنیم. یقین یک‌چیز مهمّی است. یقین یک چیزی نیست که ما این‌طور سَر و ساده گرفتیم. شما یک‌ذرّه فکر بکن که می‌گوید نیم‌ساعت فکر، بهتر از هفتاد سال عبادت است. یعنی فکرِ ولایت بکن. تو داری با بی‌یقینی سرمایه هشتاد سال، نود سالت را از دست می‌دهی. اگر یقین پیدا کنی، صبر هم داری. اگر یقین نداشته‌باشی، صبر هم نداری. قربانتان بروم، فدایتان بشوم، گوش بدهید.<br /> <br /> {{موضوع|در جنگ صفّین کسانی‌که در لشکر امیرالمؤمنین بودند، یقین به ولایت نداشتند؛ اما آقا علی‌اکبر و آن پنج‌نفر که بعد از رسول‌الله طرف آن دو نفر نرفتند، یقین به ولایت داشتند|جنگ صفّین/یقین}} مگر در جنگ صفّین نبود که این‌ها همه در مقابل امیرالمؤمنین {{علیه‌}} شمشیر می‌زدند؟ دارد شمشیر می‌زند؛ علی، علی، می‌گوید؛ به معاویه هم فحش می‌دهد؛ بد هم به معاویه می‌گوید؛ اما یقین به ولایت ندارد. یقین خیلی مهم است. <br /> <br /> مگر این آقا علی‌اکبر نیست که دارد می‌آید رو به کربلا؟ آقا امام‌حسین {{علیه‌}} گفت: من دیدم منادی ندا می‌دهد، [می‌گوید: این‌ها دارند رو به مرگ می‌روند.] ببین آقا علی‌اکبر {{علیه‌}}، فدایش بشوم، گفت: پدرجان! مگر ما بر حقّ نیستیم؟ گفت: چرا، گفت: ما ترسی نداریم. ببین، این‌را می‌گویند یقین. <br /> <br /> حالا آمده در جنگ صفین شمشیر می‌زند، لعنت هم به معاویه می‌کند، یقین به ولایت ندارد. این‌که می‌گوید: از هر هزار نفر، یکی با دین از دنیا نمی‌رود، برای این‌است که ما یقین به ولایت نداریم. اگر یقین داشته‌باشیم به ولایت، چرا بی‌دین از دنیا می‌رویم؟ باباجان! قربانتان بروم، بیایید یک‌فکری ما برای خودمان بکنیم. شما حسابش را بکن، (من اگر پرت و پلا حرف می‌زنم، دارم دلیل می‌آورم برای شما)، هفت میلیون جمعیت بودند، همه شمشیرزن، همه جنگجو. حالا وقتی «الیوم أکملت لکم دینکم» آمد، همه آن‌طرف رفتند، پنج‌نفر ماند. پنج‌نفر یقین داشتند.<br /> <br /> {{موضوع|عبادت به تنهایی کافی نیست|عبادت}} تو خیال کردی در مسجد رفتی و یک دعایی خواندی و یک نماز جماعتی هم خواندی و آمدی و همین؟! ما الآن همه‌مان به همین داریم سر می‌کنیم، به خیالمان بهترین آدم هم هستیم. یک‌نگاه به یارو عرق‌خور می‌کنیم، یک‌نگاه به یارو که توی مسجد نمی‌آید، می‌کنیم، به خیالت او هم کافر حربی است. بفرما!<br /> <br /> {{موضوع|ابوحمزه یقین نداشت که امام‌سجّاد او را لب دریا برد و قضایای یونس را نشانش داد؛ انبیاء باید ببینند که یقین پیدا کنند، مثل حضرت‌ابراهیم؛ اما خدیجه ندیده به پیغمبر یقین داشت|ابوحمزه/امام‌سجّاد/حضرت‌ابراهیم/خدیجه/یقین}} باباجان! این ابوحمزه خودش گیر است. حالا هِی دعای ابوحمزه بخوان تا نصف‌شب، یک مریض بیچاره، بنده خدا یا یک کارگر را هم نگذار بخوابد! حالا خدمت حضرت‌سجّاد {{علیه‌}} می‌آید و می‌گوید: یابن‌رسول‌الله! می‌گویند که یونس یک‌مقدار دیر زیر بار ولایت رفت. می‌گوید: پاشو؛ کفش‌هایش را برمی‌دارد. اتفاقاً روایت داریم حضرت کفش‌هایش را برداشت، گفت: بیا برویم. {{دقیقه|20}} چشمش را روی‌هم گذاشت. کنار دریا که حوت بود، حوت به او گفت. گفت: به او بگو؛ حوت به او گفت. <br /> <br /> مگر حضرت‌ابراهیم نیست؟ می‌گوید: چطور مُرده زنده می‌شود؟ این‌ها چطور زنده می‌شوند؟ [خدا] می‌گوید: برو چهار تا مرغ بگیر، یا سه تا مرغ بگیر، بکوب، این‌جور، این‌جور. (شما بهتر از من می‌دانید) آن‌وقت یقینش زیاد شد. [ابراهیم] باید ببیند. اما آدم فدای خاک کف پای خدیجه {{علیها}} شود. پیغمبر {{صلی}} به او می‌گوید: خدیجه‌جان! این‌همه در راه خدا [مالت را] دادی، می‌خواهی جایت را نشانت دهم؟ می‌گوید: من به تو یقین دارم. یقین دارد.<br /> <br /> باباجان من! قربانت بروم، اگر شما یقین داشته‌باشی، کارَت پیش می‌رود. اگر یقین داشته‌باشی، می‌روی صِله‌رَحِم می‌کنی، یک‌چیزی را هم بر می‌داری می‌بری، آن رَحِمت را خوشحال می‌کنی. اگر یقین داشته‌باشی، به قیامت اعتقاد داری، به معاد اعتقاد داری. ما داریم چه می‌کنیم؟ چه‌کار داریم می‌کنیم؟ یقین، خیلی ابعادش بالاست. عرض کردم، انبیاء در یقین، کُمیتشان لنگ است.<br /> <br /> {{موضوع|اگر حقیقتاً خودت را فانی کنی و از خدا طلب هدایت کنی، خدا تو را هدایت می‌کند و یقین هم به تو می‌دهد|یقین/منیّت/خود را فانی کردن}} بیایید یقین پیدا کنیم، یقین چیزی نیست. اگر می‌گویم یقین چیزی نیست، اگر شما از خدا بخواهی: خدایا! من را هدایت کن؛ دکتری‌ات را کنار بگذاری، عالِمی‌ات را کنار بگذاری، دَرست را کنار بگذاری، مهندسی‌ات را کنار بگذاری، فهمت را کنار بگذاری، دانشت را کنار بگذاری، همه این‌ها را بگذاری کنار؛ فرض کن الآن انگار از مادر متولّد شدی، این‌جور [بگویی:] خدایا! من را هدایت‌کن. آن‌وقت ببین خدا چطور هدایتت می‌کند، یقین هم به تو می‌دهد. عزیز جان من! قربانت بروم، ما اگر می‌گوییم خدایا! ما را هدایت‌کن، چند چیز داریم و [نزد خدا] می‌رویم. خودت را فانی کن تا باقی بشوی.<br /> <br /> {{موضوع|دل مؤمنی را خوش‌کردن و در مقابل چیزی از خدا نخواستن، اطاعت امر خداست و از یقین بالاتر است|یقین/اطاعت امر/امرالله}} حالا از این [یقین] بالاتر هم هست؟ آره؛ بالاترش چیست؟ شما که الآن داری می‌روی یک مؤمن را خوشحال می‌کنی، خدا را خوشحال کردی، پیغمبرها را خوشحال کردی، دوازده‌امام را خوشحال کردی. برو خوشحال‌کن، چیزی هم نخواه. یعنی توی بهشت نباش، توی آن حوریه‌ها نباش، توی غِلمان نباش، توی آنها نباش؛ این بالاتر از آن است، این رفت بالاتر از یقین. این‌هم می‌شود یقین [و] هم این‌که چیز نمی‌خواهی، خدا را می‌خواهی، امر خدا را می‌خواهی. آن‌وقت، وقتی که امر خدا را اطاعت کردی، یواش یواش چه می‌شوی؟ وقتی امر را اطاعت کردی، «امرالله» می‌شوی، یعنی می‌شوی امر خدا. مگر امیرالمؤمنین {{علیه‌}} امر خدا نیست؟ چرا؟ اطاعت می‌کند، اطاعت کرد؛ ائمه {{علیهم‌}} اطاعت می‌کنند. شما هم بیا «امرالله» شو! «امرالله» چیزی نیست، خدا را اطاعت می‌کند. شما به‌طوری می‌شوی که از هیچ‌چیز لذّت نمی‌بری، مگر از امر خدا، مگر از اطاعت خدا. هم «امرُالله» می‌شوی، هم «اطاعةُ‌الله» می‌شوی؛ شما خیلی داری پیش می‌روی.<br /> <br /> {{موضوع|آن نوری که به کوه طور تجلّی کرد و موسی غَش کرد و هفتاد نفر از بنی‌اسرائیل مُردند، نور یک شیعه آخرالزّمان بود که مطیع بود و یقین به ولایت داشت|ولایت/شیعه/مطیع‌بودن/یقین}} شما خیال می‌کنید دوستی امیرالمؤمنین {{علیه‌}} و دوستی ولایت چیست؟ والله نمی‌فهمید. خدا حاج‌شیخ‌عباس تهرانی را رحمت کند، می‌گفت: جان که در خِرخِره [گلو] می‌آید، آن‌وقت می‌فهمید، آن‌وقت عالَم دیگری را می‌بینید. امام‌صادق {{علیه‌}} می‌فرماید: آن‌موقع می‌فهمید [که] ولایت چیست. حالا من یک‌مقدار پرده از رویش برمی‌دارم. <br /> <br /> باباجان من! عزیز جان من! اگر تو پیرو علی {{علیه‌}} باشی، پیرو ولایت باشی، [امیرالمؤمنین] یک شمشیر زده افضل عبادت ثقلین؛ {{دقیقه|25}} جای رسول‌الله {{صلی}} [خوابیده]، یک نَفَس کشیده، افضل عبادت ثقلین [است]. به علی قسم، این‌را خدا افشاء کرده؛ هر نَفَس ائمه {{علیهم‌}}، افضل [از] عبادت ثقلین است. تو سهام می‌بری. تو خیال کردی آن آدمی که نورش تجلّی کرد و موسی غَش کرد و آنها همگی کشته شدند و مُردند، نور چه‌کسی بود؟ حالا موسی می‌گوید: این نور انبیاء بود؟ [خدا گفت:] نه؛ نور ائمه {{علیهم‌}} بود؟ نه؛ نور خودت بود؟ نه. می‌گوید: نور یکی از شیعیان آخرالزّمان است.<br /> <br /> این به خیالت، مثل من و تو در مسجد رفته یا نصف‌شب پا [بلند] شده و نماز شب کرده و همه را هم بیدار کرده‌است، هو هو کرده؟ آره؟ این‌نیست؛ او مطیع بوده. یقین به امیرالمؤمنین {{علیه‌}} داشته، یقین به دوازده‌امام {{علیهم‌}} داشته‌است. [آن نور] سهامش است. آن سهامش است آن نور که می‌گوید اوّل به [کوه] سینا زد. اگر [مستقیم] می‌زد که اصلاً زنده شدن [در کار نبود، آن‌ها را] پودر می‌کرد. چرا خودت را داری می‌فروشی؟ نور تو دارد چه‌کار می‌کند؟ به [کوه] سینا می‌خورَد، بعد آن بَدَلش به هفتاد نفر می‌خورَد، می‌میرند. سهام به تو می‌دهد. ما کجاییم؟ حالا این امیرالمؤمنین است. پیغمبر هم همین‌جور است، دوازده امام هم همین‌جور است.<br /> <br /> {{موضوع|خانم‌ها! بیایید یقین به حضرت‌زهرا و راست‌بودن این حرف‌ها داشته‌باشید تا فردای‌قیامت در صحرای‌محشر، شما را از بین مردم جدا کند|حضرت‌زهرا/یقین}} اتفاقاً اگر [کلام] امام‌صادق {{علیه‌}} نبود، من غلط می‌کردم، من زبانم قطع می‌شد اگر می‌گفتم. می‌گوید: مادرم زهرا {{علیها}}، در روز قیامت، مانند مرغی که دانه خوب و بد را تشخیص دهد، دوستانش را جمع می‌کند. خانم‌عزیز! چه‌کار می‌کنی؟ این چادرها چیست می‌پوشید در خیابان‌ها می‌آیید؟ این اُرسی‌ها [کفش‌ها] چیست می‌پوشید؟ بیا [حضرت‌زهرا] فردای‌قیامت، از توی مردم، تو را جمع کند. بیا زهرا {{علیها}} را اطاعت‌کن! بیا یقین به زهرا {{علیها}} داشته‌باش! یقین کن که این حرف‌ها راست است.<br /> <br /> {{موضوع|اگر یقین داشته‌باشی، صبر داری و تزلزل نداری|یقین/صبر/تزلزل‌نداشتن}} چه‌کار ما داریم می‌کنیم؟ اگر ما واقع به معاد یقین داشته‌باشیم، به قیامت یقین داشته‌باشیم، خیلی ابعاد ما بالاست. اگر شما یقین داشته‌باشی، تزلزل نداری. اگر یقین داشته‌باشیم، ما صبر می‌کنیم.<br /> <br /> {{موضوع|شرط انتظار الفرج، اطاعت امر، تزلزل‌نداشتن و یقین‌کردن است|انتظار الفرج/اطاعت امر/یقین}} به‌قدری ابعاد ظهور بالاست که می‌گوید: «[انتظار الفرج] افضل عبادة». امام‌صادق {{علیه‌}} هم می‌گوید: من هم منتظرم. تمام ائمه {{علیهم}} منتظرند. چه منتظری هستند؟ می‌فهمند او باید بیاید. ما هم باید منتظر باشیم. شرط انتظار همین‌است: امر ایشان را شما اطاعت کنید، منتظر هم باشید؛ افضل عبادت است. تزلزل نداشته‌باشید، یقین داشته‌باشید.<br /> <br /> {{موضوع|اگر یقین داشته‌باشیم، هماهنگ تمام خلقت می‌شویم|یقین}} اگر شما یقین داشته‌باشی، مانند امام‌صادق {{علیه‌}} هستی. اگر یقین داشته باشی، مانند امام باقر هستی. اگر یقین داشته باشی، مانند انبیاء هستی. اگر یقین داشته باشی، مانند ملائکه آسمان هستی. چرا این‌طرف و آن‌طرف می‌روی؟ {{دقیقه|30}} چرا یقینِ خودت را از دست می‌دهی؟ قربانت بروم، فدایت بشوم، بیا حرف گوش کن. بیا آرام باش، بیا بنشین، برو یک لقمه نان پیدا کن بیا با زن و بچّه‌ات بخور. ساکت باش، صامت باش، یقین داشته‌باش، جایی خبری نیست. این‌قدر پِی این هیاهوها نرو، کجا می‌روی پِی این هواها؟ کجا می‌روی؟ خبری نیست. تو از آقا امام زمان {{عج}} دلسوزتر شدی؟ آره؟ تو دلسوزتری؟<br /> <br /> بسم الله الرحمن الرحیم<br /> <br /> السلام علیک یا أباعبدالله و رحمة‌الله و برکاته، السلام علی‌الحسین و علیّ‌بن‌الحسین و أولاد الحسین و أهل‌بیت الحسین و رحمة‌الله و برکاته<br /> <br /> {{موضوع|اگر بخواهیم ریا نکنیم، باید به‌غیر خدا و ولایت، کسی را نبینیم؛ کسی را دیدن، یعنی شرک|ریا/شرک/کسی را ندیدن}} رفقای‌عزیز! یک حرف‌هایی است اگر من بخواهم بزنم، می‌بینم برای خودم یک اندازه‌ای درست نیست. آقایانی که من را شناخته‌اند، این‌ها دیگر تصفیه شده‌اند. اگر آب تصفیه بشود، برای مریض هم خوب است؛ اما [به شرطی که] درست تصفیه بشود. رفقا عدّه زیادی هستند، ابعادی دارند، راجع به من این‌ها تصفیه شده‌اند. اگر من بخواهم مثلاً یک‌جوری حالی کنم، این ابعاد روی خود من پیاده می‌شود؛ [آن‌وقت] یکی که گوش می‌دهد، می‌گوید: ببین، این دارد خودش را معرّفی می‌کند! من به دین یهودی بمیرم، اگر این حرف در تمام رگ و ریشه من باشد. چرا؟ امروز، یک‌نفر آن‌جا آمد، از من سؤال کرد: ما چه‌کار کنیم که ریا نکنیم؟ گفتم: هیچ‌کس را در عالم نبین، [آن‌وقت] ریا نمی‌کنی. ما ریا را برای مردم می‌کنیم. اگر بشر به یک جایی برسد که هیچ‌کسی را نبیند، فقط خدا را ببیند، امیرالمؤمنین علی {{علیه‌}} را ببیند، حضرت‌زهرا {{علیها}} را ببیند، [دیگر ریا نمی‌کند]. اگر ما کسی را ندیدیم که ریا نمی‌کنیم. حالا من یک قدری روی این صحبت کنم، ببینید درست است یا نه. [مثلاً اگر] من الان می‌خواهم صحبت کنم، طوری صحبت کنم که به‌اصطلاح، این‌ها بگویند این خوب صحبت کرد؛ خب، این ریاست؛ طوری حرف بزنم که یک‌چیز به‌من بدهند، این ریاست؛ یک‌جور بلند شوم نماز بخوانم، قال و قول بکنم. یعنی این‌طور به شما بگویم، [ریا وقتی است که] من کسی را ببینم. اگر بخواهید عملتان ریا نباشد، هیچ‌کس را نبینید، فقط خدا را ببینید. ما اگر خدا را دیدیم، وجداناً ریا می‌کنیم؟ نه؛ [در] ریا ما کسی را می‌بینیم، کسی را مؤثر می‌دانیم، می‌شود ریا. اگر شما در تمام این خلقت هیچ‌کس را ندیدی، چطور ریا می‌کنی؟ ما برای کسی ریا می‌کنیم.<br /> <br /> چرا ما مشرک می‌شویم؟ می‌رویم یکی‌دیگر را شریک خدا می‌کنیم. خب این‌هم مثل همان‌است. اگر کسی روی این زمین نباشد، {{توضیح|من خواهش می‌کنم به من بگویید اگر من درست نمی‌گویم. من یک‌وقت خودم درست نیستم، حرفم درست است.}} چرا ما مشرک می‌شویم؟ خب ما کسی را می‌بینیم. خب اگر هیچ‌کس توی این عالَم نباشد، ما چطور مشرک می‌شویم؟ [اگر کسی را ندیدیم] مشرک نمی‌شویم؛ ما کسی را نمی‌بینیم که برویم کنار خدا بگذاریم یا برای خدا شریک بگذاریم. ریا هم همان‌است. خیلی صاف است: کسی را نبین. وقتی کسی را ندیدی، خدا را دیدی، خدا هم تو را می‌بیند.<br /> <br /> {{موضوع|باید از خود خدا و ولایت کمک خواست تا به ما یاد دهند که چه‌چیز بخواهیم؟ شیعه همیشه باید مُحرم باشد و مبطل به‌جا نیاورد، نه فقط در ماه‌رمضان|شیعه/مُحرم‌بودن}} ما شب اول ماه‌مبارک رمضان بلند شدیم و نشستیم. {{دقیقه|35}} گفتیم: خدایا! مهمان توییم. تو خودت گفتی بیا؛ ماه توست. مگر همه ماه‌ها ماه خدا نیست؟ باباجان! این ماه ابعاد دارد. این ماه باید مُحرِم بشوی. همان‌طور که می‌گوید در خانه‌خدا باید مُحرِم بشوی، آقایان! این ماه هم باید مُحرِم بشوید. چرا مُحرِم بشویم؟ خب، یک روزه خوردی، حکمش این‌است: هشتادتا تازیانه به تو بزنند. روز دوم [روزه بخوری،] روی زبانت را بتراشند، روز سوم [روزه بخوری،] تو را بکشند. این روزه. یا این‌که مبطلات بجا نیاوری، [روزه] عین مکّه، مُبطلات دارد. خب، ما باید مُحرِم بشویم. خب حالا من به خدا چه بگویم؟ از خدا چه‌چیزی بخواهم؟ نان بخواهم که به‌من داده، برنج بخواهم [که] به‌من داده، مرغ بخواهم [که] به‌من داده، همه چیز به من داده، یک‌خانه به‌من داده [که در آن] نشسته‌ام، قانع هم هستم، راضی هم هستم. من از خدا چه‌چیزی بخواهم؟ هر چه فکر کردم چه‌چیز بخواهم، گفتم: خدایا! فکرش را خودت به‌من بده. گفتم:<br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|مهمان توییم ای‌خدا! راه‌مان بده|توی خانه علی و فاطمه جایمان بده}} <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> شما در ابعاد همه مردم نگاه کن، بگو الان اوّل ماه‌ رمضان از خدا چه‌چیز خواستید؟ ببین چه‌چیز به تو می‌گویند. این‌است که می‌گویم آدم نمی‌خواهد بگوید. بابا! [خدا] یادت می‌دهد. به تو می‌گوید این‌طوری کن! این‌طوری حرف بزن! بیا پیش من! اگر تو از خدا کمک خواستی، از ولایت کمک خواستی، باباجان! تو را یاری می‌کند.<br /> <br /> عزیز من! قربانت بروم، اصلاً شیعه باید مُحرِم باشد. اگر ماه‌ مبارک رمضان این‌جوری شده [که مبطلات دارد]، شیعه باید مُحرِم باشد. «شهر رمضان»، این شهر رمضان که می‌گوید مثل «أنا مدینةُ العلم و علیٌ بابُها» است. باید همین‌طور که از آن در می‌روی، از درِ رمضان هم بروی داخل. یا مثلاً مطلب دیگری می‌فرماید: با نظافت بیا، خودت را پاک کن. ما داریم چه‌کار می‌کنیم؟<br /> <br /> {{موضوع|اگر پیغمبر می‌گوید در ماه‌رمضان یک خرما به مردم بده و روزه‌شان را باز کن! می‌خواهد ما را با خدا آشنا کند|سخاوت}} اتفاقاً بنده‌زاده می‌خواست برود جایی، به او گفتم، گفتم: بابا! این حرف را به مردم بگو. اگر می‌گوید یک خرما به مردم بده و روزه‌شان را باز کن، والله! دارد افشا می‌کند. سرتاسر ماه‌رمضان از او می‌گذرد، آقا یک افطاری به کسی نمی‌دهد. خب، نمی‌توانی افطاری بدهی، می‌توانی یک لنگه برنج بخری و بین مردم تقسیم کنی؟ باباجان من! عزیز جان من! پیغمبر {{صلی}} می‌خواهد تو را با خدا آشنا کند، می‌گوید اگر به یک خرماست، به بیچاره‌ رحم کن، به یک گرسنه‌ رحم کن. ما داریم چه می‌گوییم آخر؟ آره گفت یک نصف خرما به کسی بده، همین‌است؟<br /> <br /> {{موضوع|اگر دست و جوارحت را در اختیار خدا گذاشتی، دیگر «خود» نیستی که گناه کنی، دیگر ریا نداری، آن‌وقت مَحرم خدا می‌شوی|یقین/مَحرم‌شدن/خود نبودن/امیرالمؤمنین}} آقاجان من! عزیزجان من! فدایت بشوم، اگر شما فرمایش می‌فرمایی، درست می‌گویی آقاجان. باید جوری بشوی، مگر امیرالمؤمنین {{علیه‌}} نمی‌فرماید: [دست و جوارحت را نزد خدا بگذار]؟ {{دقیقه|40}} من چند جا این را گفته‌ام، اگر یقین می‌گوید، یقین به حرف امیرالمؤمنین داشته باش، قربان شکلت بروم. می‌گوید دست و جوارح خودت را نزد خدا بگذار. اگر تو دستت را نزد خدا گذاشتی، پایت را گذاشتی، چشمت را گذاشتی، دلت را گذاشتی، قلبت را گذاشتی، دیگر تو چه‌ داری؟ باباجان! از قلب خدا بهتر چه قلبی است؟ از دست خدا بهتر چه دستی است؟ از چشم خدا بهتر چه چشمی است؟ ما اصلاً چه چیز را می‌فهمیم؟ تو وقتی که همه این‌ها را نزد خدا گذاشتی، دستت دست خدا می‌شود، چشمت چشم خدا می‌شود؛ اصلاً بالاتر از یقین است. چطور بالاتر از یقین است؟ به یک ممکناتی، یک چیزی، یقین داری که دست و پایت را نزد او گذاشتی. این، خودش یقین است دیگر. خب تو که دیگر گناه نمی‌کنی، بدچشمی نمی‌کنی؛ تو معصوم می‌شوی. تو به خدا مَحرم می‌شوی. من «خود»م هستم که در خانه علی {{علیه‌}} می‌آیم، نامحرم هستم. من «خود»م هستم که در خانه زهرا {{علیها}} می‌آیم و نامحرم هستم. من «خود»م هستم که در خانه‌خدا می‌آیم و نامحرم هستم. من «خود»م. «خود» را وِل کن! «خود» نیست، [خدایا!] تویی. خب من که دیگر چیزی نیستم. این مثل همان ریاست.<br /> <br /> همان‌طور که عالَم را نمی‌بینی، کار می‌کنی، ریا دیگر برای چه‌کسی می‌کنی؟ وقتی تو ممکنی را به‌غیر خدا ندیدی، همه را در نزد خدا گذاشتی، تو دیگر چه‌چیزی داری؟ خب، تو می‌شوی مَحرم خدا. مگر نیست که امیرالمؤمنین {{علیه‌}} مَحرم خداست؟ تو هم همان بشو، تو هم مَحرم بشو. مگر این امیرالمؤمنین {{علیه‌}} نیست که حالا که پیغمبر {{صلی}} به معراج رفته، با وسیله رفته، [می‌بیند] امیرالمؤمنین {{علیه‌}} آن‌جاست؟ مَحرم خداست. <br /> <br /> {{موضوع|ائمه‌طاهرین روح هستند؛ اگر از دنیا بگذری، تو هم روح می‌شوی، آن‌وقت روح به روح اتّصال می‌شود|روح/جسم}} به‌دینم قسم، به علی قسم، من خودم دیدم. ما یک‌دوستی داریم، یک‌وقت به معراج رفت. فقط خدا بود و علی {{علیه‌}}. حالا برو بگو دارد خودش را معرّفی می‌کند. [به خاطر] همین حرفهاست که نمی‌زنم. به‌دینم قسم، خدا بود و علی {{علیه‌}}. من دیده‌ام، تو اصلاً باور نمی‌کنی [که] این‌جور می‌شود. تو اگر از دنیا بگذری، قربانت بروم، دیگر جسم نیستی. {{توضیح|این همان است که تو می‌خواهی آقای مهندس}}، تو اگر بگذری، جسم نیستی، روح هستی. روح به روح اتّصال می‌شود. ما جسم هستیم، به‌دنیا علاقه داریم، به این بساط‌ها علاقه داریم؛ اصلاً در این فکرها نیستیم. روح به روح باید اتّصال بشود. خب، تو وقتی روح شدی، به روح، علی‌بن‌ابی‌طالب {{علیه‌}} اتّصال شدی، معراج هم می‌روی، چیزی نیست! اصلاً معراج چیزی نیست. اما من باید کجا بروم؟ روی کوه دو برادران! روی کوه خضر؛ من باید روی این کوهها بروم. بفرما! من جسم هستم.<br /> <br /> رفقای‌عزیز! بیایید روح بشوید. مگر نمی‌گوید روحُ‌القدس؟ مگر نمی‌گوید امام زمان {{عج}}، روح است؟ در نظر شما، ایشان پا دارد، سر دارد، چشم دارد؛ تقریباً مثل بشر است، مثل ماست. پس روح چیست؟ {{دقیقه|45}} {{توضیح|همین است که آقا شما می‌خواهی،}} خودش روح است، پایش روح است، چشمش روح است، دستش روح است، سرش روح است، تمام اجزای بدنش روح است؛ تو داری [ظاهر را] می‌بینی! ما کجاییم؟ اصلاً آقا امام زمان {{عج}}، روح است. امیرالمؤمنین {{علیه‌}}، روح است. جسم نیست. چرا این‌ها سایه ندارند؟ این دلیل حرفی است که من زدم. نروید در فکر که از کجا می‌گویی؟ خب، تو هم روح بشو. چرا ما نمی‌شویم؟ ما به جسم علاقه داریم. جسم، ما را پابند کرده‌است قربان شما بروم.<br /> <br /> {{موضوع|ما تشنه دنیا هستیم، نه تشنه ولایت|تشنه دنیا/تشنه ولایت}} عزیز من! بیایید حرف بشنوید. بیایید از آب حیات بخورید، دائم زنده بشوید. کجا می‌روی از این نوشابه‌ها می‌خوری که گلویت بسوزد؟ خضر از آن آب خورد. چه‌کسی به او داد؟ امیرالمؤمنین {{علیه‌}} به او داد. خب بفرما! ببین چیست. [امیرالمؤمنین] یک‌ذرّه از آن آب به او داده خورده‌، خضر، پیغمبرها را فلج می‌کند. خب، از کجا آن آب را بخوریم؟ باید تشنه بشوی. روایت بگویم که قبول کنید. شخصی خدمت امام‌صادق {{علیه‌}} آمده، عرض می‌کند: یابن‌رسول‌الله! من دلم می‌خواهد خواب شما را ببینم. حضرت می‌فرماید: حالا امشب آب نخور، ببین چه می‌شود؟ یک‌قدری نان و خرما خورد. [خواب] دید توی آب‌انبار است {{توضیح|به قول من، شاید آب انبار نبوده}}، سر چاه است، سر جوی است و هِی سر این آبهاست. صبح آمد. [امام فرمود:] تو تشنه ما نشدی، تشنه آبی! آقا تو تشنه دنیایی. تو هنوز هم داری فکر می‌کنی که ماشینت را چه‌جور کنی، خانه‌ات را دکور کنی، این‌جا را این‌جوری کنی. چه‌چیزی داری می‌گویی؟ تو بیا بشو، ببین من راست می‌گویم یا دروغ؟ تو بیا دنیا را بگذار زمین.<br /> <br /> {{موضوع|منزوی نشوید؛ امیرالمؤمنین که نخلستان آباد می‌کند و به فقرا می‌دهد، دارد یاد ما می‌دهد که کار کنیم و به فقرا بدهیم تا خدا خدایی‌اش را به ما بدهد|امیرالمؤمنین/فضّه/کار/سخاوت/منزوی‌نشدن}} حالا آن‌آقا می‌گفت: نمی‌شود ما یک کناری برویم؟ باباجانِ من! قربانت بروم، کنار نرو، مردم را کنار نزن! قوم و خویشت را کنار نزن! بچّه عمویت را کنار نزن! همسایه‌های فقیرت را کنار نزن! رفقایت را کنار نزن! خودت بروی کنار!؟<br /> <br /> امیرالمؤمنین {{علیه‌}} آمده یاد ما بدهد. فضّه آمده در خانه امیرالمؤمنین {{علیه‌}}، دید یک پوست است و ریگ است. چرا این‌ها این‌جوری هستند؟ یک علم کیمیا داشت. رفت ریگ‌ها را دستی مالید. امیرالمؤمنین دید ریگ‌ها بور می‌زند [می‌درخشد]. [فرمود:] زهراجان! چه شده؟ گفت: علی‌جان! فضّه داشت ریگ‌ها را به‌هم می‌زد. [امام به فّضه] گفت: یک آفتابه‌لگن آب کن و بیاور. [حضرت] همچین کرد، از ده‌تا انگشت علی {{علیه‌}}، از هر کدام یک رقم جواهر می‌ریخت. گفت: تا این‌جا هستی، به ما کار نداشته‌باش.<br /> <br /> چرا [امیرالمؤمنین {{علیه‌}}] می‌رود کار می‌کند، نخلستان درست می‌کند، به فقرا می‌دهد؟ چرا سه‌روز، سه‌روز، نان نمی‌خورد و به فقرا می‌دهد؟ مهندس! [دارد] یاد من و تو می‌دهد. یاد ما می‌دهد، می‌گوید: کار کنید و به مردم بدهید. مگر علی {{علیه‌}} نمی‌تواند به اعجاز بدهد؟ حالا چرا می‌گوید؟ می‌خواهد تو هم خدا شوی. خدا می‌خواهد خدایی‌اش را به تو بدهد.<br /> <br /> {{موضوع|وقتی به فقرا کمک کنی، خدا خیر به دستت جاری می‌کند؛ آن‌وقت عبادتت ذوق دارد و دیگر دل‌مُرده نیستی؛ مُرده کسی است که ولایت ندارد|درباره متقی/سخاوت/اطاعت/ولایت/دل‌مُردگی}} به روح تمام انبیاء، یک‌نفر مقداری پول به ما داده‌بود؛ گفت: مرغ بگیر. یک بنده‌خدایی هم یک لنگه برنج آورد. امروز که می‌بینی من این‌قدر سرحالم، این ابوالفضل آمد، {{توضیح|خدا ان‌شاء‌الله هرکه بچه دارد به او ببخشد. این بچه‌های من انصافاً خوبند. خدایا! همین‌جور که من از آنها راضیم، تو هم از آنها راضی باش. این بنده‌های خدا، آخر مشتری‌های من این‌جوری هستند، یکی پای کوه دو برادران است، بغل کوه! یکی نمی‌دانم توی چاله کجاست! این‌جا، آنجا!}} آقا این‌ها برداشتند بردند. {{دقیقه|50}} یک خوشحالی به‌من دست داد که نگو! گفتم: خدایا! به صاحبانش برکت بده. خدایا! همیشه دست در جیبشان بکنند [و] پول باشد. گفتم: خدایا! همین‌جا به صاحبانش بده. خب بفرما!<br /> <br /> من یک‌وقت‌ها می‌گویم: خدایا! من که ندارم؛ خیر به‌دست من جاری کن. آقا! خیر جاری می‌کند. آن‌وقت این‌که دارم می‌گویم، می‌دانی چیست؟ آن‌وقت شب که می‌شود، عبادتت ذوق دارد؛ چون‌که اطاعت کردی.<br /> <br /> چرا این‌قدر دلمان این‌جوری است؟ مُرده است. آخر، مُرده ولایت تویش نیست که، مُرده است. به‌دینم! ولایت در آن‌نیست، مُرده. قربانتان بروم، عزیز من! ولایت، زندگی است. حالا از کجا می‌گویی؟ یک‌ دانه کافر می‌آید [ایمان می‌آورد]، ولایت دارد، می‌شود زنده. یک‌ دانه که ولایت دارد، می‌رود کافر می‌شود، می‌شود مُرده. اصلاً شرط بندگی، ولایت است آقاجان من.<br /> <br /> {{موضوع|شما ائمه نمی‌شوید؛ اما مثل زنبور عسل، به‌قدر وسع‌تان آتش فقر کسی را خاموش کنید، تا وحی خدا به شما برسد؛ قضیّه متقی که پول مشهد رفتنش را به فقرا داد|سخاوت/معصیت‌ولایتی/درباره متقی}} حالا تو نداری، به‌فکر باش. من آخر به این‌مردم چه چیز بگویم؟ به خودم چه چیز بگویم؟ چرا آقا امام‌حسن {{علیه‌}} سالی دو مرتبه مالش را تقسیم می‌کرد؟ بابا! تو آن نباش. چرا این‌ها گرسنگی می‌خوردند؟ تو آن نباش، مردم را بازی نده! معصیت‌ولایتی نکن! چرا شب‌قدر، شب به این خوبی، [خدا] می‌گوید سه‌طایفه را نمی‌آمرزم؟ یکی شارب‌الخمر، یکی عاق‌والدین، یکی کسی‌که برادر مؤمن از دستش ناراضی باشد. نمی‌آمرزد تو را.<br /> <br /> {{درباره متقی|یکی از این رفقای‌عزیز یک پولی داد، حسابی بود. من اسمم را نوشته‌بودم، [به] مشهد بروم. آن روزی که این را به ما داد، من دیدم فردایش ماه‌مبارک رمضان است. من هم حقیقتاً این بود، موقعی‌که سرکار بودم، این‌کار را می‌کردم. امسال توی خوف و رجا بودم. خب، خدا ان‌شاءالله عوض به او بدهد. ما آمدیم و رفتیم قدری مرغ گرفتیم و برنج گرفتیم و باز دوباره بچّه‌ها را خواستیم. بچّه‌ها بردند [به فقرا دادند]. من خودم رفقا [عقیده‌ام] این‌است، عقیده شما هم همین باشد که اگر اسمتان را برای مشهد نوشتید، بروید؛ آدم پشت‌پایش را می‌خورد. اگر اسمتان را برای مکّه نوشتید، بروید. من که اسمم را نوشته‌بودم، گفتم نکند [که] ما از آن‌ها باشیم که خلاصه اسممان را نوشتیم و نرویم. من در فکر بودم. بعد از یک‌شب یا دو شب، خواب دیدم [به] عمره رفتم و دارم از عمره می‌آیم. من با یک‌نفر دیگر بودم. آن یک‌نفر گفت: می‌خواهی من ائمه‌طاهرین {{علیهم‌}} را به شما معرّفی کنم؟ گفتم: بکن. همان‌طور که اشاره کرد، من یک‌ذرّه جلو رفتم. دیدم ائمه‌طاهرین {{علیهم‌}} آن‌جا هستند. امیرالمؤمنین {{علیه‌}} از آن‌جا بیرون آمد. ما فوری دستش را بوسیدیم و خیلی با هم لَحمُک لَحمی بودیم و من از خواب بیدار شدم.<br /> <br /> ببین، امام‌رضا {{علیه‌}} حالیِ من کرد. گفت: من که از دست تو راضی هستم، دوازده‌امام، چهارده‌معصوم {{علیهم‌}}، از دست تو راضی هستند. من خودم تأویل دارم. چرا؟ می‌گوید این‌کاری که تو کردی، رضایت ماست. من مال خودم که نبوده؛ اما از سر هوا و هوس مشهد [نرفتم]. {{توضیح|یعنی حقیقتش یکی می‌خواست ما را ببرد. بگذارد در ماشین و ببرد و بیاورد. خب خوش بودیم دیگر! مَثَل دارم می‌گویم. [اما] من این‌کار را کردم.}} امام‌رضا {{علیه‌}} حالیت می‌کند.}} بابا! برایت راهنما می‌گذارد، قربانت بروم برایت هدایت‌کننده می‌گذارد که هدایتت می‌کند. ما داریم چه چیز می‌گوییم؟<br /> <br /> ما باید از یک زنبور کمتر نباشیم. {{دقیقه|55}} این زنبور آمده، نوکش را پُر [از آب] کرده که برود آتش ابراهیم را خاموش کند. جبرئیل به او می‌گوید: کجا می‌روی؟ می‌گوید: می‌روم آتش را خاموش کنم. [گفت:] با چه‌چیزی؟ [گفت:] با این [نوکم]. [گفت]: این؟ دوازده‌فرسخ آتش است. گفت: به‌قدر وسعم [خاموش می‌کنم]. آقا! ببین خدای تبارک و تعالی چه کرده؟ دهانش را پُر از عسل کرده، عسل شفاست. ببین آقاجان! قربانتان بروم، این همین‌طور که می‌خواسته ابراهیم را شفا بدهد، دهانش را پُر از عسل کرده، عسل شفاست، وحی هم به او می‌رسد. بابا! ریا نکرده، این نوکش را پُر کرده [که] برود آتش را خاموش کند. خب بفرما! به‌قدر یک زنبور عسل تکان بخوریم، آتش یک بیچاره را خاموش کنیم تا وحی به ما برسد. خدا بس‌که خوشش می‌آید، بیا! وحی به او می‌رسد.<br /> <br /> چرا به‌من وحی نمی‌رسد؟ به‌من هم وحی می‌رساند؟ چه‌کسی؟ شیطان. [می‌گوید:] این‌جا را این‌جور کن، این‌جا را این‌جور کن، این‌جا را این‌جور کن، این‌جا را این‌جور کن. [ما هم می‌گوییم:] چشم، چشم، فدایت شوم، می‌کنم. [می‌گوید:] یک‌کار دیگر هم بکن! یک کار دیگر هم بکن! اصلاً فرصت به تو نمی‌دهد که فکر مردم باشی. {{توضیح|من الان آنجا سر سفره اشاره‌ای کردم،}} اصلاً تو وقت نداری. به‌قدری کار جلوی تو گذاشته که اصلاً وقت نداری.<br /> <br /> {{موضوع|دنیا به تو فرصت کار خیر کردن نمی‌دهد؛ دنیا یعنی به‌غیر خدا کار کردن؛ قضیّه آن اصفهانی که فرصت نمی‌کرد زنش را طلاق دهد|دنیا}} یک حرف بزنم بخندید. اصفهانی‌ها خیلی زرنگ هستند. یک جور دیگر هم هستند، حالا می‌ترسیم یکهو یک اصفهانی این‌جا باشد. یک‌نفر بود، این هر زنی که می‌گرفت، طلاق می‌داد. یک زن اصفهانی گفت: من زنش می‌شوم. گفت: این طلاق می‌دهد. گفت: باشد. این رفت و خیلی خودش را درست و راست کرد و خیلی جالب درست کرد. آمد خودش را نشان این که زن طلاق می‌داد، داد. گفت: زن من می‌شوی؟ گفت: آره! افتخار می‌کنم. گفت: باشد. این خودش را که خوب نشانش داد، گفت: یک شرط دارد، تو باید حرف من را بشنوی. گفت: باشد.<br /> <br /> این صیغه [عقد] را که جاری کرد، اول کاری نکرد. بعد گفت: چه‌کار کنم؟ گفت: شب که می‌شود، باید بروی هِی بیندازی. {{توضیح|هِی بوده است. این شب که می‌شده هِی می‌انداختند، آن‌وقت می‌گفتند: بگیر و ببند، بگیر و ببند! می‌گرفتند، [مغازه‌ها را] می‌بستند. آن زمان که قم هم کوچک بود، [بوده].}} گفت: هِی بینداز. گفت: خیلی خوب. صبح هم بروی دمِ حمام، پیش آن حمامی لُنگ بدهی. گفت: باشد. گفت: از آن موقع هم که می‌شود، بیایی بروی دیزی سنگک بفروشی. گفت: خیلی خوب. گفت: پیش از ظهر هم کجا می‌روی، لب آن سقاخانه چه‌کار کن. یک چهارتا، پنج‌تا کار به این گفت. دیدند این زن را نمی‌تواند [طلاق بدهد،] زن چند وقت است که با این می‌سازد. گفتند: باباجان! تو که طلاق می‌دادی؟ گفت: آخر این به‌من فرصت نداده. <br /> <br /> بابا! دنیا به تو فرصت نمی‌دهد که تو کار خیر بکنی. عین زن اصفهانی، چند جور کار برای تو جور کرده. قربانت برم، عزیز من! نگیر همچین زنی را! این زنی که این همه کار برای تو جور می‌کند، نگیر. خب بفرما! مگر می‌تواند طلاقش بدهد؟ مگر تو می‌توانی قربانت بروم، دنیا را طلاق بدهی؟ درست، راستش کرده. برای تو درست‌کرده، تو هم گولش را خوردی. بیا علی {{علیه‌}} بشو! قربانت بروم شیطان [دنیا] تمام وجاهت عالَم را به خودش وصل کرد. [امیرالمؤمنین {{علیه‌}}] گفت: برو، من تو را سه‌طلاقه کرده‌ام. بابا! تو سه‌طلاقه‌اش نکن، یک طلاقه‌اش بکن! ما نمی‌گوییم سه طلاقه‌اش کن.<br /> <br /> خب دنیا چیست؟ دنیا به‌غیر خداست. ببین الان من بگویم، دنیا به غیر خداست؛ به‌غیر خدا جمع‌کردن، {{دقیقه|60}} به‌غیر خدا نگاه‌کردن، به غیر خدا رفتار کردن، به‌غیر خدا خوابیدن، به‌غیر خدا پاشدن، به‌غیر خدا مسجد رفتن، به‌غیر خدا مکّه‌رفتن، به‌غیر خدا مشهد رفتن. به‌غیر خدا کار کردن. دنیا آن‌است.<br /> <br /> {{موضوع|فقیری که جوری حرف بزند که یعنی من ندارم، آن فقیر صابری که خدا درباره‌اش گفته: دین روی دوش اوست، نیست|فقیر صابر}} چرا می‌گوید که دین روی دوش سه عدّه است؟ عالِم ربّانی، دارای سخی، {{توضیح|دین روی دوش توست. آقاجان من! اگر من [آن‌را] می‌گویم، این‌را هم می‌گویم}} یکی هم فقیر صابر. فقیر، باید صابر باشد. یارو فقیر است، اما یک جور حرف می‌زند که [یعنی] من ندارم. یک‌جور حرف می‌زند که به او بدهند. این‌ چه صابری است؟ این‌قدر خدا بدش می‌آید، امام صادق می‌فرماید: شیعه‌های ما دستشان را جلوی کسی دراز نمی‌کنند. یعنی شیعگیِ این را می‌اندازد توی مزبله! کسی که دستش را بیخودی جلوی کسی دراز کند، می‌اندازدش توی مزبله [زباله‌دانی]. می‌فرماید: دو عده هستند، گوشتِ صورت ندارند. {{توضیح|من این را هم بگویم، یک‌وقت خیال نکنید من یک حرفهایی می‌زنم.}} می‌گوید: کسی که تهمت به کسی بزند و کسی که داشته باشد و سؤال کند.<br /> <br /> [[رده: نوارها]]<br /> <br /> {{یا علی}}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Sitenotice&diff=2485 2026-07-18T01:55:28Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#امام باقر|امام باقر]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Anonnotice&diff=2484 2026-07-18T01:55:16Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#امام باقر|امام باقر]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Sitenotice&diff=2483 2026-07-18T01:54:54Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>منتخب [[صفحهٔ_اصلی#امام باقر|امام باقر]] و [[صفحهٔ_اصلی#ماه صفر|ماه صفر]] و [[صفحهٔ_اصلی#حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی]] و [[صفحهٔ_اصلی#امام‌سجاد|امام‌سجاد]] و [[صفحهٔ_اصلی#راهب و سر امام حسین|راهب و سر امام حسین]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C&diff=2482 2026-07-18T01:53:42Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بخش|امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً احد است، حضرت زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است|کلاس=&quot;sub-titr&quot;}}<br /> {{#tag:html|&lt;img src=&quot;/images/Velayat-4.png&quot; class=&quot;site_logo&quot;&gt;}}<br /> {{بخش|فرمایشات حاج‌حسین خوش‌لهجه راجع به ولایت|کلاس=&quot;center&quot;}}<br /> &lt;!-- اعلان صفحه اصلی <br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;ُMainPageBGH&quot; &gt;ایجاد کانال توییتر پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;&quot;&gt;{{اعلان صفحه اصلی}}&lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> --&gt;<br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= امام باقر|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: امام باقر|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= ماه‌صفر|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: ماه‌صفر|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: حرکت نکردن سر امام‌حسین در منزلی|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= امام‌سجاد|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: امام‌سجاد|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> {{قاب صفحه اول|عنوان= راهب و سر امام حسین|قسمت=گفتار متقی|لینک=منتخب: راهب و سر امام حسین|بخش=همه}}<br /> <br /> <br /> &lt;!-- کتابها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot;&gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;کتابها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div style=&quot;display:inline-block;&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10035}}<br /> {{تصویر گالری|10034}}<br /> {{تصویر گالری|10029}}<br /> {{تصویر گالری|10007}}<br /> {{تصویر گالری|10024}}<br /> {{تصویر گالری|10021}}<br /> {{تصویر گالری|10022}}<br /> {{تصویر گالری|10014}}<br /> {{تصویر گالری|10011}}<br /> {{تصویر گالری|10008}}<br /> {{تصویر گالری|10017}}<br /> {{تصویر گالری|10020}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_کتابها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام کتابها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;!-- سخنرانی‌ها --&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-middle&quot; class=&quot;MainPageBG&quot; &gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-center&quot; &gt;<br /> &lt;h2 id=&quot;mp-itn-h2&quot; class=&quot;MainPageBGH&quot;&gt;سخنرانی‌ها&lt;/h2&gt;<br /> &lt;div id=&quot;mp-itn&quot; style=&quot;padding:0.1em 0.6em;display:inline-block&quot;&gt;<br /> &lt;ul class=&quot;list_gallery&quot;&gt;<br /> {{تصویر گالری|10275|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10297|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10170|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10294|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10146|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10429|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10167|نوع=سخنرانی}}<br /> {{تصویر گالری|10308|نوع=سخنرانی}}<br /> &lt;/ul&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> {{#tag:html|&lt;a href=&quot;https://www.velayateali.com/index.php/مجموعه_سخنرانیها&quot; class=&quot;btn btn-info&quot; style=&quot;margin-right:10px;&quot; role=&quot;button&quot;&gt;تمام سخنرانی‌ها&lt;/a&gt;}}<br /> &lt;/div&gt;<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> [[رده: صفحات سایت]]<br /> __NOTOC____NOEDITSECTION__</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A8:_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%D8%A8%D8%A7%D9%82%D8%B1&diff=2481 2026-07-18T01:53:12Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{بسم الله}}<br /> <br /> '''السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة‌ الله و برکاته'''<br /> <br /> '''امیرالمؤمنین علی {{علیه}} کفواً أحد است. حضرت‌ زهرا {{علیها}} کفواً خلقت است. به اولیای امور کار نداشته‌ باشید. بر عمر و ابابکر لعنت کنید.'''<br /> &lt;section begin=&quot;گفتار متقی&quot; /&gt;<br /> ==امام‌باقر، شکافنده علوم{{ارجاع|سخنرانی [[بوی ولایت]] 76 (دقیقه 50)}}==<br /> {{صوت منتخب|imam-bagher}}<br /> <br /> فقه و اصول از برای امام‌ صادق {{علیه}} و امام‌ باقر {{علیه}} است؛ اما فقه و اصولی که به ولایت وصل نباشد، جهنّم است. فقه و اصول را باید در اختیار ولایت گذاشت؛ یعنی باید به امر ائمه‌ طاهرین {{علیهم}} باشی و از خودت حرف نزنی. اگر از خودت حرف بزنی، برای فقه و اصول مشابه درست کردی. {{ارجاع|[[حج 85]]}} چرا به حضرت، باقر العلوم می‌گویند؟ چون علم را شکافت. یک‌ مدّت زمانی بنی‌امیّه با بنی‌عبّاس دعوا می‌کردند و درگیری پیدا کردند، این دو امام یک‌ ذرّه فرصت پیدا کردند؛ تا یک اندازه‌ای علم را بشکافند. هر چه داریم از افشای این دو بزرگ‌وار داریم. یک اندازه‌ای توانستند اسلام و ولایت را افشا کنند. چهارصد شاگرد از برای امام‌ صادق {{علیه}} نوشته‌اند، رئیس‌ مذهب شیعه است. حالا باز چه‌ کسی مانع شد؟ بنی‌عبّاس. {{ارجاع|[[امام زمان؛ ذکر الله]] 79 و [[قلب‌المؤمن، عرش‌الرحمن]] 80}}<br /> <br /> اگر شما به ولایت یقین کنید، بو دارید. آدم، بوی آن‌ را هم می‌شنود؛ اما مشام دنیایی شما باید کنار برود. آن‌هایی که قبول نکردند، چرا بوی امیرالمؤمنین علی {{علیه}} را نمی‌شنیدند؟ چرا بوی حضرت‌ زهرا {{علیها}} را نمی‌شنیدند؟ زهرای‌ عزیز {{علیها}} را زدند و طناب گردن امیرالمؤمنین علی {{علیه}} انداختند. اگر شما ولایت داشته‌ باشید؛ آن‌وقت سنخه ولایت را می‌فهمید، بو دارد، ولایت آن بو را می‌کِشد. امام‌ صادق {{علیه}} قسم می‌خورَد و می‌فرماید که عدّه‌ای از یمن، نزد پدرم، امام‌ باقر {{علیه}} آمدند. پدرم این‌ها را در آغوش می‌گرفت، می‌بوسید، بو می‌کرد و می‌گفت: صادق‌جان! این‌ها بوی بهشت می‌دهند. بوی بهشت بوی ولایت است! چه‌ کسی این بو را می‌شنود؟ امام‌ باقر {{علیه}} و امام‌ صادق {{علیه}}. آقاجان! بیا مشامت را از بوی دنیا خالی کن! تا کِیْ نگاه به این تلویزیون و ویدیو و اسباب قمار می‌کنی؟! این‌ها که بو ندارند، بوی ظلمت دارند. خدایا! ما را مطهّر کن! با ولایت باشیم و بوی ولایت دهیم. خدایا! ما در اختیار ولایت باشیم؛ نه این‌که بخواهیم ولایت در اختیار ما باشد. <br /> <br /> چرا به شما می‌گوید اگر ذرّه‌ای محبّت عمر و ابابکر داشته‌ باشید، شما را می‌سوزانم؟ این یعنی‌ چه؟ یعنی همین‌طور که ولایت نجات‌دهنده از آتش‌ جهنّم است، ذرّاتی محبّت این دو نفر را داشته‌ باشید، خدا به گردنش واجب است که شما را بسوزاند. بیایید یک‌ ذرّه تفکّر داشته‌ باشیم! بیایید ببینیم چه‌ چیزی از خدا بخواهیم؟! {{درباره متقی|به روح تمام انبیاء! من یک وقت‌هایی این‌جا نشستم، یک‌ چیزهایی به خدا می‌گویم. می‌گویم: خدایا! هر چه که به پیامبرت دادی، به‌ من هم دادی! چه‌ چیزی داده؟ ولایت. چه‌ چیزی داده؟ محبّت خدا و زهرا {{علیها}}، حالا پیامبر {{صلی}} از خدا، نجات امّتش را می‌خواست. <br /> <br /> به‌ قرآن! من همیشه نجات شماها را می‌خواهم؛ تا حتّی به خدا می‌گویم: خدایا! اگر مرا بخشیدی، آمرزیدی و به بهشت بردی، من دارم با تو شرط می‌کنم؛ می‌گویی: آن‌جا جای ناراحتی نیست. روایت هم داریم: یک مؤمن اگر دوستی داشته باشد و مقام آن دوستش پایین‌تر باشد؛ آن‌وقت خدا مَلَکی شبیه آن دوستش خلق می‌کند که این مؤمن ناراحت نباشد. گفتم: خدایا! این‌ کارها را با من نکن! من الآن دارم به تو می‌گویم. نصف‌ شب دارم به خدا می‌گویم: خدایا! این رفقایم را برنداری مَلَک کنی و جلویم بگذاری! این‌ها باید جایشان از من بهتر باشد. به خدا! به ولایت! به روح رسول‌ الله! راست می‌گویم، اگر جای شما از من پایین‌تر باشد، من ناراحتم! این‌قدر شما را دوست دارم!}} <br /> <br /> پیامبر {{صلی}} هم همین‌طور بود. وقتی عزرائیل به او گفت: بهشت را زینت کرده‌ایم، حوریه‌ها این‌جا هستند. فرمود: با امّتم چه‌ کار می‌کنی؟ شما هم باید این‌طوری باشید، باید به‌ فکر هم باشید. چرا امام‌ صادق {{علیه}} می‌فرماید اگر دل‌ یکی را خوش کردی، دل مرا خوش کردی، دل مادرم زهرا {{علیها}} را خوش کردی، خدا می‌گوید: دل مرا هم خوش کردی؟ من هم می‌خواهم دلم خوش باشد، می‌بینم خدا هم این‌ را از ما می‌خواهد؛ می‌گوید دو عدّه را به بهشت راه نمی‌دهم: یکی بخیل و یکی هم حسود. {{ارجاع|[[بوی ولایت]] 76 و [[مشهد 92 - جامعه]]}}<br /> <br /> ==امام باقر، کارکن خدا نه کارکن دنیا{{ارجاع|[[آفات ولایت]] 81 (دقیقه 38) و [[اصحاب‌کهف و رقیم؛ دزدی به‌نام شیطان]] 75 (دقیقه 30)}}==<br /> {{صوت منتخب|imambahger2}}<br /> <br /> عزیزان من! اگر امیرالمؤمنین {{علیه}} دنیا را تکذیب می‌کند، اهل‌ دنیا را تکذیب می‌کند، نه دنیا را. حضرت چندین هزار نخلستان خرما داشته‌ است، بروید بخوانید! آب از چاه می‌کشیده و به تمام آن‌ها آب می‌داده‌ است. اگر کار عیب دارد، چرا امیرالمؤمنین {{علیه}} این‌جوری کار می‌کند؟! حضرت هر نخلستانی را می‌فروخت، پولش را به‌ مسجد می‌آورد و به فقرا می‌داد. امیرالمؤمنین {{علیه}} کارکُنِ خداست، نه کارکُنِ دنیا! تو هم کارکُنِ خدا باش! امام‌ باقر {{علیه}} دستش را روی شانه غلامش می‌گذاشت و زمین را می‌شکافت. آیا کار عیب دارد؟! نه! اهل‌ دنیا شدن عیب دارد. آن‌ها کار می‌کنند؛ اما دنیا را در دل‌شان نمی‌آورند. تو هم دنیا را در دلت نیاور! کار که تکذیب نشده‌ است. باید کار کنی! قشنگ کار کنی. کار خیلی خوب چیزی است! پیامبر {{صلی}} هم کار می‌کرد. حالا یک‌ نفر آمده امام‌ باقر {{علیه}} را نصیحت می‌کند، به او گفت: این‌جوری که عرق می‌ریزی، اگر الآن جبرئیل قبض روحت کند، جواب خدا را چه می‌دهی؟ امام فرمود: در بهترین حالت هستم. گفت: چرا؟ گفت: دارم کار می‌کنم که دستم پیشِ مثل تو دراز نباشد؛ پس هم کار خوب است و هم دنیا. اگر دنیا بد بود که خدا آن‌ را خلق نمی‌کرد؛ اما این دنیا آزمایش‌گاه است. توجّه فرمودید من چه می‌گویم؟! تو در آزمایش‌گاه آمده‌ای. در روایت می‌فرماید: اگر چشمت به نامحرم افتاد، به زمین یا آسمان نگاه کنی، ملائکه برایت طلب‌ مغفرت می‌کنند. اگر صدقه بدهی، خدا از تمام بلاها تو را حفظ می‌کند. اگر دل کسی را خوش کنی، دوازده‌ امام، چهارده‌ معصوم {{علیهم}} را خوشحال می‌کنی. مگر خوشحالی دوازده‌ امام، چهارده‌ معصوم {{علیهم}} کم است؟! خدا تو را در این دنیا آورده که رشدت بدهد؛ اما می‌گوید دنیا را در دلت راه نده! اصلاً تمام کارهای ما در دنیاست، در دنیا ما به جایی می‌رسیم؛ اما خلق به جایی می‌رسد، نه دوازده‌ امام، چهارده‌ معصوم {{علیهم}}. آن‌ها خودشان حقیقت هستند، خودشان ولایت هستند؛ باید در دنیا باشیم و امر ائمه {{علیهم}} را اطاعت کنیم، تا با آن‌ها سنخه شویم. در دنیا می‌توانیم حاجت برادر مؤمن را برآورده کنیم. مگر هر کسی موفّق به رفع حاجت برادر مؤمن می‌شود؟ {{ارجاع|[[آفات ولایت]] 81}}<br /> <br /> عزیزان من! قربان‌تان بروم، صبح که از این‌جا می‌روم نان بخرم، بعضی خانه‌ها را می‌بینم که یک طارُمی‌های خیلی بلند [حصار] دورشان کشیدند؛ بعضی‌هایشان را به برق اتّصال می‌کنند. من می‌ایستم و یک‌ قدری نگاه می‌کنم. آقاجان من! تو که دور خانه‌ات طارُمی می‌کشی که دزد نیاید، آیا یک طارمی دور دلت کشیدی که شیطان در آن داخل نشود؟! قربانت بروم، فدایت بشوم، ماشینت را قفل کن! هم ببند و هم قفل کن! یک قفل قوی هم به آن بزن که دزد آن‌را نزند، هوای خانه‌ات را داشته‌ باش! طارمی هم دور خانه‌ات بکش! باید جلوی دزد را بگیری! باید خیلی مواظب باشی! اگر دزد بیاید، چرخ گوشتت را می‌برد، جاروبرقی‌ات را می‌برد. حالا دزدها، این‌طوری شده‌اند، می‌آیند وسایل برقی را می‌برند. تلویزیونت را که می‌برد، خدا کند که آن‌ را ببرد، ان‌شاءالله آن چیزهای دیگر را نبرد. باز تا بروی آن‌ را بخری و بیاوری، هفت، هشت روزی می‌کشد، بالأخره در این هفت، هشت روز ساز نمی‌زنی. حالا اگر دزد فرصت هم بکند، یک قالیچه‌ای، چیزی داشته‌ باشی، زیر بغلش می‌گیرد و می‌رود؛ اما چیزی به تو برنمی‌گرداند. دلم می‌خواهد توجّه بفرمایید! این خیلی دقیق است! دلم می‌خواهد تفکّر داشته‌ باشید، این دزد [اموال] وقتی آمد، فقط وسایلت را می‌برد، چیزی به تو نمی‌دهد؛ اما عزیز من! آن دزدِ (عقیده و ایمان یعنی شیطان) به خدا گفته: به عزّت و جلالت قسم! تمام بنی‌آدم را گمراه می‌کنم، به‌ غیر از صالحین‌شان را؛ یعنی آن‌هایی که به تو پناه ببرند. ما داریم چه می‌گوییم؟! کجای کار هستیم؟! این دزدی که برای شما معیّن شده، اسم اعظم بلد است! اگر دور خانه دلت طارمی بکشی، تا آسمان هم بکشی، داخل می‌آید. چرا فکر این دزد را نمی‌کنیم؟! چرا از این دزد خطرناک نمی‌ترسیم؟! ما چه‌ کار داریم می‌کنیم؟ آیا یک طارمی دور دلت کشیدی که این دزد نیاید ایمانت را ببرد، نیاید ولایتت را ببرد؟! چرا حواس‌مان جمع نیست؟! آیا این دزد خطرناک هست یا نه؟! چرا مواظب نیستیم؟! این دزدی که اسم اعظم دارد، ولایتت را می‌برد و عمر و ابابکر و عثمان به تو می‌دهد! طلحه و زبیر به تو می‌دهد! خلق به تو می‌دهد! بیا دور دلت دیوار بکش! بیا دور دلت طارمی بکش! بترس از این دزد! مرتب در قرآن‌مجید راجع‌ به این دزد می‌گوید که {{متمایز|«عدوٌّ مُبین»}} است! چرا هوای این دزد خطرناک را نداریم؟! <br /> <br /> حالا چه‌ کار کنیم که این دزد نیاید؟ اگر می‌خواهید این دزد نیاید، باید پرچم سخاوت بزنید! از کجا می‌گویی پرچم سخاوت بزنیم؟ سخاوت چیزی است که جلوی این دزد را می‌گیرد. چرا؟ در روایت می‌گوید: یک حاجت برادر مؤمن را برآورده کنی، مطابق هفتاد حجّ و هفتاد عمره است. ببین، آقا امام‌ حسن‌ مجتبی {{علیه}}، سالی دو مرتبه، مالش را تقسیم می‌کرد. آقا امام‌ باقر {{علیه}}، دستش روی دوش غلامش بود، بیل می‌زد و به مردم می‌داد. آقا امیرالمؤمنین {{علیه}}، تا چندین هزار نخلستان درست می‌کرد، می‌فروخت و به مردم می‌داد. زهرای‌ عزیز {{علیها}} سه‌ چارک جو از شمعون یهودی قرض کرد، چادرش را امانت گذاشت، بعضی می‌گویند زِره امیرالمؤمنین {{علیه}} را امانت گذاشت. حالا یتیم و مسکین و اسیر می‌آیند، به آن‌ها می‌دهد. روایت داریم: شخص گنه‌کاری بود، وقتی او را در محشر آوردند، وضعش خیلی بد بود! امر شد که او را نگه‌دارید، خدا گفت: او را به یک بچّه یهودی بخشیدم! گفتند: خدایا! تمام نامه اعمال این‌ شخص، ناجور و سیاه است! خدا گفت: یک زن یهودی، بچّه‌اش بغلش بود، این‌ شخص از پشتِ سر یک سیب به آن بچّه داد، او را بخشیدم؛ این‌ است سخاوت! آیا بچّه یهودی ارزش دارد؟! نه! خدا می‌خواهد تو {{متمایز|«أرحم‌الرّاحمین»}} بشوی! خدا می‌خواهد مثل خودش بشوی! رحم داشته‌ باشی! حالا اگر کسی ولایت در بدنش تسلّط نداشته‌ باشد؛ یعنی به او القا نشود و حرف ولایت بزند، باقی می‌آورد. چرا باقی می‌آورد؟ ولایت باید در قلب ولایت‌گو القا شود. چرا القا شود؟ این آدمی که حرف ولایت می‌زند، باید از دنیا خالی شود، وقتی از دنیا خالی شد و آن طارمی که گفتم را دورِ دلش کشید؛ آن‌وقت دیگر شیطان به آن طارمی دخالت نمی‌کند و خدا آن‌ را حفظ می‌کند. چرا خدا می‌گوید اگر بخواهی هدایت شوی، تو را هدایت می‌کنم؟ آن آدمی که می‌خواهد هدایت شود، باید تمام چیزهایش را کنار بگذارد، محبّت دنیا را کنار بگذارد تا به او القا شود. {{ارجاع|[[اصحاب‌کهف و رقیم؛ دزدی به‌نام شیطان]] 75}}<br /> &lt;section end=&quot;گفتار متقی&quot; /&gt;<br /> <br /> ==شهادت امام‌باقر{{ارجاع|[[پرورش ولایت]] 78 (دقیقه 49 و 54)}}==<br /> {{صوت منتخب|imam-bagher-3}}<br /> <br /> امروز قتل امام‌ باقر {{علیه}} است، یک اشاره‌ای از امام‌ باقر {{علیه}} بکنم. ببین آقاجان! امام یعنی این، من بارها گفتم اگر کسی این‌جوری باشد، دنبالش برویم؛ اما اصلاً مثل او نیست! حالا خلیفه‌ وقت منصور دنبال امام فرستاده، ببین چه‌ جور امام دارد خبر می‌دهد! {{توضیح|من جِز می‌زنم! ان‌شاءالله که شما بهتر از من می‌فهمید، من اشتباه می‌کنم جِز می‌زنم، می‌گویم مبادا نفهمید، والله! غصّه می‌خورم؛ اما این غصّه‌ای که می‌خورم، یک‌ وقت بی‌خود است، شما بهتر از من می‌فهمید.}} به امام گفت: خلیفه شما را خواسته‌ است. امام به آن کسی‌که این اسب را آورده که حضرت را ببرد، رُو کرد و گفت: دست از این کارت بردار! تو این زین را زهرآلود کردی! آن کسی‌که درختش را نشانده، اسم خودش، پدر و مادرش را می‌دانم کیست؟ آن کسی‌که این درخت را بریده، پدر و مادرش و نسل در نسلش را می‌دانم. آن کسی‌که این زین را ساخته، می‌دانم. آن کسی‌که زهر به این زین زده، می‌دانم. بیا و دست از این کارت بردار! این‌کار صحیح نیست. <br /> <br /> ببین این مأمور منصور که دنبال امام فرستاده، دینش رجالی است. مگر امام‌ باقر {{علیه}} حجّت‌ خدا نیست؟! ببین دارد از ماوراء خبر می‌دهد، باباجانِ من! عزیزجان من! وقتی مغز من گچ تویش است، من به ماوراء کار ندارم، من امر رجالم را می‌خواهم اطاعت کنم. این دیگر خیلی عالی است که حضرت این‌جوری دارد می‌گوید که چه‌ کسی درخت را نشانده؟ چه‌ کسی درخت را بریده؟ چه‌ کسی زین را تراشیده و چه‌ کسی زهر را به آن زده‌ است، همه را دارد به او می‌گوید؛ اما در جواب گفت: نه! باید برویم، خلیفه شما را خواسته‌ است؛ امام سوار شد. کم امام داریم که این‌جوری صدمه خورده‌ باشد. اگر امام را زهر دادند، زهر با اجازه خودش به جگر امام اثر می‌کرد، این زهر به پاهای آقا اثر کرد. خدا می‌داند چه به‌ سر امام آمد! خدا نکند توی این دنده‌ها بیفتیم!<br /> <br /> من دارم سند به شما می‌دهم، حالا خلیفه وقت این دو بزرگ‌وار [امام‌ باقر و امام‌ صادق {{علیهما}}] را خواست. دو، سه‌ نفر را دنبال‌شان فرستاد، این‌ها به مَدیَن رسیدند؛ اما به آن‌جا راه‌شان ندادند. این‌ها رفتند در آن‌جایی که آن پیغمبر [شعیب] بود و ندا برای عذاب داده‌ بود و از آن‌جا رفت. مگر عذاب [زمین‌ لرزه و صاعقه‌ آسمانی] نازل نشد؟! به آن‌جا که رسیدند، [مأمور منصور] گفت: در را باز کنید! در را باز کردند. عابدی [عالِمی] بود که در آن‌جا زندگی می‌کرد، سالی یک‌ مرتبه اهل‌ مدین به آن‌جا می‌رفتند و او را تأمین می‌کردند، این‌ها به امام‌ باقر و امام‌ صادق {{علیهما}} هم گفتند: شما هم باید با ما پیش آن عالم بیایید! وقتی رفتند، آن عالم یک نگاهی کرد و گفت: شما این دفعه غیر آورده‌اید، از چه اُمّتی هستید؟ گفت: مرحومه. ببین چقدر ولایت را چیز کرده‌ بودند؛ [پایین آورده‌ بودند!] مرحومه یعنی مرحوم‌ شده! آن عالم گفت: شما از علماء هستید یا از جُهّال؟ گفت: ما از جُهّال نیستیم. گفت: شما از من می‌پرسید یا من بپرسم؟ گفتند: می‌خواهی بپرس یا این‌که ما می‌پرسیم. پرسید: آن کسی‌که یک‌ روز به‌دنیا آمد و یک‌روز از دنیا رفت، یکی صد سال و دیگری صد و بیست ساله بود، چه‌کسی بود؟ گفتند: عُزیر و عَزر [عزیز]. گفت: یک‌ چیزی از شما می‌پرسم که نتوانی بگویی. شما که مرحومه هستید، می‌گویید در بهشت هر چه می‌خوری، مدفوع ندارد، آیا در دنیا هم شبیه دارد؟ گفت: آره، طفلی که در رَحِم مادرش است، می‌خورد؛ اما قاذورات ندارد. یک‌ دفعه آن عالم ناراحت شد و در غار رفت، گفت: شما از من عالم‌تر آوردید. بعضی‌ها روایت ضعیفی دارند، می‌گویند که آن عالم مسلمان شد؛ اما حالا ببین منصور چه‌ کار می‌کند؟ حالا هُو می‌اندازد [همه‌ جا پخش می‌کند] که امام‌ باقر و امام‌ صادق {{علیهما}} آن‌جا رفته‌اند و نصرانی شدند. ببین همیشه خلق محض مقصد خودش تهمت به ولایت می‌چسباند. عزیزان من! قربان‌تان بروم، فدایتان بشوم، تفکّر داشته‌ باشید! دنیا همیشه از این حرف‌ها در آن بوده‌ است. {{ارجاع|[[پرورش ولایت]] 78}}<br /> <br /> {{یا علی}}<br /> ==ارجاعات==<br /> [[رده: منتخب]]</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA:_%D9%85%D8%A7%D9%84%D8%AA_%D8%B1%D8%A7_%D9%81%D8%AF%D8%A7%DB%8C_%D8%AC%D8%A7%D9%86%D8%AA_%D9%88_%D8%AC%D8%A7%D9%86%D8%AA_%D8%B1%D8%A7_%D9%81%D8%AF%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%DB%8C%D9%86%D8%AA_%DA%A9%D9%86&diff=2480 2026-07-16T02:02:28Z

<p>Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قالب روایت| {{روایت|الكليني عَنْ عَلِیِّ بْنِ إِبْرَاهِیمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی بْنِ عُبَیْدٍ عَنْ أَبِی‌جَمِیلَهَ قَالَ: قَالَ أبُو‌عَبْدِاللهِ عَلَیْهِ‌السَّلامُ: کانَ فِی وَصِیة أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ عَلَیهِ‌السَّلَامُ لِأ...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>{{قالب روایت|<br /> {{روایت|الكليني عَنْ عَلِیِّ بْنِ إِبْرَاهِیمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی بْنِ عُبَیْدٍ عَنْ أَبِی‌جَمِیلَهَ قَالَ: قَالَ أبُو‌عَبْدِاللهِ عَلَیْهِ‌السَّلامُ: کانَ فِی وَصِیة أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ عَلَیهِ‌السَّلَامُ لِأَصْحَابِهِ: اعْلَمُوا أَنَّ الْقُرْآنَ هُدَی اللَّیلِ وَ النَّهَارِ وَ نُورُ اللَّيْلِ المُظْلِمِ عَلَى مَا كَانَ مِنْ جَهْدٍ وَ فَاقَةٍ، فَإِذَا حَضَرَتْ بَلِيَّةٌ فَاجْعَلُوا امْوَالَكُمْ دُونَ أَنْفُسِكُمْ وَ إِذَا نَزَلَتْ نَازِلَةٌ فَاجْعَلُوا أَنْفُسَكُمْ دُونَ دِينِكُمْ وَ اِعْلَمُوا أَنَّ الهَالِكَ مَنْ هَلَكَ دِينُهُ وَ الحَرِيبَ مَنْ حُرِبَ دِينُهُ، أَلاَ وَ إِنَّهُ لاَ فَقْرَ بَعْدَ الجَنَّةِ، أَلاَ وَ إِنَّهُ لاَ غِنَى بَعْدَ النَّارِ لاَ يُفَكُّ أَسِيرُهَا وَ لاَ يَبْرَأُ ضَرِيرُهَا. }}<br /> <br /> امام صادق علیه السلام فرمود: امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در وصیت به اصحابش فرمود: بدانید قرآن هدایت‌کننده شب و روز است و نور شب تاریک برای هر سختی و نیازمندی است؛ پس چون گرفتاری [دنیایی تهدید کننده جانتان] روی داد، مال‌های خود را سپر جان‌هایتان قرار دهید و چون بلایی [آخرتی تهدید کننده دینتان] رخ داد، جان‌هایتان را فدای دینتان کنید و بدانید که هلاک‌شده کسی است که دینش تباه شده باشد و مال‌‌باخته کسی است که دینش ربوده شده است. آگاه باشید که بعد از بهشتی شدن، فقری نیست. آگاه باشید که بعد از دوزخی شدن، بی‌نیازی و ثروتی نیست؛ اسیر دوزخ، آزاد نگردد و ضرری که به او رسیده برطرف نشود.<br /> <br /> الكافي، ج۲، ص۲۱۶ و تنبيه الخواطر و نزهة النواظر (مجموعة ورّام)، ج۲، ص۲۰۲ و بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمةالأطهار علیهم‌السلام، ج۶۵، ص۲۱۲<br /> }}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA:_%D8%AC%D8%AF%D8%A7%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85_%D8%A7%D8%B2_%D9%85%D8%A4%D9%85%D9%86%D8%8C_%D8%AF%D8%B1_%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%85%D8%AA_%DA%AF%D9%88%D8%B4%D8%AA_%D8%B5%D9%88%D8%B1%D8%AA_%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%86%D8%AF&diff=2479 2026-07-16T02:01:33Z

<p>Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قالب روایت| {{روایت|الكليني عن مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ اِبْنِ‌سِنَانٍ عَنْ مُنْذِرِ بْنِ یَزِیدَ عَنِ المُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِاَلله عَلَیْهِ‌السَّلاَمُ: إِذَا کَانَ یَوْمُ القِی...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>{{قالب روایت|<br /> {{روایت|الكليني عن مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ اِبْنِ‌سِنَانٍ عَنْ مُنْذِرِ بْنِ یَزِیدَ عَنِ المُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِاَلله عَلَیْهِ‌السَّلاَمُ: إِذَا کَانَ یَوْمُ القِیَامَهِ نَادَی مُنَادٍ: أَیْنَ الصُّدُودُ لِأَوْلِیَائِی؟ فَیَقُومُ قَوْمٌ لَیْسَ عَلَی وُجُوهِهِمْ لَحْمٌ، فَیُقَالُ: هَؤُلاَءِ الَّذِینَ آذَوُا المُؤْمِنِینَ وَ نَصَبُوا لَهُمْ وَ عَانَدُوهُمْ وَ عَنَّفُوهُمْ فِی دِینِهِمْ، ثُمَّ یُؤْمَرُ بِهِمْ إِلَی جَهَنَّمَ.}}<br /> <br /> مفضل بن عمر گوید: امام صادق علیه‌السلام فرمود: هنگامی که روز قیامت شود، ندا کننده‌ای ندا دهد: کجایند جدا کنندگان مردم از دوستان من؟ پس گروهی برخیزند که صورتشان گوشت ندارد و گفته می‌شود: اینان کسانی هستند که مؤمنان را اذیت کردند و با آنان دشمنی نموده و مخالفتشان کردند و در دینشان آنها را به سختی ملامت و عتاب نمودند؛ سپس فرمان داده شود که به جهنم برده شوند.<br /> <br /> الكافي، ج۲، ص۳۵۱ و مشکاة الأنوار في غرر الأخبار، ج۱، ص۱۰۷ و إرشاد القلوب، ج۱، ص۱۴۲ و تفسير الصافي، ج۴، ص۲۰۳ و تفصیل وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشریعة، ج۱۲، ص۲۶۴ و بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمةالأطهار علیهم‌السلام، ج۷، ص۲۰۱ و تفسير نور الثقلين، ج۴، ص۳۰۶ و تفسير کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج۱۰، ص۴۴۱ و عوالم العلوم و المعارف و الأحوال من الآیات و الأخبار و الأقوال، ج۲۰، ص۷۱۱<br /> }}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA:_%DA%AF%D8%B1%DA%AF_%D8%AE%D8%B7%D8%A7%D8%A8_%D8%B4%D8%AF%D9%86_%D9%82%D8%A7%D8%AA%D9%84%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86&diff=2478 2026-07-16T02:00:35Z

<p>Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قالب روایت| {{روایت|وَ مِمَّا خَرَجَ مِنَ النَّاحِيَةِ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ إِلَی‌ أَحَدِ الأَبْوَابِ: ... اَلسَّلاَمُ عَلَی‌ الأَجْسَامِ العَارِيَةِ فِي الفَلَوَاتِ، تَنْهَشُهَا الذِّئَابُ العَادِيَاتُ وَ تَخْتَلِفُ إِلَيْهَا السِّبَ...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>{{قالب روایت|<br /> {{روایت|وَ مِمَّا خَرَجَ مِنَ النَّاحِيَةِ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ إِلَی‌ أَحَدِ الأَبْوَابِ: ... اَلسَّلاَمُ عَلَی‌ الأَجْسَامِ العَارِيَةِ فِي الفَلَوَاتِ، تَنْهَشُهَا الذِّئَابُ العَادِيَاتُ وَ تَخْتَلِفُ إِلَيْهَا السِّبَاعُ الضَّارِيَاتُ ...}}<br /> <br /> قسمتی از کلام امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) در زیارت ناحیه مقدسه: ... سلام بر پیکرهایی که بدون پوشش در بیابان‌ها افتاده بودند، گرگهای متجاوز آنها را دریدند و درندگان وحشی پیرامونشان رفت و آمد می‌کردند ...<br /> <br /> المزار الکبير، ج۱، ص۴۹۶ و بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمةالأطهار علیهم‌السلام، ج۹۸، ص۳۱۷<br /> }}</div>

Admin https://velayateali.com/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA:_%D8%B4%DB%8C%D8%B9%D9%87_%D8%B4%D8%AF%D9%86_%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA_%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85&diff=2477 2026-07-16T01:59:48Z

<p>Admin: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قالب روایت| {{روایت|مُحَمَّدُ بْنُ الحُسَيْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ وَهْبَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ وَخِيمٍ عَنِ العَبَّاسِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي‌حَمْزَةَ عَنْ جَابِرٍ الجُعْفِيِّ: أ...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>{{قالب روایت|<br /> {{روایت|مُحَمَّدُ بْنُ الحُسَيْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ وَهْبَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ وَخِيمٍ عَنِ العَبَّاسِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي‌حَمْزَةَ عَنْ جَابِرٍ الجُعْفِيِّ: أَنَّهُ سَأَلَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ عَنْ تَفْسِيرِ قَوْلِهِ تَعَالَی‌ «وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرٰاهِيمَ» فَقَالَ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ: إِنَّ اَلله سُبْحَانَهُ لَمَّا خَلَقَ إِبْرَاهِيمَ، كَشَفَ لَهُ بَصَرَهُ، فَنَظَرَ فَرَأَی‌ نُوراً إِلَی‌ جَنْبِ العَرْشِ، فَقَالَ: إِلَهِي! مَا هَذَا النُّورُ؟ فَقَالَ: هَذَا نُورُ مُحَمَّدٍ صَفْوَتِي مِنْ خَلْقِي؛ وَ رَأَی‌ نُوراً مِنْ جَنْبِهِ، فَقَالَ: إِلَهِي! مَا هَذَا النُّورُ؟ فَقَالَ: نُورُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي‌طَالِبٍ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ نَاصِرِ دِينِي؛ وَ رَأَی‌ إِلَی‌ جَنْبِهِمَا ثَلاَثَةَ أَنْوَارٍ، فَقَالَ: إِلَهِي! مَا هَذِهِ الأَنْوَارُ؟ فَقِيلَ لَهُ: هَذَا نُورُ فَاطِمَةَ، فَطَمْتُ مُحِبِّيهَا مِنَ النَّارِ وَ نُورُ وَلَدَيْهَا الحَسَنِ وَ الحُسَيْنِ، قَالَ: إِلَهِي! وَ أَرَی‌ تِسْعَةَ أَنْوَارٍ قَدْ أَحْدَقُوا بِهِمْ، قِيلَ: يَا إِبْرَاهِيمُ! هَؤُلاَءِ الأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ، فَقَالَ إِبْرَاهِيمُ: إِلَهِي! بِحَقِّ هَؤُلاَءِ الخَمْسَةِ إِلاَّ عَرَّفْتَنِي مَنِ التِّسْعَةُ؟ قِيلَ: يَا إِبْرَاهِيمُ! أَوَّلُهُمْ عَلِيُّ بْنُ الحُسَيْنِ وَ اِبْنُهُ مُحَمَّدٌ وَ اِبْنُهُ جَعْفَرٌ وَ اِبْنُهُ مُوسَی‌ وَ اِبْنُهُ عَلِيٌّ وَ اِبْنُهُ مُحَمَّدٌ وَ اِبْنُهُ عَلِيٌّ وَ اِبْنُهُ الحَسَنُ وَ الحُجَّةُ القَائِمُ اِبْنُهُ؛ فَقَالَ إِبْرَاهِيمُ: إِلَهِي وَ سَيِّدِي! أَرَی‌ أَنْوَاراً قَدْ أَحْدَقُوا بِهِمْ لاَ يُحْصِي عَدَدَهُمْ إِلاَّ أَنْتَ؛ فَقِيلَ: يَا إِبْرَاهِيمُ! هَؤُلاَءِ شِيعَتُهُمْ، شِيعَةُ أَمِيرِالمُؤْمِنِينَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي‌طَالِبٍ عَلَيْهِ‌السَّلاَمُ؛ فَقَالَ إِبْرَاهِيمُ: وَ بِمَا تُعْرَفُ شِيعَتُهُ؟ قَالَ: بِصَلاَةِ إِحْدَی‌ وَ خَمْسِينَ وَ الجَهْرِ بِبِسْمِ اَللّه الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ وَ القُنُوتِ قَبْلَ الرُّكُوعِ وَ التَّخَتُّمِ فِي اليَمِينِ؛ فَعِنْدَ ذَلِكَ قَالَ إِبْرَاهِيمُ: اَللَّهُمَّ اِجْعَلْنِي مِنْ شِيعَةِ أَمِيرِالمُؤْمِنِينَ؛ قَالَ: فَأَخْبَرَ اَلله تَعَالَی‌ فِي كِتَابِهِ فَقَالَ: «وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرٰاهِيمَ». }}<br /> <br /> جابر جعفی از امام جعفر صادق علیه‌السلام درباره تفسیر کلام خداوند «وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرٰاهِيمَ»: بی‌گمان ابراهیم از شیعیان اوست [آیه۸۳، سوره صافات] پرسید. حضرت فرمود: همانا خداوند سبحان هنگامی كه ابراهیم را خلق فرمود، پرده از جلو چشمان او كنار زد. پس ابراهیم نگاه کرد و نوری در كنار عرش دید. گفت:‌ خداوندا! این نور چیست؟ فرمود: این نور محمّد صلی الله علیه و آله، برگزیده من از میان مخلوقاتم است. و نور دیگری كنار آن دید و گفت:‌ خداوندا! این نور چیست؟ فرمود: نور علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام یاری كننده دین من است. و كنار این دو، سه نور دید. گفت:‌ خدایا! این نورها چیستند؟ به او گفته شد:‌ این نور فاطمه علیهاالسلام است كه دوستانش را از آتش جدا نمودم و نور دو فرزندش حسن و حسین علیهماالسلام است. گفت: خداوندا! نُه نور می‌بینم که گرد آنان حلقه زده‌اند. گفته شد:‌ ای ابراهیم! این‌ها امامان از فرزندان علی و فاطمه علیهماالسلام هستند. ابراهیم گفت:‌ خداوندا! به حق این پنج نور، به من بشناسان که این نُه نور کیستند. گفته شد:‌ ای ابراهیم! اول آنها علی بن الحسین است و فرزند او محمد و فرزند او جعفر و فرزند او موسی و فرزند او علی و فرزند او محمد و فرزند او علی و فرزند او حسن و حجت قائم فرزند او علیهم‌السلام. ابراهیم گفت:‌ پروردگار و سید من! نورهایی می‌بینم که گرد این‌ها حلقه زده‌اند که تعدادشان را غیر از تو کسی نمی‌داند. گفته شد: ای ابراهیم! این‌ها شیعیانشان هستند، شیعه امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام. ابراهیم گفت: شیعه او به چه چیز شناخته می‌شوند؟ فرمود: به خواندن پنجاه و یک ركعت نماز و بلند گفتن بسم الله الرحمن الرحیم و قنوت پیش از ركوع و به دست راست كردن انگشتر. در این هنگام ابراهیم گفت:‌ خداوندا! مرا از شیعیان امیرالمؤمنین قرار ده. پس خداوند متعال از شیعه شدن او در کتابش خبر داد و فرمود: «و انّ من شیعته لابراهیم».<br /> <br /> تأويل الآيات الظاهرة في فضائل العترة الطاهرة، ج۱، ص۴۸۵ و تفسیر البرهان، ذیل تفسیر آیه۸۳ سوره صافات و مدینة معاجز الأئمة الإثنی عشر و دلائل الحجج علی البشر، ج۴، ص۳۹ و بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمةالأطهار علیهم‌السلام، ج‌۳۶، ص۱۵۱ و تفسير کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج۱۱، ص۱۳۶<br /> }}</div>

Admin